Obrázky na stránke
PDF
ePub

(inquit) cceleste suscipiens adoro ; et Damas- sive parum, sive multum antiquitatis sortiti cenus, lib. 4 de Fide, cap. 13. Neque contra fuerint, laudabiles omnino sunt habendi. veritatem hanc aliquid rex adducit, nec quid 7. Eucharistice in supplicationibus circumafferri possit, facile conjicere valeo.

gestationem non vituperandam, sed potius lau5. Eucharistiæ eleratio maxime laudabilis, dandam valde esse ostenditur.-Ratio sumpta et antiqua. - Ex quo fundamento nullo qui- ex fine. - Atque hinc etiam responsum est dem negotio evertitur, quod in hoc puncto de ad articulum 3 a rege notatum, videlicet de elevatione Eucharistiæ post consecrationem usu circumgestandi divinum sacramentum in adorandi causa, adduxit rex. Hoc enim repre- supplicationibus, quem ut superstitiosum hendi non potest, quia malum sit, sicut etiam damnare solent Protestantes, quia novum, nec quia novum. Primum patet ex dictis, humano ingenio inventum, et ad cultum Euquia si adorare Eucharistiam ducatur sanc- charistiæ introductum. Quibus breviter restum, illam, ut adoretur, proponere et osten- pondemus, imprimis confitendo non esse modere populo, non potest esse malum; ergo rem nimis antiquum, quanquam neque nimis elevare idem sacramentum propter eumdem recentem omnino ; cum ante tercentos quinfinem, non potest esse reprehensibile, sed quaginta annos inductus sit auctoritate Sumpotius maxime laudabile. Quid enim vel in morum Pontificum Urbani IV et Clementis V, substantia illius actus, vel in modo, reprehen- cum generali Concilio Viennensi, ut habetur sione dignum excogitari potest ? Quod autem in Clement. unic., de Reliquiis et Venerat. mos ille novus non sit, constat ex Dionysio, Sanctor. Et statim universali consensu totius 3 cap., de Eccl. Hier., p. 3, ubi de sacerdote Ecclesiæ, et mirabili acclamatione et fructu consecrante ait: Sicque venerandissima mys- susceptus est, et in dies confirmatus et aucteria consummat, et laudata oculis subjicit in tus. Quod non sine speciali Spiritus Sancti signis sancte propositis ; et Basilius, lib. de providentia, ac nutu prorsus divino factum Spiritu Sancto, cap. 27, hanc ponit inter apos- esse, dubitare nemo potest, qui promissionitolicas traditiones, quamvis non elevationem, bus Christi fidem dederit, quibus, et se, et sed ostensionem vocet divini corporis, et sacri Spiritum Sanctum Ecclesiæ suæ in perpetuum poculi.

gubernatorem et protectorem est pollicitus 6. Et quanquam res non esset adeo antiqua, affuturum. Deinde in hoc etiam puncto locum nibil obstaret quominus, approbante illam habet ratio facta, quia hujusmodi institutio, Ecclesia, cum omni fide et reverentia susci- et Eucharistiæ solemnis circumgestatio finem peretur. Et ideo merito Concilium Viennense habet optimum, et in actione ipsa nulla est inter alios errores Beguardorum et Beguina- superstitionis umbra, sed potius ad proposirum hunc damnavit, quod in elevatione corpo- tum sibi finem magna utilitas, et aptitudo ris Jesu Christi non debent assurgere, neque maxima. Finis enim illius solemnitatis est eidem reverentiam exhibere. Quod tamen non tanti beneficii memoria populum christianum de omnibus fidelibus, sed de quibusdam ad gratiarum actionem excitare, et ad percivalde perfectis asserebant, quia dicebant im- piendum uberius tanti sacramenti gratiam perfectionis esse, ab altissima contemplatio- et fructum commovere, ut prædicti Pontifices ne ad ministerium Eucharistiæ descendere, in exordio et discursu illius capitis summa quæ erat ridicula dæmonum elusio. Ideoque cum pietate declararunt. Actio vero ipsa de etiam est valde laudabilis consuetudo Eccle se indifferens est, unde facta propter bonum siæ, quod eo tempore, quo corpus Domini finem, et debita fide ac reverentia, fit honeselevatur, pulsetur campanula, qua circum- tissima et religiosa, sicut in figura legimus de stantes ad Dominum adorandum excitentur. circumgestatione arcæ, Numer. 14, et maxiNeque hoc itidem est adeo novum, quin ante me 2 Regum 6, et 1 Paralip. 15. quadringentos annos fuerit a Gregorio IX 8. Refutatur hæreticorum evasio. - EcclePontifice approbatum, teste Nauclero, gene- sia potest statuere quidquid ad majorem Dei rat. 42. Et Ivo Carnotensis ante quingentos cultum opportunum fuerit. - Quid ergo sit annos gratias egit reginæ Anglorum pro cam- quod adversarii in hoc solemni ritu reprehenpanis quas Ecclesiæ Carnotensi dono dederat, dant, nescio. Dicent fortasse non potuisse indicans solitas esse pulsari consecrationis Ecclesiam hujusmodi novum ritum introdutempore. Hujusmodi ergo mores, cum ad op- cere. Sed hoc ab ipsis sine Scriptura, sine ratimum finem ordinentur, et in se nihil inde- tione, sine ullo prorsus fundamento, imo conçens aut divino cultui indecorum contineant, tra Scripturam et rationem assertum est,

Scriptura enim nunquam hoc prohibuit; imo remonias per Ecclesiam institutas esse superubique significat, ea, quæ pertinent ad cul- stitiosas; et similia, quæ aliis locis satis sunt fum, cæremonias et ritus hujus sacramenti, refutata, et in sequentibus sæpius occurrent Ecclesiæ providentiæ et dispositioni esse com obvianda. missa, juxta illud 1 ad Cor. 11: Cætera cum tenero, disponam. Deinde in veteri lege fuit

CAPUT V. potestas instituendi novum aliquod festum, ut constat 2 Macha. 4, et Esther, et Judith,

DE LAICORUM SUB UNA TANTUM SPECIE PANIS ult., ac proinde multo magis est hæc poles

COMMUNIONE. tas in Ecclesia, et ita consuevit a primordiis dies festos instituere ad Deum in Sanctis suis 1. Laicorum sub una specie communionem laudandum ; ergo majori ratione potuit pecu- immerito reprehendit rex. - Objectio hæretiliarem diem instituere in honorem Sancti corum. Cum rex in 4 articulo Ecclesiam Sanctorum, et tanti beneficii commemoratio- Catholicam novitatis insimulat, eo quod lainem, ut Clemens V supra in virtute argumen- cis in specie tantum panis Eucharistiam exhitabatur. Denique naturalis ipsa conditio hu- beat, in eadem salebra hærere videtur; in eo manæ naturæ postulat in his rebus varietatem enim nititur, quod Ecclesia in usu vel ritibus et mutationem, unde incredibile est reliquisse sacramenti nihil addere aut minuere possit, Cbristum Ecclesiam suam ex hominibus con- vel immutare, quod universe et sine limitagregatam sine hujusmodi potestate.

tione sumptum, rationi et Scripturæ contra9. In principio Ecclesiæ potuit hec cir- rium esse demonstravimus. Quamvis enim cumgestatio non esse utilis. - In principio illa, quæ sunt de substantia sacramentorum, igitur nascentis Ecclesiæ potuit hæc celebritas et a Christo sunt instituta, mutari per Eccle non solum non esse necessaria, verum etiam siam non valeant, nihilominus ea, quæ ad neque utilis, quia Christiani inter infideles accidentales ritus, et ad mores utentium perviventes, eisque subditi, non poterant sine tinent, variationem accipere, et Ecclesiæ aucpericulo, tam publico et solemni ritu sacra toritate pro temporum opportunitatibus mumentum hoc colere. Postea vero licet fieri tari possunt. At in præsenti articulo solent potuisset, tamen per multum temporis non adversarii urgere dicentes, mutationem hanc est judicata necessaria hujusmodi solemnitas, contrariam fuisse Christi institutioni et prequia pura, et sincera fide hoc mysterium ab cepto. Nam Christus omnibus præcepit utriusomnibus Christi professoribus tenebatur, et que speciei perceptionem illis verbis, Joan. quotidie, vel saltem singulis Dominicis ac fes- 6: Nisi manducaveritis carnem Filii hominis, tis diebus ejus memoria cum magna de- et biberitis ejus sanguinem, non habebitis divotione ac fructu recolebatur. Postea vero tam in tobis. Quæ verba ita fuisse principio cum errores contra veritatem hujus sacra Ecclesiæ intellecta, antiquus usus communimenti ingruentes multiplicarentur, et chari- candi omnes fideles comprobare videtur. Actas etiam ac devotio fidelium remitti videre- cedit etiam, quod ipsa mutilatio sacramenti tur, prudentissime quidem ejusmodi instituta videtur esse contra illius institutionem, ac est solemnitas, quæ et fidelium animos in subinde intrinsece mala, tali institutione supfide tanti sacramenti magis confirmaret, et posita. ad gratitudinem dilectionemque excitaret ar 2. Solutio. - In usu Eucharistiæ sub una dentiorem. Quapropter merito Concilium specie duo consideranda. - Sacerdoti sacrifTridentinum anathema dixit illis, qui sacra canti communio sub una specie non permittimentum hoc non esse adorandum assererent, tur. Sed in his etiam objectionibus non festivaque celebratione peculiari veneran- recedunt hæretici a superba præsumptione, dum, et in supplicationibus solemniter cir- qua judicium suum Ecclesiae Catholicæ auccumgestandum pernegarent. Nam in his om- toritati præferunt, eamque in exponendo vero nibus vel supponitur error veritati præsentiæ Scripturæ et Christi sensu, errare posse, imo Christi in hoc sacramento contrarius, vel sal- et eriasse dicere audent. Quia igitur ex contem includuntur alii errores non minus veræ trario fundamento in hoc articulo potissime fidei adversantes, ut Ecclesiam universalem convincendi sunt, et illud satis est in supeposse in moribus errare, vel non posse præ- rioribus confirmatum, ideo in præsenti brecipere, nisi quod in Scriptura præceptum in- viter dictis objectionibus satisfaciemus, sivenitur, vel, quod inde sequitur, omnes cæ- mulque morem Ecclesiæ nec novum esse, nec

[ocr errors]

a verbis Christi alienum, ostendemus. Duo Histor., c. 36, de Serapione sene, qui cum vero, ut clarius procedamus, in usu Eucha- diu communione privatus pænitentiam egisristiæ in una tantum specie distinguere opor- set, eo quod sacrificium idolis obtulisset, tantet. Unum est, an liceat interdum manducare dem in articulo mortis existens presbyterum corpus separatim ab usu calicis, vel hoc ad se vocari jussit; cum vero ille morbo etiam semper et quasi intrinsece malum sit; aliud vexatus, ad Serapionem accedere non posset, est, an liceat privare fideles toto vitæ tempore exiguam Eucharistiæ particulam nuncio dedit, usu calicis, quia, licet ponamus aliquando præcipiens ut eam madefactam in os senis inposse licite unam speciem sine alia sumi, ni- funderet, quod postquam factum est, senex hilominus superesse potest quæstio, an liceat feliciter e vivis excessit. Ex qua historia pernunquam sumere utramque; posset enim esse spicuum relinquitur, particulam illam fuisse necessarium, interdum, vel in discursu vitæ panis consecrati, et pro tempore necessitatis utramque sumere, esto unam tantum accipe- conservati, et illum sine vino vel sanguine re aliquando liceat. Deinde distinguere opor- pro integra communione fuisse datum, eamtet inter oblationem Eucharistiæ ut sacrifi- que communionem non sine miraculo, vel cium est, et participationem ejus, ut sacra- singulari Dei gratia fuisse a sanclo illo sene mentum est. Quoties enim hoc sacramentum expectatan, ac proinde Deo fuisse gratam, conficitur, sacrificium Deo offertur, ut Catholi- ut sancta etiam mors senis statim subsecuta ca docet Ecclesia (quicquid hæretici sentiant, comprobavit. quod nunc agendum non est ), et quia sacri 4. Ambrosius in sola specie panis Euchaficium hoc incruentum imago est cruenti sa ristiam suscepit. - Nec dissimile est quod de crificii in Cruce oblati, quod Christus Dominus Ambrosio animam agente in fine vitæ ejus in consecratione utriusque speciei separatim scribit Paulinus, Honoratum, Vercellensis facta repræsentari voluit, ideo nunquam Ec- Ecclesiæ sacerdotem, in lecto suo jacentem clesia permittit, vel sacramentum hoc in una ter vocem audivisse, dicentem sibi : Surge, tantum specie confici, vel a sacerdote sacri- festina, quia modo est recessurus; qui descenficante in una tantum specie consumi. Et ita dens (ait Paulinus) obtulit Sancto Domini corde mutilatione sacrificii, vel communionis sa- pus, quod ubi accepit, emisit spiritum, bonum cerdotalis, seu sacrificialis (ut sic rem decla- viaticum secum deferens, ubi de sanguine nulla rem), nulla est quæstio ; illam enim fatemur est mentio. Præterea eumdem Ecclesiæ monunquam esse licitam, et probabile est, licet rem ostendit historia, quam de suo fratre Sanon de fide certum, illam esse jure divino tyro refert idem Ambrosius, in Orat. funebri prohibitam, vel fortasse intrinsece malam, de ipso, videlicet e navi se supposita institutione. Sed hæc Theologis mini tulisse, cujus virtute a naufragio libe. omittimus; nam solum de laicorum commu ratus est, ut in superioribus bis jam attiginione, seu participatione sacramenti extra mus. Item Gregorius Turonen., lib. de Sancta sacrificium nunc tractamus.

Patrum Vita, c. 3, de S. Gallo Episcopo re3. Communio in sola specie panis ab initio fert, cum revelationem instantis mortis acceEcclesiæ usitata est. - Serapio senex in sola pisset, post triduumque migraturum, contospecie panis Eucharistiam recepit.

De usu

casse populum, et omnibus, confracto pane, ergo communicandi ex præconsecratis in sola communionem sancta ac pia voluntate partitum specie panis, dicimus imprimis, nec per se fuisse. Hoc etiam confirmat antiqua consuemalum esse, neque unquam fuisse in Eccle- tudo Eucharistiam servandi pro infirmis, quæ sia prohibitum, imo neque esse novum, sed sumitur ex Concilio Turonico II, sub Joanne potius ab initio Ecclesiæ fuisse in illa usita- Papa III, anno 570 celebrato; et Concilio Matum. Et quoniam ex hoc usu cætera sufficien- tisconensi paulo post sub Pelagio IV, can. 6; ter probantur, et rex maxime hujusmodi no et ex Beda, lib. 4 Histor. Anglor., c. 24. Non vitatem reprehendit, illum præcipue ostende- est enim verisimile servatam fuisse unquam mus. Primo ex antiquo usu servandi Eucha- Eucharistiam sub specie vini, cum brevi temristiam sub specie panis sola, et ministrandi pore et facile acescat et corrumpatur; seryaillam infirmis, et deferendi in domum, vel in batur ergo in sola specie panis, ut nunc etiam itinere, utique ad consumendam illam oppor- fit. tuno vel necessario tempore. Morem autem 5. Eucharistiam in domum secum deferre, hunc colligimus imprimis ex his, quæ ex Dio- olim fidelibus licebat. - Alia etiam fuit antinysio Alexandrin. Eusebius narrat, lib. 6 qua consuetudo, qua liberum erat fidelibus

corpus Domini, quod viri in manibus, femi- tam. Nos autem addimus, etiam ex traditione næ in linteolis nitidis accipiebant (ex Au- Ecclesiæ non haberi , sed contrarium potius, gust., serm. 252 de Temp.), vel in Ecclesia ut videbimus. Imo si vera est opinio dicenconsumere, vel secum in domum deferre ad tium, -Christum post resurrectionem dedisse secrete communicandum tempore opportu- panem consecratum duobus discipulis, Luc. no, quæ communio sine dubio in sola specie 24, inde habemus, exemplo Christi huiusmodi panis fiebat. Et ita sumitur ex Tertulliano, communionem in una specie esse comprolib. 2 ad Uxor., cap. 5, ibi : Non sciet mari. batam; et sane Augustinus id plane supponit, tus quid secreto ante omnem cibum gustes; et lib. 3 de Consensu Evangelistar., c. 25, et si sciterit, panem, non illum credit esse, qui serm. 140 de Tempore ; et Beda, et Tbeodicitur. Et in eodem sensu possunt intelligi phylact. ibi. verba ejusdem, libro de Orat., cap. ult. : dc 7. Christus Dominus sub qualibet specie tocepto corpore Domini, et reserrato, utrumque tum sacramenti effectum communicat. - Altesaltum est, et participatio sacrificii, et execu ra vero pars, præterquam quod sufficienter tio officii. Quamvis possint hæc verba optime auctoritate Ecclesiæ probatur, ex principiis intelligi de priori reservatione pro infirmis. etiam fidei ostendi potest, quia Christus DoDicta etiam consuetudo colligitur ex verbis minus, qui est veluti substantia hujus sacraCypriani, lib. de Lapsis, non longe a fine, ubi menti, totus est sub singulis speciebus, porefert de quadam femina , cum arcam suami, tensque sub utrisque, vel separatim sumptis, in qua Domini Sanctum fuit, manibus indignis ad vitam dandam recipienti ; ergo sumptio tentasset aperire, igne inde surgente deterri- solius panis sufficit, et ad recipiendum Christam esse, ne auderet attingere, quod refert in- tum, et ad recipiendum effectum sacramenti, ter Eucharistiæ miracula. Illud ergo Sanctum et ad significationem sacramentalem, quæ in in privata arca reclusum nihil aliud erat, nisi usu Eucharistiæ, quatenus sacramentum est, corpus Domini in propriam domum porta- invenitur. Nam quomodocumque hoc sacratum juxta præfatam consuetudinem , quam mentum sumatur, semper significat perfecetiam commemorat lib. de Lapsis, dicens : tum convivium ad refectionem animæ suffi. Dimissus, et adhuc gerens secum , ut assolet, ciens propter excellentiam panis coelestis , Eucharistiam. Qui mos solum primis quin- sub speciebus terrestris panis contenti et sigentis annis Christi durasse videtur. Nam in gnificati. Sicut etiam hoc sacramentum, ut Concilio Cæsaraugustano, anno 518, cap. 3, est Angelorum panis, sufficienter significatus anathematizatur , qui probatus fuerit, accep- fuit per manna, vel per panes propositionis, tam Eucharistiæ gratiam non consumpsisse in sine adjectione potus aut vini, quamvis ubi Ecclesia.

sub ratione sacrificii oblationis præfiguratum 6. Hic communicandi modus non est a Chris- est, utraque species intervenerit, ut in oblato prohibitus. Manifestum ergo est, usum tione Melchisedech, quando panem et vinum communicandi interdum in sola specie panis, obtulit. antiquissimum fuisse in Ecclesia; ergo pro 8. Nullum datur præceptum communicandi pter novitatem non potest a rege Angliæ re- sub utraque specie. -- Erasio hæreticorum. prehendi, cum in primis quinque sæculis Rejicitur evasio, et terus sensus præcepti Eufuisse probetur. Et eadem ratione reprehendi charistiam conficiendi traditur. Reliquum non potest propter abusum, vel aliquam inor- est ut de altera parte proposita aliqua cursim dinalionem, cum ipsi etiam hæretici fatean- saltem subnectamus, de perpetua nimirum tur, in illis prioribus sæculis mores Ecclesiz carentia, seu separatione fidelium non consefuisse puros, et verbo Dei consentaneos. Ra- crantium ab usu calicis. In qua breviter dicitio autem Theologica et Catholica est, quia mus, Christum nunquam præcepisse PastoriChristus Dominus nunquam prohibuit unam bus Ecclesiæ , ut aliquando communicent speciem sine alia sumere, neque ex vi insti- subditos sub utraque specie, nec ipsis fidelitutionis, et attenta sola rei natura id pravum bus hujusmodi communionem sub legis vel est. Priorem partem contra adversarios susi- salutis necessitate constituisse. Priorem parcienter probamus, petendo ab eis Scripturæ tem probamus imprimis, quia tale præceptum Jocum ubi illa prohibitio scripta sit. Nam non invenitur scriptum, hoc enim pro

advercom illom ostendere nequeant, satis in eo- sariis sufficit, ut jam dixi. Dicent fortasse rum principiis convincuntur, nullam esse ta- præceptum hoc datum csse a Christo Pastolem prohibitionem specialiter a Christo la- ribus Ecclesiæ, dicente Apostolis suis in noc

te Cænæ : Hoc facite in meam commemoratio- quam oporteret, sed ad summum de omnibus nem, quibus verbis id facere præcepit , quod sacerdotibus, quia ibi soli Apostoli aderant, ipse fecerat ; ipse autem accepit, benedicit, ac qui tunc ordinati sunt sacerdotes, ut satis indistribuit discumbentibus utramque speciem; dicavit Concilium Tridentinum, sess. 22, c. 1, ergo idem a ministris suis fieri voluit, et præ- et can. 2, dicens Christum in cæna Apostolos cepit. Sed imprimis cum Protestantes contra sacerdotes consecrasse, dicens eis, et, in eis, universalem Ecclesiæ sensum, nec substan- successoribus eorum: Hoc facite, etc., ubi litialem ritum hujus sacramenti , nec sacrificii cet exclusivam expresse non ponat, tamen oblationem ex illis verbis probari velint, pro- solos Apostolos nominando, illos solos ibi adfecto nulla verisimili ratione possunt præce- fuisse satis significavit. Idemque ex Matt. 26, ptum communicandi sub utraque specie inde et Joan. 13, et aliis Evangelistis colligitur. colligere. Præsertim quia neque præceptum Nam solos discipulos nominant, per quos communicandi , quoties sacrificio Missæ as- quasi per antonomasiam Apostolos intellisistitur, in verbis illis continetur, ut alibi gunt, et Matthæus expresse addidit numerum ostendimus, et ex antiquis Conciliis infra at- duodecim, et quos in particulari nominant, tingemus. Verbis igitur illis non præcepit omnes erant Apostoli. Ac denique communis Christus imitari factum illud quoad omnes Ecclesiæ sensus est, Christum non omnium circumstantias, quas tunc pro temporis et oc- discipulorum, sed duodecim tantum Apostolocasionis opportunitate observavit, alias opor- rum pedes lavisse ; illos ergo tantum præsenteret noctu semper, et post cænam, imo et tes in Cæna habuit, illisque solis dixit: Hoc post lotionem pedum communicare. Item es- facite ; illis ergo tantum dixit: Bibite ex hoc set necessarium de jure divino in azymo con omnes. Deinde ineptum est, particulam omnes ficere, sicut Christus fecit. Item quoties sa- ad futuros fideles referre, cum Christus ad cramentum conficitur, aliis necessario tri- solos præsentes, et de solo illo calice, quem buendum esset, eademque ratione semper illis præbebat, qui non poterat nisi inter prædeberet sacerdos totum panem, quem conse- sentes dividi, locutus fuerit. Et ita Marcus craverat, distribuere ; et a solo illo sacerdote, exposuit ibi statim esse impletum, quod Chrisqui sacrum confecit, et finita statim conse tus præceperat, dicens : Et biberunt ex illo cratione accipiendum esset ; ac denique ante omnes. Neque in illo verbo vel signo aliquod calicis consecrationem distribuere necessa- invenitur mysterium, sed quia Christus panem rium esset ; nam ita etiam fecit Christus Do- prius fregerat, et in duodecim particulas diminus; hæc autem omnia incredibilia sunt, viserat, et unicuique suam porrexerat, non et contra perpetuam Ecclesiæ consuetudinem. fuit necessarium dicere: Accipite omnes, et Solus ergo substantialis ritus hujus sacrificii comedite; quia vero unum calicem præbebat, et sacramenti illis verbis præceptus est, ut ut ex eo omnes biberent, ideo verbis suis ilConcilium Tridentinum docuit, sess. 22, cap. lud etiam expressit. Quod aliis verbis, et sine 1 ; reliqua enim, quæ accidentaria sunt, Ec- illa distributione expressit Lucas dicens : Acclesiæ dispositioni Dominus commisit, ut jam cipite, et dividite inter vos ; ubi particula tos, dixi, et Augustinus, epist. 118, affirmavit.

præsentes tantum designat, non futuros. 9. Objicitur locus Lucæ 22. - Explicatur 10. Objicitur locus Joan. 6. — Explicatur locus prædictus.- Non desunt vero ex adver- locus iste. Posterior autem pars, de nesariis, qni præceptum hoc colligant ex aliis cessitate fidelibus imposita communicandi verbis Christi Domini apud Lucam, c. 22: Bi- aliquando sub utraque specie, maxime funbite ex hoc omnes, quod non solum de his, qui dari solet in verbis Christi, Joan. 6 : Nisi tunc præsentes aderant, sed etiam de omni- manducaveritis carnem Filii hominis, et bibebus futuris fidelibus intelligi obtendunt; ritis ejus sanguinem, non habebilis vitam in aiuntque, non sine mysterio, et quasi pro- robis. Verumtamen hic locus a Calvinistis urphetico spiritu additum esse verbum illud in geri non potest, cum ipsi plerumque negent distributione sanguinis, potius quam corporis, Christum Dominum in toto illo capite Joan. 6 ad præcavendum et prohibendum morem fu- de sacramento Eucharistiæ fuisse locutum. turum in Ecclesia Romana excludendi fide- Deinde multi etiam Catholici negarunt verba les a participatione calicis. At hæc pondera- illa intelligenda esse de sacramentali mandutio frivola est ; quamvis enim verba illa futu- catione corporis et sanguinis Domini, quorum ros homines comprehendere concederemus, sententiam hactenus Ecclesia non damnavit, de omnibus fidelibus illa intelligere neuti- nec certum sensum illorum verborum decla

« PredošláPokračovať »