Obrázky na stránke
PDF
ePub

sedem mirum in modum in dies auctum est, tem non usurpet, toti orbi notum est, et ipsi et ut quotidie magis invalescat, et in animis Pontifices in suo jure communi testatum ab omnium radicetur, industria dremonis factum ipsis esse voluerunt. Nam de rege Anglorum est, ut parentes et magistri ab infantia in loquitnr Alexander III, cum dicit : Nos attenpuerorum animis talem de Papa conceptum dentes quod ad regem pertinet, non ad Eccleseu apprehensionem imprimant, ut simplices siam, de talibus possessionibus judicare, ne tiet vulgares homines crudelem tyrannum, deamur juri regis Anglorun detrahere, manhorrendum idololatram, ac denique mons- damus , quatenus regi judicium possessionis trum quoddam, potius quam hominem, audi- relinquentes, etc. Et de rege Galliæ dixit Into Papæ nomine, concipiant. Nec mirum est nocentius III : Non putet aliquis, quod jurissi communis plebs in tanto errore versetur, dictionem illustris regis Francorum perturbasi quidem rex ipse, in sua Præfatione, pag. re aut minuere intendamus. Et alibi, idem 14, affirmare audet, Pontifices per ambitiosam Pontifex affirmavit, regem in temporalibus sutyrannidem sibi in temporalium regum jura periorem non recognoscere. Constat igitur Ponauctoritatem injuste usurpasse. Et iterum pag. tifices jura regum non usurpare. Unde longe 22 : Hanc in reges potestatem a Pontificibus certissimum et notissimum est, neminem cainique usurpatam. Rursus pag. 24, a Catholi- tholicorum Doctorum affirmasse, posse Ponticis extrui Pontificis imperium adeo immane, ficem ad libidinem regna condonare aut pro liac solutum, ut ad libidinem condonare atque bidine adimere. Qui enim vel in uno judicio adimere regna possit. Ita enim Cardinali Bel- regiam jurisdictionem perturbare polunt, larmino tribuit. Iterum pag. 24 : Magnus ille quomodo regna ipsa sua libidine perturbapastor, instar odium, ad occisionem ducere ros bunt? Multo vero intolerabilius est cogitare, pro libidine sua potest. Alibi, pag. 27 : Cum nedum scribere, pro libidine sua posse Pastoantiquitus Clerici nihil ultra decimas appete- rem hunc oves occidere, aut siroilem tyranrent, iisque contenti viderent, nunc Papa cle- nidem, per hanc exaggerationem indicatam, ricorum caput, non nisi tertia civium, et bono- exercere. Quin potius non potestatem modo, rum, ac fundorum parte in omnibus regnis et verum etiam solum usum illi imponere, graprovinciis accepta, acquiescit. Ulterius pag. vissima et impiissima detractio est eorum 61, secularem Pontificis in reges dictaturam qui, regem decipiendo, ipsum irritare voluepræcipuis fidei catholicæ articulis enumerat. De runt. Hoc autem evidentius constabit ex his, Cardinali Bellarmino loquitur, et absolutam quæ de legitima potestate Pontificis in chrispotestatem dominandi per illam sæcularem tianos reges 1. 3 ostendemus, ubi etiam jusdictaturam intelligit. Et alibi, pag. 72, in eo- tum usum illius explicabimus; nam forte see dem sensu inter multa, quæ refert, vel potius tarii non solum ex malitia, sed etiam ex irridet tanquam a Pontificibus usurpata, hoc ignoratione, et defectu Theologicæ doctrinæ ponit : Omni potestate, tam spirituali, quam ista confingunt. temporali præditi. Et infra, pag. 128 : Qui pro 7. Pontificem tertiam partem bonorum ciDeo Papam colunt, eumque sic habent quasi vium sibi usurpare contra omne jus factique Scripturam loquentem; postea vero de eisdem veritatem confingunt hæretici. — Deinde quod Catholicis ait, tribuere Pontifici supremam in de Pontifice asseritur, non acquiescere, nisi temporalibus potestatem supra reges ac princi- accepta terlia civium bonorum, et fundorum pes, utique in sensu in aliis locis ab ipso de- parte in omnibus regnis et provinciis, contra clarato.

omne jus canonicum est, ut in proprio opere 6. Refutatur.- Posse Pontificem pro libito de deciinis ostendimus; neque minus contraregna adimere nullus Catholicus asseruit.-Hi rium est usui, ut in omnibus regnis et proet similes sunt colores, quibus rex Pontificem vinciis catholicis notissimum est. Quod si Summum, ejusque regimen depingit, in qui- fortasse sit sermo de fundis et bonis voluntabus tamen nihil est quod non sit a seductori- rie donatis Ecclesiæ, semper in Ecclesia obbus confictum, vel male interpretatum, et in- servatum fuit, ut bona hujusmodi jura decicaute, et per veritatis ignorationem a rege marum non minuerent, nec in eis computacreditum et scriptum; ut mirum non sit, ru- rentui', sed cum illis ad pios ecclesiasticos dem plebem his fabulosis exaggerationibus usus conservarentur. Præterquam quod, illis decipi, quandoquidem seductores etiam re- omnibus etiam computatis, sine fundamento gem ipsum fallere et decipere potuerunt. asseritur, illam esse tertiam partem bonorum Nam imprimis quod Pontifex regum potesta- orbis catholici , multoque magis voluntarie fictum est, ad eam proportionem, seu men- vel omnino, vel majori ex parte perseverat; suram exigi, et sine illa quota parte Pontifi- nam perfecta stabilitas vel conformitas in hucem non acquiescere.

jusmodi sectis durare non potest, ut in supe8. Vendicantur Catholici ab aliquibus regis rioribus probatum est. Compertum est autem impositionibus. — Denique quod rex ait, Ca- Calvinum magnum hæresiarcham fuisse , tholieos Pontificem pro Deo colere, et verba ejusque sectam hæresim esse; ergo dubitari ejus ut scripturam sacram habere, facile in- non potest, sectam Anglicanam, quæ Calvitelligitur' per exaggerationem dictum , ad niana est, sive pura, sive mista ex aliis erroeamdem quam diximus de Pontifice existi- ribus, hæresim esse, omnesque, illam pertimationem, in hominibus, qui voces distin- naciter sequentes, hæreticos esse. Solum suguére nesciunt, generandam. Qui enim veri- perest ut probemus, Calvinianam sectam hæsimile est credidisse regem, Catholicorum ali- resim esse : hoc autem duobus modis in sequem cultum, soli vero Deo debitum, Ponti- quentibus ostendemus, tum respondendo ad fici tribuere ? Si autem nomine Dei solum si- ea quæ in sua præfatione rex Jacobus affert gnificetur is, qui singulari modo aut Deum in excusationem sui lapsus in hæresim; tum repræsentat, aut ejus excellentiam participat, refellendo ea quæ in accusationem Ecclesiæ juxta Scripturæ phrasim, et Christi explica- Catholicæ objicit; quot enim articulos accusationem dicentis : Si illos dixit Deos, ad quos tionis opponit, tot suæ sectæ errores prodit. sermo Dei factus est, quid reprehenduntur 10. Ex signis haresum, quce a Patribus Catholici, quod Dei Vicarium debito honore traduntur, Calvinianam sectam hæresim esse, colant ac venerentur? Item non est verisimile ostenditur.- Primum signum.- Secundum. in mentem regis venisse , universa verba Prius vero in fine hujus capitis idem ostenPontificis sacram Scripturam a Catholicis re- dere libuit, omnia signa hæresis, quæ a Paputari , eum ignorare non debeat sacros tribus traduntur, in universa Protestantium Theologos, ipsas etiam Conciliorum et Pon- secta breviter indicando. Primum signum est tificum definitiones sacram Scripturam esse, origo infecta , vel per superbiam : Nam una negare. Quanquam in veritatis certitudine mater superbia omnes hæreses genuit, ut Auequiparari tam constanter quam verissime gustinus, lib. de Pastoribus, cap. 8, dixit; vel doceant; non de omnibus verbis Pontificis, per invidiam, quæ (ut scripsit Chrysostomus, sed de his quæ, universam Ecclesiam ex ca- hom. 7 in Ep. ad Rom.) hæreses peperit ; vel thedra docendo, definit. De quo puncto ali- per adiditatem cumulandre pecuniæ (ut dixit quid in superioribus tactum est, et in 1. 3 non Basilius, in 5 c. Isaiæ); vel per alia vitia, quæ nihil addemus. Hæc igitur obiter dicta sint, ut Paulus late enumerat, 2 Timot. 3, ibi : Erunt intelligatur quam pertinax odium et inveterata homines se ipsos amantes, cupidi, etc., usque rabies in Romanum Pontificem diuturnitate ad illud : Homines corrupti mente, et reprobi schismatis Anglicana pectora occupaverit. . circa fidem. Talem fuisse Lutherum, et per

9. Plures hæreses post Henricum VIII An- ambitionem et invidiam defecisse a fide, nogliam occuparunt. Ex hoc autem odio secu- tum est, et in historiis illius temporis legi la est illa mentis cæcitas, quam Augustinus potest; Calvinum autem simili elatione, et deseripsit, qua fit ut altissimum et lucidissi- morum improbitate excelluisse, testes sunt müm Ecelesiæ montem secta Anglicana non plures', quos Prateolus, l. 3, verb. Calvinus, videat, sed in illum potius faciem impingat. commemorat. Secundum signum est supra Unde etiam factum est ut, regula et directio- tactum, discordiæ et separationis ab obedienne Catholicæ Ecclesiæ Anglia destituta, ad tia Romanæ Sedis, quod sæpe in suis Epistosynagogas hæreticorum diverterit. Nec enim lis Cyprianus observat, ut paulo antea retuli; noram eondere illi fuit necessarium, quia eo et Augustinus, 1. 2 contra Petil., c. 51 et 72, tempore hæreses innumeræ. Septentrionem Donatistas maxime reprehendit, quod in caoccupare coeperant, et sicut cancer serpe- thedram Romanam et Apostolicam blasphebant, nullamque occasionem eas introducendi marunt, in quo maxime novi sectarii eos imifidei hostes omittebant. Atque ita, ut cap. 1 tantur, et excedunt. relatum est, post Henrici mortem, contra ejus 11. Tertium signum. - Tertium sit indeclaratam voluntatem, Eduardi regis tem- constantia et divisio doctrinæ, nihil est enim pore Zvingliana hæresis in regno prævaluit. Postea vero tempore Elisabethæ Calvinismus Echius, in Actis Lutheri; Surius in Comintrodactus est, idemque usque in hunc diem, pendio; Sander., de Visib, mon., 1. 7.

magis fidei certitudini, et veritati contrarium. 1 ad Cledoni.; item epist. 46 ad Nectarium. De qua re satis in superioribus dictum est. Rursus orat. 36, alias 2, de Filio, et 4 de Nunc vero adjungam egregia verba Basilii, Theolog., in princip., et deinceps in orat. 37, in c. 5 Isai., ubi, cum dixisset hæreticos vi- post medium; et optime orat. 42, indicat moderi sibi sapientes, et alios antecellere, sub- dum, quo solent hæretici verbum Dei infidejungit : Eam ob rem referta sunt omnia sen- liter vel diminute allegare , dicens : Tu ea tentiis inter se pugnantibus , et iis qui dogma- quidem, quæ minuunt atque extenuant , prota tradant, reclamantia suismet auctoribus ; fers; quæ autem efferunt, præteris ; atque id quando singuli quique suo dogmati tuendo ob- quidem expendis, quod passus sit ; quod autem stinatius insistunt, et quæ diversæ partis sunt sponte, non adjungis. Plura Aug., lib. 7 Geplacita, perrumpunt vi, ut evertant et confu- nes. ad Litter., c. 9, et de Unitat. Eccles., tent acerrima verborum velitatione. Et epist. c. 12 et 13, et lib. 2 contra litter. Petil., 82, in fine : Nunquam eisdem verbis contenti cap. 61; Hilar. optime, lib. 2 de Trinit., in stabiles persistunt. De eadem re late Atha. princip. ; Hieronym., Isai. 4, et Galat. 1. De nas., Epist. de Decret. contra Arian. bære- mutilatione autem Scripturarum eos irridet sim, in principio, et Orat. 1 contra Arian., sæpe Augustinus contra Donatistas, et optime circa principium, ubi inter alia inquit: Dum ac generaliter Tertullianus, de Præscript., perpetuo scribunt, suamet ipsi immutantes, in- cap. 17. ceriam suam fidem , vel potius certam suam 13. Quintum. - Sextum. Septimum. infidelitatem, dementiamque ostendunt. Quibus Octarum. - Quintum signum , omnium eviconsonant verba Hilarii, lib. 3 de Trinit., cir- dentissimum, et hæresim apertam involvens, ca principium : Hæretici contra Ecclesiam est contemnere Ecclesiam Catholicam, eique veniunt, sed dum hæretici omnes se indicem errorem tribuere, negando esse Catholicam, vincunt, nihil tamen sibi vincunt. Similiter et sibique hanc vocem attribuendo. De quo vioptime auctor Imperf., homil. 20 in Mat.; et deri potest Lirin., c. 26; et August., lib. de Tertull., in Præscript., c. 40. Hanc autem in- Unit. Eccles. ; multaque sunt in superioribus constantiam in Luthero, Calvino, et sequaci- dicta, et simul est ostensum quam sit hoc probus maxime inventam esse, notarunt sæpe prium Protestantium , et Anglicanæ sectæ. Doctores Catholici, præsertim Cardinalis Bel- Sextum ad hoc consequens est, Conciliis non larm., in suis Controversiis, et late quam- acquiescere, ex Athanas., Orat. A cont. Arian., plurima congerens Coccius, 1. 8 sui Thesauri, parum a princip. Et perinde esse censeo, art. 7, 8, 9 et 10; et Salmer., tom. 1, ad epist. quædam Concilia sua sponte admittere, alia Pauli, in Prolegom., disp. 6, refert, Saxoniæ vero respuere , quia non ipsi acquiescunt ducem dicere solitum esse, se quidem nosse Conciliis, sed potius inter illa dijudicant, eaquid præsenti anno sui crederent; quid au- que suo arbitrio approbant vel reprobant. tem sequenti anno credituri essent, ignorare. Septimum huic affine est, Patrum auctoritaAtque hanc mutationem in Protestantibus tem contemnere, in quo liberrimus fuit CalAngliæ inventam esse, credibile est; quia ta- vinus, qui etiam ausus est Patres Pharisæis men mihi exploratum non est, id non affir- comparare, sicut olim fecerunt Donatistæ, mo, nec necessarium est, satis est enim quod apud Augustinum, lib. 2. contra litter. Petil., adhæreant doctrinæ, quæ cum illa instabili- cap. 61. Octavum signum superioribus contate incepit, nam in vera fide non est est sentaneum est, proprio spiritu duci, sive huet non, sed est tantum est, ut dixit Paulus, 2 mano, sive satanico angeli tenebrarum transCorinth. 1.

figurantis se in angelum lucis. Unde apposite 12. Quartum signum. — Quartum signum, Hilarius, lib. 1 de Trinitat., hæreticos dicit et in Protestantibus fortasse maximum est, esse sibi arbitros religionis , cum religionis jactare verbum Dei, corrumpendo et muti- opus in solo obedientiæ esset officio, ubi allu lando illud , de quo etiam multa diximus. dere videtur ad illud Pauli : Captirantes inSingulariter vero hæreticorum jactantiam de tellectuni, etc. Et lib. 2, in principio , de eisverbo Dei describit Vincent. Lirin., c. 35 et dem ait, pro voluntatis suæ sensu verba Dei 37. Elationem vero et deceptionem in illud interpretari. Et multa similia habet lib. 3, exponendo , accusant Basilius proxime cita- parum a principio. Et sæpe Tertullianus, de tus, et Athanas., orat. 1 et 2 contra Arian., Præscriptionibus. Aliaque multa in superioriet orat. in id, Omnia mihi tradita sunt a Patre bus adduximus. mco, circa finem; Nazianz., orat. 51, seu ep. 14. Nonum signum. - Decimum. — Undecimum.-Duodecimum.-- Nonum signum hæ- gare contendit, ideoque quanti ponderis illæ reticæ temeritatis est, fucata eloquentia cum sint , diligenter inquirendum est. Et prius præcipitatione et nimia loquendi libertate. quidem in p. 39 et 40, negat, se esse aposDe quo Nazianz., orat. 33, in princip., sic tatam; deinde contendit neque hæreticum inquit : Hi vero utinam sicut linguam colubi. dici posse; verum hæc a nobis melius immulem habent, atque in nobilioribus ac probatio- tato ordine tractabuntur. Quod ergo hæretiribus verbis insectandis acrem et vehementem, cus proprie dici non possit, etiam ex Catholisic etiam in agendo nonnihil saltem, aut etiam corum regulis, pag. 40, probat imprimis his æque, operam collocarent. Id quod si facerent, fere verbis : Cum patrem, paternumque avum minus utique carillatores essent, nec tam ab- idem de fide sentientes habuerim, et in Catholisurde atque insolenter in verbis, perinde atque corum Ecclesia nunquam fuerim, etiam ex ipin aleæ ludo versarentur. De illorum autem sorum regulis proprie hæreticus dici non posin dicendo præcipitatione , legi potest Gre- sum. Secundo , ita virtute argumentatur : gor., lib. 7 in Job, c. 2. Decimum signum po- Licet Catholicorum ritibus ablutus sim, et ab test esse novitas, antiquæ doctrinæ contraria, illis in religione dissentiam , hæreticus dici seu per defectionem ab antiqua fide; de quo non possum, quia de baptismi substantia nulsupra dictum est, et videri potest Chrysost., la est inter nos lis, neque ulla in hoc doctrihom. 47 in Matt. ; Tertull., de Præscrip., cap. næ capite controversia, cum omnes in nomi3, et alii Patres exponentes illud 1 Joan. 2: ne Patris, et Filii, et Spiritus Sancti baptizeEs nobis exierunt. Undecimum sit nominis mur. Tertiam, et potissimam rationem, quam catholici amissio, et nova ab auctore deno- late ipse proponit , ita summatim colligimus. minatio , de quo et aliis similibus multa in Rex Angliæ Scripturis sanctis eam fidem superioribus. Addam vero hic duodecimum adhibet, quæ a Christiano homine debetur, et ultimum, a Tertulliano, in Præscr., c. 41, et in tria symbola fidei libenter jurat , primatraditum, conversationis ipsorum hæretico- que quatuor Concilia generalia tanquam carum, quam ipse ibi late describit, et futilem tholica et orthodoxa veneratur et recipit, et ac terrenam esse dicit. Inter alia vero illa quidquid ad salutem necessarium quadrinmaxime verba notanda sunt : Ordinationes gentis post Christum annis unanimi consensu corum temerariæ, ledes, inconstantes ; nunc Patres statuerunt, reprehendere non audet, neophytos collocant, nunc sæculo obstrictos, sed vel idem sentit, aut obmutescit; ergo non nunc apostatas nostros, ut gloria eos obligent, potest jure censeri hæreticus, nisi forte (ait quia terilate non possunt. Nusquam facilius pag. 62) ab his, qui pro Deo Papam colunt, groficitur, quam in castris rebellium , ubi ip- eumque sic habent ut scripturam loquentem, sum esse illic, promereri est. Itaque alius ho- ut neque hæresim aliter definiant, quam opidie Episcopus, cras alius ; hodie diaconus, qui nionem quamcumque in causis fidei decisioni cras lector; hodie presbyter, qui heri laicus ; Papali contrariam.' nan et laicis sacerdotalia munera injungunt. 2. Hæc sunt quæ ad suam defensionem rex Hæc igitur signa breviter recensui , ut cum adducit, et licet in ultima ratione totum exProtestantium moribus, et statu rei Anglica- cusationis suæ pondus constituat, aliasque næ conferri possint, nam si id prudenti con- obiter attingat, nullam tamen prætermittensideratione fiat, nemo dubitare poterit quin dam duximus, ut et ipsi regi et legentibus secta illa hæresis aperta sit, ac subinde pro- omnibus plenius satisfaciamus, nihilque infessores ejus hæretici.

tactum relinquere videamur. Prius vero pro

pter verba regis ultima duo declaranda sunt. CAPUT XXIII.

Primum , quid sit hæresis, quidve ad illam

constituendam sufficiat; secundum, quis sit ANGLICANUM SCHISMA PERTINACITER SECTANTES, proprie hæreticus, et quando consensus in

NEQUE AB HÆRESI, NEQUE AB HÆRETICORUM aliquem errorem hominem hæreticum constiNOTA EXCUSARI POSSE.

tuat. Utramque ex his quæstionibus attingit

Augustinus : priorem, in epist. ad Quodvult1. Rationes, quibus rex ab hæresis nota se Deum, præambula ad libr. de Hæresibus ; et liberare conatur , proponuntur. — Prima. – posteriorem, in Præfat, ad eumdem librum; Adversus ea quæ in superiori capite dicta et utramque definire dicit esse difficile , prosunt, procedere possunt rationes, quibus rex mittitque in altera illius operis parte inquiin sua Præfatione ab hæresis crimine se pur- rere, quomodo sit definiendus hæreticus ; illam tamen partem non scripsit, et ita in illo resim damnari ; indicat ergo Paulus illud opere utrumque punctum indecisum reliquit. proprium judicium esse hæresim , ubi etiam Ex aliis autem ejusdem Doctoris locis, et alio- id sentit Hieronymus, et clarius Tertullianus, rum Patrum Theologorumque doctrina, quid dicto c. 6. in hac materia sentiendum sit, et pro certo 4 . Doctrina fidei contraria apte hæretica habendum, explicare necessarium est, ut ali- propositio vocatur, assensus vero talis doctriquo firmo fundamento, sine verborum ambi- nie hæresis. Propositio hæretica quid. — guitate, niti possit disputatio.

Ut ergo distinctius utramque partem defi3. Ex tariis hæresis acceptionibus duæ niamus, priorem vocemus propositionem hæpræferuntur. Inter Christianos hæresis in reticam , posteriorem autem hæresim; nam malam partem sumitur. — Nomen ergo hære- verisimile est ecclesiastico usu et more, pecsis varias sortitur significationes, etiam in catum illud, quod eligendo falsam doctrinam, usu theologorum; duæ vero in præsenti ma- ad credendum illi, seu quod spontaneo et lixime distinguendæ sunt, quia ratione illa- bero assensu talis doctrinæ committitur, hærum varie a Theologis definitur hæresis. Pos- resim esse appellatum, nam hoc vera etymosunt autem explicari per comparationem ad logia vocis magis indicat. Propositio ergo hæfidem; nam hæresis fidei opponitur, ideoque retica illa est, quæ recedit a regula veritatis sicut interdum doctrina, a Deo revelata, fides catholicæ, illique opponitur, seu contradicit. vocatur, sæpius vero assensus, quo talis doc- Ita docet Augustinus, libro de Vera relig., trina creditur, dicitur fides; ita hæresis in- c. 5 et 6, ubi vocat, pradam doctrinam, a reterdum dicitur de ipsa doctrina hæretica, in- gula veritatis aversam; et cap. 7: Est (interdum etiam de assensu voluntarie præstito quit ) prata opinio, a regula et communione tali doctrinæ. Illa enim duo sine dubio valde Ecclesiæ Catholicæ devians ; et orat. cont. diversa sunt, non minus in doctrina, seu fide Judæos, paganos et Arianos , c. 20, vocat, falsa, quam in vera, et ex usu vocis satis con- hæreticorum errorem contra veram Ecclesiæ stat nomen hæresis ad utrumque significan- Catholicæ fidem. Similiter Tertullian. , de dum usurpari. Cum enim Paulus, Act. 24, Præscript., c. 6, dicit esse adulterinam docdixit : Confiteor autem hoc tibi, quod secun- trinam, quam quis proprio arbitrio et electione dum sectam, quam dicunt hæresim , sic deser- inducit, vel ab alio inductam amplectitur. Cum dio Patri, et Deo meo, de doctrina evangelica autem adulterinam vocat, intelligit a Christo loquebatur. Unde Syriaca versio, pro secta vel Ecclesia, sicut cap. 37 dicit, hæreticos non habet doctrinam, et vox græca significat se a Christo habere, quod de sua electione sectancurdum diam, quod proprie dici solet de ra- tur. Et in eodem sensu ait de hæreticis, cap. tione tota alicujus doctrinæ, quam etiam vox 44, fidem stuprasse adulterio hæretico, Virgisecta optime indicat. Noluit autem Paulus nem traditam a Christo. Denique communis doctrinam evangelicam hæresim appellare est usus illius vocis in dicta significatione, (ut optime notat Theophyl.), quia non est se. neque in illa est differentia inter nos et Procundum electionem hominum, a qua nomen testantes. Quia vero propositio constituitur hæresis sumpta est, ut advertunt Tertull., de seu definitur hæretica per recessum a reguPræscript., C, 6; Hieron., ad Galat. 5, et ad la, et quia privative opponitur propositioni Tit. 3; et Isidor., l. 8 Etymol., c. 3; sed se- seu veritati fidei, ideo ad comprehendendam cundum Dei voluntatem et revelationem. Id- formalem rationem propositionis hæreticæ, eoque in lege evangelica, et inter Christianos oportet præfigere regulam credendi, et exnomen hæresis in malam partem accipitur, plicare quid necessarium sit, ut aliqua prosignificatque doctrinam, quam aliquis homo positio censeatur de fide; nam hoc semel sibi eligit, doctrinæ Dei repugnantem. Et in- posito, facile constabit assertionem contrade consequenter electio talis doctrinæ, per as- riam hæreticam esse. sensum in illam, vocatur hæresis; sunt enim 5. Atque hoc punctum attigit rex in ultiilla duo ita conjuncta, ut facile ab uno ad al- mis verbis supra citatis, et irridet Catholicos terum transitus fiat. Et ita Paulus, ad Galat. definientes, hæresim esse opinionem quam5, hæreses ponit inter vitia carnis , ut vertit cumque, in causis fidei, decisioni Papali conet notat Hieronymus, juxta vocem græcam, trariam. Oportuisset autem, quandoquidem licet latina Vulgata sectas vertat; et ad Tit. 3, hæc definitio illi displicet, aliam tradere, qua ait Paulus, hæreticum proprio judicio esse nobis explicaret quid per hæresim intelligat, damnatum; constat autem hæreticum ob hæ- ut ita se a macula hæresis liberum ostende

« PredošláPokračovať »