Obrázky na stránke
PDF

non iinpediat, ut inferius in disputationibus latius dicemus.

ARTICULUS IV.

Utrum impositio manuum saccrdotis requiratnr ad hoc sacramentim '.

1. Ad quartum sicproceditur. Videtnrquod impositio manuum sacerdolis requiratur ad hoc sacramentum. Dicitur enim Marc. ult.: Super (egros manus imponent, et bene lialebunt.JEgri antem spiritualiter sunt peccatores, qni recipiunt bonam halitndinem per hoc sacramentum. Ergo in hoc sacramento est manus impositio facienda.

2. Prwterea, in sacramento pwnitentiw recuperat homo Spiritum Sanctum amissum; vndeexpersona paenilentis dicilur inPsal. 50: Redde mihi Iwlitiam salutaris tui, ct Spiritu principali confirma me. Sed Spiritus Sanctns daturper impositionem manuum; legitnr enim Act. 8, qnod Apostoli imponebant manus super illos, et accipiebant Spiritnm Sanctum; et Matth. 19 dicitur, quod oblati sunt Domino parvvli, vt eis manus imponeret. Ergo in hoc sacramento est facienda manus impositio.

3. Prwterea, verba sacerdotis in hoc sacramento non sunt majoris efficaciw, quam in aliis sacramentis. Sedin aliis sacramentis non sufficiunt verba ministri, nisi aliqucm actum exerceat; sicut in baptismo simul cum hoc quod sacerdos dicit: Ego te laptizo, requirilur corporalis ablutio. Ergo etiam simul cum hoc, quod saccrdos dicit: Ego te absolvo, oportet, qnod aliquem actum exerceat circapwnitentem, imponendo ei manus.

Scd contra est quod cum Dominus dixit Petro: Qjiodcunque soheris super terram, etc., nullam mentionem de manus impositione fecit, neque etiam cum omnihus Apostolis simul dixit: Quorum remiseritis peccata, remittuntur eis. Non ergo ad hoc sacramentum requirilur impositio manuum.

Respondeo dicendum, quod impositio manuvm in sacramentis Ecclesvv fit ad designandum aliquem copiosum gratiw effeclum, quo illi, quibus manus imponuntur, quodammodo per quamdam similitudinem continuantnr ministris, in quibus copia gralia; esse debet. Et ideo manus impositio fit in sacramento confirmationis, in quo conferturplenitudo Spiritus

1 i contra Gent., cap. 71, et Opusc. 22, cap. 4.

Sancti, et in sacramento Ordinis, n quo confcrtur qua-dam excellentia potestatis in divinis mysteriis. Unde ct 2 ad Timot. i dicitur: Resuscites gratiam Dei, qum est in le, per impositionem manunm mearum. Sacramentum antem pwnitentice non ordinatur ad conseqvendam aliquam excellentiam gratiw, sed ad rcmotionem peccatorum. Et ideo ad hoc sacramcntum non requiritur manuum impositio, sicut etiam nec ad baptismum, in quo tamen fit plenior remissio pcccatorum.

Adprimnm crgo diccndum, quod illa manus impositio non est sacramentalis, sed ordinatur admiracula perficienda; nt scilicetper contactum manus hominis sanctificati, etiam corporalis infirmitas tollatur. Sicv.t etiam legitur de Domino Mat. 6, quod infirmos ma?iibus impositis curatit; et Matth. 8 legitur, quod leprosum mundavil per contaclum.

Ad secundum dicendum, quod non quwlibct acceptio Spiritus Sancti requirit manns impositionem; quia etiam in baptismo accipit homo Spiritum Sanctnm, nec tamen fit ibi manus imposilio. Scd acceptio Spiritvs Sancti cum plcniludine requirit manns impositionem, quod pertinet ad confirmationem.

Ad tertium dicendum, quod in sacrctmentis, quiv perficiuntur in usu materiw, minister habet aliquem actum corporalem exercere circx evm,qui suscipit sacramcntum,sicut in baptismo, ct confirmatione, et extrema unctione. Sed hoc sacramentum non consistit in vsu alicujus materiw exterius apposilw, sed loco materiwse habent ea, quw sunt ex parte panitcntis. Undesicut in Eu.charistia sacerdos sola prolatione verborum super materiam perficit sacramentum , ita etiam sola verba sacerdotis absohcntis super pwnitenlem, pcrficiunt absolutionis sacramcntitm. Et si aliquis aclus corporulis essel ex parte sacerdotis ncccssarius, non minus competcret crucis signatio , quw adhibetur in Eitcharisiitt, quam manus impositio, in signum, quod per sanguinem Crucis Christi remittuntur pcccata. Et tamen non est de necessitate hujits sacranicnti, sicut nec de necessitate Eucharistiw.

COMMENTARIUS.

Xon satis fuit D. Thom. ostendisse in articulo piwcedcnti, nulla alia verba sacerdotis, pra-ter illa : Ego te absoho, esse de essentia hujus sacramenti, sed ulterius etiam in pra;senti articulo ostenderc voluit, millam 'aliam actionem saccrdotis , pi.^Btcr prolationem ilidotum vcvbomra, esse ad hoc sacramentum peruciendum necessariam. Et quia lioc loarime dubitari poterat dc impositione manuvun, vel quia in aliquibus sacramcntis nccessaria est, vel cruia nonnulli sacerdotos in Wc sacramento tradendo illa utuntur, ideo in corporc articuli in particulari de hac cajremonia id ostendit. In solut. autem ad 3 sermonem extendit ad crucis sigmim, seu benedicrionem, ac denique ad quamcunque aiiam actionem sacerdotis. Fundamentum autcm D. Thom. a piiori est, quia neque ex Chtisti institutione, aut verhis, aliquid talc coiiigitur, nequc etiam cx natura, seu effectu, fine, aut materia hnjus sacramenti, ut satis cUstincte ipse declar.it, partim in corpore, partim in solutione ad 3. Non declarat autem D. Thom., esto, illa cseremonia impositionis manuum non sit essentialis, an sit saltcin necessariu cx pirccepto, vel saltem sit magis congruum, illam adhibcre; nam, licct Sotus in 4, d. 14, quwst. 1, art. 4, intelligat D. Thom. hoc loco non solum negare necessitatcm essentia», sed etiam prajcepti, imo ct congruentiam, et utilitatem, tamen rc vera D. Thom. solum excludit nccessitatem sacramenti, reliqua vero praitermittit, quia facilc ex illo principio definiri possunt, ut videhimus infra, agentes de cwremoniis hujus sacramenti.

ARTICULUS V.

Utrum hoc sacramentum sit de necessitate salutis '.

1. Ad quinlum sicprocedilur. Videtur qv.od hoc sacramentum non sit de necessitate salutis. Quia super illud Psalm.: Qui seminat in lacrymit,etc, dicU Gloss."1: Noli esse tristis, si adiil tibi lona toluntas,unde metiturpax. Sed trisiiiia est de ratione posnitentim, secundum illttd 1 Corinlh. 7 : Quw secundum Deum est tristilia.paaUentiam insalutem stabilem opereiur. Ergo bona voluntas sine poenitentia sufficit ad salutem.

2. Pr/tterea, Proterb. iO dicitur: Universa idicta operitcharitas, et infra, c. 15 : Permistricordiam et fidem purgantv.r peccata. Sed koc sacramentum non est,nisi adpurgandum pccati. Ergo habendo charitatem et fidem, et

1 Sup., q. 65, art. i, corp., et art. 2, ad 4, cl art. K, corp.; ct 4, dist. 14, q. 2, art. 5, et in princ. cxpos. lit ; et 4 cont., cap. 71.|

! Angnst. in fioc loco, lom. 8.

misericordiam, potest quisque sahitem consequi, etiam sine pccnitentias sacramento.

3. Prwterea, sacramenta Ecclesiw iilitium habenl ab institutione Christi; sed sicut legitur Joann 8, Christus mulicrem adulteram absohit absqtce pcenilentia. Ergo videtur.quod panitentia non sit de necessitate sahitis.

Sed conira est quod Domhws dicit Luc. 8: Si pceiiitentiam non habueritis, omnes simul peribilis.

R:spondeo dicendum, qnod aliquid est necessariiim ad sahttem dupliciter: uno modo absolute; alio modo ex suppositione. Absolutc quidem necessarium est ad salutem illud, sine quo nullus salutem consequi polest, sicut gralia Christi. ct sacramentum baptismi, per quod aliquis in Christo renascitur. Ex suppositione autem est necessarium sacramentum panitenlia>, quod quidem est necessarium non omnibus, sed peccato subjacentibus. Dicilur enim 2 Paralip. ult.: Et tu, Deus justorum, non posuisti pcenitentiam justis, Abraham, Isaac et Jacob, his qui tibi non peccaverunt. Pcccalum aulem cum consummatum fucrit, gencrat mortem, ut dicitur Jacob. 1, et ideo ncccssarium esl ad salutem peccatoris , quod peccatum removeatur ab eo. Quod quidem non polcst fieri siuc pcenitentire sacramcnto, in quo operatur virtus passionis Christi per absolutionem sacerdolis, simul cum opere pcenitentis, qui coopcratur gralicc ad dcstructionem peccati. Sicut enim dicit Auguslinussupcr.Ioann., qui creavit te sine te, non justificabit te sine te Unde patet, quod sacramentum panitentue est necessarium ad salutem post peccatum, sicut medicatio corporis, postquam homo in morbum periculosum incidcrit.

Adprimum crgo diccndum, quod Gloss. illci vidclur csse inlclligenda de eo, cui adest bona voluntas sine interpolatione qurn fit pcr peccatum; talis enim non habet tristitice causam. Sed cx quo bona vohmtas tollitur per pecccttum, non polest resfitni sinc trislitia, qua quis dolet de peccato prmlerito, quod pcrtinet ad pasnitenliam.

Ad sccundum diccndum, quod ex quo aliquis peccatum incurrit, charilas, fides ct miscricordia non libcrant hominem a peccato site pcenitentia. Requirit enim charitas, qicod homo doleat deoffensa in amicum commissa,et quod amico homini stndeat satisfacere. Requirit eliam ipsa fides, ut per virlutem passionis Christi, quw in sacramentis Ecclesice opera

1 Ex iract. 72 colligitur, tom. 9.

tur, quwrat justificari a peccatis. Requirit etiam et ipsa misericordia ordinata, ut homo subveniat pasnitcndo suce miseriw, quam per peccatum incurrit, secundum illud Proterb. < 4: Miseros faeit populos pcccatum. Unde Eccles. 30 dicitur Miserere animw tuw placens Deo.

Ad tertium dicendum, quod ad potestatem excellcntiw, quam solus Christus liabuit (ut supra dictum est') pertinuit, quod Christus effectum sacramenti pwnitentiw, quiest remissio peccatorum, contulerit mulicri adullerw sine exterioris poenitentiw sacramenlo, licet non sine interiori pcenitcnlia, quam ipse in ea per gratiam est operatus.

GOMMENTARIUS.

Respondet D. Thomas hoc sacramentum esse necessarium non omnibus, sed peccatoribus. Quod intelligendum cst de iis, qui post baptismum in peccatum mortalc inciderunt, juxta doctrinam Conc. Trid., sess. 14, c. 1 et 2. Nam, ut supra notavimus, nec peccata, ante baptismum commissa, sunt materia hujus sacramenti, ut per illud tollcnda sint, necpie venialia peccata necessitatem inducunt hujus sacramcnti, cum vitam spiritualem non auferant. Quamvis autcm D. Thomas hanc senlentiam ut certam doceat, nullam tamen cjus probationem affert, nisi hanc solam, quod virtus passionis Christi operatur in hoc sacramento per absolutionem sacerdotis, ct opus pcenitentis, ad destructionem peccati. Qiuc ratio ad summum probat, hoc sacramentum esse utile, aut cfficax ad salutem, vel remissionem pcccati, non tamen probat, esse necessarium, quia ad hoc non satis cst, ut virtus passionis Christi in hoc opcretur sacramento, sed necesse est, ut per solum illud talem effectum conferat; nam si sint alia media sufficientia ad talcm effcctum, non erit hoc necessarium. Illa vero propositio exclusiva, neque a D. Thoma probata, neque assumpta est. Diccndum vero est D. Thom. in eo seusu propositionem illam sumpsisse, scilicet, sacramentum csse imicum instrumentum a Christo institutum, ut per illud, vel in ordinc ad illud, virtus passionis cjus ad hunc cffectum prastandum operetur. Ad lioc autcm probandum rationcm illam indicatD. Thomas, quam supcriori disp.,scct. 4,n.3, explicatam reliquimus.

'Q. 64, art. 3.

AUTICULUS VI.

Ulrum pcenitenlia sit secunda talula posl naufragiim 1.

1. Ad sexlum sic proceditur. Videtur quod pcenitenlia non sit secunda talulapost naufragium. Quia super illud Isai. 2: Peccatum suum quasi Sodoma prwdicavcrunt , dicit Grhss. Secunda tabula post naufragium est peccata abscondere. PasnUentia autem non abscondit peccata, sed magis ea revelat. Ergo pcenitentia non cst secunda tabula.

2. Prwterea, fundamentum in cedificio non tenet secundum, sed primum locum. Pcenitentia autem in spirituali wdificio est fundamentum, secundum illud Hebr. 6: Non rursusjacientes fundamentum pcenitentiw ab operibus mortuis. Unde et prwcedit ipsum baptismum, secundumilludActor.2: Panitentiam\agite, et baptizctur unusquisque vestrum. Ergo pwnitenlia non debet esse secunda tabula.

3. Prwterea, omnia sacramenta sunt qtuedam tabulw, id est, rcmedia contra pcccatum. Sed pwnilentia non tenet secundum locum inter sacramenta, sed magis quartum , ut ex supradictis patel3. Ergo pcenitentia non debet dici secunda labula posl naufragium.

Sed contra est quod Eieronymus dicit, quod sccunda tdbula post naufragiv.m cst pcenitentiak.

Respondeo diccndum, quod id, quod est per se, mturaliter prius est eo, quod est per accidens, sicut et substantia prior est accidente. Sacramenta autem quwdam per se c-rdinantur ad salutem hominis, sicut baptismus, qui est spiritualis generatio, et confirmatio, quw est spirituale augmentv.m , et Ettcharistia, qum cst spirituale nutrimentv.m. Pcenitentia autem ordinatv.r ad salutem hominis, quasiper accirdens, svpposito quodam, scilicet ex suppositione peccati. Nisi enim homo peccaret actualitcr, pcenitcntia non indigeret; indigerct tamen bapiismo, et confirmatione, ct Eucharistia. Sicut ct in vita corporali non indigeret homo medicationc, nisi infirmaretur; indige

1 \, dist. 2, q. 1, art. 3, ad 5, et d. U, q. I, art. 2, q. i, et-d. 16, q. 4, art. i, q. I, ad 1.

2 Glos. Hier. in illura locum, tom. 5.

3 Q. 65, a. I et2.

4 Loco citato.

fi «tilem Korno per se ad vitam gcncratione,

asjtwlo et nutritnento. Et ideo paenitentia ARTICUIUS VII Intt jeeuadum locum respectu status integri

Mii, g»i confertur et cctnservatur per sacra- Utrum hoc sacramentum fuerit convenienkr

wjdn pradicta. Unde et mctapliorice diciiur {n nova iege institutnm1. Ktund4 tabula post naufragium. Nam pri

aum remediummare transeuntibus est, ut con- \. Ad septimum sicproceditur. Videturquod

semnturin nati integra. Secundum auiemre- hoc sacramentum non fuerit convenienter in

medium est, post nave-m fractam, ut quis ta- stilutum in nova lege. Ea enim, qnm sunt de

bnlee adhcereat. Ita etiam primum remedium jure naturali, institutione non indigent. Sed

ia mari kvjus tita> est, quod homo integrita- pwnilerc de malis quw quis gessit, esl de jure

tem ttrtet; secundum autem remedium est, si naturali; non enim potest aliquis bonum dili

per peceatum integritatemperdiderit, quodper gerCy qain de conlrario doleat. Ergo poeniten

pceaitentwm redeat. tia non fuit convenienter institula in nova

Adprirnumergo dicendum, quod abscondere lege.

peccata contingit dupliciter. Uno modo, dum 2. Prwterca, illudquod fuit in veteri lege,

ipta peccata fiunt.Est autempejus peccarepu- instiluendum non fuit in nova; sed etiam in

blice,quamoccnUe,tumquiapeccatorpublicus veteri lege fuit pcenitcntia; v.nde ct Dominus

ridetur ex majori contemptupeccare, lum etiam conqueritur Ilierem. \ 8 dicens: Nullus est qui

qvia peccat cum scandalo aliorum. Et ideo agat pmiitenliam super peccato suo, dicens:

qnoddamremediumestinpeccatis,quodaliquis Quid feci? Ergo pcenitentia non debuit in

in oecullo peccet. Et sccundum hoc dicit Glos- stitui in nova lege.

m», qmd secv.nda tabula post naufragium est 3. Prwlerea, pcenitentia conscquentcr se ha

peccita abscondere, non quod per hoc tollatur fct ad baptismum, cum sit secunda labula, ut

ruatnm, ticut per pcenitentiam, sed quia per Supra dictum est». Sed pcenitentia tidetur a

Aocpeccatum fitminus. Alio modo aliquis abs- Domino instiluta ante baptismum; nam in

cmditpeccatumprius factum per negligentiam principio prmdicationii suce dixissc Dominus

confessionis, et hoc contrarialur panilentw>. legitur Matth. 4 : Pcenitentiam agite, appro

Et sic abtcondere peccatum, non est secunda pinquuvit enim regnum coelorum. Ergo hoc

tahtla, sed magis contrarium tabulw. Dicitur sacramentum non fuit convenicnter institutum

eaiei Prov. 28: Qui abscondit scelcra sua, non nom \ege,

dirigetur. 4. Prwterca, sacramenta notrn lcgis insti

Ad secundum dicendum, quod pcenitentia tutionem habent a Christo, ex cujus tirtute

vjt potest dici fundamentum spiritualis cedi- 0perantur, ut supra dictum ests. Sed Chris

ficii limpliciter, id est, inprima wdificatione; tus non videtur instituisse hoc sacramcntum,

ud est fundamenlum in secunda readifica- Cum ipse non sit usus co. sicut aliis sacramcn

litiu, qiue fit per destructionem peccati. Nam tis, qum ipse instituit. Ergo hoc sacramcnium

primo redevntibus ad Deum occurrit pcenilen- non fu\t convenicntcr institutum in nota

tia. Apostolus tamen ili loquitur de funda- lege.

mento spiritualis doctrinw. Pcenitentia autem, Sed contra est quod dicitDominus, Luc. ult.:

q-m baptismum prtecedit, non est pmnitentice Oportebat Christum pati, ct rcsnrgere a mor

sacramentum. tuis die lertia, et prwdicari in nomine cjus

Ad tertium dicendum, quod tria prwceden- panitentiam et remissionem pcccatorum in

tk sacramenla pertinent ad navem inlegram, omnes gentes.

U ett, ad statum integrilatis, respectu cujus Respondeo dicendum, quod (sicut supra dic

pvnUcntia dieitur secunda tabula. tum est *J in hoc sacramento, actus pasnilentis

sehabct sicut materia; idautem, quod cst cx

Uic articulosnon indiget alio commentario, parte saccrdotis , qui operatur ut minister

pra?ter illnm, qui sumi potest ex dictis supe- Christi, sehabetut formalc et complelivum

riori dispulatione, sect. I, num. 4. sacramenti. Materia vero, etiamin aliissacra

4 Glat. in argum. 1. 1 4) dist. 22, q. 5, art. 3.

1 Art.prac.

3 Q. 62, art. 5, et q. 64, art. 1.
* Art. 1 hujus qutest.

mentis, prwexistit a natura, ut aqua, tcl al arte, ut panis; sed quod talis matcria ad sacramentum assumatur, instilulione indiget hoc determinante. Sed forma sacramenti, et virtus ipsitis totaliter est ex institutione Christi, ex cujus passione procedit virtus sacramentorum. Sic ergo hvjus sacramenti materia prwexistit a natura (ex natv.rali enim ratione homo movelur ad pcenitendum de malis, qttw fecit), sed quod hoc, telillo modo homopcenitcntiam agat, esl ex institulione divina. Unde et Domintts inprincipio prwdicationis sttw indixit hominibus, ut non solum pceniterent, scd etiam pcenitentiam agerent, significans delcrminatosmodos actuum, qui requiruntur ad hoc sacramentum.Sed idquodpertinet ad officium ministrorum, determinavit Mat. 16, ubi dixit Petro: Tili dabo claves regni coslorum, etc., Efficaciam autem hvjns sacramenli ci originem virtutis ejus manifestatit post resurrectionem, Luc. ult., ubidixit, quod oportet prwdicari in nomine ejus pcenitentiam et remissionem peccatorum in omnes gentes, prwmisso de passione et dc resurrcctione; ex tirtute enim nominis Jesu Christi palientis et resttrgentis, hoc sacramentum efficaciam habet in rcmissionem peccatorum. Et sic patet, convcnienter hoc sacramentum in nova lege institutum fuisse.

A d primum ergo dicendum, quod de jttre naturali est, qtiod aliquis pienitcat de malis quw fecit, quantum ad hoc, quod doleat se fecisse, ct doloris rcmedium quwrat per aliquem modum, ct quod etiam aliqua signa doloris ostendat, sicut ct Ninititce fecerunt, ut Joan. 3 legitur. In quibus tamen aliquid fuit adjunctum fidei, quam conceperant ex prwdicatione Jonw, ul scilicet hoc agerent sub spe veniw consequendw a Dco, secundum illud, quod ibi legilur: Quis scit, si converlatur, et ignoscat Deus, et rcvertatur a furore irw suw, et non peribimus? Sed, sicut atia, quw sitnt de jure naturali, dcterminalionem acceperunt ex institutione lcgis ditinw (ut in sccunda parte dictum eslita etiam et pcenilcntia.

Ad sccundum dicendum, qv.od ca, quw stint juris naturalis, ditersimode delcrminationem accipiunt in vcteri et in nova lege, sccundum quod congruit impcrfectioni tetcris lcgis, ct perfectioninovw. Undc, ct pas/iilcnlia in telcri lege aliquam determinationem habuit, quantum quidcm ad dolorem, ut esset magis in corde, quam in exterioribus signis, secundum il

1 1. 2, q. 01, a. 4, et q. 93, a. 2, et q. 99.

lud Joel. 2: Scindite corda vestra, et non vcstimenta testra. Quantum aulem ad remedium doloris qumrcndum, ut aliqv.o modo ministris Dei peccata sua confiterentur, ad minus in generali, unde Dominus Letit. 5 dicit: Anima, quw peccaterit per ignorantiam, offeret arietem immaculatttm de gregibits,sacerdoti,jttxta mensuram, wstimationemque peccati; quiorabit pro eo, quod nesciens fecerit, et dimittetur ei. In hoc enim ipso, quod oblationcm faciebat aliquis pro peccato suo, quodammodo suiim peccatum sacerdoti confitebatur; et secundtim hoc dicitur Proterb. 28: Qtti abscondit scelera sua, non dirigetur; quiattlem confessus ftterit, et rcliquerit ea, misericordiam consequetttr. Nondumautem erat instiluta potestas clavium, quw a passione Christi derivatur; etpcr consequens nondum erat institutum, quod aliquis dolerct depeccato, cum proposito subjicicndi se per confessionem et satisfactioncm clatibus Ecclesiw, sub spe consequendw veniw, virtute passionis Christi.

Ad tertium dicendum quod, si quis recte consideret, quw Dominus dixit de neccssitate baptismi Joann. 3, tempore prwcesserunt ea, quw dixit Mati. 4 de ncccssitate pcenitentiw; nam id, qttod dixit Nicodemo de baptismo, fuit ante incarcerationem Joannis, de quo postea subditur, quod baptizabat; illud vero, quod de pcenitentia dixit Matth. 4, fttit post incarcerationem Joannis. Si tamcn prius ad poenitentiam induxissct, quam ad baptismum, hoc ideo essct, qv.ia etiam anle bapthmum requirilur quwdam pcenitentia; sicttt ct Petrus dicit Act. 2: Panitentiam agite, el baptizctur unttsquisque vestrum.

Ad quartum dicendum, quod Christus nou est usus baptismo, quem ipse instituit, sed cst baplizatus baptismo Joann., ut supra dictum estSed nec eliam active usus est suo minislerio, quia ipse non baptizabat commvniter, sed discipuli ejus, %tt dicitur Joan U. Qttamtis credendum sit, quod discipulos suos baptizaverit,ut Augustinusdicit adSeleucianum%. Usus autem hvjus sacramenti ab eo instituti nullo modo sibi compctebat. Nec quantum ad hoc, quod ipse pceniteret, in quo peccatum non fuii, neque quantum ad hoc, quod hoc sacramentum aliis prwberet, quia ad ostendcndam miscricordiam et virtutem suam, e/fectum htijus sacramenti sine sacramento prwbebat, nt supra

'0. 39, art. 1 et 2.

* In epist. 108, lom. 2. Habetur eliam 1. 3 dc Anima et ejus origine, c. 9, tom. 7.

« PredošláPokračovať »