Obrázky na stránke
PDF
ePub

pliatur præterea quoad hanc partem regula obliget; tum etiam quia quilibet potest donaposita , quia non solum non potest hoc privi- tionem a se factam augere, non vero minuelegium fori per potestatem civilem integre re- re, quia prius liberalitatis est, et non tollit vocari, verum etiam neque ex parte diminui, jns alterius, sed confert; posterius autem revel limitari aut restringi; imo nec restricte pugnat juri acquisito , et consequenter est declarari cum legis auctoritate potest virtute contra justitiam. Atque ita in præsenti augesolius civilis potestatis. Hoc totum sequitur evi re immunitatem ecclesiasticam de se opus est denter ex rationibus et discursibus factis, quia liberalitatis, et non repugnat justitiæ aut recirca bona et jura ecclesiastica nulla est laicis ligioni, quia non est dispositio de juribus jam tributa potestas ; ergo similiter circa privile- ecclesiasticis, sed de jure proprio, ut ecclesiasgium ecclesiasticum, vel jurisdictionem semel ticum fiat, quod de se potius est opus religioin Ecclesiam translatam nihil potest sæcularis nis. At vero immunitatem restringere aut lipotestas ; ergo nec diminuere, nec restrin- mitare liberalitatis non est, religionique derogere, nec legem aliquam, quæ in præjudicium gat, et injustitiam involvit, quia est falcem illius cedat , ferre potest. Et similiter potest mittere in alienam segetem. Deinde circa anhic illud principium applicari, quod nullus, tecedens advertimus, licet possint principes etiam si sit rex supremus, potest minuere, vel temporales per nova privilegia clericorum aliquid disponere de privilegiis vel juribus al- exemptionem, aut jurisdictionem Episcopoterius regis, vel cujuscumque personæ non rum in temporalibus angere, nihilominus hæc subditæ, a quocumque, vel quocumque justo privilegia non cogere Ecclesiæ Prælatos ut illa titulo, illa habuerit ac possideat; ergo majori observent, sed necessarium esse eorum liberatione non possunt principes temporales circa rum consensum, ut effectum habeant, quia in privilegium fori aliquid disponere, quod in il- tali materia nec vim coactivam nec directilius præjudicium cedat. Talis autem est cujus- vam habere possunt, ut supra est ostensum. cumque legis editio, privilegii concessio, ju- Et præterea ut talia privilegia a clericis acceprisdictionis delegatio, seu commissio, aut exe- tari valeant, necesse est ut legibus canonicis cutionis jussio, quibus ecclesiastica libertas non sint contraria, quia contra illas nulla disminuatur aut restringatur, et ideo omnes hu- positio civilis valida esse potest. jusmodi actiones vel dispositiones non solum 14. Solvuntur rationes dubitandi contra illicitæ, sed etiam irritæ sunt et inanes, quia hanc partem proposita.- Prima. - Secunda. sine legitima potestate fiunt. Et ideo ut tales Neque rationes dubitandi in principio hudeclarantur in Authentica Cassa, C. de Sacro- jus puncti positæ assertioni obstant. Ad prisanct. Eccles., et cap. Norerit, et c. Grarem, mam enim dicimus, licet hoc privilegium, ut de Sentent. excommunicat., et aliis multis, ab imperatore manavit , jus civile dici possit, sub titulis de Immunit. Ecclesiar., de Foro tamen postquam per Ecclesiam est approbacomp., et de Judiciis.

tum, esse, ut juristæ loquuntur, canonizatum, 13. Objectio. Solutio. - Privilegia, per id est, jus canonicum effectum, materiamque reges ecclesiasticis personis concessa, ante Præ- ejus esse ad altiorem ordinem ecclesiasticarum latorum acceptationem effectum non habent. - rerum elevatam, et ideo sine consensu PontiDices: posset rex temporalis in suo regno ec- ficis revocari non posse. Quod de omni lege clesiasticam libertatem angere, concedendo, civili canonizata docuerunt Glossæ, Innocent., , verbi gratia, ut clerici non solum ut rei, sed Dominicus, et alii apud Felinum, cap. 1 de etiam ut actores possint laicos ad tribunal ec- Constit., n. 19; et Panormit., in cap. Norit, clesiasticum vocare; vel etiam concedendo ut de Judic., n. 27. Ad secundam respondetur, temporales causæ inter laicos possint ad tri- principium illnd, rem, per quas causas nascibunal ecclesiasticum deferri, si rei velint, ut tur, posse dissolvi, tantum habere locum in Constantinum concessisse legimus in c. Omnes, his quæ pendent in fieri et conservari a causa; 11, q. 1. Ergo poterit, etiam quando sibi ex- in presenti autem licet exemptio, prout nunc pediens videbitur, immunitatem restringere, consideratur, in fieri pendeat a voluntate conut æquitas servetur. Respondetur primo ne tis, postquam vero data est, jam non gando consequentiam, nulla enim æquitas hoc pendet, quia, ut dixi, ad altiorem ordinem repostulat. Tum quia rex temporalis potest pri- rum est evecta. Accedit quod effectus ille per vilegium favorabile Ecclesiis concedere, non potentiorem voluntatem confirmatus est, et tanien legem condere onerosam aut nocivam ideo per solam sæcularis principis voluntatem Eeclesiis, vel ecclesiasticis personis, quæ illas retractari non potest. Ideoque non est eadem

ratio de hoc privilegio, et aliis quæ subditis 17. Evasio. Dissolvitur. - Quod si quis conferuntur.

dicat exemptionem hanc, ut est ab imperato15. Tertia. - Ad tertium imprimis dici- ribus, a temporibus Friderici II incoepisse, quo mus, narrari facta, non tamen ostendi jure tempore jam multi erant supremi principes esse facta. Et ita Felinus, in cap. Ecclesia, de et reges christiani, qui constitutionem FrideConstitut., respondet ad dictam legem, Si rici acceptare non tenebantur, respondetur quis curialis, quod, licet de facto quoddam imprimis (quidquid sit de antiquitate juris, et privilegium revocaverit, jure tamen non po- excellentia uniuscujusque regni, quod nunc tuit. Idemque responderi potest ad alias le- examinare nobis necessarium non est), Friges, præsertim antiquas, quia imperatores in dericum non dedisse , sed innovasse, et ad principio non satis perspectam habebant vim pristinum ac debitum statum ecclesiasticam ecclesiasticæ immunitatis. Deinde vero dicitur exemptionem reduxisse, prout ab antiquis imaliqua forte fuisse privilegia, quae vel nun- peratoribus concessa jam fuerat, ut in supequam fuerunt a Pontificibus acceptata, sed ad rioribus visuro est. Deinde negari non potest summum permissa, ut fortasse fuit privile- quin omnia regna Romani orbis legem illam gium datum a Constantino, quod laici possent acceptaverint, et usu ac moribus observavead ecclesiasticos judices appellare. Et si que rint, imo et in suis regnis propriis legibus talia fuerunt, per contrariam voluntatem vel confirmaverint, quod satis est ut hoc speciali usum revocari potuerunt, quia nec proprie titulo fuerit Ecclesiæ jus acquisitum. Cujus pertinebant ad immunitatem , neque inter etiam sufficiens indicium est, quia , ut in alijura seu bona ecclesiastica computabantur, et quibus casibus possint contra exemptionem ita cessant in illis rationes factæ. At vero pri- agere, privilegia ab Apostolica sede obtinuevilegia, a Pontifice acceptata et probata, sine runt, ut respondendo Barclaio, ejusque arguconsensu Pontificis revocari non potuerunt, et mentum in ipsum retorquendo, Bellarminus ideo leges contrariæ vel effectum non habue- notavit, ex Julio Claro, lib. 5, § ult., q. 36, runt, vel non nisi Pontifice annuente tacite, n. 26, in fine; et Aufrerio, in Clementin. Ut vel expresse, illum consequi potuerunt. Quod clericorum, de Offic. Judicis ordinarii, limitavidetur recognovisse rex Hispaniæ Alphonsus, tion. 13. Et de republica Veneta similia priin l. 54, tit. 6, part. 1, dicens, licet clerici ob vilegia refert Gigas, in tract. de Crimine læse clericatum in multis exempti sint, quædam Majestatis, sub Rubrica Quis de illo cognoscat, vero esse in quibus Ecclesiæ placuit, ut non n. 20. Signum ergo est, hoc jus exemptionis eximantur, hispane : Tubo por bien la sancta in toto orbe Christiano receptum esse, et in Iglesia, quasi diceret se non posse exemptio- eodem orbe esse quasi jus gentium, nem tollere aut minuere, sed solum declarare temporales reges non posse auctoritate sua quid in eo genere Ecclesia admiserit. illud revocare. De regibus vero supremis, qui

16. Quarta ratio solvitur. - Ad quartam fortasse de novo convertuntur ad fidem, jam respondetur, reges, qui nunc vivunt, compa- supra dictum est posse ab Ecclesia cogi ad rari posse vel ad præcedentes quibus hæredita- hanc exemptionem admittendam , et quasi rio jure succedunt, vel ad imperatores quorum cum illis contrahere, neque aliter illis minisregna ex parte aliqua occuparunt, et justo titu- tros ecclesiasticos tribuere, nisi eos ab ipsolo cum suprema potestate civili possident. De rum temporali jurisdictione exemptos admit. prioribus dico succedere nnumquemque in re- tant. Quæ conditio, licet non expresse propogno, eo modo quo antecessores illud habue- natur, in ipsa professione obedientiæ ad Ponrunt; si ergo ab aliquo antecessore privile- tificem Romanum includitur , ideoque hoc gium hoc valide concessum est, eo ipso fuit etiam titulo non possunt hujusmodi reges illa jurisdictio ab illo throno regio separata, hoc privilegium revocare aut infringere. ideoque successor non potest cum ampliori 18. Etiam per Summum Pontificem non posjurisdictione illud hæreditare, nec separatio- se hoc privilegium simpliciter revocari. Ternem prius factam revocare, quia nullam potes- tio dicendum de Summo Pontifice, an possit tatem consequitur respectu non subditorum. hoc privilegium revocare, in quo eædem fere Et fere eadem ratio est de regibus supremis, rationes dubitandi possent proponi. Illis taqui nunc sunt in terris, quæ olim erant impe- men non obstantibus , breviter dico, etiam rii ; nam etiam obtinuerunt illa regna in eo Summum Pontificem non posse privilegium stata, in quo sub imperatore antea erant, et hoc simpliciter et absolute revocare. Ita diIta non potuerunt juri Ecclesiæ derogare. cunt communiter Canonistæ, in cap. Ecclesia,

,

de Constit. , ubi præcipue Panormitan., De- ejus decorem et bonum regimen, quam temcius et Felin., et in cap. 2 de Majorit. et obe- porale regnum, vel similia bona temporalia ; dien. ; Cardinalis, in Repetit., c. Perpendimus, ergo multo minus potest jurisdictionem illam de Sentent. excom. , opposit. 7; Rebuff., in et potestatem relinquere, et sedem suam illa Concordat., tractat. ultim. , ubi alios refert ; privare. et Jacobatius, lib. 1 de Concil., art. 6. Proba 20. Ex parte clericorum suadetur assertio. tur autem hæc assertio , discurrendo breviter -Evasio quædam rejicitur.—Deinde ex parte per tria jura, a quibus hæc exemptio origi- clericorum non minus evidenter hoc ostendinem ducere potuit. Et imprimis cum dixeri- tur; nam per hoe privilegium etiam illis est mus esse immediate a jure divino naturali vel jus acquisitum, per quod specialem libertatem positivo, clarum est non posse per Pontificem a temporali jugo consecuti sunt, et illius liberrevocari, et in hoc principio dicti auctores tatis facti sunt domini; ergo non potest Pontifex fundantur. Quo supposito, evidens est conse pro suo arbitrio eos privare hoc jure acquisito, cutio, quia Pontifex non potest divinum jus seu libertate, cujus sunt domini; ergo nec poabrogare ; ergo nec potest revocare privile- test revocare privilegium illud, ut ab imperagium jure divino immediate collatum et in- tore datum, quia per talem revocationem dicto stitutum, quia per hoc jus quoddam divinum jure et libertate clerici privarentur, iterumque abrogaret. Et hac ratione diximus supra, non potestati sæculari subjicerentur. Dices, hoc arposse Pontificem se ipsum hoc privilegio pri- gumento recte probari, non posse Pontificem vare, quia jure divino est suæ dignitati anne- sine causa privare clericos illo jure acquisito , xum, neque potest ab illa sine ejusdem digni- ex causa tamen posse. Respondetur, tam necestatis diminutione divelli; ergo eadem ratione sariam esse exemptionem hanc statui clericali, non potest universale privilegium cleri revo ut nulla causa justa excogitari possit, propter care, quatenus a jure divino est.

quam totus ecclesiasticus stalus juste aut valide 19. Verumtamen etiam ex hypothesi quod possit tanto beneficio privari. Itaque ut aliquis hoc privilegium non esset immediate colla- clericus in particulari interdum hac libertate tum a Christo cæteris clericis infra Summum privetur, poterit interdum ex parte illius suffiPontificem, vera esset assertio de eodem pri- ciens causa intervenire, ut ex supra dictis invilegio, ut est ab hominibus. Et primo de ju- telligi potest, quoniam clerici in pænam crire civili, quia res est facilior. Non potest enim minum, vel quia statum clericorum non serPontifex renunciare huic privilegio, eo mo vant, interdum hoc privilegio, vel omnino, do quo ab imperatoribus et regibus conferri vel ex parte privantur. Respectu vero totius potuit, et de facto collatum est, nisi abdi- Ecclesiæ et status clericalis, nulla ratio vel caucando a Sede sua omnem directam jurisdic- sa sufficere potest ad talem mutationem, seu tionem temporalem ipsi collatam a principi- revocationem juste faciendam, et ideo neque bus sæculi, eamque illis renunciando ; hoc au valide in tali materia fieri potest. tem non potest facere Pontifex ; ergo vel ex 21. Non potest Pontifex omnia jura immuhoc capite non potest Pontifex hoc privilegium nitalem concedentia abrogare. Objectio. revocare. Major satis in superioribus declara. Atque hinc tandem idem facile probatur de ta est. Minor probatur, quia Pontifex non est eodem privilegio, ut per jus canonicum est stadominus absolutus bonorum et jurium suæ bilitum, quia non posset nunc Pontifex totum Sedis, etiam illorum quæ ab hominibus illi jus canonicum concedens vel confirmans hoc donata sunt, quia principaliter sunt data privilegium abrogare. Quia non est illi data Christo, ipsi autem tantum ut Vicario ejus, et potestas in destructionem, sed in ædificatioideo non personæ, sed Sedi datæ sunt; ergo nem; talis autem abrogatio nullum commosolum cst illorum dispensator fidelis et pru- dum posset Ecclesiæ afferre, sed potius perturdens; ergo non potest suo arbitrio illa donare, bationem et alia nocumenta. Quia eo ipso velalienare, vel dissipare. Et ob hanc causam non lent christiani principes potestatem in clericos posset nunc Urbem aut reliquum patrimonium usurpare. Nam etiam stante jure canonico vix Petri imperatori reddere, aut alteri libere do- possunt in officio contineri; quid ergo futurum nare. Eadem autem, vel major ratio est de esset si jus canonicum in hac parte abrogareprædicta jurisdictione, postquam semel in po- tur? Dices, licet male faciat princeps seu Pontestatem et dominium Ecclesiæ translata est; tifex abrogando sine causa vel ratione legem nam inter temporalia bona est res magnæ a se vel a suis prædecessoribus constitutam, æstimationis, e' Ecclesiæ magis necessaria ad nihilominus si id faciat, factum tenere, quia

valor talis legis ex legislatoris voluntate abso- tificem pertinere potest, in cap. 7 hujus libri lute pendet; ergo similiter in præsenti illa tractata est. Quoad cæteros vero intelligi poabrogatio vel revocatio valida esset, quamvis test vel de singulis personis, vel de toto clero, injusta.

seu statu clericali. De singulis ergo personis 22. Solutio. Respondeo imprimis talem traditur expresse ab Innocentio III, in c. Si revocationem non solum fore injustam ex illa diligenti, de Foro compet., redditque ratiogenerali ratione, quod est contra justitiam le- nem his verbis : Cum non sit beneficium hoc galem, sed etiam alia speciali, scilicet, quia, personale, cui renunciari valeat, sed potius toti non obstante dicta suppositione, adhuc esset collegio ecclesiastico publice sit indultum, cui contra jus divinum, saltem præcipiens ut talis priratorum pactio derogare non potest. Unde exemptio sit in Ecclesia quoad commode fieri concludit talem renunciationem etiam jurapotest, et ex hac parte esset fortasse talis revo mento firmatam validam non esse, nec tale catio non sol::m injusta, sed etiam invalida, juramentum obligare, quia est contra bonos quia juri divino contraria. Secundo dicitur, mores. Talis enim renunciatio est injusta et quando les semel posita contulit jus, et mu- sacrilega, quia est injuriosa statui clericali. tationem in ipsis rebus fecit, non posse sine Atque hoc jus ante Innocentium traditum erat, causa boni communis ita abrogari, ut subliti ut ipse notat, in Concilio Carthaginensi III, priventur rebus vel juribus jam acquisitis ; c. 9, cap. Placuit, 2, 11, q. 1, ubi peculiari quia ergo status clericalis perpetuum jus im- poua puniuntur clerici huic privilegio renunmunitatis per hanc legem canonicam acquisi- ciantes, tam in criminali quam in civili cansa. vit, non potest per revocationem, sine causa et Idemque de privilegio canonis statuitur in cap. temere factam, valide illo jure privari. Deni- Contingit, 1, de Sentent. excom. Ex quibus que dico, quidquid sit de hypothetica quæs. juribus colligitur notanda differentia inter hoc tione, an, si talis revocatio fieret, valida esset, privilegium et alia, quæ in favorem privatonon esse timendum quod talis revocatio ali rum conceduntur; nam hæc, quæ privata jura quando fiat, quia cum non posset fieri sine dicuntur, non habent vim legis et præcepti magno dispendio et perturbatione universalis respectu eorum quibus conceduntur, sed poEcclesiæ, non permittet Spiritus Sanctus, cu- tius sunt quasi permissiones, seu dispensatiojus speciali providentia Ecclesia regitur, ut nes, seu favores quibus uti possint, si velint. Pontifex in suæ potestatis usu tam graviter Hoc vero privilegium, quia continet publierret. Et ita considerando illam potestatem, cum jus, habet vim præcepti, non solum resnon ut pure substat voluntati humanæ, sed pectu aliorum, sed etiam respectu privilegiapræcipue ut a Spiritu Sancto regitur, dicimus torum, quia non solum eis tribuit favorem, non posse Pontificem talem revocationem sed etiam præcipit ut illo utantur, seu prohifacere, quia esset intolerabilis error mo bet ne illud renuncient; aliis autem jubet ne ralis contra universale bonum Ecclesiæ, ut ali- illud violent, etiam si clorici consentiant. bi in præcepto decimarum declaravi'.

2. Unde quoad utramque partem, per hoc

jus canonicum, non solum revocatum, sed CAPUT XXXI.

etiam emendatum est jus civile Justiniani, in

1. Si quis in conscribendo, C. de Episc. et cleUTRUM PRIVILEGIUM CLERICORUM POSSIT PER RE- ric., in qua statuebatur, si clericus promiserit NUNCIATIONEM AMITTI VEL DIMINUI ? non uti suo privilegio fori, non posse adversus

sua pacta venire ; et in simili 1. Si quis, Cod. 1. Per roluntariam renunciationem hoc pri- de Pactis, ubi præcipitur judicibus laicis ut vilegium amilti non potest. - Privilegium fori eam legem observari faciant. Et ratio in utrorespectu privilegiatorum inducit præceptum.- que loco redditur, quia est regula juris antiResolutio est, hanc ecclesiasticam immunita- qui, omnes licentiam habere, his quæ pro se intem, per renunciationem eorum quibus con- troducta sunt renunciare. Veruntamen lex illa (essa est, propria voluntate et auctoritate fac- semper nulla fuit, et in ea condenda graviter tam, amitti non posse, quia a nullo potest va- excessit imperator (fortasse per ignorantiam), lide et efficaciter renunciari. Hæc assertio, tum quia disposuit in materia non sua, et cirquatenus peculiari ratione ad Summum Pon

ca personas sibi non subjectas; tum etiam quia

nititur falso fundamento, quia vel non intel1 Tom. 1 de Relig., tract. 1, 1. 1, cap. 14, lexit vim et naturam hujus privilegii, quod n. 10,

non propter privata commoda personalia, sed

propter commune bonum religionis principa. amplius declaratur, quia hoc jus, ut dixi, non liter institutum est; vel si hoc intellexit, male tantum est privilegium concedens, sed etiam applicavit juris antiqui generalem regulam, est prohibens seu præcipiens, et est jus supenam illa intelligenda est de iis quæ pro pri- rioris generale et gravissimum; ergo non po. vato uniuscujusque commodo introducta sunt, test inferior, qualis est quilibet privatus Episut recte Pontifex intellexit, ad quem, et non copus, in eo dispensare. Tertio, in privilegio ad imperatorem pertinet, quale sit privile- canonis non potest Episcopus licentiam congium clericale, et quomodo a clericis obser- cedere clerico ut permittat se ab alio verbevandum sit, declarare.

rari, nec potest facere quin laicus verberans 3. An de licentia Episcopi possit quilibet etiam de licentia sua excommunicationem inclericus huic privilegio renunciare. — Ratio currat, ut recte dixit Glossa, in d. c. Signifidubitandi. — Sed quæri nou immerito potest casti, et colligitur ex cap. Universitatis, de an de licentia Episcopi possit quilibet clericus Sent. excom. ; ergo nec potest clerico dare lihuic privilegio renunciare. Et ratio dubitandi centiam ut renunciet privilegio fori, nec juest, quia multa jura antiqua prohibentia ne dici sæculari permittere ut tali renunciatione clerici in judicio sistant sæculari, addunt hanc utatur. Dixi autem hoc intelligi quoad prolimitationem, sine licentia, vel sine permissu priam fori renunciationem, ut adverterem, in Episcopi, ut patet in epist. 2 Marcellini Papæ, tributorum solutione posse admitti aliquem et ex Concilio Agathens., c. 32; Aurel. III, modum exceptionis. Quanquam si attente res can. 31, et habetur in c. Clericum, 1, 2 et 3, consideretur, proprie non est exceptio , tum 11, quæst. 1 ; Venetico, sub Leone I, c. 9; quia secundum novum jus cap. Adversus, de Epaunensi, can. 11. Denique idem sumitur Immunit. eccl., etiam in tributorum solutione ex c. 2 de Foro compet., ubi dicitur : Nullus non sufficit licentia Episcopi, sed consulendus judicum, etc., sine permissu Pontificis, cleri- est Papa; tum etiam quia, licet in casu instancum per se distringere aut condemnare præsu- tis necessitatis videatur admittenda exceptio mat; ergo hæc omnia jura significant, de li- per epiikeiam, nihilominus attento modo et centia Episcopi posse et clericum renunciare ratione contributionis, non est propria excejuri suo, et laicum illum judicare.

ptio, quia illa contributio non fit nec permit4. Vera resolutio.- Ratio hujus resolutionis. titur tanquam debita in ratione tributi, id est, - Niluilominus dicendum est, quoad propriam in signum subjectionis, vel ex vi legis civilis, fori renunciationem, non posse Episcopum ta- sed quia ex charitate, vel ex legali justitia, lem licentiam concedere. Ita docet Glossa, in vel alio modo ex vi rationis, ipsimet Prælati c. Qualiter et quando, de Judiciis, verb. Pro- Ecclesiæ judicant expedire ut a clericis fiat, ut hibemus. Item Glossa, in cap. Significasti, de supra declaratum est. Unde non est renunciaForo compet., verb. Clerici, in fine; et colli- tio, sed veluti naturalis juris prudens intergitur ex illo textu ibi : Clerici in judicem non pretatio. suum (nisi forte sit persona ecclesiastica, et 6. Solvuntur jura in contrarium objecta. Episcopi diæcesani voluntas accedat) consen- Glossc responsio.

Glosse responsio. Alia Glossa. – Vera tire non possunt. Duas ergo conditiones requi- responsio. — Ad jura vero antiqua in contrarit ibi Gregorius IX ad talem consensum, vel rium allegata vario modo respondent Glossæ. renunciationem ; ergo si desit prima conditio, Quædam enim, in dicto c. Significasti, dicit, et judex sit laicus, non sufficit Episcopi licen- in illis textibus supplendam esse particulam tia. Et ita etiam sentiunt Panormitan. et alii maxime, ita ut sensus sit, semper esse illiexpositores his locis; Glossa item et Doctores, citum clerico renunciare huic privilegio, main cap. 2 de Foro compet. Ratio vero est, pri- xime vero, id est, majori culpa, sine licentia mo, quia non solum inferior clericus, sed etiam Episcopi, quia peculiarem illi facit injuriam. quilibet particularis Episcopus est privata per. Sed, ut juristæ aiunt, misera est interpretatio, sona respectu totius ecclesiastici status, et ideo quæ fit addendo legi verba in illa non connon potest ipsemet Episcopus respectu suæ tenta. Præsertim quia aliquando illi canones personæ renunciare juri suo, et judicio sæcu- ita loquuntur, ut non nisi violenter, et delari se committere; ergo nec potest dare suis struendo sensum particula illa addi posse viclericis licentiam ut id faciant; nam est eadem deatur; ut in Concilio Epaunensi, verba sunt: ratio; per utrumque enim fit contra privile- Clerici sine ordinatione Episcopi sui adire pugium in favorem totius status concessum. blicum judicium non præsumant, etc.; certe

5. Secunda ratio. - Tertia. Secundo id ex vi horum verborum, qui ex ordinatione

« PredošláPokračovať »