Obrázky na stránke
PDF
ePub

ravit, sed solum unum falsum, quem nunc caret, in cujus memoriam celebrandum semhæretici approbant, exclusit. Unde Concilium per est hoc sacramentum ; vel quia futurum Tridentinum, sess. 21, cap. 2, dixit: Ex illo erat, ut in Ecclesia sua necessarium esset, sermone Domini non colligi, communionem sub carnem et sanguinem suum sub diversis speutraque specie esse a Domino præceptam, ut- ciebus accipere, quamvis non omnibus, sed cumque juxta varias Sanctorum Patrum, et his, qui sacrificant, hæc necessitas imponenda Doctorum interpretationes, intelligatur. Pro- esset. Intentionem autem Christi Domini in babilior aulem expositio esse videtur, ibi qui- verbis allegatis esse, quam diximus, ex dem impositam esse fidelibus communionis mente Concilii Tridentini in hunc modum Christi in Eucharistia necessitatem , non ta- probatur. Nam ipsemet Christus Dominus men esse impositam omnibus, et singulis fi- dixit, manducationem panis cælestis sufficere delibus utriusque speciei obligationem, sed ad salutem ; ergo non constituit ut necessatantum sumendi carnem et sanguinem Christi, riam sumptionem vini in propria specie, et ut sive uno actu, sive multis sumatur. Quia tota distinctam a sumptione panis. Consequentia necessitas posita est in unione cum Christo evidens est, quia non potest una species esse per hujus sacramenti sumptionem, quæ ad sufficiens, si duplex est necessaria. Assumpsalutem et vitam sufficiat; ad vitam autem tum vero constat ex multis verbis Christi Dosufficit totius Christi manducatio, ut ex verbis mini, Joan. 6, scilicet : Hic est panis de cælo ejus statim id elicientes confirmabimus. Sicut descendens, ut si quis ex ipso manducaverit, ad salutem sufficit credere in Christum, et il- non moriatur. Et infra : Si quis manducaverit lud est credere carnem et sanguinem ejus, ex hoc pane, videt in æternum, et panis, quem licet hæc non singulis, seu distinctis actibus ego dabo, caro mea est pro mundi vita. Et incredantur, ita quia Christus totus sub singu- fra, post prædicta verba, quibus necessitatem lis speciebus continetur, sola eucharistici pa- carnis et sanguinis docuit, addidit : Qui mannis receptio ad salutem suflicit, quia in illa ducat meam carnem et bibit meum sanguinem, totus Christus accipitur, et (ut sic dicam) in me manet, et ego in illo. Ubi particula et, sanguis ejus re ipsa bibitur, licet non per copulative quidem, non tamen conjunctim, modum potus accipiatur. Unde fit, ut præce- sed divisim (ut dialectici loquuntur) sumitur, ptum illud integre impleat, qui corpus Do- juxta vocis proprietatem et materiæ exigenmini accipit; et e contrario sequitur, illum tiam, et juxta communem etiam Scripturæ tantum violare præceptum illud , et Christi usum. Cum enim dicitur Exod. 21, juxta hecomminationem incurrere, qui a corpore et braicam lectionem : Qui percusserit patrem et sanguine Domini abstinet, ut recte exposuit matrem, morte moriatur, non est sensus conFolbert. Carnoten., epistol. 1 ad Deodatum, junctus, ut qui utrumque simul parentem ocin fine. Et Christi verba egregie hunc sensum ciderit, moriatur, sed divisus, ut tam qui ocrecipiunt, ita ut negatio inclusa in particula ciderit patrem, quam qui occiderit matrem, risi, cadat in totam sequentem sententiam, moriatur. Sic ergo in præsenti sensus dictoet utrumque membrum ejus, et sensus sit, si rum verborum Christi est : Qui manducat nec corpus meum manducaveritis, nec san meam carnem, in me manet, et ego in eo ; et guinem biberitis, non habebitis vitam in vo- qui bibit meum sanguinem in me manet, et ego bis. Et ita legit Athan., lib. de Commun. es. in illo ; ergo sumptio uniuscujusque speciei sentia Patris, etc. : Qui non comedit carnem sufficit ad salutem. Et rationem indicavit meam, nec bibit sanguinem meum, non habebit Christus in verbis sequentibus: Qui manducat vitam æternam. Et eodem modo exponit Au- me, et ipse viret propter me, quasi diceret, gust., tract. 26 in Joan., cujus verba paulo sive quis manducet carnem, sive bibat sanpost referam.

guinem meum, me totum accipit, et ideo pro11. Confirmatur expositio tradita. Per pter me vivet. Unde iterum subjungit : Qui illa ergo verba solum voluit Dominus os manducat hanc panem, vivet in æternum. tendere, quam sit necessarium fidelibus per 12. Idem ex Patribus confirmatur. - Præhoc Sacramentum Christum ipsum intra se terea Patres antiqui nihil aliud sub illis verbis sumere. Voluit autem distincte explicare intellexerunt præceptum esse a Christi , nisi sumptionem corporis et sanguinis, non quia ut Christum sacramentaliter et spiritualiter necesse sit distinctis actibus illa sumere, recipiamus; neque in hoc vim faciunt, quod sed vel ut fidem hujus sacramenti distincte sub una vel duabus speciebus recipiatur , proponeret, vel ut passionem suam signifi- sed in hoc solum, ut manducando, vel su

mendo ipsum, illi uniamur. Sic Cyrillus Ale 14. Eumdem sensum Ecclesiæ consuetudo xandr., libr. 4 in Joan., cap. 14, rationem comprobat. - Neque antiqua Ecclesiæ conillorum verborum his verbis reddit : Non suetudo ab hoc verborum Christi sensualieenim possunt cum sanctificatione beatæ vitæ na est, sed illum potius confirmat. Nam licet fidei participes esse, qui per myslicam bene verum sit, in primitiva Ecclesia usum utriusdictionem Jesum non susceperint. Et infra : que speciei frequentem fuisse , et fidelibus Quia corpus Christi vivificare potest, et solo communem, nihilominus etiam est certum, tactu suo corrupta redintegrare , quomodo non alterum usum manducandi in una specie viremus, qui carnem illam et gustamus , et fuisse ab illo tempore inchoatum. Nam quod manducamus? Reformabit enim omnino ad im- Lacas refert, Actor. 2, de usu fractionis pamortalitatem suam participes sui. Ubi est no- nis, multi referunt ad communicationem sub tanda particula exclusiva in antecedenti po- una specie. Et quidem ex vi verborum nihil sita : nam ex vi illationis etiam in conse aliud colligi potest. Unde cum certum sit quenti subintelligitur. Idem etiam Chrysosto- omnes fideles tune communicasse in fractiomus, homil. 46 in Joan., ubi tam illis, quam ne panis, non est certum, nec probari potest, sequentibus verbis nihil aliud sentit voluisse

omnes communicasse sub specie vini; imo Christum docere, nisi necessarium esse quod verisimilius est non omnes fuisse ad hoe alii putabant impossibile, et persuadere se coactos. Nam (ut reliquos in præsenti subtiesse verum cibum, qui salvat animam , ne ceam) qui ex Nazaræis ad fidem converteobscure locutum in parabolis arbitrarentur, bantur, non prohibebantur tune servare lesed scirent omnino necessarium esse ut corpus galia ; ergo non est verisimile fuisse coactos comederent. Et idem fere habet Theophylactus ad sumendum calicem, cum ex peculiari in illum locum.

professione sua a vino abstinerent. Idemque 13. Augustinus præterea , tract. 26 in cogitari potest de multis abstemiis, qui vel Joan., pradicta verba Christi : Nisi mandu- vino usi nunquam fuerant, vel ab illo abhorcaveritis , etc., exponit per sequentia : Qui rebant; quamvis ergo usus calicis tunc etiam manducat meam carnem et bilit meum sangui- fuerit in usu , quod id ex necessitate imponem habet vitam æternam, dicens : Hanc'er- neretur omnibus, sive semper, sive aliquango non habet, qui istum panem non manducat, do, nuilo sufficienti testimonio, nec satis veneque istum sanguinem bibil. Et infra, qui non risimili conjectura ostendi potest. Quin potius manducat ejus carnem, nec bibit ejus san- solum usum panis fuisse generalem, et comguinem, non habet in se vitam. Non ergo munem omnibus, indicant prædicta verba privatur vita , nisi qui neutram speciem re- Lucæ, et confirmant illa Pauli, 1 ad Cor. 10: cipit; a contrario vero, et qui manducat car

Unus panis, et unum corpus multi sumus omnem, et qui bibit sanguinem ejus, habet vitam, nes, qui de uno pane participamus. ut idem Sanctus subjicit ; et tract. 27, gene 15. Et similiter antiqui Patres, licet interraliter dicit, Christum dedisse corpus suum dum utriusque speciei usus mentionem faad manducandum propter æternam vitam, et ciant, sæpius de sola manducatione corporis signum (inquit) quia quis manducarit, et bi- Christi loquuntur, quod ejus usus generalior lit, hoc est, si manet, et manetur, si habitat, et esset, et sufficiens existimaretur. Ut patet ex inhabitatur. At vero in eo, qui manducat so- Ignatio, Epist. 13, ad Ephes., ubi prius dicit: lum panem, Christus manet, et ipse in Chris- Date operam, ut crebrius congregemini ad Euto, ut ipsemet Christus testificatus est; ergo charistiam, et gloriam Dei. Et in fne subjunille sufficienter manducat et bibit, teste Au- git : Obedientes Episcopo et presbytero, mente gustino, quia totum Christum recipit, et per- indivisa frangentes panem unum , quod pharfecte reficitur, quod illa verborum distinctio macum immortalitatis est, mortis antidotum, ne maxime significatum est, ut sumitur ex vitamque in Deo concilians per Jesum Chriseodem Augustino , serm. 1 de Verbis Apos- tum, medicamentum purgans vitia , et cuncta toli, et ex Eusebio Emiseno, hom. 5 de Pas- pellens mala. Idem sumitur ex Hieronymo, chate; et Cypriano, in serm. de Cona Do- epist. 50 ad Pammachium, quæ est apologi. mini, inter alia dicente : Potus et esus ad pro libris contra Jovinianum, versus finem, eamdem pertinent rationem , quibus sirut cor. ibi: Prolet se unusquisque, et sic ad corpus porea nutritur sustantia , et ririt, et incolu- Christi accedat, non quod dilatæ communionis mis perseverat , ita vita spiritus hoc proprio unus dies, rel biduum sanctiorem efficial alimento nutritur, etc.

Christianum, ut quod hodie nun i erui, cras,

te perendie merear, sel quod dum doleo, me sine causa de solo corpore Domini fit mentio, non communicasse corpori Christi, abstineam quia diaconus , cum non possit consecrare me paulisper ab amplexu uxoris , ut amori non potest dare Eucharistiam , nisi ex præconjugis amorem Christi præferam. Et lib. 2 consecratis et reservatis, solum autem recontra Jovinianum : Quasi non et nos Christi servabatur corpus Christi sub specie panis. corpus æqualiter accipiamus. Similia legi pos- Simileque est quod in Concilio Rhemensi", sunt in dialogo contra Luciferianos. Item c. 2, reprehenduntur presbyteri, qui laico, apud Augustinum, ep. 180 ad Honorat., ubi aut femina sacrum corpus Domini tradunt ad ail, diabolum sæpe persuasisse, apostatas deferendum infirmis , ubi etiam fit mentio sofieri fideles, quibus quotidianum ministerium lius corporis, quia debebat esse reservatum Dominici corporis defuit. Unde infra his ver ex consecratione prius facta , et non nisi corbis exhortatur Ecclesiæ Pastores : Magis ti- pus reservabatur. Cum ergo præcipue conmenaus, ne membra corporis Christi destituta servatum sit hoc sacramentum propter viatispirituali victu necentur , quam membra cor cum infirmorum, judicatum fuit semper suffiporis nostri oppressa hostili impetu torquean- ciens sub specie panis, nt pro viatico daretur. Denique idem significavit Tertull., lib. tur. Ergo etiam judicabatur sufficiens ad imde Orat., cap. ult., dicens : Quod statio sol- plendum divinum præceptum de communiotenda sit accepto corpore Domini. Et infra : ne hujus sacramenti. Accepto corpore Domini , et reserrato. Quæ 17. In quo puncto notari potest historia, verba clariora sunt de solo corpore, quia quam refert Beda, lib. 4 Anglicanæ historie, sanguis sub specie vini nunquam potuit com c. 14, de quodam monacho, cui ægrotanti Pemode reservari.

trus et Paulus apparuerunt, et mortem in16. Antiquissima consuetudo communicandi stantem revelarunt : Sed primum (dixerunt) izpirmos sub specie panis eumdem etiam sen- expectare debes donec Missue celebrentur, ac sem ostendit. - Unde maxime confirmatur viatico Dominici corporis ac sanguinis accehæc consuetudo ex communione, quæ sem- pto, sic infirmitate simul et morte absolutus, per fuit infirmis tradita per modum viatici. ad æterna in cælis gaudia subleveris. Et taNam si in aliquo tempore est necessaria Eu- men inferius subditur de prælato monasterii: charistia de jure divino, maxime in articulo Missas fieri, atque omnes communicare more mortis, ut est communis Theologorum sen- solito, simulque infirmanti puero de eodem satentia, valde consentanea rationi , quia præ- crificio dominicæ oblationis particulam deferri cepta affirmativa tunc potissimum obligant, mandavit. Ubi expendo dictionem particuquando et maxime urget necessitas, et tem- lam, quæ solum significat parvam aliquam pus aptum ad implendum præceptum absol- partem panis consecrati, et illam datam esse vitur. Sed in illo articulo non consuevit Ec- pro viatico Dominici corporis et sanguinis, elesia dare utramque speciem, sed solum quia per illam totum sacrificium participacorpus Domini; ergo signum est semper Ec- tur, et in illa utrumque continetur. Expendo clesiam sensisse communionem sub una spe- etiam quod ait, omnes communicasse more cie ad salutem sufficere. Nam quod illa con- solito; refert autem idem Beda, lib. 2 ejussuetado antiquissima fuerit , ex Ambrosio, dem historiæ, c. 5, consuetudinem Angliæ Gregorio Turonensi, et aliis adductis in præ- tunc fuisse, Eucharistiam populo dare sub cedenti puncto colligitur, et clarius ex Con- specie panis , quem tidentes barbari, panem eilio Nicæno, cap. 12, juncto 14, alias c. 13 nitidum appellabant, et a sacerdote petebant, et 18, nam in c. 12 et 13 dicitur de iis, qui quibus ille respondit : Si rullis ablui fonte recedunt ex corpore : Antiquæ legis regula salutari, potestis panis sancli esse participes. obsertabitur etiam nunc, ut ultimo et necessa 18. Agroto deglutire non valenti, hostia in rio vitre suæ ciatico non defraudentur. In cap. vinum non consecratum immissa subminisautem 14, prohibetur, diaconus corpus Do- tranda est. Pro eadem etiam consuetudimisi ariis porrigere; et additur, quod si non ne notari potest decretum Concilii Toletani XI, fuerit in præsenti Episcopus vel presbyter, cap. 11, ubi refertur canon Toletani Concidiaconi proferant et edant. Similiaque sunt lii I, 14, dicens, ut si quis acceptam a sacerverba Gelasii, ep. 9 ad Episcopos Lucaniæ : Sacri corporis prærogatimem, sub conspectu

| Ex Concilio Rhemensi refert Gratianus in Episcopi, del presbyteri, jus non habet exer c. Pertenit, de Consecr., dist. 2. Sed vide cendi; utique diaconus, quibus in locis non quæ ibi notantur. XXIV.

10

dote Eucharistiam non sumpserit, relut sacri- consuetudini obstat, quod aliquando legatur legus propellatur , quem canonem explicat prohibita sumptio corporis sine sumptione posterius Concilium, intelligendum esse, si' id sanguinis, ut ex Gelasio Papa refert Gratiavoluntate fiat, non vero si ex infirmitatis im- nus, in c. Comperimus, de Consec., d. 2, quod pedimento id contingat. Nam multi infirmi, alii tribuunt Leoni; apud neutrum autem inut ibi dicitur, Eucharistiam sibi oblatam re- venio in epist. ad Majoricum et Joannem, ex jiciunt, non ex infidelitate, sed quia, præter qua citatur. Sed cujuscumque fuerit illa proDominici calicis haustum, traditam sibi non bibitio, non obstat, vel quia refertur ad sapossunt Eucharistiam deglutire. In quibus cerdotes sacrificantes, ut ibi Gratianus cum verbis satis indicat, consuetudinem ordina- Glossa voluit, et aliqui ex Scholasticis seriam fuisse dandi infirmis Eucharistiam sine quuntur, sic enim facta fuerat talis prohibihaustu calicis, et in eodem sensu intelligere tio in Concilio Toletano XII, c. 5; vel (quod videtur alterum canonem antiquioris Conci- magis est textui et historiæ consentaneum) lii. Aliqui vero inde colligunt, infirmo, qui ibi solum est prohibitum id facere ex superhostiam deglutire non potuerit, in sola spe- stitione, ut in textu dicitur, ibi, quoniam nescio cie vini viaticum tribuendum esse; quod non qua superstitione docentur obstringi , existirepugnat quidem juri divino, ibi tamen non mantes utique non esse licitam vini sumptiodicitur. Magis colligi posset ex Concilio Car- nem. Qui videtur fuisse error Manichæorum; thaginensi IV, cap. 76, ubi de infirmo in si- nam, ut refert Leo Papa, serm. 4 Quadrag., mili casu dicitur : Si continuo creditur mori - c. 5, cum sentirent in Christo non fuisse veturus, infundatur ori ejus Eucharistia ; infu ram carnem, ad tegendam infidelitatem sio enim est rei liquidæ. Sed nihilominus id suam, nostris audebant interesse mysteriis : intelligi posset de particula hostiæ , quæ in Ita vero (inquit) in sacramentorum commucalice posita intra vinum non consecratum, nione se temperant, ut interdum tutius lateant, proprie dici potest infundi ori infirmi. Et at- ore indigno Christi corpus accipiunt , sanguitenta præsenti consuetudine Ecclesiæ, potius nem autem redemptionis nostre haurire omhoc ullimo modo esset communicandus talis nino declinant. Hoc ergo spiritu et errore infirmus, quam sub specie vini consecrati, non solum prohibitum, sed etiam per se maquia et minus habet periculi, et magis est lum et sacrilegum semper fuit, a calice abstiEcclesiæ consuetudine consentaneum : nam nere. Hæc autem eadem fraus et hypocrisis usus calicis extra sacrificium generatim pro- illorum hæreticorum ostendit, communionem hibitus est, et nulla est necessitas quæ cogat corporis sine calice fuisse tunc inter fideles ad utendum epicheia, cum alter communio- usitatam, et morem illum sanctum et religionis modus sufficiat, qui per se prohibitus non sum fuisse existimatum , alioqui non ausi est. Nam licet in Concilio Bracarensi III, c. 1, fuissent Manichæi, ad occultandum suum ervideatur prohibitus ille communicandi mo rorem, usum illum, si novus esset, introdudus, ut intellexisse videtur Glossa, in c. Is cere. Unde tunc etiam Pontifex posset præciqui, 26, q. 6, quia ibi dicitur, non esse dan- pere ut corpus non sumeretur sine sanguine, dam intinctam Eucharistiam populis, nihi- ubi ad vitandum illud scandalum necessalominus vel illa prohibitio non extenditur ad rium fuisset ; quamvis enim mihi non constet casum necessitatis, vel (quod verius existi- id factum esse, potestas nihilominus non mo) non est facta in illo sensu, sed adversus deest. Ex illa tamen colligi non potest, Chrisquosdam, qui intinctam Eucharistiam populis tum prohibuisse accipere unam speciem sine pro complemento communionis porrigebant. altera, sed infertur solummodo posse EccleNam in vino consecrato immergebant seu siam præcipere vel prohibere aliquid, quod lumectabant Eucharistiam, et illam dabant Christus non præcepit vel prohibuit, quod pro complemento communionis, quod erat verissimum est; et ex codem principio nos superstitiosum, quia satis completa est com- concludimus , potuisse Ecclesiam , quando munio in sola specie panis ministrata sine temporis occ:usio et generalis ratio id postuulla tinctione, et quando ambæ species acci- lavit, prohibere laicis usum calicis, quamvis piendæ essent, ut potuerunt aliquando acci- Christus illum non prohibuerit, sed absque pi, seorsim ministrandæ essent, sicut Chris- præcepto concesserit. tus Dominus illas præbuit.

20. Statuta veritas ratione confirmatur. 19. Insacrificio rel ex superstitione corpus Unde posset ultimo hæc veritas persuaderi sine sanguine sumi prohibetur. - Neque huic rationibus, quibus ostendi potest imprimis

[ocr errors]

non fuisse conveniens Christum præcipere, ab illo distingui debere, supponeret. Propter et sub necessitate salutis constituere usum quod dubito an in illis verbis ex propria sencalicis pro omnibus et singulis fidelibus, tum tentia loquatur, credens quod de Missæ sacriquia totus Christus sub singulis speciebus fu- ficio supponit, cum Lutherus, Calvinus et alii turus erat, et omnem necessarium conve- Protestantes id negent, an vero solum intennientem effectum hujus sacramenti se dat Catholicos ex propriis principiis redarmentibus sub qualibet specie tribuere potest; guere. Nos vero, catholicam doctrinam de tum etiam quia vix posset id moraliter fieri veritate ac proprietate hujus saerificii supposine magnis incommodis et periculis contra nentes, dicimus imprimis Missam , sive pureverentiam huic sacramento debitam , quæ blice, sive secrete fiat, semper esse verum vel propter multitudinem communicantium, sacrificium , ac subinde nunquam esse ita vel propter eorum varietatem, tam in condi- privatam, quin de se actio sit publica; fit enim tionibus et affectibus corporis, quam in ani- a sacerdote, ut a ministro publico, auctorimi prudentia et circumspectione, vel deni- tate Christi et nomine Ecclesiæ constituto in que propter ministrantium incuriam , nulla- his quæ sunt ad Deum, ut pro universo christenus possént juxta humanam conditionem tiano populo Deo sacrificium offerat. Et ideo evitari. Deinde contrariis rationibus probari merito dixit Concilium Tridentinum, sess. 22, posset, prudentissime fecisse Ecclesiam, in- cap. 6, Missas, etiam si nullus in eis commutroducendo et approbando consuetudinem nicet, vere communes censeri debere, partim hanc communicandi laicos sub sola specie quod in eis populus spiritualiter communicet, panis, quia illis nullum inde provenit spiri- 'partim vero quod a publico Ecclesiæ ministro, tuale incommodum, quod ad effectum hujus non pro se tantum , sed pro omnibus fidelibus, sacramenti pertineat; imo eisdem esse po- qui ad corpus Christi pertinent, celebrentur. test modus ille communicandi utilior, tum ad 2. Missa quoad substantiam semper est acfidem erga hoc sacramentum perfectius tio publica. Juxta hanc ergo catholicam exercendam, utique Christum in toto sacra- doctrinam nulla est Missa quæ (ut ita rem mento, eumdemque Dominum totum in sin- explicem) per se et substantialiter sit privagulis sacramenti partibus fidei oculis intuen- ta; nam quoad principalem offerentem, qui do; tum etiam ad majorem obsevantiam pu- est Christus, et quoad ministerialem , qui est rioremque ejusdem sacramenti cultum, ut sacerdos, et quoad rem oblatam, quæ est casatis explicatum est. In his enim , et aliis ra ro et sanguis Christi, et quoad Deum, cui oftionibus declarandis immorari, non est operæ fertur, et quoad Ecclesiam Catholicam, pro pretium, quia in commentariis theologicis, qua offertur, communis est ; hæc autem sunt ad qnos magis quam ad disputationem de quæ ad ejus substantiam maxime pertinent, fidei fundamentis pertinent, copiose pro vi- eique per se convenire dici possunt. Solum ribus nostris id præstitimus.

ergo possunt aliquæ Missæ dici privatæ, ex

conditionibus seu circumstantiis quæ in illius CAPUT VI.

celebratione intervenire possunt. Quoniam

autem hæ circumstantiæ multiplices esse DE MISSIS PRIVATIS.

possunt, per singulas discurrere oportet, et

expendere an in aliquo sensu Protestantium 4. Vissas privatas rex abhorret. - Missa reprehensio vel potius calumnia contra Ecetiam si secrete fiat, est derum sacrificium et clesiam Catholicam verisimile aliquod fundaactus de se publicus. - Venio ad ultimum mentum habere possit. punctum circa divinum Eucharistiae mysle 3. Variis modis potest dici Missa privata. rium a rege tactum, de missis privatis, qua Primo, es defectu concursus populi. — Et rum usum inter novitios et nuperos ritus po- primo quidem dici potest Missa privata , quæ Dit et reprehendit. Notanda vero sunt verba sine populi concursu celebratur. Quem senregis dicentis : In his articulis privatas illas sum indicat rex , cum affirmat, Missas privamissas numero , in quibus sacrificus simul et tas vocare, in quibus sacrificus simul, et popopuli personam et sacerdotis sustinet. Nam puli personam et sacerdotis sustinet; hoc auin illis videtur res de Missa tanquam de vero tem si attente consideretur , neque necessasacrificio loqui, alias immerito sacrifici , et rium, neque in rigore verụm esse potest, sacerdotis nomina interponeret, ac sacerdo- nisi supponatur sacerdotem omnino solum tem in Missa pro populo intercedere, et ideo esse , quando sacrificat; nam si ministros,

« PredošláPokračovať »