Obrázky na stránke
PDF
ePub

dum morendi. - Secundo declarantur alii duo excedat, nec omnem loci præsentiam relinquat. modi ex dicto principio, ex quo clare infe- Posset quidem aliquid simile cogitari in corruntur. Nam Angelus existens in loco adæ- pore, quod per rarefactionem novam partem quato, potest ad minorem locum se reducere, loci acquirit, et priorem locum non relinquit, et non totum relinquere; ergo potest amittere et e contrario per condensationem partem loci aliquid loci, nihil acquirendo; ergo tunc fit amittit, et de novo nihil occupat. mutatio localis in Angelo inter terminos pri 5. Differentia adhuc intercedit quando corvativos, ita ut terminus a quo, sit prior locus pus rarescit aut densatur.— Sed in hoc revera partialis, terminus autem ad quem, sit tan- est diversa ratio, et modus valde distinctus. tum privatio ejus. Dicunt aliqui non posse Nam imprimis mutationes illæ non sunt locaAngelum immediate minuere priorem locum: les per se primo, sed sunt ad quasdam qualised oportere, ut prius se transferat in alium tates priores loco, quibus partes quantitatis locum, et postea ad prioris partem redeat. ita disponuntur in ipso toto, ut inde necessaSed, ut recte dixit Bassolis supra, ille circui- rio sequatur totum, ipsum majorem, vel mitus frustra fingitur solum ad difficultatem fu norem locum occupare, et ita mutationes illæ giendam. Nam quando Angelus primo se per se primo sunt inter terminos positivos a transfert ad alium locum, vel ad æqualem, vel denso in rarum, vel e converso; in Angelo ad minorem, transfertur : si ad æqualem, vero nulla talis mutatio præcedit, sed sola fit eadem manet difficultas, quomodo postea ad acquisitio, vel amissio partialis loci. Deinde minorem locum se transferat, si vero prior additur etiam illam mutationem loci, quæ ratranslatio fuit ad minorem locum, multo fa- refactionem, vel condensationem comitatur, cilius potuit Angelus partem prioris loci reti non fieri nisi inter terminos positivos. Nam in nere, et partem relinquere. Quod enim ille rarefactione partes, quæ locum novum acquilocus minor sit omnino distinctus a priori loco, runt, antea existebant, et consequenter in loco vel quod sit pars ejus, impertinens omnino erant, ergo illum per rarefactionem amittunt, est. Et simili modo facile ostenditur, posse An- et cum proportione idem in condensatione fagelum moveri a termino privativo ad positi- cile cogitari potest : nam partes, quæ a majori vum, acquirendo, scilicet, aliquid loci, et nihil loco recedunt, non pereunt, ut supponimus, amittendo. Nam si Angelus sit in loco inade- et consequenter in alium locum partialem quato, potest moveri donec adæquatum lo- transferuntur. cum acquirit, nihil de priori parte loci, cui 6. Ad rationem dubitandi initio propositam. præsens erat, relinquendo; ergo tunc est ac -Et ita responsum est ad rationem dubitandi quisitio loci partialis sine amissione. Antece- in principio positam, et ad fundamentum condens probatur, quia partialis locus qui tunc trariæ sententiæ: nam oppositum statuimus. acquiritur, potest esse simul cum priori loco Ad ultimam vero confirmationem Bassolis, inadequato ; ergo illi duo termini, seu par- quod naturaliter non detur mutatio privativa, tiales loci non habent inter se oppositionem, sine acquisitiva, quia generatio unius est corqua unus alium excludat; ergo in illo mu- ruptio alterius; respondemus hoc axioma non tationis genere nulla repugnantia cogitari esse verum universaliter, nisi in generatione, potest.

et corruptione substantiali; in accidentali ve4. Differentia inter corpus et spiritum in ro, quæ non fit inter propria contraria, sæpe acquirendo, et amittendo locum.—In hoc ergo deficere, ut patet in' acquisitione, vel amissione necessario est constituenda differentia inter luminis, et similibus. corpus, et spiritum. Et ratio differentiæ ex eodem fundamento reddenda est : nam corpus

CAPUT XVII. necessario semper est in loco adæquato quantitati, et extensioni suæ, et ideo neque potest OBJECTIONI OCCURRENDO, INCIDENS DUBIUM, AN UBI perdere partem loci, nisi acquirendo æqualem, ANGELICUM OMNINO INDIVISIBILE SIT, EXPONITUR. nec e converso. At vero Angelus, quia non coextenditur loco, sed totus in toto, et totus in 1. Sitne divisibile ubi angelicum.Objeclio qualibet parte, nec ex necessitate naturæ ad pro parte negante. — Ex præcedentis capitis certum locum determinatur, sed per liberam resolutione gravis difficultas oritur. Quia ex voluntatem applicatur: ideo potest minuere illa sequitur modum præsentiæ angelicæ esse locum, nihil acquirendo, et augere nihil amit- divisibilem, et habere partes formaliter inter tendo, dum modo neque adæquatum locum se distantes, quarum una respondeat uni parti

loci, et altera alteri. Consequens autem vide mare materiam manus, et in reliquo corpore tur valde absurdum, tum quia impossibile est unionem conservat. Responderi potest primo, in subjecto spirituali, et omnino indiviso esse sicut tunc non desinit esse simpliciter aliquid accidens extensum in ordine ad locum, eique substantiæ animæ, sed tota, quæ erat in corcommensuratum, quia hoc est proprium ac- pore integro, manet in corpore mutilo : ita cidentis corporei : tum etiam quia sequeretur nihil unionis per divisionem esse desisse, sed Angelum non esse totum in toto, et totum in totam, quæ erat in toto cum illa parte, manere parte, sed habere partem in parte. Ad hanc in toto absque parte illa. Sed hoc dici, aut indifficultatem dixi prius in 3 tom. tertiæ partis, telligi nullo modo potest. Quia per illam sepadisp. 41, sect. 1, et postea in Metaphysica, rationem manus, aliqua realis mutatio in ipsa disp. 51, num. 36, disp. 30, num. 49, 50 et 51, anima facta est, non in substantia ; ergo in hunc modum Ubi angelici, licet ex parte sub- modo unionis ejus ad corpus; ergo in illo mojecti indivisibilis sit, nihilominus per habitu- do aliquid deperditum, vel acquisitum est, quia dinem ad spatium, seu locum extrinsecum esse in illo modo non potest esse alia varietas, vel divisibilem, et habere partes. Hæc vero sen- mutatio. tentia admiratione digna postea visa est, quia 4. Aliorum erasio. - Impugnatur. - ResAngelis attribuit id, quod est proprium corpo- pondent ergo alii, amitti quidem tunc aliquid rum, quod ex eo nobis provenire dicunt, quia unionis : non tamen partem, sed totam, quia loquentes de Angelis a conceptu rei materialis indivisibilis est, et consequenter in toto corabstrahere non valemus. Quæ autem objiciun- pore amitti unionem priorem animæ ad omnes tur tantum ea sunt, quæ proponendo difficul- partes ejus : et in eodem instanti, aliam loco tatem insinuavimus.

illius succedere, atque ita fieri, quoties anima 2. Vera resolutio bimembris. Primum desinit informare aliquam corporis partem, membrum. — Nihilominus non erubesco con- quam prius informabat, vel incipit informare, fiteri mei ingenii tarditatem : nam suppositis quam non informabat. Sed imprimis est per nonnullis principiis, in quibus convenimus, se incredibile, quia unio animæ ad corpus, non intelligere non valeo, quomodo esse possit ta- dissolvitur, nisi ablatis dispositionibus neceslis modus indivisibilis in ordine ad spatium, sariis ad ejus conservationem : sed manus, vel corpus, vel cur opposita divisibilitas repu- verbi gratia, non est necessaria dispositio ad gnet spirituali accidenti in subjecto spirituali unionem cum reliquo corpore toto, ut constat. existenti. Priorem partem declaro: quia im- Et evidentius hoc cernitur in augmento: nam primis convenimus modum unionis animæ ad quando anima pueri incipit informare vovam corpus esse spiritualem in ipsamet anima exis- partem materiæ per augmentum, illa novitas tentem. Deinde licet circa modum Angeli dif non tollit a præexistentibus partibus disposiferamus circa differentiam ultimam ejus (ut tiones necessarias ad conservandam unionem sic dicam) scilicet an sit modus unionis, vel cum anima; quis ergo dissolvit, et mutat illam? tantum modus ubicationis, sen substantialis 5. Deinde nunquam naturaliter contingit, præsentiæ, nihilominus convenimus esse mo ut in eodem instanti, in eodem subjecto, et dum spiritualem in ipsomet Angelo, quem secundum eamdem partem fiat mutatio in acunit, vel facit præsentem corpori extenso, et cidenti, vel modo intrinseco ab uno individuo divisibili existentem. Item omnes dicimus, in aliud ejusdem speciei, verbi gratia, quod istum modum posse successive, et continue hic numero calor in hoc instanti esse desinat amitti, vel acquiri, ut infra videbimus. Ex his in ligno, et alius numero distinctus in eodem ergo mihi necessario sequi videtur modum il- instanti illi succedat, et in modo figuræ, seslum habere partes, in quas potest dividi. Et sionis, et similibus idem considerare licet. Unquia idem judicium fertur de unione animæ de si tota unio animæ ad corpus dissolveretur, rationalis, et unione, seu præsentia Angeli, non iterum re uniretur eadem anima, sed alia declaratur prius in anima rationali, quæ nobis forma loco illius naturaliter succederet. Prænotior est.

sertim, quia vel nulla dari potest causa effi3. Et probatur specialiter de unione animæ. ciens illam secundam unionem, vel si quæ est - Unio ergo animæ rationalis ad corpus to- illa eadem non permitteret dissolvi priorem. tum, et partes ejus, talis est, ut pars ejus possit 6. Tertio probatur. Tertio valde urget, amitti, et reliquum conservari ; ergo habet quia ex illa responsione sequeretur, non posse partes. Antecedens patet, quando manus a cor- acquiri, vel amitti successive, et continue uniopore abscinditur : nam anima desinit infor- nem animæ ad partem corporis : consequens

per

admitti non potest; ergo neque illa responsio. 8. Impugnatur. — Nihilominus tamen in Consequentia clara est, et minorem supponi- subjecta materia putamus concludere, non mus ex materia physica de augmentatione. posse illum modum mutationum contingere Nam sicut in aliis animalibus augmentatio con- in motu continuo, sed tantum inter mutatiotinue fit, ita etiam in homine; ergo etiam sub- nes indivisibiles, et quasi discretas. Et declastantialis nutritio, seu aggeneratio continua ratur in hunc modum, quia posita illa secunda est, quia augmentum quantitatis non fit, nisi mutatione, quæ dicitur incipere per ultimum cum substantiali conversione alimenti in cor non esse nostri temporis, per illam incipiet in pus aliti, quæ in homine fit, quando anima tempore immediato post instans aliqua unio incipit informare materiam alimenti. Jam er- indivisibilis tota simul, vel, quod idem est, go probatur sequela, quia juxta dictam sen- incipiet coexistendo tempori immediato post tentiam, eo ipso quod anima informat novam instans; ergo necesse est ut talis unio alimateriam, perit tota unio, quæ prius erat in quod tempus duret; ergo pro illo tempore cescorpore, quod augeri incipit, quia eo ipso quod sat augmentatio. Illud autem tempus necessaaugetur corpus, anima quasi extenditur ad in- rio erit determinatum, nam erit clausum inter formandam novam materiam, quæ extensio instans, quod fuit ultimum non esse talis unionon fit sine mutatione in ipsa unione : sed nis, et instans aliquod desitionis ejus, et inquoties mutatur aliquid in unione, mutatur ceptionis alterius, et ita fiet augmentatio per tota unio, juxta prædictam sententiam ; ergo plures mutationes indivisibiles in se, quarum augmentatio in homine semper fit per desitio- aliqua, vel aliquæ, per moram temporis dunem totalem unius unionis indivisibilis, et ac- rent, in qua cesset continua mutatio, et augquisitionem alterius.

mentatio. 7. Progreditur proxima tertia probatio. 9. Urgelur prima impugnatio. - Præterea Rejicitur. Erasio. — At vero mutatio inte- est hoc necessario dicendum, quia alias infinigra indivisibilium unionum non potest esse tæ uniones totales, et divisibiles intra quodlicontinua; ergo neque angmentatio poterit esse bet breve tempus mutarentur. Probatur secontinua. Probatur minor, quia unio illa est quela, quia in quolibet signato instanti contiindivisibilis, ut supponitur; ergo tota simul nui augmenti corpus est majus, quam antea perditur, vel acquiritur, ergo illa mutatio u- erat, ergo et unio animæ est alia : sed ante nionum in instanti fit, ergo non potest conti- quodlibet instans potest aliud signari; ergo nue fieri una immediate post aliam, ac proin- ante quamlibet unionem, fuit alia, et sic prode neque continue. Probatur consequentia, cedetur in infinitum, sicut in instantibus. Cum primo quia non datur instantia immediata, ergo hoc repugnet, necessario dicendum est, ergo si una mutatio unionum fit in instanti, in illa sententia, in homine augmentum non immediate post illud non fiet alia; ergo necesse continue, sed per indivisibiles mutationes, et est interponi tempus, in quo cesset augmen- morulas fieri. Idemque cum proportione ditatio, seu aggeneratio. Quia si quis dicat post cendum erit de diminutione. Ac denique dimutationem indivisibilium unionum in uno cendum erit, augmentationem, vel diminutioinstanti factam posse fieri aliam in tempore nem nunquam incipere per ultimum non esse, immediate sequenti, licet in se fiat tota simul; nec per introductionem animæ successivam contra hoc objici potest, quia inde sequitur in partem indeterminatam materiæ, sed inunionem factam in præcedenti instanti tantum stanti intrinseco, et in aliqua determinata parte per illud durare, et consequenter in eodem materiæ. Quia tunc incipit, quando fit nova instanti incipere per primum sui esse, et desi- unio tota simul, et in toto corpore, abjecta nere per ultimum sui esse : unde ulterius se- priori unione, non potest autem anima habere quitur aliam unionem indivisibilem simul to- determinatam unionem, nisi ad determinatam tam incipere per ultimum non esse. Hæc autem materiam, nec informatio sic determinata posunt absurda; ergo illud dici non potest. Dices, test incipere, nisi in instanti. Ergo necesse est hoc argumentum ad hominem fieri posse con- augmentationem ita incipere, et cum eadem tra eos, qui dicunt illum modum inceptionis, proportione progredi. Hæc autem omnia contra et desitionis rei indivisibilis esse omnino im- principia philosophica magis recepta existunt. possibilem. In nostra vero sententia, cum non Unio igitur animæ ad corpus ex parte corporis dubitamus illum modum esse possibilem, in indivisibilis esse non potest. actibusque mentis sæpe contingere, minime 10. Quod a numero tertio, probatum est de argumentum concludere.

unione animæ ostenditur jam in ubi angelico.

Hæc autem tam fuse declaravi, licet ad nos argumenta, et incommoda, si vero esset dividirecte non pertineant, quia omnia cum pro- sibilis, quamvis spiritualis, idem dici potest portione possunt ad modum angelicum ap- de primo, ac proinde in illo sistendum est. plicari: sive dicatur unio, sive tantum ubi. 13. Ostenditur jam secundum membrum reUnde cum proportione argumentor, quia mo- solutionis datæ in numero tertio. Superest, dus ille angelicus partim conservari potest, ut alterum, quod proposuimus, ostendamus : partim amitti, ut cum Angelus est unitus, seu nimirum, non repugnare spirituali modo esse præsens toti corpori, partem ejus retinet, et aliqualiter divisibilem. Nam imprimis non partem relinquit per mutationem localem, omnis compositio, et divisio repugnat accidenti quam pure amissivam appellamus. Et e con- spirituali. Quia intensio et remissio non est trario unio, seu præsentia præexistens in par- sine aliqua compositione ex gradibus, qui vo loco crescit, et extenditur ad majorem lo- reipsa inter se distinguuntur, cum intensionem cum, ut in mutatione pure acquisitiva contin unus alteri addatur et per remissionem unus git. Hæc autem fieri non possunt per integram ab aliis separetur. Item in habitibus multi amissionem prioris modi indivisibilis, et ac- ponunt extensionem in ordine ad objecta quisitionem alterius, quia talis mutatio neces- secundum quam habitus est divisibilis, et augsario futura esset indivisibilis, seu tota simul. mentabilis per realem compositionem ex graUnde ulterius fieret, motum localem Angeli dibus extensionis in reipsa distinctis. Imo panon posse esse continuum, sicut de augmenta- ter Vasquez fatetur, hunc modum esse divisitione dictum est, ut sub eadem forma argu- bilem ad instar habitus, quem dicit habere mentando unicuique facile patebit. Consequens divisionem cum ad plures conclusiones exautem falsum est, etiam judicio eorum, qui in tenditur, addit vero hanc esse extensionem præsenti puncto a nobis dissentiunt, ut postea virtualem. Sed hic terminus obscurus mihi ostendemus.

est. Nam si solum significet non esse extensio11. Efugium præoccupatur. — Nec etiam nem quantitativam, verum est quod intendidici potest in hoc augmento, vel diminutione mus: si vero significetur hanc extensionem loci non fieri mutationem in modo ubicatio- non esse per formalem compositionem entitanis, vel unionis, sed eumdem, qui erat in par- tum, vel modorum quasi partialium, intra ipvo corpore, vel spatio, extendi ad majus sine sam distinctarum, id non potest dici conseadditione, vel mutatione, seu transitu ab uno quenter. Quia ille habitus formaliter (ut sic modo ad alium. Hoc enim repugnat, quia per dicam) divisibilis est, quia de facto dividitur hanc localem mutationem, aliqua intrinseca secundum extensionem ad objecta, idemque mutatio, vel acquisitiva, vel amissiva fit in de Ubi angelico per ordinem ad spatium in Angelo, ut ostensum est, quia ibi fit mutatio præcedenti puncto demonstratum est: non realis, et non in alio nisi in Angelo. Quod etiam potest autem fieri divisio, seu separatio reaalii auctores fatentur, quando mutatio fit in lis, nisi ubi est formalis compositio, et distincmodo unionis, quem ponunt, nam potest etiam tio actualis in re. fieri per modum augmentationis, et diminu 14. Adrersariorum responsio.- Refellitur. tionis unionis ad majus, vel minus corpus: -Sed dicetur fortasse, non repugnare quidem tum autem illa mutatio non fit in substantia accidenti spirituali esse formaliter compositum Angeli, quasi minuendo, vel augendo illam, ex modis, seu entitatibus partialibus in re ipsa ut per se notum est ; ergo fit illo modo unio- distinctis: repugnare autem partes componennis, vel præsentiæ. Sed non fit in toto modo tes illum modum, ita esse distinctas, ut in re amittendo totum præexistentem, et alium no- ipsa una distet localiter ab alia. Nam in hoc vum integrum acquirendo; ergo fit partim genere compositionis invenitur formalis exacquirendo, vel amittendo.

tensio quantitativa, et ita extensio habitus di12. Sed forte quis cogitet posse fieri hanc citur virtualis, ut distinguatur ab hac extenmutationem per additionem alterius modi, sione formali. Nam licet habitus inclinet ad conservando priorem præexistentem, et mo- conclusiones distinctas, et quoad hoc dicatur dificando illum. Sed hoc non minus repugnat, habere extensionem, nihilominus in se est, tum quia non datur modus alterius modi in quasi indivisibiliter unitus, et totus in eodem eodem genere: alioquin idem Ubi, per aliud subjecto indivisibili, et ubicumque est totum Ubi alicubi constitueretur, et sic procederetur subjectum, est etiam totus habitus. Nos autem in infinitum: tum etiam, quia vel ille nous de modo unionis, vel præsentiæ dicimus ita modus esset indivisibilis, et sic redeunt eadem esse totum in anima, vel Angelo, ut non sit

totus, ubicumque est totus Angelus, vel tota præsentias ad distinctas partes hostiæ: quamanima.

vis totus Christus sit sub qualibet parte, est 15. Sed quamvis hic modus extensionis sin- enim eadem ratio, ut jam declaravi. gularis sit in his modis spiritualis unionis, vel 17. Ad motira contraria in num. 1.- Interest præsentiæ ad corpus, seu extensum spatium, inter extensionem corpoream et spiritalem. — nihilominus non repugnat modo spirituali. Neque contra hoc obstant motiva prioris sentenProbatur primo ex dictis, quia tota anima est tiæ. Nam imprimis non sequitur, Angelum non in digito, verbi gratia, et tamen non est ibi esse totum in qualibet parte loci, sicut si esset tota unio animæ ad corpus, ut patet, quia ab- in pluribus locis, non sequitur non esse totum lato digito destruitur tota unio animæ ad ma- in quolibet illorum. Quia ut multiplicentur teriam ejus, et non destruitur hæc unio ad loca, non oportet multiplicari substantiam, reliquas corporis partes, ut ostensum est. Se- quæ in pluribus locis collocatur, nec in partes cundo declaratur, quia si supponamus Ange- dividi, etiamsi modi præsentiæ, vel unionis lum esse simul in duobus locis discretis inad- distinguantur et multiplicentur, idem ergo est æquatis (quod juxta opinionem probabilem, cum proportione in locis partialibus. Deinde etiam naturaliter fieri potest, supernaturaliter isti modi quamvis habeant extensionem disvero sine ulla dubitatione). Hoc ergo posito, cretam, ut sic dicam, in locis discontinuis et Angelus in illis duobus locis haberet duos mo- distantibus, vel quasi continuam in loco etiam dos unionis realiter distinctos et loco distantes, continuo, nihilominus longe diversæ rationis et quamvis uterque esset in toto Angelo, non est ab extensione quantitativa, quia hæc fit per tamen uterque esset ubicumque est totus An- extensionem partium subjecti, illa vero minigelus: nam licet alia accidentia absoluta a loco me, sed per replicationem, ita dicam, totius sint ubicumque est Angelus, nihilominus mo- subjecti in diversis locis partialibus aut totalidus unionis, seu Ubi non posset in utroque bus. Ideoque quantitativa extensio proprie diloco multiplicari propter intrinsecam determi- citur esse per commensurationem ad locum, nationem, quam habent ad tale spatium, vel hæc vero non habet propriam commensuratioad tale corpus, ad quod fit unio. Sicut ergo in nem, sed alium superiorem modum coexistenlocis discontinuis non repugnat hæc distinctio, tiæ. Denique (quod notandum est) extensio et quasi extensio inter modos existentes in eo- quantitativa oritur ex peculiari repugnantia, dem subjecto spirituali, ita non est cur repu- quam partes ejus habent respectu ejusdem gnet similis modus extensionis in similibus spatii. At vero extensio unionis, vel spiritualis locis inadæquatis continuis: nam est ejusdem præsentiæ non oritur, nisi ex peculiari unionis rationis, et eo minor, quo illa loca inter se dependentia a corpore, ad quod fit unio, et a minus dissita sunt.

partibus ejus, vel ex peculiari habitudine, seu 16. Et explicatur in mysterio Eucharistiæ, determinatione, quam habet modus præsentiæ, cum quo admittitur æquiparatio. Nam corpus seu ubi ad spatium, ratione cujus est fundaDomini existens sub diversis speciebus in di- mentum relationis distantiæ, vel propinquitaversis templis, plures etiam modos præsentiæ, tis a punctis fixis. vel unionum ad species (si talis unio admitta 18. Cur substantia animae necessario sit tota tur) habet sub distinctis speciebus et in dis- in toto corpore, non sic ejus unio, sed pars in tinctis locis. Quis enim dicat habere corpus parte. — In quo est imprimis notanda diffeChristi eamdem numero præsentiam in omni rentia inter substantiam animæ, et unionem bus locis mundi, ubi est sacramentaliter, vel ejus ad corpus, quæ a priori confirmat, et dicta eamdem numero unionem ad omnes hostias in omnia declarat. Nam substantia animæ non tota Ecclesia consecratas. Illud enim valde ab- pendet in fieri, vel esse a corpore, vel partibus surdum est, et multis modis posset impugnari. ejus, unio autem ita pendet a corpore, ut sine Sed non immoror, quia est alterius negotii, et illo fieri, vel conservari non possit. Hinc ergo quia neminem credo id esse dicturum. Igitur fit, ut anima sit tota in toto, et tota in qualibet quamvis corpus Christi sit sub speciebus modo parte, unio vero non possit esse tota in qualiindivisibili et quasi angelico: nihilominus sub bet parte, quia non potest tota dependere a distinctis hostiis distinctas habet uniones, et singulis partibus totaliter, et ideo in ipsa quam habet in uno loco, non habet in alio, unione multiplicantur partes, quia prout est licet utraque in se indivisibiliter habeat. Ergo in singulis partibus, ab illis specialiter pendet. eadem ratione existens sub integra hostia po- Unde sicut non repugnat modum illum esse test habere distinctas partiales uniones, seu spiritualem ratione subjecti, et nihilominus

« PredošláPokračovať »