Obrázky na stránke
PDF
ePub

duas Ecclesias, imo nec tanquam duas partes res creditas, seu doctrinam ipsam fidei signiejusdem Ecclesiæ. Solum enim in principio ficat, sicut Athanasius in Symbolo dixit: Hæc illius cap. 8, lib. 20 de Civit., loquens de An- est fides Catholica, quam nisi quisque fideliter tichristo ait : Nunquam ab illo Ecclesia sedu- firmiterque crediderit, saldus esse non poterit. cetur prædestinata, et electa ante mundi con- Interdum vero actum, seu virtutem credendi stitutionem; ubi non distinguit Ecclesiam, designat, ut est apud Paulum, ad Hebr. 11: sed a potiori parte illam denominat, sicut in Est autem fides substantia rerum sperandarum, cap. 9 dicit, interdum a parte denominari to- argumentum non apparentium. Priori sane tum. Ostendebat enim Augustinus, in dicto modo fides vere christiana, quæ vere fuerit a cap. 4, non esse ab Antichristo seducendam Christo vel Apostolis nomine ejus tradita, apEeclesiam, utique totam, nec quoad præci- pellabitur. Posteriori autem modo assensus puam ejus partem, et ideo vocavit illam præ- ejusdem doctrinæ, non humana opinione vel destinatam, non quia sit aliqua Ecclesia in- ratione conceptus, sed prorsus divina, tantavisibilis ex solis prædestinatis constans, sed que certitudine et firmitate, ut nullum formiut significaret , quoad præcipuam partem dini aut dubitationi relinquat locum, vera fiejus, quæ in electis et prædestinatis existit, des nuncupabitur, juxta illud Pauli, 2 ad decipi non posse, sicut significatum est in Tim. 1: Scio cui credidi, et certus sum, quia verbis Christi : Ita ut in errorem inducantur, potens est depositum meum serdare. Quæ verba si fieri potest, etiam electi.

licet fiduciam seu spem certam indicent, illa

tamen in certitudine fidei fundatur, et de illa CAPUT IX.

ad litteram loquitur Apostolus, cum dicit se

esse certum de omnipotentia Dei, hoc enim REGEN ANGLIÆ, CUM NEC SCRIPTURAM INTEGRAM, non est objectum fiduciæ, sed assensionis.

NEC VERBUM DEI NON SCRIPTUM ADMITTAT, Evidentiora vero sunt verba ad Galat. 1: LiFIDEI VERE CHRISTIANÆ DEFENSOREM NON ESSE cet nos, aut Angelus de cælo, etc. Unde etiam OSTENDITUR.

est illud Athanasii in Symbolo : Quam nisi

quisque fideliter firmiterque crediderit, salous 1. Hactenus generatim demonstratum est, esse non poterit. Et illud Basilii, hom. de in Anglicana secta veram fidem non esse, Vera ac pia fide: Est fides eorum, quæ dicta quia per defectionem a vera fide introducta sunt, assentiens approbatio sine ulla hæsitaest. Et hac occasione digressi sumus, osten- tione, cum summa animi persuasione de eorum dendo, fidem , a qua antea defecit ( quæ non veritate, quæ Dei munere sunt prædicata. Et fuit alia ab Ecclesiæ Catholicæ, Romanæ, ac illud Bernardi, epist. 190: Nonne si fluctuat visibilis fide), veram semper fuisse, semper- fides, inanis est spes nostra? stulti ergo marque indubitanter futuram esse, ut inde cer- tyres nostri sustinentes tam acerba propter intissime constet, in Anglicano schismate ve- certa, néc indubitantes sub dubio remuneratioram fidem esse non posse. Et quamvis hinc nis præmio durum per exitum diuturnum inire vel cæcutientibus inclareat , regem Angliæ, exilium, sed absit, ut putemus in fide vel spe qui se caput et protectorem illius schismatis nostra aliquid dubia æstimatione pendulum, profitetur, defensorem veræ fidei non esse, etc. quia vero ipse tribus præclaris titulis ornat 3. Rex Angliæ non recipit integrum fidem et extollit fidem quam defendit, cum se ap- christianam. — De fide igitur pro materia, pellat defensorem fidei vere Christianæ, Ca- seu doctrina fidei sumpta, contendit rex Antholicæ et Apostolicae , ideo operæ pretium gliæ, se fidem vere christianam retinere, quia duxi, sigillatim per has tres prærogativas fi- Scripturam , Ecclesiæ Symbola , et quatuor dei discurrere, et ex singulis earum rationi- prima Concilia generalia amplectitur, eisque bus ostendere, non posse ejusmodi titulum fidem habet. Verumtamen licet hæc cuilibet illi, qui Anglicanum schisma defendit, con- homini vere Christiano necessaria sint, non venire.

tamen sufficiunt ad integram christianam fi2. Fides cum materiam, tum actum credendi dem; oportet enim hæc credere, et alia non significat. – Rem igitur a fide vere Chris- omittere : nam qui in uno offendit, factus tiana aggrediens, animadverto duobus modis est omnium reus. In duobus autem maxidenominari posse fidem vere Christianam, me offendit Angliæ rex, primum, quia multa scilicet, ex materia credita, et ex ratione cre- catholica dogmata nimis acriter insectatur, dendi. Nam et ipsum nomen fidei interdum et, ut ex ipsius præfatione liquet, errores

fidei christianæ contrarios profitetur. Quia bus loqui videatur, sentit tamen omnem travero ad hoc demonstrandum necessarium ditionem non scriptam esse humanam, inaforet singulos errores in medium afferre, eo- nem, fluxam, aut pravam; tum quia nunrumque falsitatem ostendere, ideo, ne a pro- quam mentionem facit traditionis divinæ non posita controversia digrediamur, in sequen- scriptæ ; tum etiam quia paulo antea indicat tem librum id differimus, ubi, quod nunc verbum Dei non nisi in Scriptura inveniri. supponimus, sectam Anglicanam quoad dog- Precatur enim, ut Deus nolis mentem injiciat mata non posse dici fidem vere christianam, cogitandi, quid ad Evangelii plantationem, et ostendemus. Quia licet in multis cum illa con propagationem, ex conscientia secundum dirini veniat, quae ab illa sumpsit, tamen et in eo- derbi prascriptum prastare teneamur, nostri rumdem dogmatum intelligentia, et in alio- illius veri, ac unici pastoris imperio, ac toci, rum confessione dissentit plurimum; fides quam in Scripturis audimus, obtemperantes. autem vere christiana non dicitur, nisi quæ a Ubi expendenda est illa particula, quam in doctrina veræ Ecclesiæ, quæ eadem est cum Scripturis audinus ; posita enim est ad signiChristi doctrina, nec in re quantumvis mi- ficandum, non teneri nos obtemperare voci nima discrepat.

Dei in Scriptura non contentæ. Et quod de 4. Fundamentum fidei regis Angliæ. unico pastore loquitur, licet possit habere veOmissa itaque tantisper fidei materia, de modo rum sensum, vereor tamen esse positum ad et fundamento credendi, quatenus ad fidem excludendam vocem cujuscumque alterius vere christianam necessarium est, in præsenti pastoris, etiamsi ab illo Principe pastorum sumus acturi. Jacobus enim rex, in sua Præ- super gregem suum sit constitutus. Et in hoc fatione ad principes christianos, circa finem, sensu superius, pag. 47, Romanæ Ecclesie ita loquitur : Cum Paulo oplo, ros omnes fieri officinam irridet, et pag. 57, pernegat terrestales, hac una in re, qualis et ego sum : impri. trem esse aliquem Ecclesiæ Monarcham, qui mis, ut telitis Scripturas perrolutare, ex iis infallibilitate spiritus nunquam in suis sentencredendi normam petere, neque super aliorum tiis errare possit. Quod repetit pag. 61 et 62, incertis opinionibus, sed restra ipsorum certa et ita, præter Scripturam, omnem aliam reguscientia fidei fundamenta collocare. Quibus in lam, et fidei fundamentum evertit. verbis suæ fidei fundamentum rex declarat, 6. Et quamvis p. 42, 43 et 44, videatur illudque in solis Scripturis certa quadam cum Scripturis conjungere tria Symbola, et scientia propria intellectis constituit. Ex illis quatuor prima Concilia generalia, et unaniergo duo nos præcipue fundamenta sumemus, mem consensum Patrum, qui primis quadrinad ostendendum fidem ejus non esse vere gentis annis post Christum floruerint, nunchristianam, ac proinde non habere unde pos- quam tamen (quod notandum est) dicit se sit de titulo fidei defensoris gloriari. Primum credere, aut fidem adhibere nisi Scripturis. argumentum nostrum desumetur ex defectu De Symbolis enim ait, se in illa juraturum ; integritatis fidei : nam fides, quæ integra non et de Conciliis, ea venerari acrecipere tanquam est, vera esse non potest; in illis autem ver- catholica et orthodoxa, vel eis adhærere, ut ait bis ostendit rex se non habere integram fi- p. 62. Significat ergo in his non niti tanquam dem; et hoc argumentum in hoc capite ur- in fundamentis fidei, sed illa recipere, quia gebimus. Aliud vero fundamentum accipimus sentit et judicat, vel non continere errorem, ab illa scientia peculiari, in qua scientia fidei vel nibil docuisse ad fidem pertinens, quod suæ jecit fundamenta ; ejusmodi siquidem fi- in Scriptura non sit. His ergo adhæret, judides nec divina, nec certa, nec catholica esse cando potius (ut sic dicam) Concilia et Sympotest, ut capite sequenti prosequemur. bola, sua certa scientia, quam de Scripturis

5. Quod ergo ad primum attinet, quamvis habet, quam illis utendo, ut regula et norma rex in prædictis verbis non addat particulam sui judicii

. Quod magis declarat circa unaniexcludentem alia fundamenta fidei, attente mem sensum Patrum; dicit enim interdum, tamen considerato toto discursu, et variis cum illis sentire, aut si non ita sentiat, obmuejus verbis in dicta Præfatione, hanc fuisse tescere, quia reprehendere non audet; judicio regis mentem, plane colligimus. Nam impri- ergo suo subjicit vnanimem consensum antimis paulo ante illa verba, p. 156, in princi- quorum Patrum, etiam in his, quæ tanquam pio, traditiones irridet, dicens: Non inanibus necessaria ad salutem statuunt, ita enim exfluxisque et pratis hominum traditionibus at- presse loquitur. Solam ergo Scripturam potendentes. Nam, licet de humanis traditioni- nit tanquam proximam regulam fidei, cam

que non integram, nec quoad omnes ejus quam intendimus enucleandam, ideo breviler partes, prout illam Ecclesia Romana, et Ca- auctoritate et ratione per transennam tantholica amplexatur; sed a canone excludit li- tummodo eam confirmabimus. bros, quos vocat secundæ lectionis, ac ordi 8. Probatur ergo primo, quia ipsamet Scrinis; illos enim omnes inter apocryphos ponit, ptura hoc diserte statuit; in ipsa enim præciquos Bellarminus ' (quem allegat) in secun- pimur tenere verbum Dei non tantum scridum ordinem reponendos existimavit. ptum, sed etiam solo sermone, seu voce tra

7. Libros sacros tam primi quam secundi ditum, quod vocamus traditionem divinam ordinis esse canonicos. Sola Scriptura non non scriptam. Quapropter graviter quidem est integrum et proximum fidei fundamentum. hallucinantur, qui damnant, vel contemnunt, - Verbum Dei non scriptum eadem fide qua vel incertam esse putant omnem traditioscriptum recipiendum. - Hoc igitur funda

Hoc igitur funda- nem , tanquam humanam. Quamvis enim mentum fidei sic acceptum et intellectum ne omnis traditio per homines custodiatur, et a que sufficiens, neque firmum esse potest. prioribus ad posteriores temporum vicissituQuæ ut ostendam, statuo id in quo inter nos dine perveniat, nihilominus verbum ipsum, convenit, libros Scripturæ, qui primi ordinis quod a principio prædicatum est, scriptum appellantur, et canonicos esse, et quidquid in quanvis non fuerit, in Ecclesia per traditioeis est, verum Dei verbum esse, ac proinde nem conservatum, potest esse divinum, seu ex se, id est, si debito modo credantur, esse divinam continens institutionem. Assumptum firmissimum fidei fundamentum. Nos autem probatur ex illo 2 ad Thessaloni. 2: Fratres, addimus imprimis non tantum hos libros, sed state, et tenete traditiones, quas didicistis, sietiam qui secundi ordinis vocantur, qui ab re per sermonem, sive per Epistolam nostram ; Ecclesia jam sunt approbati, et in canone re in quibus verbis duo maxime sunt animadcepti, esse fidei fundamentum, et ex hac parte vertenda, quæ Theophylact. breviter et docte illud fundamentum, prout a rege accipitur, tetigit, dicens : Vel hinc etiam perspicuum mutilum esse, et insufficiens. Ad hoc autem est, quod pleraque etiam sine scriptis per serprobandum sufficit nunc nobis auctoritas Con- monem, id est, viva voce tradiderunt, non 80cilii Tridentini, quæ est infallibilis auctoritas lum per epistolam. Ecce primum; aliud est : Ecclesiæ Catholicæ, ut cap. 3 et 4 ostensum Similiter autem et hæc et illa, fide digna sunt. est, et in puncto sequenti hoc etiam confir- Itaque et Ecclesiæ traditionem fide dignam mabimus. Addimus deinde, solam Scriptu- existimemus. Traditio est. Noli amplius quæram, prout includit etiam omnes los libros, rere. Quæ sumpsit ex Chrysostomo, orat. 4 non esse integrum christianæ fidei fundamen- in eamdem epistolam. Et idem fere habet tum proximum, et (ut sic dicam) formale et Theodoret., ibidem, et reliqui expositores, espressum. Nam, licet in quodam sensu quid- imo pene omnes catholici scriptores hoc poquid fides christiana credit , dici possit in tissimo testimonio utuntur ad probandas ex Scriptura fundatum, vel proxime, quia in Scriptura sacra non scriptas traditiones. Præea formaliter continetur, vel remote, quia ter hoc vero sunt alia Scripturæ testimonia, in Seriptura approbatur auctoritas, in qua in quibus ab Apostolis tradita credere et teveritates aliquæ fundantur, sive illa sit tradi- nere præcipimur, ut 2 ad Thess. 3: Denuntio, sive Ecclesia, juxta modum loquendi Au- ciamus vobis, fratres, in nomine Domini nosgustini, lib. 1 contra Crescon., cap. 32 et 33, tri Jesu Christi, ut subtrahatis dos ab omni et aliorum Patrum, quos in fine hujus capitis fratre ambulante inordinate, et non secundum insinuabimus, nihilominus secundum veram traditionem, quam acceperunt a nobis. Et i ad et catholicam fidem, negari non potest quin Cor. 11 : Ego enim accepi a Domino , quod et præter Seripturam detur in Ecclesia Christi tradidi vobis , utique verbo, nondum enim de verbum Dei non scriptum in libris canonicis, illo mysterio scripserat, et in fine concludit : quod eadem fide, qua verbum scriptum, sus. Cætera autem , cum venero, disponam. Et in cipiendum sit. Quæ assertio si ex instituto principio: Laudo, inquit, vos, fratres, quod per tractanda esset, prolixam peteret de divinis omnia mei memores estis , et sicut tradidi 00et humanis traditionibus disputationem, sed bis, præcepta mea tenetis. quia illa non spectat ad præsens institutum, .9. Ratione confirmantur traditiones. Ex sed solum obiter illam attingimus, ad rem quibus, et similibus locis, quæ brevitatis

causa omitto, possumus hanc elicere ratioBellarm., lib. 1 de Verbo Dei, c. 4. nem, quia verbum Dei idem est, et ejusdem

auctoritatis, sive scriptum sit, sive tantum quia ipsi dicunt nihil esse credendum, nisi ore traditum ; ergo eadem fide est suscipien- quod in Scripturis continetur. Et profecto si dum, si in Christi Ecclesia retentum et con- ad credendum Scriptura necessaria esset, servatum sit. Antecedens non solum certum, maxime petenda esset ad hunc articulum, a sed etiam per se evidens est; nam materiale quo magna ex parte pendet integritas et sosignum (ut sic dicam) non auget vel minuit liditas fidei , et propter quem tanta confidenveritatem loquentis. Et ideo æqualiter dixit tia rejiciuntur omnia, quæ Ecclesia CatholiPaulus : Side per sermonem, sive per episto- ca credit non scripta. At certe adversarii, non lam. Imo (quod est attente considerandum) dicam ex Scripturis, verum neque ex aliqua Christus non præcepit Apostolis, ut scribe- historia, aut testimonio fide digno id probare rent, sed ut prædicarent Evangelium omni possunt. Nos autem contrarium colligimus creaturæ, Marci ult., et subdit : Qui credide- ex Scripturis; nam Joannes, in fine sui Evanrit, et baptizatus fuerit, salvus erit; qui vero gelii, dicit : Sunt autem et alia multa, que non crediderit , condemnabitur ; ergo verbum fecit Jesus, quæ si scribantur per singula, tantum prædicatum, et non scriptum, est nec ipsum arbitror mundum capere posse eos, vere verbum Dei. Unde Paulus, 1 ad Thess. qui scribendi sunt, libros. Et Paulus, 1 ad Co2 : Cum accepissetis a nobis verbum auditus rinth. 11, dicit : Cætera autem , cum venero, Dei, suscepistis illud, non ut verbum homi- disponam, quæ tamen scripta non leguntur. num, sed ut est pere verbum Dei. Constat au Et Actor. 20, Paulus allegat dictum Christi : tem, verbum auditus, proprie et in rigore esse Oportet (inquiens) meminisse derbi Domini verbum vocis, licet scriptum non sit. Hoc er- Jesu, quoniam ipse dixit : Beatius est magis go verbum in principio evangelizatum est, dare, quam accipere, quod alibi scriptum non et signis ac miraculis confirmatum, juxta il- legebatur. Et ita potuerunt etiam multa alia lud, quod eodem loco subjungit Marcus : Illi omitti. Unde antiquissimi Patres', præter autem profecti prædicaverunt ubique , Domino dogmata scripta agnoscunt etiam non scricooperante, et sermonem confirmante sequenti- pta. Nam, ut omittam Dionysium, Origenem, bus signis. Quin potius ab hoc verbo sermo- Tertullianum, et Clementem, locupletissimus nis verbum scriptum maxima ex parte deri- testis est Irenæus, lib. 2 contra Hæreses, cap. vatum est, ut Lucas in principio sui Evangelii 2 et 3; et Basilius, lib. de Spiritu Sancto, testatur, dicens : Quoniam quidem multi co- cap. 27, et lib. contra Eunomium ; Epiphan., nati sunt ordinare narrationem, quæ in nobis hæresi 61, circa finem; Hieronym., lib. concompletæ sunt rerum , sicut tradiderunt nobis, tra Luciferian. ; Augustin., Epist. 1, 8 et 11 qui a principio ipsi viderunt, et ministri sunt ad Januar., et 86 ad Casulanum; et Cyprian., salutis, visum est et mihi, etc. Est ergo certis- in lib. de Cardinalibus Christi Operib., cap. simum, verbum non scriptum esse æque divi- de Ablutione pedum, vel illius operis aucnum, ac subinde æque infallibile ac scriptum, tor. et eadem fide suscipiendum.

11. Ulterius vero urgere possunt adversa10. Evasio hæreticorum refutatur. - Res- rii dicentes, licet verbum Dei non scriptum pondebunt fortasse hoc quidem habere lo- secundum se spectatum potentissimum sit ad cum, si constaret aliquod verbum Dei non fidem, quia tamen transitorium est , et sua scriptum permansisse in Ecclesia , nunc au- natura labile fluxumque habetur, solum enim tem nullum esse, quod scriptum non sit. in memoria hominum, quæ facile labitur, conNam verbum sermonis, quod in principio servari potest, ideo nisi scribatur, non posse evangelicæ prædicationis ad fidem audien- integrum et purum conservari, et ex hac partium sufficiebat, ut pro futuris fidelibus con- te non posse ad fidem fundandam sufficere. servaretur, divina sic disponente providentia, Hæc autem responsio et Ecclesiæ auctoritascriptum est, nihilque necessarium ad salu- tem labefactat, dum supponit illam non hatem, vel plenam fidem relictum est non scri- bere Spiritus Sancti assistentiam ad verbum ptum; et ideo nunc sola Scriptura est regula Dei non scriptum in sua puritate conservanfidei. Ut autem hæc responsio alicujus mo- dum, et consequenter etiam verbo scripto dimenti sit, oportet ut hæretici nobis probent id, quod ultimo loco ponunt, nimirum, nul 1 Dionys., de Ecclesias. Hierarc. , c. 1. lum Dei verbum prædicatum relictum esse Orig., in princ. Periarchon, et tract. 29 in non scriptum. Imo , ut consequenter loquan- Matth. - Tertull., in libr. Præscrip., et lib. tur, necesse est ut ex Scripturis id probent, de Corona milit. - Clemens, in Epistolis.

nem.

vinam aufert auctoritatem, et omnia ad hu- liber aliquis certi auctoris habeatur, sempermanas revocat conjecturas. Et ut utrumque que ante hominum memoriam sine controcommonstrem, liceat mihi a rege Angliæ in- versia ita reputatus sit, nihilominus tota hæc terrogare, an credat hos libros, quos ut ca- auctoritas non excedit fidem humanam, pononicos recipit, canonicos esse, verumque et testque in rigore illi falsum subesse ; ergo purum Dei verbum continere , idque divina idem erit in canonicis libris, nisi aliunde eofide et infallibili, vel solum humana, propter rum antiquitas majorem recipiat certitudicircumlatam ubique famam et communem hominum opinionem. Si hoc posterius dicat, 13. Secundo, quia quamvis perspicuum fototam fidem suam ponit in auctoritate hu- ret, libros illos fuisse conscriptos Spiritu mana, cui sine dubio posset subesse falsum, Sancto dictante, non potest sola antiquitas nisi divina simul intercedat; nam fieri non infallibiliter ostendere illos esse puros, sicut potest ut majori fide credat ea, quæ in his a Spiritu Sancto sunt prolati, et non esse delibris scripta sunt, quam credat, hos libros cursu temporum corruptos, vel casu, negliesse canonicos, id est, esse verbum Dei, cum gentia, aut imperitia, vel malitia hostium fiipsummet verbum Dei sit ratio credendi cæ- dei, præsertim Judæorum aut hæreticorum tera. Si autem certa et indubitata fide divina temeratos. Tertio, quia ex variis translatiocredit, in his libris esse purum verbum Dei, nibus eorumdem librorum eadem ambiguitas seu hos libros esse canonicos, interrogamus oriri potest, quæ per solam antiquitatem, et ulterius cur hoc credat; nam hoc non potest conjecturas ejus non posset cum certitudine credere, quia scriptum sit in ipsis, tum quia et infallibilitate auferri, ut experientia ipsa vix unquam in illis hoc invenietur omnino satis ostendit; tanta est enim in lectionibus dilucide expressum ; tum etiam quia, licet et versionibus varietas, et in quibusdam etiam inveniretur, de hoc ipso verbo interrogare- minutioribus partibus controversia, an fuerint mus, cur credatur esse divinum, seu Deo di- in originali Scriptura, necne, ut ex sola antirigente et inspirante scriptum. Ergo necesse quitatis fide vix possit perpendi, quid omnino est ut fateatur, regulam, et fundamentum verisimilius sit, nedum quid certum prorsus credendi saltem banc particularem verita- et indubitatum. tem, scilicet, hos libros esse Scripturam di 14. Auctoritas, cui Spiritus Sanctus speciavinam , non esse ipsammet Scripturam , ac liter assistat, est in Ecclesia necessaria. - Ex subinde esse verbum Dei non scriptum in hoc ergo discursu concludimus, necessariam canonicis libris, quod nunc traditionem ap- esse in Ecclesia certam aliquam auctoritapellamus.

tem, cui specialiter Spiritus Sanctus assistat, 12. Ex dictis ipsiusmet regis eadem veritas ut possit infallibiliter discernere libros canostabilitur. — Imo ex verbis ejusdem regis in nicos a non canonicis, et hanc nos dicimus Præfatione, si constanter loqui placuerit, ad esse in Ecclesia Catholica, quæ licet ad hoc hoc concedendum compelletur. Nam p. 44 discernendum necessario uti debeat regula prius dicit, Scripturis se habere illam fidem, traditionis, ut discursus prior sufficienter proquæ a christiano homine debetur, et statim bat, tamen quia ipsamet traditio potest esse subjungit: Ipsa etiam apocrypha eo loco habeo, ambigua, et quia proxime et immediate per quem illis antiquitas tribuit. Ex quibus verbis manus hominum ad nos descendit, ideo necolligo, traditionem ex sententia regis po- cessarium est ut idem Spiritus Sanctus assistuisse dare illis libris eam auctoritatem, quam tat Ecclesiæ, tum ad custodiendum fideliter ejus opinione sunt sortitæ; quid enim est an- Scripturarum depositum sibi commissum, tiquitas, nisi traditio quædam? ergo ratione tum etiam ad approbandam cum eadem cerconsimili negare non potest alios libros, quos titudine eam traditionem, quæ sufficit ad concenset majorem auctoritatem habere, ab an- ciliandam quibusdam libris certam fidem, et tiquitate etiam illam obtinere, quæ fortasse discernendum illam ab alia minus constante, in illis major seu constantior traditio fuit. et minus certa. Aut igitur rex Angliæ admitVerumtamen si hac sola conjectura ducitur tit hunc infallibilem spiritum in aliquo hoad recipiendam in canone hos libros potius mine, vel hominum congregatione, vel negat qaam illos, non habet satis firmum et incon- omnino hujusmodi potestatem. Si hoc postecussum suæ fidei , quam ita tuetur, funda- rius eligat, omnia reducit ad uniuscujusque mentum. Primo, quia etiamsi recepta et in- privatum judicium ; et fidei firmitatem et Ecdubitata hominum fama vel existimatione, clesiæ violat 'unitatem, sicut in ultimo 'hujus

« PredošláPokračovať »