Obrázky na stránke
PDF
ePub

5

LXXXI. 96. De id quod ait Iacob non est hic nisi do

mus dei. LXXXII. 97. Quod lacob lapidem statuit et perfudit oleo

non aliquid idololatriae simile fecisse. LXXXIII. 98. Item de lucta Iacob et de claudicatione. LXXXIIII. 99. Utrum secundo Iacob lapidem oleo superfuderit

an secundo commemoratum sit. LXXXV. 100. Quaestionem, quod XII filii computentur Iacob

nondum nato Beniamin, soluit per tropum synecdochen. LXXXVI. 101. Descendam ad filium meum lugens in 10

infernum; utrum illuc mali tantum an etiam boni

descendere soleant. LXXXVII. 102. Quod in genesi tertio insinuetur spiritus

sanctus. LXXXVIII. 103. Quomodo intellegendum sit tot animas exisse 15

de femoribus Iacob. LXXXVIIII. 104. Quod ait Iacob ad Ioseph: pone manum

sub femur meum, et facies in me misericordiam

et ueritatem. XC. 105. Quid sit quod scriptum est: appositus est ad 20

patres suos. XCI. 106. De XL diebus sepulturae Iacob. XCII. 107. De luctu, quem celebrauit Ioseph patri suo VII

diebus. XCIII. 108. De eo quod scriptum est in exodo: occurrit e i 25

angelus et uolebat eum occidere et cetera. XCIIII. 109. De id quod assidue deus dicit indurabo cor

Pharaonis. XCV. 110. Quod absorbuit uirga Aaron uirgas magorum. XCVI. 111. Unde potuerint incantatores ranas producere et 30

aquam in sanguinem uertere, si iam ubique factum erat. XCVII. 112. Item de induratione cordis Pharaonis.

[blocks in formation]

10

15

XCVIII. 113. Pro hoc ipso, inquit, conseruatus es, ut

ostendam in te uirtutem meam. XCVIIII. 114. Item de eo quod ait: ego ingrauaui cor

eius et cetera. 5C. 115. Et non est, inquit, relicta lucusta; et indura

uit dominus cor Pharaonis. CI. 116. Quod tollendo Israhelitae a uicinis Aegyptiis aurum

et cetera non fecerint furtum. CII. 117. Non exaudiet, inquit, uos Pharao, ut multi

plicem signa mea in terra Aegypti. CIII. 118. Facietis diem hunc in progenies uestras

legitimum sempiternum: quomodo accipiendum sit

hoc aeternum. CIIII. 119. Quadringentos annos non ad seruitutem, sed ad

peregrinationem seminis Abrahae referendos. CV. 120. Qua diuisione numeranda sint X praecepta legis. CVI. 121. Expositio ipsorum praeceptorum salua firmitate sui

ad litteram fundamenti; et de X. praecepto legis. CVII. 122. Item expositio decalogi ad populum. * CVIII. 123. Testimonium de lege imperatoris Antonini contra

excusationem maritorum adulterantium; et CVIII. 124. Expletio praedictae expositionis ad populum

contra uirorum pessimam libertatem de fornicatione se

excusare uolentium. CX. 125. Quid sit: et omnis populus uidebat uoces. CXI. 126. De dis argenteis et aureis fieri praecepto prohibitis. CXII. 127. Quomodo intellegatur: non coques agnum in

lacte matris suae. CXIII. 128. Cur propitiatorium arcae superponendum dixerit. » CXIIII. 129. Quod dicenti Moysi: ostende mihi gloriam

tuam, respondit dominus: ego transibo ante te et cetera.

[blocks in formation]

CXV. 130. Quomodo tabulae, quas erat Moses deo utique

praesciente fracturus, non hominis opus dicantur esse, posteriores uero tam diu in tabernaculo dei mansurae ab

homine excisae sint uel conscriptae. CXVI. 131. Quae sit inremissibilis blasphemia in spiritum 5

sanctum. CXVII. 132. De his qui cotidie et his qui perraro communi

cant, uel etiam his qui in cena domini post communem cibum eucharistiam sumere consueuerunt; uarietatem etiam celebrandorum sacramentorum in diuersis locis 10

fidei non obesse. CXVIII. 133. Quid sibi uelit in celebratione paschae obser

uatio sabbati et lunae; et de quadragesima uel de con

sonantia pentecostes cum die legis datae. CXVIIII. 134. De his qui de paginis euangelicis sortes legunt. 15 CXX. 135. Quod in genesi dies a luce coeperint et nunc a

noctibus computentur. CXXI. 136. Quomodo secundum figuram Ionae tres dies et

tres noctes in passione domini computentur.
[137. Cur hic malo homini bene sit uel bono male. ex 20

libro de prouidentia dei.] CXXII. 138. Quid in libro ecclesiaste Salomon de his quae in

hac uita bonis malisque sint communia disputarit. CXXIII. 139. Quibus sententiis domini diuinum iudicium in

fine futurum saeculi declaretur. CXXIIII. 140. De diuersa opinatione trium fidelium seruorum

tempus aduentus domini arbitrantium. CXXV. 141. Quae sit prima resurrectio, quae secunda. CXXVI. 142. De duabus resurrectionibus et mille annis. CXXVII. 143. De alligatione et solutione diaboli. CXXVIII. 144. Quid respondendum sit eis qui putant resur

rectionem ad sola corpora, non etiam ad animas pertinere, primam in hac uita resurrectionem fieri denegantes.

25

30

5 spu sco V 8 caena V

communem G: communionem V 9 uarietate V 12 obseruatio G: uacatio V 18 iona* e rasa V 22 libro ecclesiaste scripsi: libris ecclesiastes V 25 finem V 29 duobus V 30 allegatione V

CXXVIIII. 145. De Gog et Magog, quos ad persequendam

ecclesiam dei solutus prope finem saeculi diabolus in

citabit. CXXX. 146. An ad ultimum iudicium pertineat impiorum,

quod descendisse ignis de caelo et eosdem comedisse

memoratur. CXXXI. 147. Quid apostolus Thessalonicensibus scripserit de

manifestatione antichristi. CXXXII. 148. Quid idem apostolus in prima ad eosdem

epistula de resurrectione mortuorum docuerit. CXXXIII. 149. De aduentu Heliae ante iudicium, cuius

praedicatione scripturarum secreta reserante Iudaei con

uertuntur ad Christum. CXXXIIII. 150. An possint corpora in ustione ignis esse 13 perpetua. CXXXV. 151. An consequens sit ut corporeum dolorem se

quatur carnis interitus. CXXXVI. 152. Quod in rebus miris summa credendi ratio sit

omnipotentia creatoris. CXXXVII. 153. An hoc ratio iustitiae habeat, ut non sint

extensiora poenarum tempora, quam fuerint peccatorum. CXXXVIII. 154. De magnitudine praeuaricationis primae, ob

quam aeterna poena debeatur eis qui extra gratiam

fuerint saluatoris. CXXXVIIII. 155. Contra opinionem eorum qui putant crimi

nosis supplicium post mortem causa purgationis adhiberi. CXL. 156. De his qui eos qui permanent in catholica fide,

etiam si pessime uixerint, tamen propter fidei funda

mentum saluandos esse definiunt. » CXLI. 157. Quid sit in fundamento habere Christum et quibus

spondeatur salus per ignis usturam. CXLII. 158. Contra eorum persuasionem qui putant sibi non

offutura peccata, in quibus, cum elemosynas facerent,

perstiterunt. 35 CXLIII. 159. De aeterna dei et incommutabili uoluntate.

7 thessallonicensibus V

4 supplicium G
VIIII.

scribserit V

2

5

10

CXLIIII. 160. De promissione aeternae beatitudinis sanctorum

et perpetuis suppliciis impiorum. CXLV. 161. Contra sapientes mundi, qui putant terrena homi

num corpora ad caeleste habitaculum non posse trans

ferri. CXLVI. 162. De resurrectione carnis, quam quidam mundo

credente non credunt. CXLVII. 163. Quod ut mundus in Christum crederet uirtutis

fuerit diuinae, non persuasionis humanae; et de Romuli

falsa diuinitate. CXLVIII. 164. De miraculis, quae ut mundus in Christum

crederet facta sunt et fieri mundo credente non desinunt. CXLVIIII. 165. An ad dominici corporis modum omnium

mortuorum resurrectura sint corpora. CL. 166. Qualis intellegenda sit conformatio sanctorum ad 15

imaginem filii dei. CLI. 167. An in suo sexu resuscitanda atque mansura sint

corpora feminarum. CLII. 168. Quod in resurrectione mortuorum natura corporum

quibuslibet modis dissipatorum in integrum reuo-20

canda sit. CLIII. 169. De nouitate corporis spiritalis, in quam sanctorum

caro mutabitur. CLIIII. 170. De peruicacia quorundam qui resurrectionem

carnis, quam, sicut praedictum est, totus mundus credit, 25

impugnant. CLV. 171. Quomodo Porphyrii definitio, qua beatis animis

putat corpus omne fugiendum, ipsius Platonis sententia destruatur, qui dicit summum deum dis promisisse ut

numquam corporibus exuerentur. CLVI. 172. De contrariis definitionibus Platonis atque Por

phyrii, in quibus si uterque alteri cederet, a ueritate neuter deuiaret.

30

23 caro

12 mudo V G: cura V 30 exueretur V

13 domici V 27 porfyrii V

18 feminarum V
beatis animis G: beatissimis V

« PredošláPokračovať »