Obrázky na stránke
PDF
ePub

Episcopi id faceret, legem illam non violaret; posset, si judex sæcularis alias esset clericus, et evidentiora sunt verba Concilii Venetici : saltem in minoribus , et committeretur illi Clerici nisi ex permissu Episcopi, etc.; ibi causa, jure canonico et ecclesiastico more cleenim particula maxime accommodari non po- ricis accommodato tractanda; alias non potest test. Alia igitur glossa in dicto cap. 2, de habere locum , quia Episcopus non potest juForo compet., respondet uno verbo : Hicra- risdictionem in clericum puro laico commitcat argumentum a contrario sensu, id est, illitere, neque etiam laicorum more, et per leges canones specialiter prohibent ne talis renun- civiles clericum judicari permittere, juxta c. 2 ciatio fiat sine licentia Episcopi, non tamen de Judiciis. Ideoque solum respectu Summi propterea concedunt ut cum illa fieri possit; Pontificis posset hic intellectus illius textus nam hoc est argumentum a contrario sen- quoad hanc partem habere locum. Neque est su, quod argumentum non est efficax, contemnenda expositio, quæ textum illum ad quando aliis juribus repugnat. Estque proba- Summum Pontificem restringit; non enim dibilis responsio, sed dura satis, et quasi violen- cit sine permissu Episcopi, sed sine permissu ta, si verba tot canonum simpliciter expen- Pontificis, quæ vox solet, per antonomasiam, dantur. Et similes sunt aliæ solutiones, quas pro Summo Pontifice sumi, præsertim quando multiplicat Panorm., in dicto cap., n. 12. per litteram majusculam P scribitur , ut ibi Mihi ergo verior et simplicior videtur respon- habetur in collect. 1 Antonii August., cap. 3 sio Glossæ, in d. cap. Clericus, 1, dicentis : illius tituli. Hodie nec cum consensu Episcopi potest, qui 8. De licentia Pontificis potest clericus huic bus verbis significat, olim secundum jus an- privilegio renunciare. Unde manifestum tiquum id licuisse, nunc vero non licere. Et est posse quemlibet clericum de licentia Ponidem sensit Glossa, in dicto cap. Qualiter et tificis Summi huic privilegio renunciare, proquando, de Judiciis, dicens hoc non licere, ut in illo textu tradunt Panormitan. ibi, nulicet jura antiqua contrarium innuere videan- mer. 12, inducens textum illum in eodem tur.

sensu, et Glossam in dicto cap. Clericum, 2, 7. Ad cap. 2 de Foro comp. Episcopus quæst. 3, verb. Sacularem. Indeque argujurisdictionem in clericum laico nullis ordi- mentum sumit, quia Papa potest delegare nibus insignito committere nequit. - Ad cap. laico causam spiritualem, juxta cap. Illud, 10, autem 2 de Foro comp., quod magis moder. quæst. 3, et de purgatione Episcopi in causa num est, non videtur illa responsio accommo- criminali idem sumitur ex cap. Mennam, 2, dari posse, et ideo considero, canonem illum quæst. 5. Et ratio est, quia Summus Pontifex non loqui ad clericos, prohibendo ut non re- habet potestatem dispensandi in quolibet jure nuncient foro, sed loqui ad judices sæculares, canonico etiam præcipiente, et determinare, prohibendo sub censura ipso facto, ne clericos vel ex parte mutare privilegium jure divino per se distringere aut condemnare præsumant. concessum, quod respectu Pontificis non inEt respectu illorum recte additur particula, cludit præceptum, ut nunquam mutetur. Item sine permissu Episcopi, quia interdum possunt quia Pontifex potest suam jurisdictionem comde licentia Episcopi distringere clericos, quia mittere laico, præsertim in causis temporaliverbum distringere in rigore non significat ju- bus, etiam si ad personas clericorum pertidicare, aut jurisdictionem exercere, sed coac neant. Hoc tamen rarissime facit Pontifex, tionem aliquam aut pænam exequi, capiendo, quia per se non decet statum clericalem. Unincarcerando, et torquendo ; hæc autem et si- de etiam constat, necessariam esse causam et milia possunt interdum facere judices sæcula- satis gravem, ut Papa facultatem hanc reçte res jussu Episcopi, juxta cap. Ut famæ, de et legitime concedat; nam ad omnem dispenSentent. excommun., quia, ut ibi dicitur, tunc sationem communis juris, ut licet fiat, necessæcularis judex non sua auctoritate, sed Epis- saria est causa ; ergo multo magis in hoc jure, copi illa exequitur, et quia sæpe Prælati indi- qnod gravissimum est, et statum ipsum clerigent potentia et auctoritate talium ministro- calem universe respicit, et ad jus divinum rum. Addi etiam potest alia ratio, quia si pertinet, vel illi est conjunctissimum. Episcopus jurisdictionis actum sæculari judici 9. Advertendum autem est, duobus modis in clericum committat, videtur ei suam juris- posse facultatem hanc a Pontifice concedi. dictionem delegare, et judex sæcularis potest Primo, per se ac directe ipsi cierico intuitu præsumere, Episcopum posse talem delegatio- suæ personæ, et in favorem ejus, et tunc datur nem facere. Hæc vero posterior ratio tolerari proprie facultas ad renunciandum privilegio,

ideoque non datur potestas judici sæculari ad unins provinciæ aut regni, quia nulla istarum cogendum clericum, sed licentia ad judican- communitatum est subjectum adæquatum (ut dum causam ejus, si ipse illi se submittere sic dicam) istius privilegii, sed ad totum corvoluerit. Et hac ex parte minor fit derogatio pus cleri tanquam pars, ac proinde tanquam privilegii, ac subinde minor etiam causa suffi- particularis persona in suo ordine comparaciet ex hoc capite, ut facultas hæc licite conce- tur. De quacumque igitar hujusmodi commudatur; ex alia vero parte difficilius honestari nitate certum est, non posse huic privilegio potest, præsertim in causis criminalibus, quia renunciare, quia in ea procedit ratio cap. Si solum potest ad privatum et personale com- diligenti, et consequenter etiam decisio. modum ordinari, et ideo vix potest sufficien 11. De toto vero corpore status clericalis tem habere causam, ideoque raro, ut opinor, procedit difficultas posita, quæ ad quæstiotalis facultas conceditur. Alio modo fit hæc nem hanc reducenda videtur, an Concilium concessio directe judici, seu principi sæculari, generale possit huic privilegio renunciare, dando illi potestatem et jurisdictionem, ejus quia non videtur posse morali modo cogitari intuitu, et in favorem ejus. Et tunc magis alia via, qua possit universus Ecclesiæ clerus quidem derogatur privilegio, quia tunc non ad consentiendum in hujusmodi renunciatiosolum volentem, sed etiam invitum clericum ne congregari aut convenire. De Concilio ergo potest judex sæcularis cogere et judicare, generali dico breviter duo. Unum est, Conciideoque gravior requiritur causa. Ideoque fre- linm generale sine Pontifice, id est, sine illius quentius fit vel in singularibus occasionibus facultate et approbatione non posse privilegio occurrentibus, vel in aliquibus privilegiis circa renunciare. Hoc certum est multis de causis. aliqua graviora crimina, ut læsæ majestatis, Primo, quia Concilium generale nihil potest quia tales concessiones ad commune bonum, et facere sine approbatione Pontificis, cujus aucpacem reipublicæ ordinantur, vel ad defensio- toritate congregari debet et continuari. Quod nem et congruentem favorem aliquorum prin- si contingat, Sede Apostolica vacante, congrecipum, quæ quidem causæ frequentius occur- gari Concilium (quod fieri non debet, nisi runt. Hic autem posterior modus concessionis quando ratione schismatis non possit electio non pertinet ad renunciationem privilegii, cum veri ac certi Pontificis aliter fieri), tale Conciin illo voluntas privilegiati non concurrat, sed lium non potest aliquid de statu universalis pertinet ad ablationem privilegii in aliquo Ecclesiæ immutare, et ideo multo minus poscasu, vel causa, quæ, ut superiori capite dixi, set huic privilegio renunciare, ideoque talis fieri potest a Pontifice in pænam vel odium renunciatio non solum a futuro Pontifice faalicujus culpæ, et secundum potentiam ordina- cile revocari posset, sed etiam a principio esriam aliter non fit, quia vix potest alia causa set invalida tanquam sine potestate facta. necessaria vel sufficiens occurrere.

12. Secundo, quia talis renunciatio est con10. Ratio dubitandi. — Tandem quæri po- traria juri Pontificis duplici modo. Nam et est test circa hanc assertionem, an communitas contra jus canonicum latum vel approbatum aliqua ecclesiastica, vel saltem totus ecclesias a Pontificibus, cui nullum Concilium sine ticus status possit huic privilegio renunciare. Papa potest derogare. Et præterea est contra Et ratio dubitandi esse potest, quia tunc ces jurisdictionem Papæ ; privaretur enim per tasat ratio textus in dicto cap. Si diligenti, et lem renunciationem illa singulari et suprema procedit regula generalis, quod unusquisque directa jurisdictione, quam super totum clepotest renunciare juri sibi concesso. Hæc rum etiam in causis temporalibus habet. Terenim regula generaliter, et sine limitatione tia et optima consideratio, quæ rationem duprocedit in quacumque persona vera, vel fic- bitandi solvit, est, quia hoc privilegium est ta, cui per se primo, et quasi adæquate privi- concessum statui clericali ab ipso Christo, non legium concessum est, ut ex materia de legi- absolute ratione talis communitatis, sed quabus suppono. Hoc autem privilegium conces tenus est specialis familia Christi filii Dei nasum est statui clericali, ut dicitur in dicto c. turalis, ut supra visum est. Estque omnino veSi diligenti ; ergo totum corpus cleri per rum, sive hæc exemptio dicatur esse immemodum unius personæ poterit huic privilegio diate de jure divino, sive mediante jure canorenunciare. Hæc autem ratio imprimis non nico; nam utrumque jus, imo etiam jus civile procedit de quacumque privata communitate hoc præcipue in toto collegio ecclesiastico ecclesiastica , sive sit unius Ecclesiæ , sive consideravit, ut privilegium hoc ei concederet, unius dioecesis, sive upius metropolis, sive atque ita magis in Christi Dei honorem, quam

in ipsorum hominum commodum hoc jus causa vel materia, consentiente Pontifice, fieri introductum est. Propterea enim dixit impe- posset, quia potest ad hoc interdum sufficiens rator, in l. Sancimus, Cod. de Sacrosanct. ratio et causa intervenire. Ideo namque etiam Eccles. : Cur non facimus discrimen inter res diximus posse hoc privilegium restringi , aut didinas et humanas ? et quare non competens in particulari minui per solius Pontificis poprærogatita cælesti favori conservetur ? Et in testatem ; facilius ergo fieri poterit per mo1. Generaliter, Cod. de Episcop. et Cleric.: dum renunciationis , quando pars ipsa, quæ Propter hoc eis beneficium indulgemus, ut, om- lædi videtur, juri suo cedit ; imo propter hoc nibus aliis derelictis, Dei omnipotentis minis- verisimile est tunc minorem causam posse teriis inhæreant. Quia ergo totum Collegium sufficere. ecclesiasticum, seu Concilium generale non potest juribus ipsiusmet Christi derogare, ne

CAPUT XXXII. que illa, quæ in Dei cultum et honorem inducta sunt, tollere, ideo non potest huic privi UTRUM PRIVILEGIUM CLERICORUM CONSUETUDINE legio renunciare. Sicut etiam inter homines

AMITTI VEL MINUI POSSIT. non posset familia principis, Cardinalis aut Episcopi renunciare, sine consensu ejus, privi 1. Probatur primo assertio de non usu. legio, in peculiarem honorem vel decentiam Respondeo exemptionem clericorum nulla domini ipsi familiæ concesso.

consuetudine amitti vel diminui posse. Ut dif13. Concilium generale etiam cum Pon- ficultatem hujus assertionis attingamus , distifice huic privilegio renunciare minime potest. tinguenda est propria consuetudo privilegio – Atque hinc ulterius addimus, etiam Conci- contraria , a non usu privilegii ; utrumque lium cum Pontifice, id est, cum ejus consensu enim solet sub consuetudine late sumpta comet approbatione, non posse huic privilegio re- prehendi. In præsenti autem certum est, hoc nunciare. Hoc mihi satis probat ratio proxime privilegium non amitti vel diminui per purum facta, quia privilegium familiæ Christi, qua non usum, qui contrarium usum non inclutalis est, a nemine potest sine consensu ipsius. dat. Probatur, quia privilegium non amittimet Christi renunciari. Neque satisfaciet qui tur per non usum, nisi in vi tacitæ renunciadixerit, consentiente Para, consentire Chris- tionis, vel ratione præscriptionis alterius contum per Vicarium suum, quia non est verisi- tra privilegiatum ; sed neuter modus hic hamile potestatem Papæ extendi ad hujusmodi bet locum. De priori probatur ex dictis, quia consensum loco Christi præstandum, quia non in hoc privilegio non habet locum expressa est data ei potestas in destructionem , sed in renunciatio ; ergo multo minus tacita ; ergo ædificationem ; talis autem renunciatio pror- non usus nihil operari potest contra hoc prisus in destructionem esset. Unde confirmatur: vilegium in vi tacitæ renunciationis. Altera nam supra dicebamus non posse Papam revo- pars probatur, quia si non risus sit mere necare hoc privilegium, quia non potest habere gativus, sine aliquo usu contrario juri altejustam causam vel rationem , et quia esset rius partis , cui privilegium videtur præjudicontra præceptum divinum, saltem in generali, cium afferre, non potest induci præscriptio, et ideo semper esset in destructionem; ergo ut in tractatu de Legibus probavi' quia est neque cum Concilio potest facere validam ta- contra rationem, et definitionem præscriptiolem renunciationem, neque interpretari, Chris- nis; ergo neque hoc modo potest in præsenti tum in eam consentire ; nam eadem est ratio, sufficere non usus sine contrario usu. Eo vel et quoad effectum eodem revolvitur , et quia maxime quod statim generaliter ostendemus, consensus ipsius cleri parum in hoc operari nullam præscriptionem humanam contra hoc potest, cum ad Christi honorem et Dei cultum privilegium prævalere posse. præcipue intendatur. Ac denique quia quod 2. Assertio ergo etiam de propria consuepotest in Ecclesia facere Papa cum Concilio tudine huic privilegio contraria intelligenda generali, potest etiam facere se solo, quia non est. Et ita est communiter recepta per Canoest minoris potestatis ; ergo si non potest so- nistas, in cap. Clerici, de Judiciis, ubi Abbas, lus e medio tollere hoc privilegium per mo n. 5; Decius, n. 14 ; Ripa, in c. Decernimus, dum abrogationis, neque etiam cum Concilio de Judic., n. 15; Probus , in c. 2, de Probat., potest illud tollere per modum renunciationis. ubi assertionem ad immemorialem consuetuHoc autem de integra seu totali renunciatione intelligendum est ; nam in aliqua particulari · Lib. 8, c. 34,

dinem extendit. Tradit etiam Rota, tit. de re. Sed, licet hæc ratio vera sit, non est illi Consuet. in Antiquit., decis. 3 et 10, alias 123 soli insistendum, tum ut ex variis capitibus et 840. Idem Barth., in l. De quibus, ff. de Le- magis fiat certa et indubitata probatio ; tum gibus, 11. 5 ; Rochus Curtius, in c. ult. de Con etiam quia citati canones aliam rationem insuet.; et Gregorius Lopez, in l. 2, tit. 2, part. dicant, quæ in dicto cap. Ad nostram, his ver1, n. 6; Navarr., in c. Cum contingat, de Re- bis explicatur : Attendentes, quod consuetudo, scrip., Remed. 1; et Stephanus Aufreri., in quæ canonicis obviat institutis , nullius debeat tract. de Potest. civ. supra eccles. , reg. 1 et esse momenti , etc. Eademque insinuatur in 2. Addit vero ibi plures limitationes seu ex dicto c. Clerici, cum in ejus principio preceptiones, quas omitto, quia nullam propriam mittitur, in canonibus generaliter tradi, etc. exceptionem censeo esse admittendam, ut ex 5. Secunda ratio. An consuetudo contra discursu hujus capitis et ultimi constabit, jus canonicum prævalere valeat. Ratio do

3. Probatur secundo de propria consuetudi- bii. - Confirmatio. - Est ergo secunda ratio ne. — Probatur autem assertio ex dicto cap. principalis, quia talis consuetudo est juri caClerici, de Judiciis , ubi dicitur, cum canones nonico valde contraria, et ideo non potest congeneraliter tradant, ut de omni crimine cle- tra illud prævalere, quia inferior non potest ricus debeat coram ecclesiastico judice conde- jus superioris abrogare. Statim vero insurgit niri, non debet in hac parte canonibus ex ali- difficultas, quia consuetudo potens est ad dequa consuetudine præjudicium generari. Ubi, rogandum juri humano, ut est constans in licet videatur sermo esse tantum de privile- materia de legibus ; sed canones tantum congio fori in criminalibus, nihilominus ab om- stituunt jus humanum ; ergo non satis est nibus de tota immunitate ecclesiastica intelli- consuetudinem hanc esse contra canones, ut gitur , tum quia ratio textus in quacumque non possit contra canones prævalere, et jus materia hujus exemptionis æque procedit, ut per illos inductum auferre. Nam si in aliis maPanormitanus et Decins notarunt; tum etiam teriis jure canonico prohibitis id potest facere quia alii canones absolute de libertate eccle- consuetudo, cur non in ista ? Et confirmatur, siastica loquuntur, ut c. Cum terra, de Elect., quia consuetudo sufficit ad obtinendam jurisubi damnatur quædam consuetudo, quia in dictionem, et consequenter etiam ad amittengravamen et perniciem ecclesiasticæ libertatis dam vel ad inducendam etiam subjectionem, redundabat. Idemque sumi potest ex cap. Ad quia hæc inter se cohærent; ergo hoc modo nostram , et c. Cum inter, de Consuetud.; et poterit etiam in præsenti hæc consuetudo tolnotat Glossa ultim., in dicto c. Clerici. Deni- lere vel minuere exemptionem clericorum. que aperte probatur assertio ex Authent. Cas 6. Præmittuntur duo modi quibus pote sa, Cod. de Sacros. Eccles., ubi omnis consue- aliqua lex consuetudine abrogari. - Ad explitudo contra libertatem ecclesiasticam cassa et candam ergo vim hujus rationis , oportet ex irrita denunciatur, quæ Authentica sumpta materia de legibus supponere, duos esse moest ex constitutione Friderici, quam tanquam dos, quibus legi humanæ vel privilegio poin veternum ralituram Honorius III confirma- test per contrariam consuetudinem derogari, vit. Unde idem Honorius, in cap. Noterit, de scilicet, vel per modum abrogationis, seu reSent. excom., excommunicat omnes qui con- tractationis legis, vel per modum præscrisuetudines introductas contra ecclesiasticam ptionis contra legem , vel contra jus per illam libertatem servari fecerint.

concessum. Inter quos modos variæ constitui 4. Prima ratio. Ratio autem hujus as- solent differentiæ ; duæ vero sunt quæ præsertionis imprimis reddi potest ex illo funda- senti instituto deserviunt. Una est, quod deromento, quod hæc exemptio est de jure divino, gatio per modum revocationis legis inchoari contra quod non potest consuetudo humana potest, et paulatim fieri per actus malos, et prævalere. Quia vel illud divinum jus est na- mala fide contra legem factos; prescriptio turale, et sic consuetudo illi contraria est ini- autem requirit bonam fidem, ut est notum, qua, utpote rationi contraria, et ideo non po- præsertim secundum jus canonicum. Altera test jus inducere vel auferre, juxta c. ult. de differentia est, quod derogatio legis, quando Consuetud. Si autem jus illud est divinum po- priori modo per consuetudinem fit, innititur sitivum, non possunt voluntates humanæ, vel voluntati legislatoris, quam, vel tacite, vel exactiones earum, quantocumque tempore vel presse consentiendo consuetudini , mutat, et numero multiplicentur, contra Christi volun- suam legem revocat ; quando vero derogatio tatem prævalere, aut quod ipsa statuit minue- fit per modum præscriptionis, nou fundatur

in peculiari voluntate legislatoris, neque ex- in hoc sensu sine dubio loquuntur jura et Docpressa, neque tacita, sed in aliquo alio jure tores, et ideo in hoc aliæ rationes reddenda positivo, quo talis præscriptio concessa est, ut sunt. Una est, quia jus canonicum propter rei late in lib. 7 de Legibus declaratum est. gravitatem, et majorem immunitatis incolu

7. Dubii enodatio. — Prius ergo probatur mitatem, non solum prohibet quemlibet acassertio de priori genere derogationis, variis tum illi contrarium, sed etiam abrogat omnem modis. Primo, ex hac secunda differentia, seu consuetudinem libertati ecclesiasticæ contraconditione requisita, ut consuetudo deroget riam, ut constat ex citatis decretis, et ex mullegi. Nam in præsenti materia necessarius est tis aliis sub titulis de immunitate Ecclesiarum. consensus Pontificis; sed ipsemet Pontifex non Quoties autem lex non solum prohibet actum, potest voluntate sua huic privilegio derogare sed etiam abrogat consuetudinem, non potest sine alia causa, ut supra ostensum est; ergo per consuetudinem derogari, quia lex ipsa multo minus id poterit facere consuetudo, ac- prævenit (ut sic dicam), et vires abstulit concipiendo vim et efficaciam a voluntate Ponti- suetudiui ad derogandum se; alias inutilis esficis, quia talis voluntas nec præsumi potest, set illa clausula, quod dicendum non est, cum nec si daretur, sufficeret. At hæc ratio habet sæpissime addatur in legibus, tam civilibus quidem vim quoad abrogationem totius privi- quam canonicis, non solum de præterita conlegii, etiamsi non fiat pro tota Ecclesia , sed suetudine, sed etiam de futura. Propter quam in aliqua provincia aut diæcesi , in qua talis rationem videtur esse illud principium comconsuetudo cogitetur, quia revera etiam simi- muniter receptum in materia de legibus. lis abrogatio totius immunitatis in aliquo loco 10. Objectio. - Sed fieri potest communis Ecclesiæ esset valde injuriosa toti statui cleri- replica, quia illamet lex abrogans futuram cali, et scandalosa Ecclesiæ, et non posset es- consuetudinem contrariam, est humana; ergo se in ædificationem, sed in destructionem, et potest per posteriorem consuetudinem abroideo verisimillimum est etiam hoc modo non gari, sicut potest per aliam posteriorem legem posse a Pontifice fieri, certiusque credimus scriptam tolli; nam voluntas principis munon permissurum Deum ut id faciat Pontifex. tabilis est, et ideo sicut per expressam, ita

8. Addimus vero, licet fingatur casus in et per tacitam posteriorem voluntatem muquo, ad vitanda majora mala, hoc possit Pon- tari potest. Neque propterea erit illa clausula tifex in aliqua provincia permittere, nihilomi- supervacanea, quia saltem operabitur, ut connus nunquam posse per solam consuetudinem suetudo non possit prævalere contra talem leid fieri, quia talis consuetudo de se valde irra- gem, sine certa scientia et patientia principis, tionabilis est, et multum derogans juri divino, nihilominus tamen valere poterit illa interet nunquam potest præsumi, tacitam volunta- veniente, quia illa scientia et patientia printem Pontificis illi assistere, quia in re tam ar- cipis mutationem voluntatis ejus indicat. Ergo dua, et quæ vix, aut ne vix quidem potest ho- in præsenti etiam materia poterit consuetudo nestari, non potest præsumi consensus Ponti- prævalere contra canones, non obstante illa ficis, nisi præcedente causæ cognitione, ma- clausula. gnaque deliberatione, et ideo necessarius sem 11. Responsio. -- Respondemus imprimis, per erit expressus consensus, et tunc ratione admissa illa generali doctrina, objectionem illius fiet abrogatio pro tali loco, non ratione tantum procedere de possibili; de facto vero consuetudinis. Verumtamen non ita urget hæc non recte applicari, quia certissimum est nunratio in derogatione immunitatis partiali, seu quam intervenire in hac materia tacitum in aliqua parte materiæ, ut in aliquo actu ju- consensum Apostolicæ Sedis, cujus auctoritate risdictionis, vel in aliquo tributo, etc., quia talis consuetudo jure communi prohibita est. hæc derogatio fieri potest interdum per Ponti- Assumptum probatur, quia semper Apostolica ficis privilegium, quod est privata lex ; quid- Sedes per sententias, vel per expressa edicta quid autem fieri potest per legem humanam, his consuetudinibus contra libertatem eccleintroduci consuetudine potest, et ubi voluntas siasticam resistit, et specialiter in Bulla Ceeexpressa potest esse honesta et efficax, etiam næ singulis annis eas revocat, vel potius irritacita esse poterit.

tas declarat; ergo nunquam potest præsumi 9. Etiam quoad partem per consuetudinem tacitus consensus Pontificis. Nam, licet forhæc immunitas abrogari nequit. — Nihilomi- tasse interdum non ignoret inulta per consuenus tamen assertio posita etiam de propria de- tudinem fieri in aliquibus locis contra libertarogatione in particulari materia procedit; nam tem ecclesiasticam, quæ non punit, sed quo

« PredošláPokračovať »