Obrázky na stránke
PDF
ePub

etiam potest apud eumdem Augustinum (si nuit laboris sui, perdet quidem laboris præejus est opus), lib. 4 Hypognost., c. 5 et 6. mium, sed ipsc servabitur, non tamen sine pro

15. Denique in libro Quinquaginta homi- batione ignis , ergo is, cujus manserit quod suliar., homil. 16, circa finem, hanc veritatem perædificavit, sine ignis probatione salvabitur, idem Augustinus plenissime docet, cujus ali- et inter salvationem, et saltationem erit utique qua verba referam, quia et omnia fundamenta diversitas aliqua. Quæ verba notanda sunt, supra posita confirmant, et vehementer pun- nam discursum supra factum confirmant, licet gunt adversarios : Qui temporalibus pænis di- ordine commutato. Hieronymus enim ex digua gesserunt, de quibus Apostolus dicit : Si verso modo consequendi salutem, per ignem cujus opus arserit, detrimentum patietur, ipse purgatorium, vel sine illo, colligit quasi a autem salvus erit, sic tamen quasi per ignem, posteriori diversitatem meritorum et præmioper fludium igneum (de quo propheticus sermo rum; nos vero e contrario ex diversitate opecommemorat), et tada ferventibus globis hor- rum, vel malorum, vel bonorum disponenrenda transibunt. Quanta fuerit peccati mate- tium ad justitiam, necessitatem purgatorii ria, tanta et pertranseundi mora ; quantum deduximus. Et in c. 1 Ezechiel., idem Hieexegerit culpa, tantum sibi ex homine vindica- ron. ita concludit: Ex quo ostenditur, post bit quædam flammæ rationabilis disciplina. Et pænas, atque supplicia, et purgationem peccainfra : Ilic sermones otiosi et cogitationes ini- torum, futuram misericordiam duntaxat in his quæ vel sordidæ, illic multitudo levium pecca- qui Deum meruerint videre regnantem. torum, que puritatem nobilis naturæ infece 17. Eamdem veritatem docuit Ambrosius rant, exundabunt; illic stagnum, vel plumbum in c. 4 Apoc., circa illa verba : Sine macula diversorum subrepentium delictorum, quæ didi- enim sunt, dicens: Anime Sanctorum sine manam imaginem obscuraverant, consumentur, cula sunt, quia si quas sordes ex mundana que omnia hic ab anima separari per eleemosy- habitatione contraxerunt, aut per poenitentiam nas et lacrymas compendiosa transactione po- et lachrymas, charitatisque opera, aut per flatuissent. Et ut rex intelligat quomodo Chris- gella, aut certe post mortem igne purgatorio tus sit purgatorium nostrum, concludit: Ecce deleta sunt. Et similia habet in c. 20, in illa sic exigere habet ab homine rationem, qui se- verba : Hæc est resurrectio prima. Scio in duipsum pro homine dedit, et confisus clavis legi bium revocari, an illud opus sit Ambrosii ; mortis se junxit, et in hoc catholico sensu nemo autem dubitat quin sit alicujus Patris, dixit idem Augustinus, 10 de Civit., cap. 24, et satis antiqui. Verumtamen precatio secunDominum Jesum Christum esse principium, da, præparans ad Missam, extra dubium Amcujus incarnatione purgamur, eum quippe (id brosii est, et tamen in illa sic orat Christum : est dæmonem ) in sua carne contempsit, quam Recordare quia advocatus meus es ipse, qui propter sacrificium nostræ purgationis assum- judicas. Quod si etiam in illo adhuc sæculo alipsit. Et infra: Hunc ille platonicus non cogno- quid in me vindicandum reservas, peto ne me rit esse principium, nam agnosceret purgato- potestati dæmonum tradas, dum scelus meum rium. Nihil aliud ergo est in Christo esse pur- purgatoria pena detergis. gatorium, quam esse redemptorem, per quem

18. His accedat S. Cyprianus, qui epistola possunt homines in hac vita perfectissime quinquagesima secunda ad Antonianum, dimundari, si velint se disponere, alioqui si in cit : Aliud est ad veniam stare, aliud ad gloriam hac vita id assecuti non fuerint, in futura, si pervenire, aliud missum in carcerem non exire justi sint, per condignas penas secundum ri- inde, donec soldas novissimum quadrantem, gorem justitiæ purgabuntur, nisi aliqua ex aliud statim fidei ac virtutis accipere merceparte propter suffragia viventium subleven- dem, aliud pro peccatis longo cruciatuum dolore tur.

emundari, et purgari diu igne, aliud peccata 16. Præterea D. Hieronymus diserte affir- omnia passione purgasse. Idem sumitur ex mat

, dari post hanc vitam aliquam pænam Tertulliano, lib. de Anima, c. 35, et c. 58, ignis temporalem, in c. ult. Isaiæ, fere in ul- in fine, ubi ita exponit dictum locum Matth. timis, docetque aliquorum Christianorum 5, dicens: Carcerem illum inferos intelligimus, opera esse per ignem probanda et purganda, et novissimum quadrantem, modicum quoque ita ut purgatio temporalis sit et finiatur. Et in delictum mora resurrectionis illic luendum inlib. contra Jovinianum, eodem modo exponit terpretamur. Quam fere expositionem habet locum Pauli 1 ad Corinth. 5, et concludit: Si etiam Athanasius, in lib. Variarum Scriptur. is cujus opus arsit et periit, et damnum susti- quæstion., q. 62. Et plura alia ex Patribus ΧΧΙν. .

13

Græcis pro hac veritate congerit Gennadius linqui, ideoque, si in hac vita non puniatur, Scholarius, Patriarcha Constantin., in defen- vel pro illo satisfiat, in futura vindicandum sione Concilii Florent., c. 3. Suntque preci- esse pæna condigna, et culpæ commensurata, pua tam in Græcis quam in Latinis illa, in ac subinde pæna temporali, si persona alioquibus asserunt sacrificia, orationes, et elee- qui justa, et grata Deo sit. mosynas, et alia bona opera viventium, ju 20. Denique dicimus, etiam proxime et imvare defunctos ad aliquam remissionem pee- mediate probari sufficienter veritatem hanc narum, si in eo statu recesserunt, in quo il- in novo Testamento, ex loco sæpe citato lius auxilii sint capaces. Quæ loca Sanctorum i Cor. 3: Uniuscujusque opus quale sit, ignis contestantium hanc antiquissimam traditio- probabit. Et infra : Si cujus opus arserit, denem tam sunt frequentia, ut supervacaneum trimentum patietur; ipse autem salous erit, videatur illa referre, præsertim cum articulus sic tamen quasi per ignem. Quamvis enim non ille propriam disputationem requirat. Qui au- negemus verba illa aliter interdum ab alitem illum tradunt, necesse est ut crediderint quibus Patribus exponi (quorum interpretaaliquas fidelium animas ita post mortem pu- tiones nunc expendere non vacat), nihilominus niri, ut possint ab illis penis liberari, et hoc hæc rejici nullo modo potest, quia et est est quod purgatorium vocamus. De illo autem valde conformis textui et sensui Ecclesiæ, et dogmate videri possunt specialiter Augusti- a multis Patribus approbatur, ut ab Augustinus, dicto libro de Cura pro mortuis agenda; no, Hieronymo, quos jam retulimus, et Amet Cyrillus Hierosol., Catech. 5 Mystag. ; et brosio, in Paulum, ubi multi alii eam probant; Cyprianus, epist. 66 ad Clerum, etc.; et Am- et Origene, copiose hom. 6 in Exod., et optibrosius, orat. de Obitu Theodosii, et orat. 2 me Paulin., in ep. 9 ad Severum, ubi purgade Obitu fratris sui Satyri ; Damasc., orat. de torium vocat ignem sapientem, et in carmine Def. fidei.

continente paraphrasim Psalm. 1, ubi, ignem 19. Ex quibus intelligere præterea licet, arbitrum, illud appellat. Et ita etiam expo sine causa regem Anglice astruere voluisse, suit Gregor., in cap. 3 Reg., circa finem, et non potuisse Bellarminum purgatorium ex in lib. 4 Dialog., c. 39; et Cæsar. Arelaten., Scripturis probare; nam, sicut Sancti Patres homil. 8, in eumdem locum. Locus etiam non sine Scripturis illud astruxerunt, licet si- Matth. 5 : Ne in carcerem mittaris, amen dico mul ex traditione Apostolica illud docerent, tibi, non exies inde, donec reddas novissimum ita etiam Illustrissimus Bellarminus sapienter quadrantem, si recta ratione pensetur, non et erudite veritatem hanc ex Scripturis com- parum juvat, maxime cum ita etiam intelliprobavit, illas intelligendo, prout Sancti Pa- gatur a Patribus allegatis, Tertulliano, Cytres interpretati sunt. Quod si hoc regi non priano, Ambrosio, et Hieron., ut recentiosatisfacit, quia sua certa scientia aliter illas res omittam. Denique hoc etiam insinuari vel intelligit, jam responsum est, scientiam illam, supponi a Christo in verbis Matth. 12 : Non quæ a sensu Patrum et Catholicæ Ecclesiæ remittetur ei neque in hoc sæculo neque in fudiscrepat, non esse veram scientiam, neque turo, Patres intellexerunt, ut Augustinus, 21 ex spiritu Dei esse, eo vel maxime quod (ut de Civitat.,c. 13, quem imitati sunt Gregorius, sæpe dixi et cum Paulino in eadem fere causa dicto c. 39; Beda, in eum locum ; ac Bernard. dicit Augustinus, libr. de Cura pro mort. Et si attente consideretur prudens loquendi agend., c. 1), licet Scriptura deesset, Eccle- modus, nemo de re aliqua pro duobus temsiæ auctoritas sufficeret. Nam certe cum Scri- poribus ita loquitur, nisi in utroque tempore ptura docet Ecclesiam esse columnam et fir- vel statu res fieri soleat. mamentum veritatis, et traditiones apostoli 21. Ex veteri etiam Testamento aliqua cas credendas esse, virtute continet purgato- testimonia in superioribus tacta sunt. Quale rii assertionem, quam et Ecclesia et traditio est illud Psal. 37 : Domine, ne in furore tuo docent. Deinde addimus veritatem hanc con- arguas me, neque in ira tua corripias me. tineri satis in illis Scripturæ locis, in quibus Juxta interpretationem Augustini supra reladicitur Deus retribuere unicuique secundum tam, quam etiam tradit Gregorius, Psal. 1 opera sua, juxta illud 2 ad Corinth. 5 : Omnes Pænitentiæ. Maxime vero illa convincunt nos manifestari oportet ante tribunal Christi, testimonia, in quibus, operibus viventium ut referat unusquisque propria corporis, prout posse juvari mortuos, vel asseritur vel supgessit, sive bonum, sire malum. Hinc enim ha- ponitur. Inter illa vero notius et clarius est, bemus, nullum malum impunitum a Deo re- quod lib. 2 Machab., c. 12, habetur : Sancta

et salubris cogitatio est pro defunctis exorare, hæc consequi assertionem purgatorii, cum at a peccatis soltantur. Quod defugere non ostensum sit purgatorium maximæ et infallipotest rex, nisi negando librum esse canoni- bili auctoritati nixum esse, profecto non poscum. At hoc miserrimum refugium est, et de sunt cætera, quæ illud assertum consequunillo nunc disputare esset in longum , vel po- tur, non esse magno pondere auctoritatis tius in infinitum ire. Sufficiunt ergo quæ de fundata ; ergo hac etiam ratione non frivola, regula discernendi libros canonicos a non sed veritatis catholicæ dogmata certissima canonicis in superiori libro diximus, et quod dici possunt. Patres communiter illo libro ut canonico 23. Indulgentiæ propter Christi merita a utantur; et quod specialiter August., dicto Deo Ecclesiæ largiuntur. — Si autem illi libro de Cura pro mortuis agenda , c. 1, inde Pseudotheologi, qui in hoc regi imposuerunt, veritatem hanc confirmet. Cum ergo veritas in sacra doctrina versati essent, suffragia et hæc de purgatoriis penis tanto pondere aucto- indulgentias ad purgatorium consequi non ritatis et rationis firmata sit, videat rex , quo assererent; non enim in illo fundantur, nespiritu ductus illam vocare audeat commen- que cum illo necessariam habent connexiotum indignum, in quo opera impendatur. Ne- nem. Nam posset Deus, si justitiæ rigore uti que putet Catholicis esse contentionem cum voluisset, purgatorii ponas ab hominibus dehæreticis, vel de statu loci purgatorii, vel an functis, et illarum reis, sine ulla remissione unus aut multiplex sit, nec de modo aut qua- vel compensatione exigere. At indulgentiæ et litate poenarum ejus ; nam, licet hæc a Theo- satisfactionos nihil aliud sunt quam pænarum logis sobrie et prudenter disputentur ( sicut purgatorii remissiones quædam et compeninquiri etiam posse dixit interdum Augusti- sationes, quas Deus propter infinitam bonitanus, in superioribus allegatus), si vero regi tem suam, et propter eximia Christi merita harum rerum meditatio non placet, cum illo Ecclesiæ suæ concessit, ut et pænæ illæ mide his non contendimus, dummodo tempora- tiores per Christum fierent, et ut inter Christi les post mortem poenas pro aliquibus justis membra major et excellentior esset charitaimperfectis destinatas esse, non neget. tis mutuæ communicatio. Quocirca, licet pur

22. De his vero quæ purgatorium conse- gatorium, satisfactiones pro defunctis, et inqui subjungit rex, et frivola appellat, cum dulgentiæ unam habeant communem mateab ipso non impugnentur, nunc multa dicere riam, videlicet, debitum temporalis poenæ, non est necesse. Quia vero in margine libri quod in aliquibus justis interdum post hanc hæc frivola esse dicuntur, indulgentia , jubi- vitam manet, et ideo possit aliquo modo lea, et satisfactiones pro defunctis, dicam unum ex alio colligi, nihilominus, proprie lobreviter, non nisi a Protestantibus, levibus quendo, unum in alio non fundatur, sed profecto et impudentissimis hominibus, qui unumquodque per se gravissimum habet veRegem in infantia perverterunt, hæc potuisse ritatis fundamentum. Nam purgatorii pæna frivola reputari. Aut enim frivola dicuntur, fundatur in ordine divinæ justitiæ per reguquia veritatis iundamentum non habent, vel las fidei nobis sufficienter manifestato, ratioquia licet vera sint, parvi sunt, aut nullius nique valde consentaneo, ut ostensum est. momenti. Hoc posterius nullius hominis men 24. At vero suffragia seu satisfactiones funtem, si recta ratione non careat, subire po- dantur in communione Sanctorum, quam in test. Quis enim parvi momenti reputet a de- Symbolo profitemur. Nam communionem ilbito gravissimæ poenæ liberari; aut quis con- lam non solum inter mortales hic viventes, temnendum putet, aut charitatis opus esse sed etiam cum justis jam defunctis juxta neget, orationibus ad Deum fusis et propriis uniuscujusque statum intercedere, Ecclesiæ afflictionibus et eleemosynis proximum a auctoritate traditum est, et in Scriptura sacra gravissima pena liberare; aut quis non ma sufficiens fundamentum habet. Quod in sugni estimet potestatem pene divinam, Christi perioribus capitibus de communione inter et Sanctorum satisfactiones ad compensan- nos, et Sanctos cum Christo regnantes, osdas purgatorii poenas, efficaciter applicari ? tensum est, quatenus et illos intercessionibus Profecto hæc et similia, non ideo quia parvi suis nos adjuvare, nosque ab illis eas postumomenti sunt, sed quia incredibilia infideli- lare, atque ipsos venerari, laudare, et Deo bus videntur, a Protestantibus frivola repu- pro ipsorum gloria gratias agere posse et tantur. Putant ergo non habere veritatis fun- debere, ostendimus. Communio vero nostra damentum. At si verum est quod rex dicit, cum justis defunctis nondum beatis , sed in

carcere, pro aliquibus debitis, detentis, per- æque solent de his omnibus nugari'. Quanpetua etiam Ecclesiæ in traditione et in Scri- quam de hac, quam vocat baptizationem camptura sacra fundata est , ut ex dictis in hoc panarum, magna exaggeratione Magdebur capite intelligi potest. Oratio enim, eleemo- genses dixerint, horrendum esse ei rorem, syna, sacrificium, et similia opera Deo pro magnumque sacrilegium contra Christi instidefunctis oblata, ut a peccatis solvantur, ad tutionem. Et ideo ad hujus libri complemenhanc communicationem pertinent ; docent tum, operæ pretium visum est, pauca de his autem Scriptura et Ecclesiæ consuetudo op- ritibus dicere, ad propriam objectionem, ex timum esse orare et operari pro defunctis. particulari exemplo sumptam, respondendo, Unde recte colligit Augu stinus allegatus, suf- et illius occasione aliquid de toto genere taficienti auctoritate convinci, hoc non fieri si- lium benedictionum attingendo. ne fructu : non est ergo frivola satisfactio 2. Duo ergo in hujusmodi signis, quæ cam. pro defunctis, sed sufficientissime fundata. ponæ nuncupantur, spectari possunt, videliAccedit, genus hoc communicationis charitati cet, usus talis instrumenti ad aliquas actioetiam et rationi esse valde consentaneum et nes publicas convenienter exercendas, et ribenignæ providentiæ divinæ valde dignum; tus ab Ecclesia institutus ad benedicendas non ergo pro Catholico reputari potest, qui campanas, et de utroque sigillatim dicendum hanc tam catholicam ab universali Ecclesia est. Principio igitur certum est, antiquam receptam veritatem reputaverit frivolam. Ecclesiæ consuetudinem fuisse, ut Missæ et

25. Indulgentiarum vero concessio (ad alia divina officia in sacris locis ac templis quam etiam jubilæa pertinent) duo habet so- fierent, ut certis horis vel diebus christianus lidissima fundamenta. Unum est , infinitus populus ad illa conveniret. Unde necessathesaurus meriti et satisfactionis Christi Do- rium etiam fuit esse in ecclesiis signum alimini, et Sanctorum, quem thesaurum, sal- quod , quo dato populus ad ecclesiam accetem quantum ad Christi divitias eorumque deret. Ad hoc ergo munus institutæ sunt camsufficientiam, non existimo a Protestantibus panæ, quæ propterea solent interdum nomine negari, idque nunc nobis satis est, quia sa- signorum absolute significari, ut in c. Solent, tisfactiones Sanctorum non ut necessaria, de Consecrat., d. 1, et in c. 1 et 2, de Offic. sed ex abundantia adjunguntur, quod am- custodis. Considerata igitur hac propria et plius explicare et probare præsentis loci non quasi litterali institutionis ratione campanaest. Alterum fundamentum est suprema po- rum usus , nemo prudens dubitare potest testas ligandi et solvendi, quam Christus suo quin fuerit et utilissimus, et convenientissiVicario concessit, quæ in Evangelio satis fun- mus, quia signum aliquod publicum moralidata est, ut libro sequenti ostendemus. Quod ter necessarium erat. Unde etiam in veteri autem illa potestas ad hanc dispensationem Testamento dixit Deus Moysi, Nnm. 11 : Fac et indulgentiarum concessionem extendatur, tibi duas tubas argenteas ductiles, quibus conecclesiastica traditio et antiquissimus ejus- vocare possis multitudinem, quando movenda dem potestatis usus, communi consensu Ec- sunt castra, etc. Et ex Levitic. 23 colligitur, clesiæ probatus, satis ostendit, ut latius in in festivitatibus solitum fuisse populum tubis disputationibus theologicis tractavimus, in clangentibus convocari, seu admoneri. Idem quarto tomo tertiæ partis , disput. 48, et indicant verba illa Joelis 2 : Canite tuba in seq.

Sion. Necessitas ergo alicujus signi, etiam in CAPUT XVI.

Ecclesia Christi, moralis erat. Determinatio

autem ad sonitum campanæ ex humano arDE ERRORIBUS CIRCA ECCLESIÆ RITUS ET BENE- bitrio pendebat; et ideo recte et legitime poDICTIONES.

tait ab Ecclesia fieri, sicut facta est, et in re

per se indifferente sufficiebat Ecclesiæ con1. Inter alia exempla quæ rex ponit pro suetudo, ut nemo prudens ac moderatus in articulis quos novitios et nuperos vocat, hæc illa offenderetur. Præsertim cum instrumenverba adjungit, p. 48 Præfationis, in princ. : tum illud ad prædictum finem sit aptissiBaptizatio campanarum, et mille præterea nu- mum, tum quia facile et sine magna indus; quæ vero sint istæ nugæ, nec ipse de- tria pulsari potest, tum etiam quia ejus 50clarat, nec in margine exponitur. Unde videtur sub illis verbis omnes similes benedic. Refert Bellarm., lib. 4 de Pontif. 12 , tiones comprehendere ; nam Protestantes cent. 10, c. 6.

nus late diffunditur, tum denique quia est 4. Quidquid vero in hoc acciderit, certum magis durabile, et quasi perpetuum.

est semper fuisse existimata necessaria ali3. Campanarum usus ante mille annos in- qua hujusmodi signa, quæ (quod prætereuntroductus. Accedit , hunc campanarum dum non est) sacra etiam dicebantur; et inusum non esse novum in Ecclesia. Quamvis ter ea campanarum usum tanquam utiliorem enim, ut eruditi auctores testificantur, certo et durabiliorem prævaluisse. Recte autem adnon constet quo tempore inceperint, non vertit Walfridus Strabo, lib. de Rebus eccles., est tamen dubium quin ante mille annos c. 5, hæc signa publica non potuisse comusus illarum jam fuerit in Latina Ecclesia mode in Ecclesia primitiva in usu haberi; communis. Nam anno 615 vixit S. Lupus, quia divina officia, propter multitudinem episcopus Senonensis, in cujus Actis refer- gentilium, et præsertim propter vim persecutur, tempore cujusdam obsidionis Senonen- tionum, non poterant esse tam publica, nam sis civitatis, S. Episcopum ad Protomartyris potius ut secrete fierent, curabatur. Et ideo Stephani ædem se contulisse, et ad convocan- aliis modis invitabantur fideles, ut prænundum populum signum tetigisse, ut est apud ciando in uno conventu alium proxime futuSurium, tom. 5, die 1 septembris. Ubi etiam rum, vel scriptis tabulis eum prodendo , ut refert mirabilia Dei opera circa signum illud ait Strabo, loco citato, vel privatim singulos seu campanam demonstrata. Item anno 665 percursores, vel diaconum monendo , ut ex obiit S. Eligius, Episcopus Noviomensis, in epistolis Ignatii 11 et 13 Baronius conjectat'. cujus vita, lib. 2, c. 21, refertur, cum prohi- Post datam vero pacem Ecclesiæ, ejusque buisset Presbyterum in ecclesia sacra facere, amplitudinem, necessarius fuit signorum puet Presbyter, prohibitione contempta, cam blicorum usus, et ita verisimile est, paulo panam pulsare tentaret ad populum convo- post Constantini tempora campanarum ritum candum, ipsam sonum non reddidisse, do- fuisse introductum, qui postea perpetua tranec, Presbytero penitentiam agente, Sanc- ditione probatus est. De qua videri possunt tus Episcopus prohibitionem sustulit'. Refert quæ refert Coccius , in Thesaur., tom. 2, lib. Surius, tom. 6. Præterea Beda, lib. 4 Histor. 3, art. 6. Anglicanæ, cap. 23, mentionem facit campa 5. In campanarum benedictione nihil repredæ, ad cujus sonum ad orationes excitari et hendi posse ostenditur. - Cum ergo constet convocari solebant quædam religiosæ, quan- nihil esse in simplici campanarum usu quod do aliqua earum de sæculo migrabat. Aliqui hæretici carpere possint, videamus quid in autem conjectant, tempore Anastasii , Persæ earum benedictione, et (ut sic dicam) symMartyris, nondum fuisse introductum cam- bolico usu reprehendant. Aut enim in unipanarum usum, quia in septima Synodo, versum omnem sacrarum rerum benedictioAct. 4, ex miraculis ejus refertur, in qua

nem et cæremonialem consecrationem ab dam solemni supplicatione convocatos fuisse Ecclesia institutam ut superstitiosam detesfideles, non ad signum campanæ, sed per tantur, vel peculiare aliquid in campanarum ligna sacra pulsata. Sed hoc et non multum benedictione reprehensione dignum inveobstat, quia Sanctus ille , 27 anno post sex- niunt; utrumque autem unico Augustini vercentesimum passus est, et præterea verba illa bo refutare possemus, dicentis : Si quid per de Ecclesia Græca dicta sunt, in qua signa totum orbem servat Ecclesia, quin ita facienilla lignea usque ad annum Domini 865 du- dum sit, disputare, insolentissime insaniæ est?; rasse creduntur. Nam in illo anno ferunt, et quod alibi ait, non esse credendum, inaniter Venetiarum ducem misisse campanas ad Mi- fieri, ubi universæ Ecclesiæ claret auctoritas. chaelem imperatorem, et tunc earum usum Ulterius vero illud prius generale membrum apud Græcos incepisse, relictis ligneis signis, non solum traditioni, sed etiam Scripturæ et ut notat Baronius eodem anno, in fine?. rationi repugnat. Ait enim Paulus, creaturam Quamvis alibi dicat, illa lignea signa non omnem verbo Dei et oratione sanctificari, fuisse in usu communi ad convocandum ali- 1 Timoth. 4. Unde legimus Christum , ad cujus ecclesiæ populum, sed tantum inter multiplicandos panes, benedictione usum esreligiosos, ad convocandos monasterii mona

se, in coelum aspiciendo , Matth. 14. Additchos.

que Marcus, c. 6, etiam pisces benedixisse ;

· Die 1 decembris. ? I tom., an. 58.

· Tom. 1, an. 58, n. 102.
? Ep. 138, c. 3.

« PredošláPokračovať »