Obrázky na stránke
PDF
ePub

non

dammodo tolerat, non ideo est quia consen- indecentiam, propter quam diximus, etiam tiat, sed quia sine periculo majoris mali non per legem scriptam talem abrogationem fieri potest efficacius resistere, et ideo non consen posse,

nihilominus non videtur universe tit, sed permittit.

procedere de omni consuetudine particulari 12. Accedit præterea alia ratio, quia jus in una materia vel causa, hæc enim non semcanonicum non solum prohibet consuetudines per irrationabilis est. Quod probatur, quia per contra exemptionem ecclesiasticam, sed etiam legem scriptam sæpe fieri potest juste et prireprobat illas, quod majus est. Nam potest denter talis derogatio ; ergo signum est derolex prohibere consuetudinem, non quia per gationem ipsam non esse irrationabilem ; ergo se irrationabilis sit, sed quia propter alias nec consuetudo illam introducens erit irratiorationes expedit illam non permittere, et tunc nabilis, quia, ex ipsa materia et singulis actidici potest consuetudo irrationabilis quia pro- bus, habet consuetudo quod rationabilis vel hibita, non autem prohibita quia irrationabi- irrationabilis sit. Unde tali consuetudini non lis ; aliquando vero lex prohibet consuetudi- poterit obesse jus positivum declarans seu renem, quia supponit illam esse irrationabilem, probans consuetudinem contrariam libertati quod censetur facere, quoties prohibendo con- ecclesiasticæ ut irrationalem, quia illud jus suetudinem, declarat esse irrationabilem, ad- non facit consuetudinem esse irrationabilem, dendo, esse corruptelam, vel contra nervum sed supponit talem esse, et ideo illam reprodisciplina, aut esse abusum, vel quid simile, bat, ut diximus; ergo non cadit nisi in eam ut constat ex toto titulo de consuetudine. Hoc consuetudinem, quæ revera omni ratione des. ergo posteriori modo prohibet jus canonicum tituitur. Unde fieri potest ut aliqua consuetuconsuetudines contra libertatem ecclesiasti- do, quæ in uno tempore irrationabilis est, in cam, ut omnes sumunt ex c. 1 de Consuet., alio, mutatis rebus, ratione snfficienti honesubi Gregorius ait: Consuetudines, quæ Eccle- tari possit. Et similiter consuetudo aliqua, quæ siis graramen inducere dignoscuntur, nostra respectu Ecclesiæ regulariter irrationabilis nos decet consideratione remittere, id est, non est, in aliqua provincia potest habere pecupermittere, seu dissolvere aut irritare, utique liarem et sufficientem rationem ; ergo pro

tali tanquam irrationabiles, hoc enim indicat ver- tempore vel pro tali loco non censebitur talis bum decet, quia illas tolerare esset indecens. consuetudo reprobata per legem, absolute et Et c. Ad nostram, eodem tit., dicitur talis generatim loquentem; ergo idem contingere consuetudo minus rationabilis, et canonicis potest in hac materia exemptionis. Atque ita obrians institutis, et proinde nullam habere sentire videntur multi auctores approbantes firmitatem. Item leges omnes contrariæ im- et defendentes aliquas consuetudines contramunitati ecclesiasticæ tanquam irritationabi. rias immunitati, præsertim Covar., in Pracles reprobantur, ut constat ex pluribus decre- tic., quæst. 31; et Julius Clar., lib. 5, § ult., tis deimmunit. Ecclesiar.; eadem autem ratio q. 36, n. 3; Joanncs Garsia, de Nobilit., gloss

. est de consuetudine; nam æquiparatur legi. 9, n. 44 et sequentibus, et multi alii, qui in At vero juxta doctrinam receptam consuetudo hanc partem potissime inclinant, ut particureprobata per legem nunquam potest contra lares quasdam consuetudines diversorum relegem prævalere!. Quia ut consuetudo legi de- gnorum tueantur. roget, rationabilis esse debet, juxta cap. ult. 14. Auctoris sententia.

- Nihilominus dide Consuet. ; omnis autem consuetudo, quam cendum censeo, omnem consuetudinem, sive lex præsertim canonica ut irrationabilem re- generalem, sive particularem, contrariam liprobat, vere irrationabilis habenda est, quia bertati ecclesiasticæ, esse irrationabilem et in juris declaratio authentica est; ergo.

jure reprobatam, ac subinde non posse privi13. Sed in hac ratione, quæ in hac mate- legio immunitatis aliqua ex parte derogare. ria ex præcipuis est, occurrit difficultas, quia, Hæc est sententia communiter recepta a Theolicet respectu consuetudinis totam exemptio- logis et jurisperitis in locis allegatis, et aperte nem abrogantis efficacissima sit, quia talis colligitur ex decretis citatis Non enim loconsuetudo statim per se fert absurditatem et quuntur de consuetudine abrogante totam im

munitatem clericorum, vel in tota materia · Vide Bart., in l. De qui, ff. de Leg., n. 4; ejus, vel in omnibus criminibus, vel omniAntonium, in c. Cum ex officiis, de Præscr., n. 3; Rochum, in c. ult., de Consuet., num. 2 Refert late Azor, tom. 1, 1. 5, c. 12, 4. 521, qui alios refert.

12, q. 1, S Sed dubitari posset.

bus causis civilibus, vel alia simili magna par- vel exaggerentur. Imo, ut experientia docet, in te exemptionis, quia nunquam tales consuetu- omnibus consuetudinibus quas juristæ defendines fuerunt in regnis catholicis a multis an dere conantur, revera non inveniuntur nove nis introductæ, vel etiam intentatæ, neque rationes, præter eas quæ vel sunt intrinsecæ hoc auctores canonum ignorabant. Loquuntur tali materiæ, vel facile potuerunt a Pontificiergo de particularibus, ut attente legenti tex- bus considerari, quibus non obstantibus, protus ipsos constabit. Et specialiter notari po- pter graviores rationes ad bonum religionis, test lectiu integra dicti cap. Clerici, sic enim ad vitanda majora incommoda clericatus, perhabet : Clerici maxime in criminalibus causis tinentes, tales consuetudines irrationabiles juin nullo casu possunt ab aliquo, quam ab ec- dicarunt; ergo nunquam potest aliqua talis clesiastico judice condemnari, etiam si consue- consuetudo in particulari rationabilis censeri. tudo regia habeat, ut fures a judicibus sæcu 16. Potestque hoc amplius declarari, dislaribus judicentur '. Ubi constat particularem tinguendo inter derogationem aliquam, seu consuetudinem non potuisse universali pri- diminutionem exemptionis, et modum introvilegio ex parte derogare ; eadem autein est ducendi illam per consuetudinem. Fieri enim ratio de aliis similibus, quia etiam in illa par- potest ut aliqua diminutio exemptionis expeticulari consuetudine posset ratio aliqua ho- diat, et nihilominus modus introducendi illam nestatis considerari. Et hoc maxime confir- per solam consuetudinem non expediat, propmant variæ prohibitiones, quæ in Bulla Coe- ter moralia pericula quæ modo dicebamus. næ quotannis fiunt omnium fere actuum, per Sicut interdum expedit, clericos contribuere quos hujusmodi particulares consuetudines ad aliquos sumptus communes civium, et niintroduci possunt, et renovantur jura tales ac- hilominus propter excessus vitandos, statuetus et consuetudines reprobantia. Rationem runt Pontifices ne ipsis inconsultis id fieret, autem hujus veritatis et dictorum jurium, unde si aliter fiat, non rationabiliter fit, etiam respondendo ad difficultatem positam, redde- si contributio ipsa rationabilis esse videatur. mus.

Sic ergo, licet diminutio exemptionis in ali15. Satisfit rationi pro opposita sententia quo casu vel loco sit rationabilis, consuetudo facte. - Ad objectionem ergo imprimis res- nihilominus erit irrationabilis, quia modns ponderi posset, juxta aliquorum opinionem, ille introducendi derogationem privilegii est consuetudinem semel per legem reprobatam periculis expositus, et (ut ita dicam) temeranon posse amplius prævalere, aut rationabi- rius, meritoque ut talis reprobatus. Unde falem reputari propter quamcumque materiæ cile solvitur quædam objectio supra facta ex mutationem vel novam circumstantiam suc- æquiparatione legis seu privilegii et consuecessu temporis, aut in diverso loco exor- tudinis; fieri enim potest ut superior in aliqua tam. Sententia tamen hæc generatim sumpta materia possit communi juri per privilegium rigorosa est, et non necessaria. Nihilominus seu specialem legem derogare, et quod per vero in præsenti materia est valde probabilis, consuetudinem solam fieri convenienter non tum quia vix potest mutatio esse tanta, ut sit possit, quia nimirum, ut derogatio convenienconveniens Ecclesiæ fieri talem exemptionis ter fiat, major consideratio et deliberatio nediminutionem vel derogationem; tum etiam cessaria est, quam in sola consuetudine esse quia licet fortasse in aliquo loco expediat, non soleat. Et propterea in Bulla Cænæ postulatur inde statim sequitur ibi esse consuetudinem in hac materia expressus et specialis consensus rationabilem ; nam cum hoc privilegium toti Pontificis, quia regulariter datur cum majori collegio clericorum concessum sit, fieri potest causæ cognitione, aut deliberatione, quam taut illi non expediat, et ut pars secundum rec- citus. tam rationem propter bonum totius aliquid 17. Ultima ratio pro hac parte addi potest, incommodi sustinere teneatur. Tum præterea quia omnis consuetudo, quæ contra immuniquia hæc materia odiosa est laicis, et ideo est tatem introduci solet, est consuetudo laicorum, morale periculum ne hujusmodi mutationes, utique principum, vel judicum exercentium vel novæ rationes ad honestandum talem con- actus jurisdictionis in clericos. At consuetudo suetudinem, sine sufficienti causa excogitentur laicorum, licet possit juri civili derogare, non

tamen juri canonico, neque etiam potest cleriIn Collect. Decretal., 1. 2, tit. 1, c. 8; et cis aliquod detrimentum interre; ergo neque corpore juris canonici jussu Gregorii XIII potest huic privilegio derogare. Minor certa edito.

est, quia non plus potest consuetudo quam

lex, cæteris paribus; sed lex civilis non potest tiis laicorum, rarissime contingit, et nunquam derogare juri canonico, nec potest clericis gra- dici potest per modum consuetudinis fieri. vamen imponere, vel præjudicium afferre; Addo vero, etiam si talis consuetudo fingatur, ergo nec consuetudo laicorum hæc potest. sententiam Covarruviæ falsam esse in hac Probatur consequentia, quia consuetudo laico- parte. Primo, quia consensus clericorum nihil rum est mere civilis, et in sola auctoritate ci- potest ibi operari; nam est quædam privata vili et temporali nititur. Unde est communis renunciatio privilegii, quæ, ut diximus, nulla doctrina jurisperitorum, consuetudinem laico- est et nullius efficaciæ, ideoque ad introduccnrum non posse clericos obligare, ut videre licet dam consuetudinem valere non potest , ut recin Innocentio, in Rubric. de Consuetudin., te notavit Felinus supra, cum Paulo de Castro, num. 6; et Panormitano, cap. Quod clerici, de cons. 59. Secundo, quia tali consensui clericoForo competent., n. 2; Felin., in cap. Ecclesia rum nunquam assistit voluntas expressa vel Sanctae Maria, de Constit., n. 100; Hostiens., tacita Pontificis, sine qua non potest voluntas in Sum., tit. de Consuetud., S Et de virtute, clericorum, quantocumque tempore operetur, vers. Sed pone, et aliis, quos refert Azor, tom. juri Pontificio derogare ; ergo neque illa con1, lib. 5, cap. 18, quæst. 12. Qui varia jura suetudo mista potest habere hunc effectum. allegant, quæ magis loquuntur de lege, vel Antecedens quoad utramque partem in supe statuto civili, sed per æquiparationem indu- rioribus declaratum et probatum est. Consecuntur, ut c. I, distinct. 10, et dictum cap. quentia vero est evidens, quia id, quod addiEcclesia, de Constit.

tur ex parte clericorum illi consuetudini mis18. Addunt præterea, hoc maxime proce- tæ, nullum valorem vel efficaciam eidem addere, quando talis consuetudo laicorum dero- dere potest. Quocirca, cum dicitur consuetudo gat Ecclesiæ libertati. Quod etiam notavit mista posse operari in rebus vel personis eccleBartholus, in l. 1, Cod. de Summa Trinit., et siasticis, intelligendum est de consuetudine, 1. 2, Cod. de Leg., et l. De quibus, ff. de Leg., quæ non præjudicat sacris canonibus, vel, si et per argumentum ab speciali probari potest præjudicat, in illam Pontifex consentit, saltem ex c. ult., de Vita et honest. Cleric., ubi in tacite; in præsenti autem materia necessarius speciali casu, in quo clerici abutuntur privi- esset expressus consensus, ut supra dixi. Tum legio exemptionis, et negotiationibus sæcula- quia ipsi Pontifices ita voluerunt et declararibus ad lucrandum implicantur, permittit runt; tum etiam quia in hac materia non poPontifex, ut de suis facultatibus, statutis, et test præsumi tacitus consensus, quia et est consuetudinibus patriæ subjaceant, cum facto valde odiosa Pontificibus , et quia vix posset (inquit) privilegium abjiciant clericale; ergo talis consensus tacitus sine majori cognitione extra hujusmodi casum non potest consuetudo causæ prudenter et licite dari ; quoties autem clericos gravare. Imo adverto, etiam in illo consensus non esset prudens et honestus in casu, necessariam fuisse Pontificiam declara- principe, non præsumitur. tionem et prohibitionem. Considero etiam, 20. Contra immunitatem consuetudine præquoad hunc effectum, consuetudinem et legem, scribi non posse ostenditur. Prima ratio.sive statutum civile, ibi æquiparari.

Secunda. - Quia vero hic consensus necessa19. Objectio. Prima responsio. Rejici- rius non est in abrogatione legis, quæ fit per tur. - Dices, interdum fieri posse ut consue- modum præscriptionis, ideo probandum sutudo non tantum laicorum sit, sed etiam cleri- perest alind membrum, quod supra posuimus, corum, ut si non coacte, sed voluntarie laico- nimirum, etiam per viam præscriptionis non rum consuetudinem observent, eorum adeun- posse consuetudinem immunitati ecclesiasticæ do judicia, vel tributa solvendo, vel in aliis præjudicium afferre. Probatur autem primo, similibus cooperando ; tunc enim consuetudo quia nulla consuetudine præscribitur, nisi inerit mista, seu communis laicis et clericis, quæ tercedat bona fides, ut nunc suppono; hic auetiam in ecclesiasticos vim habet. Ad hoc Co- tem non potest bona fides intercedere ; ergo varruv., in d. cap. 31, concedit, in eo casu neque potest præscribi. Probatur minor, quia consuetudinem, quantum est ex hoc capite, talis consuetudo irrationabilis est, et jure caposse derogare ecclesiasticæ libertati, si alio- nonico reprobata, quod adeo notum est, ut qui rationabilis sit. Sed imprimis existimo, non possint principes, vel judices sæculares talem consuetudinem vix posse moraliter in- prætextu ignorantiæ probabilis excusari ; er veniri, quia, licet unus vel alius clericus inter- go semper actus talis consuetudinis sunt illidum voluntarie consentiat hujusmodi violen- citi, ac proinde mala fide facti; ergo non pos

sunt præscriptionem inducere. Secundo, quia modo princeps concedat, vel dominium rei non potest exemptio aliqua ex parte diminui, præscribendæ, vel jurisdictionem, si illa est nisi acquiratur judici laico jurisdictio aliqua prescribenda, quia mutatio illa, seu acquisi in clericum, quam antea non habebat; quia, tio quæ fit in præscriptionc, non potest fieri sicut exemptio est liberatio a jurisdictione, et sine auctoritate et voluntate alicujus superioconsequenter est diminutio jurisdictionis in ris. In præsenti autem nullum est jus quod alio, ita e converso non potest exemptio dimi- tali præscriptioni adminiculum præbeat; nam nui ex parte clerici, quin ex parte magis- jus civile nihil in hoc potest, jus autem canotratus sæcularis jurisdictio augeatur. Sed laici nicum omnino resistit, et voluntas Pontificis non possunt sola præscriptione jurisdictionem omnibus modis ei opponitur ; ergo non habet supra clericos acquirere; ergo nec clerici pos- locum præscriptio in præsenti materia. Ex sunt propter præscriptionem laicorum aliquid dictis ergo satis constat, nullam consuetudide suo privilegio amittere. Minor probatur pri- nem, etiam si immemorialis sit, ullo modo mo, ex communi sententia juristarum, dicen- contra immunitatem ecclesiasticam prævalere tium laicos non posse præscribere spiritualia, posse. Ita enim auctores citati conclusionem vel quæ spiritualia concernunt, quatenus illis interpretantur, et rationes et jura adducta in annexa sunt, ut non potest laicus præscribere eodem sensu illam confirmant, et difficultates, jus conferendi beneficium, et similia, quæ no- que contra illam occurrere possunt, probando tant Panormitanus, in cap. Norit, de Judiciis, assertionem expeditæ sunt. Solum objici sonum. 22; et ibi Decius, num. 12; et Joan. lent quædam peculiares consuetudines aliquoAndr., in cap. 2, de Præbend., in 6. Et alii, rum regnorum, quæ, licet sint contra immuniin cap. 2 de Poenitent. et remiss., in 6. Qui tatem ecclesiasticam, sine scrupulo 2 magistextus solet ad hoc induci, quatenus dicit, fa- tratibus laicis observantur. Ad illas vero poscultatem eligendi confessorem non posse præ semus uno verbo respondere, illas consuetuscriptione acquiri; nam videtur esse eadem dines non ad jus, sed ad facta hominum pertiratio de cæteris rebus spiritualibus, et in præ- nere, propter quæ veritatem negare non possenti de jurisdictione supra clericum, quæ licet sumus, neque illorum rationem aut excusain se temporalis videatur, quatenus cadit in tionem dare tenemur, sed ad illos hoc spectat, clericum, spiritualia concernit.

qui consuetudines illas observant; fortasse ta21. Ratio autem reddi potest, vel eadem men in capite ultimo paura de illis adjiciequæ tacta est, quia actus præcedentes ad talem præscriptionem nunquam possunt bona

CAPUT XXXIII. fide fieri, vel quia præscriptio requirit personam capacem illius rei, quam debet præscri- QUIBUS MODIS POSSIT IMMUNITAS ECCLESIASTICA bere, laicus autem non est capax administrationis rerum vel personarum spiritualium, et ideo non potest jus in illas præscriptione ac 1. Hactenus illa omnia, quæ ad explicanquirere. Quam rationem attingit Panormita- dam et tuendam immunitatem ecclesiasticam, nus supra. Intelligi autem debet de capacitate clericorumque exemptionem opportuna visa non absolute, sed secundum ordinarium jus; sunt, pro viribus explicare conati sumus; nam laicus non est omnino et absolute inca - nunc duo tantum tractanda supersunt. Unum pax alicujus ecclesiasticæ administrationis vel est, quod proposuimus, quibus modis immupotestatis in clericum. Jure autem communi, nitas hæc violari soleat; aliud, quibus et potestate ordinaria, laicus censetur incapax, modis excusari hoc crimen soleat. Circa priquia ex se nullam habet proportionem, et mum, supponimus hujusmodi violationem ex omnia jura illum excludunt, ideoque sola se malam, et ex genere grave peccatum esse, præscriptio non sufficit sine expressa volun- quia vel est immediate contra jus divinum, tate et concessione Summi Pontificis. Et in vel saltem contra jus canonicum, sub gravishis casibus recte dicunt juristæ, multa possesimis censuris et pænis hanc violationem proprivilegio concedi, que consuetudine præscri- hibens. Et illo jure posito, est etiam contra bi non possunt, argumento ap. Quanto, de justitiam, quia et est usurpatio jurisdictionis onsuetudine.

non habitæ, et est coactio aliqua, vel exaclio 22. Tertia ratio. - Unde etiam potest sub titulo potestatis legitime, sine vera jurisaddi tertia ratio, quia omnis præscriptio re- dictione ac potestate facta. Denique includit quirit juris adminiculnm, per quod aliquo etiam culpam sacrilegii, quia injuria illa circa

mus.

VIOLARI.

nemus.

personas vel materiam sacram versatur, et præceptum respectu privilegiati, neque per quia prohibitio illa intuitu religionis et divi- se est actus jurisdictionis, ut supra diximus. ni cultus facta est. De hac ergo culpa quoad 3. Aliæ vero sunt leges, quæ dici possunt speciem et gravitatem ejus nihil superest di- contrariæ libertati ecclesiasticæ objective, cendum; nam, suppositis quæ de jure hujus quia præcipiunt aliquid fieri, quod est contra immunitatis hactenus dicta sunt, gravitas et statum ecclesiasticum, vel ejus exemptionem, species culpæ clara est, si de violatione immu- sive præceptum dirigatur ad laicos respectu nitatis constet. Quia vero hæc violatio variis clericorum, ut, verbi gratia, præcipiendo illis modis fieri potest, et in aliquibus obscura esse ut a clericis exigant tributa, aut quid simile; potest transgressio, seu violationis ratio, ideo sive dirigatur ad ipsos clericos, præcipiendo de hac varietate, quæ in modis violandi liber- eis ut solvant vectigal, vel coram judice laico tatem esse potest, pauca dicemus. Et quia in- compareant, et tunc lex dici potest habere terdum actio, quæ contra libertatem ecclesias. utramque repugnantiam, et formalem, et obticam esse videtur, excusationem aliquam, jectivam. Et hujusmodi leges, quæ objective veram vel prætensam habere solet, ideo de his sunt contra libertatem ecclesiasticam, præciexcusationibus nonnulla in sequenti capite pue in jure prohibentur et puniuntur, præexpendemus. Videbatur autem consequens ut sertim in cap. Noverit, de Sentent. excom., pænas et censuras, quæ per hanc transgres- et in Authentica Cassa et irrita, Cod. de Sasionem incurruntur, explicaremus ; quia vero crosanct. Eccles., quamvis illa et similia jura in libro de Censuris sufficienter de illis dixi- non immerito possint ad omnes leges quomomus, ab earum tractatione in præsenti absti- documque contrarias libertati extendi, quia

verba eorum generalia sunt. 2. Proponuntur duo modi immunitatem vio 4. Quando percussio clerici sit contraria landi. Primo ergo possumus duos modos privilegio furi. — Circa aliud vero membrum distinguere, quibus immunitas clericorum de violatione immunitatis per facta hominum, violari solet, scilicet, vel legibus, vel actioni- solum occurrit adnotandum, sub illo nunc bus : los enim duos modos multa jura indi non comprehendi percussiones, seu violentas cant, et poenis diversis puniunt. Prior est, manus in clericum; nam, licet actiones illæ quando principes vel magistratus civiles leges sint contra immunitatem generatim sumvel statuta condunt contraria ecclesiasticæ li- ptam,non sunt contra privilegium fori,de quo bertati. Quod duobus etiam modis contingere nunc tractamus, sed contra privilegium canopotest. Primo, quia lex specialiter dirigitur ad nis. Quod tamen intelligendum est de illis personas vel res ecclesiasticas, vel, licet lex actionibus, quatenus in sola violentia et prigeneralior sit, ad eas peculiariter extenditur. vata injuria consistunt; nam si fiant sub titulo Talis enim lex eo ipso repugnat libertati ec- jurisdictionis et potestatis publicæ, erunt conclesiasticæ, etiam si id, quod disponit, non sit tra privilegium fori, et habebunt utramque contra Ecclesiæ commoda ; imo etiam si alio- malitiam ; ut si judex sæcularis, aut ministri qui esset rationabilis dispositio talis legis, et ejus, per vim clericum detineant, et vinculis, Ecclesiæ conveniens, si debita potestate lata aut carceri tradant. Idemque judicium est fuisset. Ita sumitur ex cap. 2, de Judiciis, et (servata proportione) de actionibus contra cap. Ecclesia Sanctæ Mariæ, et c. Quie in Ec- immunitatem Ecclesiarum, quatenus sunt clesiarum, de Const., et cap. Bene quidem, loca refugii, seu quatenus sunt loca sacra, cum aliis, 96 dist., et est communis resolutio, quæ per injuriam vel indecentes actiones ut supra tactum est, et latius in materia de violari non debent; nam si tales actiones legibus. Et ratio est, quia princeps laicus ferens fiant, non jurisdictionis titulo, sed per privatalem legem, per ipsam se exhibet superiorem tam injuriam, seu malitiam, quamvis lato et legislatorem in rebus ecclesiasticis; ergo co modo sint contra immunitatem, nihilominus ipso per talem actum contra exemptionem sunt sacrilegia alterius rationis, ut in princiagit. Et quia hæc contrarietas non tam in ob- pio hujus materiæ diximus. Omnia ergo facta, jecto legis quam in ipso actu præcipiendi con- quibus libertas ecclesiastica proprie læditur, sistit, ideo vocari potest hic modus formaliter ad duo capita reducuntur, nimirum, ad actiocontrarius libertati ecclesiasticæ. Et ob eam nes forenses, et judiciorum, tam civilium quam dem causam non habet locum hic modus læ- criminalium, quæ circa clericos tanquam reos sionis, quando laicus privilegium concedit exercentur, et ad exactiones tributorum, vel clericis, quia tale privilegium non includit coactiones quæ eisdem personis fiunt in ali

« PredošláPokračovať »