Obrázky na stránke
PDF
ePub

modo posse existere. Nec est necessarium, ut bilem, seu non repugnantem. Nam de omniAngelus videns duo talia extrema, evidenter bus sunt opiniones inter theologos, et quilibet cognoscat omnia principia, ex quibus pendet illorum a quibusdam possibilis, ab aliis imscire, an implicet contradictionem uniri, vel possibilis judicatur. Nam, quod actus ille vitaseparari. In quo idem sentit pater Vasquez, lis, et constituens intellectum formaliter intelp., disp. 214, cap. 3, num. 14.

ligentem eliciatur in intellectu, vel ab intel29. Resolutio contra secundam objectionem lectu per solam virtutem activam extrinsecam, in num. 25 factam. - Prima ratio. - Se- vel extrinsecus additam, multi probabilissime cunda ratio.-Hæc doctrina eodem plane modo censent repugnare, quia est contra rationem locum habet in secunda objectione de visione vitalis actionis. Alii putant, esse impossibile, beatifica, nec discursus ibi facti plus persua- intellectum per potestatem activam naturalem, dent. Ideoque longe verius existimo non posse ut naturalis est, elicere illum actum quoad Angelos, nedum homines solo naturali lumine substantiam supernaturalem, sive ut totale, intellectus evidenter cognoscere visionem Dei sive ut partiale principium, quia non potest claram esse Angelo, vel animæ possibilem, ut naturalis potentia ullo modo extra suam sphefrequentius theologi sentiunt, 1 p., q. 12, a. 1, ram operari. Alii vero magnam repugnantiam et 4, et 1, 2, q. 3, art. 1, ubi Medina, et Sup- in illa potentia obedientiali inveniunt, et maplem., Gabriel in 4, dist. 49, c. 1, a. 3, dub. 2, xime in activa, nec facile potest suaderi, nisi Salas, 1, 2, q. 3, tract. 2, dist. 2, sect. ult., ex principiis fidei, nedum sine illis quod sit num. 73, et idem dixi, in præc. tom., libro 2, possibilis demonstrari. Si ergo nullus modus de Attrib., cap. 7, et nunc vim, aut efficaciam verificandi illud principium potest evidenter in rationibus objecti non invenio. Nec etiam ostendi possibilis, quomodo possibilitas illius video, quo modo possit consequenter affirma- principii poterit demonstrari : vel sine illo ri, nos vel Angelos posse evidenter cognoscere principio demonstrato quomodo evidens fiet, visionem beatam esse possibilem, et negari, illum actum videndi Deum esse possibilem ? charitatem et alios habitus infusos et sanctifi- Qui discursus de hominibus maxime procedit : cantes per justitiam inhærentem posse eviden- tamen quantum assequi possumus, idem proter cognosci esse possibilia, ut aperte negat bat de Angelis. pater Vasquez, in 1, 2, ubi supra, quia etiam 31. Alterum principium simile, et bipartinon negat visionem beatam esse supernatura- tum. - Dictum principium demonstrari nequit lem quoad substantiam.

quoad primam partem. Secundum princi30. Principium ad visionem beatam quod de- pium est, vel non repugnare, infundi a Deo monstrari nequit. Deinde ut demonstretur, speciem supernaturalem repræsentantem ipsum visionem beatam esse possibilem, necesse est sicut est vel certe ipsam Dei essentiam per seiput possit evidenter probari, aliqua principia sam supplere vicem speciei in intellectu creato. vera esse, quæ profecto, quantum assequi pos- Alterum enim necessarium est, uti actus visum, naturali lumine demonstrabilia non sunt. dendi Deum, ergo alterum debet esse possibile, Primum est, quod possit creatura elevari ad ut visio sit possibilis, ergo alterum debet deeliciendum actum vitalem, quem per naturales monstrari possibile, ut visio possibilis demonsvires sui intellectus, aut voluntatis elicere non tretur. At vero de neutro illorum principiorum possit. Hoc enim principium necessarium est, potest evidenter ostendi, non involvere repuut visio clara Dei possibilis creaturæ sit. Sup- gnantiam. De specie, inter homines probatur pono enim intellectum creatum non habere experientia, nam multa, et magna ingenia, et sufficientem virtutem activam naturalem ad sapientissimi viri, non solum non crediderunt illum actum eliciendum, ergo ut sit evidens demonstrari posse, quod talis species non reillum actum esse possibilem, necesse est, ut pugnet, sed etiam putarunt, probabilius ossit etiam evidens non repugnare potentiam tendi esse impossibilem. Deinde, qui putant elevari ad eliciendum actum vitalem, per po- illam esse possibilem, supponunt ex fide visiotestatem extrinsecus datam, vel omnino, ut nem esse possibilem, et inde colligunt etiam aliqui volunt, vel saltem in principaliori prin- speciem esse possibilem. Hactenus autem non cipio, concurrente simul partialiter ipsa po- vidi rationem aliquam, quæ a priori, vel ex tentia, vel per virtutem naturalem, ut talis est, aliis principiis, vel non supponendo possibilitavel ut potestatem quamdam obedientialem ha- tem visionis, cum sufficienti probabilitate suabet. Unde autem quæso potest esse evidens deat, illam speciem esse possibilem, nedum naturaliter, aliquem ex istis modis esse possi- cum evidentia. Accedit quod illa species futura

esset, quoad substantiam supernaturalis, ut ut sit evidens posse videri , opus est ut possit fatentur, qui illam concedunt esse possibilem, etiam evidenter ostendi posse claram Dei vised non potest demonstrari etiam ab Angelo, sionem sine comprehensione subsistere, et ab supernaturales formas esse possibiles, ut dic- illa separari. Minor autem probatur ex diffitum est, et respondendo ad tertiam objectio- cultatibus, quas in explicanda illa differentia nem magis confirmabitur, ergo ex parte spe- theologi patiuntur, quas certe magis ex princiei non potest illa possibilitas demonstrari.

cipiis creditis, quam ex evidentibus solvunt : 32. Neque item demonstrari quoad secun- ideoque magis ostendunt eas non concludere, dam. – De altera igitur parte, nimirum esse quia sumunt principia, quæ non possunt nobis possibile essentiam ipsam Dei per seipsam vi- esse evidentia, eo quod sint de rebus divinis, cem speciei supplere, quomodo possit evidenter prout sunt in se, quam evidenter, et directe demonstrari non video; non desunt enim theo- probent, falsum assumere, aut concludere. logi, qui contendant demonstrare id esse im 34. Declaratur proæima doctrina. — Et depossibile : vel quia tunc essentia divina ageret claratur ex re ipsa a paritate rationis , nam aliquid ad dextera immediate, et per seipsam, Deus est objectum simplicissimum, et maxime seu quia est, et non tantum quia vult, ac su- indivisibile, ejusque essentia et quidditas ombinde ex necessitate naturæ, quod repugnat : nia sua attributa simplicissime complectitur, vel quia non potest essentia divina uniri intel- quam excellentiam nullus homo, vel Angelus lectui per

modum formæ, etc. Quæ rationes li- naturaliter assequitur prout in se est, ergo sicet parum valeant, et ita solvantur, ut eviden- cut non potest habere principium quo evidenter ostendatur, id non probari impossibile, ter ostendat, posse videri sine comprehensione: nunquam tamen possumus positive ostendere cum videri non possit, quin totus, et quidquid evidenter, id non repugnare. Quia nullum est est de essentia ejus, videatur. Distinctiones principium evidens, ex quo id evidenter colli- autem illæ de videre totum, aut totaliter, vel gatur, nec etiam apparet, unde Angeli illud de visione omnium, quæ sunt formaliter, vel habere possint. Et ratio est, quia non cogno- eminenter, quibus solet illa distinctio inter viscimus naturaliter Deum prout est in se, et ita sionem, et comprehensionem declarari, licet non scimus evidenter, an per suam essentiam sufficiant, ut ostendatur evidenter identitas inimmediate, ut essentia est, possit aliquid effi- ter visionem, et comprehensionem, non tamen cere, nec an essentia, ut talis est, obediat, ut sufficiunt, ut evidenter ostendatur, illas esse sic dicam, in agendo voluntati, nec etiam evi- distinctas, et in re ipsa separabiles. Quia nuldenter scimus, an unio possit præcedere interlum est principium, quo evidenter ostendatur, intellectum, et essentiam, vel an sine prævia aut per visionem Dei videri res alias, quæ in unione vera possit essentia constituere intellec- ipso tantum eminenter continentur, aut videtum in actu primo ad videndum ipsam. Quo- ri tantum eminentias earum (ut sic dicam) circa sicut de mysterio incarnationis diceba- quæ in Deo sunt formaliter, et sunt essentiales, mus, saltem ex parte alterius extremi, scilicet et omnino idem, ac propterea necessario viVerbi divini non posse evidenter sciri natura- dentur, si videtur Deus prout in se est. Et conliter, an sit possibile, quia verbum ipsum non sequenter non cognoscitur evidenter, quomodo videtur, non quomodo sine sui mutatione al- possunt in tam simplicissimo objecto illa duo, teri substantialiter uniri valeat : ita de myste- scilicet videre totum, vel totaliter distingui. rio visionis Dei, quia involvit peculiarem res- Atque hæc ratio inde fiet evidentior, quod per pectum ad ipsum Deum in seipso, ex parte il- illam evidenter enervatur, et debilis ostenditur lius non habemus principium, quo evidenter ratio, qua possibilitas visionis beatificæ natuostendamus esse Deum visibilem ab intellectu raliter demonstrari putatur , ut respondendo creato, vel per speciem, vel sine specie. ad illam plane constabit.

33. Tertia ratio. Tertio ut visio Dei evi 35. Dissolvitur ratio in secunda objectione denter ostendatur possibilis, necessarium est proposita, in n. 25. -Ad primam probationem. evidenter cognoscere esse posse respectu Dei –Ad rationem ergo secundo loco objectam distingui visionem intuitivam, seu quidditati- negamus posse Angelum naturaliter cognovam, a comprehensiva, sed hoc vix potest na scere cum evidentia visionem beatam esse posturaliter percipi, nedum evidenter demonstra- sibilem, facit enim illa ratio cum aliis alibi ri, ergo neque illud prius. Major probatur, tractatis nonnullam conjecturam, non tamen quia non solum certum est, sed etiam evidens, evidentiam, imo nec illationem multum coDeum non posse comprehendi a creatura, ergo gentem. Unde dato illo antecedente, quod

Deus absolute loquendo contineatur sub ob- tecedenti sic sumitur: Non videtur repugnare jecto adæquato intellectus angelici, negatur intellectum adjurari, etc., potest hoc ut sonat consequentia, scilicet posse videri. Ad primam tantum negative intelligi, nimirum, non esse probationem dico, posse esse objectum natu- evidentem repugnantiam, et sic facile posset rale alicujus potentiæ, et repugnare, ut ab concedi antecedens, et negari consequentia, illa perfecte videatur. Et ad inconveniens, quia, ut dixi, ex eo quod repugnantia aliqua quod non satiaretur perfecte capacitas intel- non sit evidens, non sequitur oppositam non lectus. Imprimis hoc non esset magnum in- repugnantiam esse evidentem : nam fieri pocommodum, licet adunitteretur, quia hoc ip- test, ut neutra sit evidens, scilicet nec repusum pertineret ad naturalem imperfectionem gnare, nec non repugnare, ut in nobis experinature, non ad impotentiam Dei. In rigore mur in multis, et idem potest in Angelis contamen non est bona consequentia. Quia capa- tingere, ut arguens etiam alibi fatetur, ut jam citas intellectus creati non extenditur proxime allegavi. Addo vero, etiam illud antecedens, ad illud objectum, præsertim prout in se est, ut generaliter assumitur, non esse verum, scised proxime est ad talem actum, quem potest licet, non videri repugnare, posse intellectum efficere circa tale objectum, et consequenter adjurari, ut intra limites sui objecti adæquati ad objectum, ut per talem actum potest at- tam perfecte operetur circa quodcumque obtingi. Hæc ergo capacitas repleri potest natu- jectum, sicut circa alia. Nam in comprehenraliter, quia ad visionem intuitivam non ex- sione hoc aperte falsum invenitur. Angelus tenditur.

enim multas creatas substantias comprehen36. Prædictæ probationis defectus ostenditur. dere potest, ergo si potest juvari, ut æque - Et defectus rationis ostenditur in compre- perfecte cognoscat Deum sub adæquato objechensione : nam si illatio bona esset , proba- to sui intellectus comprehensum, ac substanret etiam non repugnare Angelum compre- tias alias cognoscit, poterit juvari, ut Deum hendere Deum. Probatur , quia babet pro comprehendat. Quod si respondeatur, in comobjecto Deum, ergo non repugnat cognoscere prehensione inveniri specialem repugnantiam: illum perfecte, ergo comprehensive, quia sola ex hoc ipso concludimus, illud universale princomprehensio est perfecta cognitio cujuscum- cipium non esse formaliter verum, sed ut sit que objecti. Ergo sicut non est inconveniens, verum, addendum esse, nisi aliunde repugnet. ut repugnet potentiam comprehendere aliquid Posito autem hoc, addito ut ad visionem Dei sub objecto, sub adæquato comprehensum, applicetur, oportebit ostendere in illa visione ita nec quod repugnet illud intueri, vel saltem non inveniri repugnantiam: male ergo illud oppositum non demonstratur evidenter. Deni- principium assumitur ad probandam possibique declaratur id amplius, capacitatem distin- litatem, vel non repugnantiam visionis, cum guendo: aut enim est sermo de capacitate na- supponi debeat; ut illud subsistat. turali, aut de obedientiali. De priori dico po 38. Ecpenditur sensus argumenti in n. 28, tentiam non semper esse capacem naturaliter confecti. In tertio argumento consideranda perfectæ operationis circa quodlibet particulare est propositio, quæ in majori assumitur, et deobjectum sub suo adæquato comprehensum. monstrationis (ut dicitur) totum fundamentum Nec oppositum est evidens, imo nec verum, est, scilicet, Deus ut clare visibilis, est objecquia intellectus creatus non habet naturalem tum intellectus. Primo enim vel illa propositio potentiam ad videndum Deum : et ita natura- assumitur, ut evidens absolute, et ex sola ralis capacitas expletur sine actu perfecto co tione naturali, vel assumitur tantum, ut cregnoscendi Deum, non solum qui sit compre- dita, seu (quod perinde est) ut ex creditis evihensio, sed etiam qui sit visio Dei. Si vero sit denter illata. Si in priori sensu sumitur, fiat sermo de capacitate obedientiali, respondeo propositio modalis, ut consequenter ratio pronaturali lumine non cognosci evidenter talem cedat, scilicet, Evidens est Deum, ut clare vicapacitatem (præsertim activam) esse in rebus, sibilem contineri sub objecto intellectus, seu eset ideo licet intellectus habeat hanc capacita- se unum ex objectis intellectus. Et sic negatur tem ad visionem Dei, nihilominus Angelus major, nam licet propositio de inesse, scilicet non cognoscit evidenterillam habere, aut quod Deus clare visus est objectum intellectus, sit non repugnet habere illam, et per visionem vera, non est tamen naturaliter evidens, et ita expleri.

modalis est falsa. Et attente rem considerando, 37. Ad secundam probationem in eodem n. si propositio in illo sensu assumitur, petitur 25.-Ad secundam probationem, cum in an- principium in ratione, et quod probandum est,

assumitur. Nam Deum esse clare visibilem a Nam unio hypostatica continetur sub ente, et liqua via , sive propriis naturæ viribus, sive tamen non continetur sub ente, ut est adæquasuperadditis, et visionem Dei esse possibilem, tum objectum naturale intellectus, unde non idem sunt, quia Deum esse visibilem, est de- potest naturaliter cognosci evidenter, unionem nominatio extrinseca a visione possibili. Quod hypostaticam esse visibilemı ab intellectu insi quis respondeat, illam reduplicationem, seu tuitive, quia si non potest cognosci evidenter specificationem ita sumi ut visibile, solum di- possibilis, quomodo cognoscetur evidenter vicat non repugnantiam ex parte Dei, tam ut sibilis intuitive, cum nihil videri possit, nisi objecti motivi, quam ut terminativi, ut videa- quod existit, loquimur enim de vera, et non de tur. Respondemus imprimis, id non satis esse, apparente visione. ut dicatur absolute Deus esse objectum visibile 40. Ad productiones consequentiæ ejusdem intellectu creato, nisi supponatur visio ejus argumenti.- Quod si illa fundamentalis propopossibilis. Deinde dicimus illamet non repu- sitio, et reliquæ consequenter assumptæ in gnantiam ex parte Dei in ratione objecti sal- dicto argumento non sumantur in eo sensu, sed tem motivi, non esse evidentem, ut declaratum tantum ut propositiones veræ de inesse, et ut est.

cognitæ ex creditis, sic inutiles sunt ad con39. Ad probationes antecedentis dicti argu- cludendum intentum. Sic enim dato illo antementi.-Ad probationes ergo illius propositio- cedenti, scilicet, Deum ut clare visibilem esse nis illo in sensu assumptæ, respondebitur fa- objectum intellectus, et data consequentia, cile. Ad primam enim dicitur, ex negatione scilicet non repugnare Deum videri : non conillius modalis propositionis non sequi, intellec- cluditur, quod intenditur, scilicet, evidenter tum creatum non posse ad visionem Dei ele- inde cognosci visionem Dei esse possibilem, vari, sed sequi non esse evidens, intellectum quia hoc non infertur ex illo antecedenti simcreatum posse ad illam visionem elevari, et pliciter sumpto. Unde si in hoc sensu fiat illahoc concedimus, ac propugnamus. Quod si tio, negatur consequentia, quia sicut antecequis argumentetur, Deus continetur sub ob- dens non est evidens, ita nec consequens. Et jecto intellectus, ergo Deus ut clare visibilis ad primam probationem consequentiæ dicitur est objectum intellectus. Respondetur, conse- primo, Deum quidem non posse videri naturaquentiam non esse formalem, nec evidentem, liter ab intellectu creato, ex defectu virium quia ut absolute sit objectum intellectus, satis ejus, nihilominus tamen illam impotentiam est ut per aliquem actum intellectus attingi etiam esse fundatam in objecto, quia est Deus, possit, ut vero Deus, quatenus visibilis, sit ob non ob defectum intelligibilitatis ejus, sed pojectum intellectus, opus est, ut per visionem tius propter excessum, et ex hac parte non attingi possit, ex priori enim generali affirma esse evidens, an excellentia illius objecti tanta tione non sequitur hæc particularis, et ideo sit, ut a nulla virtute finita, cujuscumque perpotest antecedens esse evidens, et non conse- fectionis sit, vinci seu attingi possit, sicut quens. Ad secundum vero dicimus, Deum esse etiam comprehendi non potest, et ideo etiam quidem maxime visibilem, sed intellectui pro ex parte objecti non esse evidens, visionem portionato: non est autem evidens, esse sic creatam talis objecti esse possibilem. Secundo visibilem ab intellectu inferioris ordinis. Sicut dicitur, licet secundum fidem verum sit, denon est visibilis visu corporeo propter impro- fectum virium potentiæ posse per gratiam, seu portionem, licet enim non sit æqualis impro- lumen gloriæ suppleri, hoc tamen non esse portio, nec in re sit eadem ratio, non est ta- evidens, ut probavi. Neque hujus affertur promen evidens, illam improportionem, et exces- batio. Nam quæ insinuatur, quia tunc non elesum talis objecti, ad intellectum creatum non varetur potentia extra objectum adæquatum, esse sufficientem, ut simpliciter invisibile ab nec ultra modum sibi possibilem circa alia illo sit, sicut constat esse invisibile ab eo na- objecta, nihil probat, tum quia sub eadem turaliter. Unde quod in eadem probatione ad- forma argumentandi concluderetur posse eleditur, Deum ut clare visibilem contineri sub vari creatum intellectum per Dei adjutorium ente, quod est adequatum objectum intellec- ad comprehensionem Dei, quia etiam tunc non tus, si intelligatur, hoc esse evidens, falsum elevaretur extra adæquatum objectum, nec est, quia licet ratio entis, ut sic, objectum sit ultra modum possibilem circa alia objecta, intellectus, tamen naturaliter non est objec- nam multa alia potest intellectus naturaliter tum adaequatum secundum omnes differentias, comprehendere. Tum etiam quia tunc elevaet modos entis, quod sub se comprehendit. retur potentia ultra objectum connaturale, et

ultra modum, quo potest illud naturaliter at- ralium, quæ suis viribus Deum videre possint. tingere. Non est autem evidens posse sic ele- Est enim eadem forma inferendi. Quod si hæc vari, licet fide credatur, ut ostendi. Et ita se- illatio negetur, propter specialem repugnancunda etiam probatio nihil valet ad proban- tiam talium substantiarum, eadem ratione podum esse evidens, Deum ut clare visibilem terit quis negare eamdem consequentiam, in esse objectum nostri intellectus, sed probat quocumque genere entium fiat: affirmando etantum recte id sequi ex illo principio fidei, tiam esse repugnantiam in hoc, quod dentur quod Deus possit elevare intellectum ultra to- accidentia alterius ordinis ab omni ordine subtum ordinem naturalium cognitionum : nam stantialium creaturarum : seu quæ illis natuinde solum fit, Deum ut clare visibilem esse ralia non sint. Nam Scotus etiam negare videobjectum intellectus elevati. At quod intellec- tur dari accidentia in sua entitate supernatutus possit esse elevatus, non est evidens : ne- ralia, nec contrarium poterit cum evidentia que hujus evidentiæ ostensionem, aut vesti- demonstrari. Ergo ex sola infinitate potentiæ gium in toto illo discursu invenio.

Dei non statim est evidens, esse posse entia 41. Ad tertiam objectionem principalem in supernaturalis ordinis, quia esse debent vel n. 26. - Ad tertiam principalem objectionem substantia, vel accidentia, sed substantive esse respondetur, ad summum concludere, Ange- non possunt: et inde fit nec de accidentibus lum naturaliter cognoscere, Deum perfectiores esse evidens, quod sint possibilia in suis entisemper effectus posse creare, quam creaverit. tatibus supernaturalia, quia accidentia essenQuamvis enim hoc etiam aliqui theologi vel tialiter, et connaturaliter respiciunt substannegaverint, vel in dubium revocaverint, nihil- tiam immediate, vel mediate, et ideo videri ominus videtur certe evidenter concludi ex possunt, connaturaliter respicere debere subinfinitate simpliciter omnipotentiæ divinæ, cui jectum ejusdem ordinis, ac proinde quod sicut nullus effectus creatus adæquatus esse potest. substantia non potest esse supernaturalis, ita Negatur autem inde probari, vel recte inferri, nec accidens esse possit, quia nec in substanpræsertim cum evidentia, posse Deum creare tia potest esse capacitas naturalis ad entitatem alium ordinem, vel gradum rerum, qui natu- superioris ordinis, nec obedientialis est eviralis non sit. Nam hoc non sequitur evidenter dens, neque etiam quod accidens possit habere ex illo principio infinitatis potentiæ Dei. Nam connaturalem aptitudinem ad subjectum sibi ad infinitatem potentiæ Dei non solum in non proportionatum. Quæ argumenta licet non modo operandi per creationem, sed etiam in ostendant impossibilitatem in his accidentibus, objecto creabili, credi posset sufficere, ut pos- nihilominus ostendunt non posse evidenter ossit substantias in infinitum plures et perfec- tendi talia accidentia esse possibilia, aut comtiores essentialiter, creare. Unde quoad hoc prehendi sub objecto non repugnante, ac proprimam consequentiam concedimus, scilicet, inde, nec ex sola infinitate omnipotentiæ Dei posse Deum plura, et plura semper facere. At demonstrari hæc accidentia esse possibilia. secunda consequentia, scilicet, ergo potest pro 43. Ad primam confirmationem in eodem u. 26, ducere entia alterius ordinis utique gratiæ, et - Ad secundam confirmationem ib. - Et hoc supernaturalis, non est evidens, nec bona, seu potest confirmari ex dictis in præcedenti obformalis. Quod patet ratione proxime facta, et jectione retorquendo priorem confirmationem declaratur exemplo, quia nunc etiam potest tertiæ objectionis. Quia demonstrari non poDeus facere perfectiora, quam fecit, et tamen test visionem beatificam esse possibilem, ergo non possumus inde inferre evidenter, vel posse nec alia dona gratiæ. Probatur consequentia, Deum facere visionem Dei in sua specie per- tum quia omnia sunt ejusdem ordinis, tum efectiorem, vel alium ordinem rerum ordini tiam quia omnia alia ad visionem, ut ad finem gratiæ superiorem, quia fortasse nullus est ordinantur, unde nisi demonstretur finis pospossibilis præter unionem hypostaticam. sibilis, nec principia, vel media demonstrari

42. Ostenditur defectus secundæ consequen- possunt : tum denique quia rationes factæ de tiæ prædictæ objectionis principalis. — Unde visione in amore, et omni alio actu intellectus licet illa consequentia materialiter fiat, diffi- et voluntatis supernaturalibus, quoad substancilem habet probationem, necdum evidentem. tiam cum proportione locum habent: si autem Declaratur et probatur: nam imprimis etiam actus non demonstrantur possibiles, multo miinferri posset hoc modo, Deus semper potestnus habitus, qui solum sunt propter actus. Ad perfectiores substantias facere, ergo potest fa- alteram denique confirmationem, de remiscere alium ordinem substantiarum supernatu- sione peccatorum, dicimus, duobus modis posse

« PredošláPokračovať »