Obrázky na stránke
PDF
ePub

2. An bona Ecclesiarum et clericorum - sint affecta tributis ex generali lege, qua præquali gaudeant exemptione. - Opinio negans. dia privatorum regi pro tributis sunt obliga

- Fundamentum ejus. - Dubitatio ergo est ta : Nam si talia bona (inquit) pervenerint ad de propriis tributis regiis, quæ ex vi solius clericum, non transeunt cum onere. Idque conjurisdictionis imposita fuerunt. Videturque firmat exemplo alterius legis Hispania, lib. hujas dubii resolutio ex alia dubitatione pen- 4 Ordinamenti, l. 12, quæ statuit, cum vir dere, nimirum an bona clericorum in hac nobilis (hispane, hijodal go) bona emerit ab exemptione bonis ecclesiasticis æquiparentur; alio tributis solvendis obnoxia, non transire nam si non gaudent æquali privilegio, non cum onere. Ita ergo contingit, si clericus siest cur in hoc speciali casu de tributo reali milia bona emat, aut hæreditario jure acquiprius bonis ipsis inhærente fiat æquiparatio, rat. Ratio enim omnibus communis est, quia cum sit privilegium valde speciale Ecclesia- per mutationem personæ mutatur qualitas rum. Quod autem non sit æqualis immunitas inhærens rei ratione personæ, argumento 1. bonorum personarum ecclesiasticarum et Ec- Locatio, & Fiscus, ff. de Publican. et vectigal., clesiarum, seu ecclesiasticorum bonorum, su et 1. Per procuratorem, 89, ff. de Acquirend. mitur ex Gloss. 2, in Clement. 1, de In inte- hæredit. Unde ob hanc eamdem rationem, grum restitut.; et ex Glossa, in cap. Possessio- bona ante sacerdotium possessa post sacerdones, 16, quæst. 4; et ex Abbate, Felin. et tium gaudent privilegio exemptionis. Et pro aliis, quos refert Covarr., lib. 1 Variar., c. 4, hac sententia refert Guttierez plures modern. 3, ubi ipse concludii, non esse æqualia in nos, ex quibus videri potest Matienzo, in liexemptione bona patrimonialia clericorum, brum 5 Novæ Recopilat., tit. 10, lib. 11, nisi in casibus in quibus in jure id expressum Gloss. 4; et Alfonsus Guerrero, in Thesauro est. Et videtur hoc rationi consentaneum; Christianæ religionis, c. 36, n. 9 et 33. quia bona ecclesiastica sunt simpliciter sacra,

4. Insinuant autem isti auctores, propria et tantum ad sacros et pios usus destinata, tributa regia, quæ dicuntur realia, et quasi quod non habent propria clericorum. Cum er- inhærentia rebus immobilibus, non adhærere go hic casus, de quo tractamus, non sit in illis quasi per se, et absolute spectatis, sed rajure expressus, non videtur ad bona clerico- tione personarum sub quarum dominio exisrum extendendus. Unde in legibus Hispaniæ, tunt, ac proinde solum esse quasi pignora, seu lib. 1 Novæ Recopilat., tit. 3, l. 11 et 12, ex- hypothecas obligatas virtute leg. 1, C. In quipresse cautum est, ut clerici talia tributa præ- bus causis hypotheca contrahatur. Quod est diis inhærentia, postquam talia prædia eme- valde probabile. Et inde optime confirmatur rint, vel aliter acquisiterint, solvere tenean- (quod supra de Ecclesiis, et nunc de clericis tur. Et ita simpliciter docuit Gregor. Lopez, dicimus), talia bona non transire ad ipsos cum partit. 1, tit. 6, 1. 51, num. 4 ; et Valasc., de tali onere solvendi tributa, utique in futurum. Jure emphyteut., q. 17, n. 10, qui plures re- Nam si prior dominus aliquo tempore, quo ferunt; et eos sequitur Molin., tract. 2 de talia bona possedit, tributa debita non solveJustit., disp. 456. Verum est eos indistincte ret, transirent bona cum illo onere, quia semin hoc loqui de bonis Ecclesiarum et clerico- per habent respectum ad priorem dominum, rum, unde omnes auctores, qui ita sentiunt et ratione illius, et propter subjectionem ejus de bonis ecclesiasticis, a fortiori idem dicent semper debetur, quæ ratio cessat in tributis de bonis clericorum.

solvendis ab eo tempore quo talia bona in 3. Conclusio : bona Ecclesiarum et clerico- personam exemptam fuerunt translata. rum in exemptione a regalibus tributis sunt 5. Confirmatur assertio. - Potest etiam æqualia. Nihilominus contrariam senten- hæc sententia confirmari ex supra dictis in tiam veram censeo (loquendo de propriis tri- simili dubio de bonis ecclesiasticis ; nam, esto butis, ut supra distinximus), quam expresse in rebus aliis, seu in specialibus prærogativis tenet Cardinalis Albanus, in tractatu supra ac privilegiis hæc bona non sint æqualia, nihicitato; et Guttierez, in Practicis Quæstionibus, lominus in exemptione a tributis merito æquilib. 1. quæst. 3, a n. 15, ubi tractat legem parantur. Tum quia sicut Ecclesiæ sunt omRecopilationis citatam, eamque juxta distinc- nino exemptæ a jurisdictione sæculari, ita et tionem a nobis superius traditam exponit, di- persone clericorum ; tum etiam quia jura, cens, intelligendam esse, quando bona sunt in quibus hæc exemptio a tributis præcipitur, affecta onere tributorum expresse, et ex con æque de Ecclesiis et ecclesiasticis personis, et ventione partium ; secus dero esse si tantum de utrarumque bonis loquuntur. Atque ita

[ocr errors]

TRIBUERE TENEANTUR.

æquiparationem hanc comprobat Glossa 2, ecclesiasticorum bonorum. In tributis vero in cap. Ecclesia S. Mariæ, de Constit., ubi facta est æquiparatio in jure, quia non in bolate Felin., n. 7 et 8; item Gloss. ultim., de norum ipsorum sanctitate, sed in absoluta Vita et honest. cleric., quæ ad hoc ponderat exemptione personæ fundatur. Ad legem Histextum illum. Ubi Panormitan., n. 11, eam paniæ jam responsum est, intelligendam esse limitare videtur, sed revera limitatio non de specialibus tributis fundatis in conventione procedit in materia tributorum, sed in aliis partium. Et eodem modo exponendi sunt privilegiis, quæ non est limitatio ad Glossam, auctores ibi allegati, vel eorum sententia adquia non generaliter, sed in tributis tantum mittenda non est. Et juxta doctrinam hanc loquitur, sicut et textus ille quem inducit. Et intelligenda videntur quæ in libro 2 Ordin. idem sentit Glossa penult., in c. Ex litteris, de hujus regni, tit. 33, disponuntur de quodam Pignoribus, et optime Glossa 1, in c. Eccle- tribuito, quod jugadas vocant. Nam illud sine siarum, 12, quæst. 2, et sumitur etiam ex illo dubio ortum fuit ex dominio directo regum, textu, qui est Concilii Toletan. III, c. 21, et et conventione cum subditis, quibus illa bona ex aliis antiquis, quos eadem Glossa allegat. Et tribuebant, ut ex principio illius tituli constat, melius id confirmat c. 1 de Immunit. eccle- et ideo in rigore non continetur in generali siar., in 6, quod (ut supra notavi) distincte privilegio clericorum vel Ecclesiarum. Nihiloloquitur de bonis acquisitis et acquirendis, et minus tamen servanda sunt specialia privilenunc adverto, etiam loqui expresse de Eccle- gia, quæ ibidem etiam in hac materia illis siis et ecclesiasticis personis, ac earum bonis. conceduntur. Et eodem modo loquitur Clementina ult. de Censib.

CAPUT XXVI. 6. Solutio ad fundamentum contrariæ sententiæ.- Qui bona Ecclesiæ surripit sacrilegium committit. Raptor bonorum clerici, nisi illi AN CLERICI AD COMMUNES CIVIUM EXPENSAS CONrim inferat, sacrilegium non committit. - Ad leges Hispaniæ. - Ex quibus patet responsio ad rationem dubitandi in principio positam; 1. Ratio dubitandi pro parte affirmante. — negamus enim privilegium hoc quoad hanc Leges Hispanæ. — Altera exceptio ad bona partem esse speciale Ecclesiarum, aut non mobilia pertinens esse potest de quibusdam esse in jure satis expressum ; ex Glossis enim tributis, quæ non tanquam stipendia regia et juribus allegatis contrarium constat. Doc- imponuntur, sed tanquam sumptus necessarii tores autem ibi allegati, negantes hanc æqui- ad communem utilitatem civium inter ipsos parationem, intelligendi sunt, ut dixi, quoad distribuuntur. Hujusmodi sunt tributa quæ alia privilegia, non vero quoad hoc privile- imponuntur ad reficiendas vias, pontes, aut gium exemptionis a tributis. Neque in hoc fontes, aut muros civitatis, et similia, ad comobstat ratio ibi inducta, quod ecclesiastica munem usum civium etiam clericornim necesbona sunt magis sacra quam bona clericorum, saria. Ratio autem dubitandi esse potest, quia nam hoc conducet quoad alios etfectus, ut, jura civilia non permittunt clericos ab his verbi gratia, quod major sit culpa distrahere contributionibus eximi, ut constat ex l. Ad bona ecclesiastica in usus profanos, quam instructiones, C. de Sacrosanct. eccles., ubi bona propria clericorum, etiam intuitu Eccle- etiam venerabiles Ecclesiæ et divinæ domus siæ comparata. Item quod major sit culpa fu- huic tributo solvendo adscribuntur; ibi vero randi bona Ecclesiæ, quam propria clerico- tantum fit mentio de pontium et itinerum inrum ; nam illud est sacrilegium, juxta doctri- structione. In lege autem ult., Cod. Quibus nam D. Thomæ, quæst. 99, art. 3 et 4, quam muneribus, etc., lib. 11, additur murorum omnes sequuntur, et sumitur ex multis decre- constructio, et frumenti aliarumque specierum tis, 11, q. 2, et 16, quæst. 1, cap. In canoni- comparatio, seu communis provisio

. Unde bus ; furtum vero a clerico factum non est idem jus in rebus omnibus ejusdem rationis vere sacrilegium, nisi vis persona inferatur, locum habebit. Atque hoc jus commune imijuxta cap. Quisquis, 17, quæst. 4; et notavit tantur leges Hispaniæ, in l. 20, tit. 32, part. Panormit., in cap. Cæterum, de Judiciis, 3, et 1. 54, tit. 6, p. 1, ac tandem in lib. 1 n. 17, licet aliud senserit Sylvest., v. Sacri- Novæ Recopilat., tit. 3, 1. 11, ubi prius ponilegium. Et sic de aliis privilegiis, quæ perti- tur regula generalis de tributis pro communi nent ad majorem tutelam, et religiosum usum bono impositis, et deinde ponuntur exempla

supra dicta , et adduntur alia, idemque cum tam necessitatem vel utilitatem aspexerint , ut aliis exemplis statuitur in l. 12.

absque ulla exactione ad relevandas communes 2. Non videtur autem posse jus canonicum utilitates , vel necessitates, ubi laicorum non derogare in hac parte juri civili, quia disposi- suppetunt facultates, subsidia per Ecclesias tio illa videtur justitiæ et æquitati, imo et existiment conferenda. In altero vero capite pietati valde conformis. Nam hujusmodi impo- imprimis significatur , hanc contributionem sitiones revera non sunt tributa quæ indicent clericorum, etiam in illo casu non esse ex desubjectionem, vel in propria jurisdictione fun- bito, sed ex gratia; additur enim ibi : Prodentur, quia non imponuntur, ut regibus, dicti laici humiliter et devote recipiant cum tanquam dominis et principibus, solvantur, gratiarum actione. Et, quod gravius est, adsed solum sunt distributiones quæ inter cives jungitur sequens limitatio : Propter imprufiunt ad proprios usus ipsorum civium. Ratio dentiam tamen quorumdam Romanus Pontifex autem et justitia postulat, ut omnes, qui hujus- prius consulatur, cujus interest communibus modi rebus communibus iudigent et utuntur, utilitatibus proridere. Addi etiam possunt c. ad expensas, quæ in illis fiunt, justa distribu- Quanquam, de Censib., in 6, et c. 1 et 3, de tione concurrant; ergo cum clerici fruantur Immunit. eceles., in 6, quatenus in eis genehis communibus commodis, debent etiam par- raliter dicitur , Ecclesias et ecclesiasticas perticipare hujusmodi onus cum cæteris civibus. sonas ab omni exactione sæcularium esse Nam eadem ratio obligationis et debiti in illis exeinptas. concurrit, et non est contra dignitatem sacer 4. Resolutio affirmans. Fundamentum dotalis status, hæc tributa solvere, magis ejus. – In hoc puncto Doctores in hoc videnquam pretio suo emere res, quibus ad victum tur convenire, ad hujusmodi sumptus commuet vestitum indigent. Imo, quia priora bona nes , quando bona communia civitatum non ad commune bonum spectant, ex ea parte est sufficiunt, ideoque necessarium est ut cives talis contributio pietati consentanea, ideoque contribuant, clericos etiam debere concurrere, in dicta Lege Ad instructiones, dicitur: Vene- et cum debita proportione ac moderatione rabiles Ecclesias tam laudabili titulo libenter contribuere. Hoc enim etiam jure canonico adscribimus, quia non est inter sordida munera permissum et approbatum est, habetque natunumeratum. Et in dicta l. 11 Novæ Recopila- ralem æquitatem, ut declaravimus. Difficulta3 tionis Hispaniæ, dicitur: En estas cosas tales, autem est, tum in genere obligationis, tum a fallecimiento de proprios de concejo, deden maxime in modo impositionis et exactionis. contribuir, y ryudar los dichos clerigos, por Nam de genere obligationis dubitari potest, quanto es pro comunal de todos y obra de pie- an clerici solum ex quadam honestate, et dad; ac si diceret : quando ad hujusmodi sum- quasi ex consilio debeant in hujusmodi casiplus bona communia totius populi, seu eorum bus contribuere ; vel ex necessitate et obligaredditus non sufficiunt, tunc ratio pietatis et tione conscientiæ teneantur. Aliqui enim socommunis utilitatis postulat, ut clerici contri- lum putant teneri priori modo, quod signifibuant. Estque illa limitatio valde notanda, cat Panormitanus, lib. 1, consil. 3, n. 1, circa nam multum confirmat hujus contributionis finem , dicens : Etiam imminente communi æquitatem. Quia ubi communia bona non utilitate clericorum et laicorum , non tenentur sufficiunt, necessario debet ex propriis et par- clerici aliquid conferre, nisi sponte velint. Dum ticularibus bonis singulorum civium suppleri; enim ait, sponte, indicat voluntariam esse cur ergo cogentur singuli cives laici ex pro- contributionem, non necessariam. Et ad hoc priis bonis aliud pro clericis solvere, aut eis inducit verba cap. Non minus, quæ statim rede rebus necessariis, licet communibus, pro- feremus. Et ratione potest suaderi hæc opinio, priis sumptibus providere ? Quæ ratio videtur quia clerici non obligantur ex vi legum civiostendere, neque Pontificem, neque ipsum lium, neque ex vi consignationum, quæ a legem posse hanc exemptionem clericis con- laicis fiunt sub quocumque tenore præcepti, cedere, ipsis communitatibus laicorum invitis. cum non sint illis subjecti; nec invenitur lex

3. In contrarium autem videntur jura ca- canonica quæ illis talem obligationem impononica urgere, præsertim c. Non minus, et c. nat, nec denique lex sola naturalis eos obliAdversus, de Immunit. eccl. Nam in priori gat, quia hæc obligatio pendet ex multis cirstatuitur sub anathemate universaliter, et sine cumstantiis, quæ non sunt de jure naturali, limitatione, ut hæc onera Ecclesiis vel clericis sed ex pactis conventionibusque inter ipsos non imponantur: Nisi Episcopus et clerus tan- cives resultat.

non

5. Secunda opinio. -- Fundamentum hujus. intendunt. Et probatur, quia hoc non est ejus

Nihilominus contrarium in hac parte sentit liberæ voluntati, sed prudenti arbitrio comGregor. Lopez, in l. 54; tit. 6, partit. 1, missum; ergo ex officio et justitia tenetur triGloss. 2, quem sequitur Guttier., in Practic. butum admittere, si revera existimet casum Quæst., lib. 1, c. 3, n. 8, et idem sentit Guer- necessitatis subsistere, vel si existimare debet, rero, in Thesauro Christ. relig., cap. 36, n. 32. ita ut per ignorantiam invincibilem non excuFundantur in verbis cap. Non minus, ibi: Nisi setur. Ulterius vero addendum est, clericos Episcopus et clerus tantam necessitatem vel non posse cogi a laicis ad solvendum tribuutilitatem aspexerint, etc., ut subsidia per Ec- tum, etiamsi per Episcopum jam fuerit apclesias exisliment conferenda ; nam ubi res probatum, quia nunquam laici habent juriscommittitur existimationi, non censetur com dictionem ad cogendos clericos. Poterunt ergo mitti liberæ voluntati, sed justo judicio et ar- petere, rogare et requirere clericos, ut sponte bitrio, ut declarat Ulpianus, in l. Fideicom- solvant, non tamen vim inferre. Et fortasse in missa, Si fideicommissum, vers. Quanquam, hoc sensu dixit Panormitanus clericos debere ff. de Legat., 3, ubi ait, per conditionem hanc, sponte solvere. Et ob eamdem causam existiSi existimaveris , non committi rem plenæ mo, addita esse in dict. cap. Adversus , verba voluntati, sed prudenti arbitrio, et quasi viro illa : Predicti laici humiliter et deroti recibono ; ergo in hoc sensu dixit Pontifex, cle- piant cum gratiarum actione, etc. Quapropter rum, si existimet, prudeuti arbitrio, commu- si clerici in eo casu solvere noluerint, per nem utilitatem vel necessitatem urgere, de suum Prælatum cogendi sunt, ut recte dixit bere contribuere ; ergo , supposita tali existi- Guttier. supra, cum aliis quos allegat. Quod matione, hoc debitum est moralis necessitatis, si Episcopus vel clericos in hoc peccantes coet non tantum voluntatis. Et præterea partem gere noluerit, vel ipse injuste agat, nolens hanc videntur efficaciter persuadere rationes contributionem admittere, quando tenetur, ad in priori parte factæ. Et ad alteram, quam superiorem Prælatum recurrendum erit, et proxime in contrarium fecimus, respondebitur ita clericorum immunitas servabitur, et subfacile, obligationem hanc oriri ex æquitate sidium communi bono necessarium naturali, cnjus materia in hac parte mutata deerit. non est per jus positivum, quia jus civile po 7. An, in contributione hac, forma, jure catius illam confirmat, cui jus canonicum in hoc nonico præscripta, sit servanda. Opinio nenon contradicit, sed judicium practicum, et in gans. — Superest tractanda alia pars dubitaparticulari talis æquitatis Pastoribus Ecclesiæ tionis circa modum in hac contributione sercommittit.

vandum, videlicet, an in imponenda clericis, 6. Vera resolutio.-Ubi necessitas occurrit, vel ab eis exigenda contributione ad hujusmoEpiscopus clericorum contributioni consentire di communis utilitatis opera, servanda sit tenetur. - Probatur. Nunquam possunt forma præscripta in dictis decretis, vel nulla laici clericos ad contribuendum cogere. - Quo- illius ratione habita possint laici principes lecirca in hoc puncto dicendum est, clericos sin- ges suas executioni mandare. Non enim degulos, seu sigillatim sumptos, non teneri ad fuerunt multi jurisperiti qui dixerint, nihil hujusmodi contributioncm, donec per Episco- esse in hac parte derogatum juri civili per capum cum clero prudens existimatio facta sit, et nonicum, ac scbinde ad exigenda a clericis decretum, in eo casu intervenire necessitaten, hæc tributa, non esse necessarium recursum vel utilitatem communem , ad quam clerus ad Summum Pontificem, qui postulatur in contribuere debet. Hoc probat dictum cap. dicto cap. Adversus, neque approbationem Non minus, ubi statuitur, debere præcedere Episcopi aut cleri, prout præscribitur ibidem, Prælati approbationem, ut paulo inferius ma et in dicto c. Non minus ; sed satis esse regis gis declarabimus; ergo ante illam non tenen- edictum proponentis cansam ut communeni tur singuli clerici solvere contributionem ; et necessariam, et contributionem ut modeimo neque possunt, ut infra videbimus. Dein- ratam , et justa proportione distribntam. de dicendum est, si in re ipsa vera necessitas Quam sententiam indicant Gloss. et Hostiens., vel utilitas communis cum debitis circum- in d. cap. Non minus, eamque defendit late stantiis intercedat, teneri Episcopum ad con- Lucas de Penna, in l. Cum ad felicissimam, C. tributionem approbandam, et contra rationem Quibus muneribus, lib. 10, quem cum aliis et justitiam facturum esse , si contradicat. Et multis pro hac sententia refert Guttier., ubi hoc est quod præcipue Gregor. Lopez et alii supra, et specialiter illam defendit Rebuff.,

in Commentar. ad constitut. Galliæ, tom. 1, di. Deinde in illis decretis licet fortasse propter tract. de Sentent. provis., art. 3, gloss. 6, ubi occasionem facti, quod ibi refertur, nominentur alios refert. Et cum sibi objiciat, imperato- consules et rectores, tamen in fine adduntur rem non potuisse clericos sua lege adstrin- generalia verba, quæ omnes potestatem hagere, respondet : Verum est, tamen hæc opi- bentes ad imponenda tributa comprehendunt, nio de facto servatur in Francia. In quo sen ut in c. Non minus : Nec non, et alii qui potestit, per consuetudinem esse in hac parte juri tatem habere videntur; et in c. Adversus, ibi: canonico derogatum. Quod fundamentum fal- Consules et rectores civitatum, vel alios. Ubi sum omnino esse infra ostendemus.

non dixit alios similes, sed simpliciter alios, 8. Ut ergo hujus sententiæ fundamentum plane comprehendens omnes, qui ecclesiastialiquo modo tolerabile sit, in hoc constitui cis viris has exactiones imponere nituntur; et debet, scilicet, jura canonica, præscribentia in cap. Clerici, & Nos igitur, de Immun. ecformam servandam in postulandis hujusmodi cles., in 6, expresse nominantur imperatores, tributis a clericis, nou extendi ad hæc tributa, reges, etc. Et in hac parte confirmatur in Clequando auctoritate regia imponuntur. Hoc ment. unic., codem tit., quamvis per verba autem duobus modis declarari potest. Primo, generalia, scilicet, contra quoscumque laicos, quia c. Non minus solum loquitur de consuli- etc. Et ita etiam interpretatur et confirmat bus, et rectoribus civitatum, et aliorum qui Clement. V decisiones Conciliorum Lateran. similem potestatem habere videntur, et illis sub Alexandro et Innocentio. Denique in c. prohibet ne clericis tributa imponant, nisi Quanquam, de Censib., expresse dicitur: Nec Episcopo approbante, etc. Unde in sequenti collegium, nec universitas, nec aliqua etiam capite Adversus, quod est Concilii Lateranen- singularis persona, cujuscumque dignitatis sis, sub Innocentio III, his verbis refertur de- existant, etc. Est ergo certissimum non posse cisio prioris Concilji Lateranensis sub Alexan- limitari illa decreta ex parte personarum laidro III : Adversus consules, et rectores civita- carum, quacumque potestate vel dignitate tum, vel alios, etc. Ergo ex vi talium verborum præemineant, ac proinde sententiam illam non impediuntur reges supremi hæc onera juristarum in hac declaratione fundatam imclericis imponere. Et hanc sententiam tenet probabilem esse. aperte Licas de Penna, loco citato, et insinuat 10. Secundus dictam opinionem defendendi Hostiensis, in Summa, tit. de Immunitate ec- modus. — Alio igitur modo posset illa sentenclesiar., § A quibus, versicul. Verum ad extra- tia delendi, dicendo, illa jura non loqui de his ordinaria ; quamvis enim dicat, legem Ad impositionibus quæ per modum justæ distriinstructiones, et similes, corrigendas vel mo- butionis inter cives fiunt ad res omnibus nederandas esse per jus canonicum, nihilominus cessarias , vel valde utiles; sed loqui de proaddit limitationem: Nisi princeps præcipiat. priis tributis, quæ in subsidium principum Verum est tamen, in contextu ejus ambi- vel regum imponuntur. Et ratio reddi potest, guum esse, an dicere voluerit, illicitas esse quia illæ priores exactiones seu contributiones has exactiones respectu clericorum tantum, (ut supra dicebam) non sunt propria tributa vel simpliciter respectu omnium subditorum superiori potestate, et voluntate principis imesse illicitas, nisi fiant auctoritate principis, et posita , sed sunt veluti quidam sumptus dehic posterior videtur magis esse sensus ejus, si biti, quia ex natura rei resultant ex tali opetotus contextus consideretur.

re communitati necessario. Quia nec clerici 9. Rejicitur. - Cujuscumque tamen sit illa juste possunt resistere aut contradicere, ne limitatio cap. Non minus, et similium, admit- tale opus fiat; neque possunt impedire quin tenda non est, quia imprimis repugnat Ponti- in ipsos sient in alios cives resultet obligatio ficiæ declarationi in Bulla Conæ Domini, ubi naturalis solvendi quotam partem sumptuum, expresse prohibitio extenditur ad quoscumque quæ secundum justam proportionem singulos cujusvis præeminentiæ et dignitatis, etiam im- contingit; ideoque talis obligatio non oritur periulis et regalis, et additur : Innovantes de- ex jurisdictione sæculari, neque ex lege cicreta super his per sacros canones tam in no- vili, sed ex ratione naturali , supposito tali tissimo Lateranensi, quam aliis Conciliis gene- facto justo, et communitati moraliter necesralibus edita, ubi præcipue intelligit cap. Ad- sario. Unde fit non repugnare talem contriTersus, et cap. Non minus, exponendo (ut ar-butionem ecclesiasticæ libertati , ac proinde bitror) potius quam addendo, illorum disposi- non esse contra canonica jura, quæ prohibent tionem ad omues principes temporales exten- omnes temporales exactionės a clericis fieri,

« PredošláPokračovať »