Obrázky na stránke
PDF
ePub

filialem , quatenus respicit permanentiam in actus quidam laudabiles etiam tempore præceillo statu, et illam fugit. Ex quo timore nas- dere possunt actum et habitum pænitentiæ, sicitur voluntas destruendi peccatum commis- cut actus fidei et spei informium, et actus tisum, quæ jam spectat ad actus poenitentiæ, moris servilis. Actus autem et habitus charitaquam voluntatem appellavit D. Thomas vo- tis simul sunt tempore cum actu et habitu peluntariam oblationem emendæ; nam ibi per nitentiæ, et cum habitibus aliarum virtutum. emendam, ut dixi, non inchoationem novæ Nam, sicut in secunda parte habitum est, in vilæ, sed recompensationem culpæ commissæ justificatione impii simul est motus liberi arintelligit. Et ita ex hac voluntate sequitur de- bitrii in Deum (qui est actus fidei per charitatestatio præteritæ, et propositum futuræ vitæ. tem formatus), et motus liberi arbitrii in peccaUnde constat in doctrina D. Thomæ nihil esse tum , qui est actus pænitentiæ. Horum tacontrarium doctrinæ Concilii, sed Concilium men duorum acluum primus naturaliter præillum actum timoris filialis omisisse, quia cedit secundum ; nam actus virtutis peenifortasse adeo frequens aut necessarins non tentire est contra peccatum ex amore Dei , est.

unde primus actus est ratio et causa secunARTICULUS VI.

di. Sic igitur pænitentia non est simplici

ter prima virtutum , nec ordine temporis , Utrum pænitentia sit prima virtutum '. nec ordine naturæ; quia secundum ordinem

nature simpliciter præcedunt ipsam virtu1. Ad sextum sic proceditur. Videtur quod tes Theologicæ. Sed quantum ad aliquid est pænitentia sit prima virtutum. Quia super illud prima inter cæteras virtutes ordine temporis, Matthæi 3: Pænitentiam agite, dicit Gloss. 2: quantum ad ejus actum, qui primus occurrit Prima virtus est per pænitentiam punire vete- in justificatione impii. Sed ordine naturæ virem hominem, et vitia odisse.

dentur esse aliæ virtutes priores, sicut quod est 2. Præterea, recedere a termino, prius esse per se, est prius eo, quod cst per accidens; videtur quam accedere ad terminum. Sed om- nam alive virtutes per se videntur esse necessanes aliæ virtutes pertinere videntur ad acces- riæ ad bonum hominis ; poenitentia autem, supsum ad terminum (quia per omnes ordinatur posito quodam , scilicet, peccato præexistenti; homo ad bonum agendum), pænitentia autem sicut etiam dictum est circa ordinem sacravidetur ordinari ad recessum a malo. Ergomenti pænitentiæ ad alia sacramenta prepænitentia videtur esse prior omnibus aliis dicta. virtutibus.

Ad primum ergo dicendum, quod Gloss. 3. Præterea , ante pænitentiam est pecca- illa loquitur quantum ad hoc, quod actus petum in anima. Sed simul cum peccato nulla nitentiæ primus est tempore inter actus aliavirtus animæ inest. Ergo nulla virtus est ante rum virtutum moralium. pænitentiam ; sed ipsa videtur esse prima, quæ Ad secundum dicendum, quod in motibus aliis adilum aperit, excludendo peccatum. successivis recedere a termino est prius tem

Sed contra est quod pænitentia procedit ex pore, quam pervenire ad terminum, et prius nafide, spe, et charitate, sicut jam dictum est 3. tura, quantum est ex parte subjecti, sive secunNon ergo est pænitentia prima virtutum. dum ordinem causa materialis. Sed secundum

Respondeo dicendum, quod in virtutibus non ordinem causa agentis et finalis prius est perattenditur ordo temporis quantum ad habitus; venire ad terminum; hoc enim est quod primo quia cum virtutes sint connexæ (ut in secunda agens intendit. Et hic ordo præcipue attendiparte habitum est) omnes simul incipiunt esse tur in actibus animo, ut dicitur in 2 Phys. in anima. Sed dicitur una carum esse prior Ad tertium dicendum, quod pænitentia apealtera ordine nature , qui consideratur ex rit aditum virtutibus , expellendo peccatum ordine actuum ; secundum, scilicet, quod actus per virtutem fidei et charitatis, quæ sunt naunius virtutis præsupponit actum alterius vir- turaliter priores ; ita tamen aperit eis aditum, tutis. Secundum hoc igitur dicendum est, quod quod ipsæ simul intrant cum ipsa ; nam in

justificatione impii simul cum motu liberi ar1 4, d. 14, q.1, art. 1, q. 6, ad 6, et art. 2, bitrii in Deum et in peccatum est remissio cul.

, et infusio gratiæ , cum qui simul infun2 Gloss. ord. ibid.

1 1.2, q. 113, art. 3 et 4. 4 1. 2, q. 65, art. 1.

2 Q. 65, art. 2.

9. 2.

3 Art. præc.

duntur omnes virtutes, ut in secunda parte ha- sitas habituum infusorum, quæ non minus in bitum est 1.

hoc opere locum habet quam in aliis. Atque

ita sentiunt de hac virtute D. Thomas hic, et Littera D. Thomæ est satis perspicua ,

omnes expositores ac Doctores supra relati. quantum ad ejus mentem spectat, et ex dic- De hoc ergo habitu in hac disputatione lotis in superiori articulo amplius etiam decla- quimur; et ad illum proprie pertinet illud rata est; quantum vero pertinet ad rem ip- præceptum justitiæ ad Deum, quo tenemur sam, attingit ordinem naturæ, vel temporis illi safisfacere; et illi etiam opponitur speinter actus, qui concurrunt ad justificationem ciale vitium, seu peccatum impænitentiæ. impii. De qua re ex professo agitur in 1.2, quæst. 113. Et quantum ad præsentem locun Habitum pænitentiæ non esse habitum gratiæ. spectat, tractabitur a nobis infra, disputando

Corollarium primum. de effectibus pænitentiæ.

2. Ex quo etiam obiter intelligitur falsam

esse illam sententiam, quam Bonaventura et DISPUTATIO VII.

alii referunt, habitum pænitentiæ esse ipsum

habitum gratiæ, quia habet eumdem effecDE HABITU VIRTUTIS POENITENTIÆ. tum, scilicet remittere peccatum. VerumtaSuppositis his, quæ de objecto, et actibus est in animæ essentia, et non est proximum

men id esse non potest, quia habitus gratiæ hujus virtutis dicta sunt, facilius erit naturam principium alicujus actus; at vero pænitentia ipsius habitus explicare, cum habitus ab ob- est principium proximum illorum actuum, jeeto, et actibus speciem sumat. Dicemus enim, cujus ordinis, et potentiæ hic habitus quos supra declaravi, unde et in voluntate sit, deinde cujus speciei,

et quomodo ad vir- recipitur sicut et ipsi actus. Suppono autem sit, deinde cujus speciei, et quomodo ad vir- in hac ratione opinionem D. Thomæ, quod tutes alias comparetur.

gratia sit distincta ab habitu charitatis, quod

fortasse auctores illius sententiæ non admitSECTIO I.

terent. Nihilominus tamen licet contrarium Utrum pænilentia sit virtus moralis per se infusa eis demus, solum poterunt inferre gratiam voluntati.

ipsam esse habitum, qui in re ipsa elicit illum 1. Datur habitus specialis pænitentiæ.

aclum pænitentiæ, qui est perfectissimus et Primo, suppono dari aliquem habitum spe

vera contritio, nam hunc supra diximus elici cialem penitentiæ, quod negarunt Altisiod., a charitate; non tamen debuissent negare lib. 4 Summ., tract. 6,9. 3; Mairon., in 4, proprium habitum pænitentiæ ex ratione jusd. 14, q. 2, dicentes, omnes virtutes exercere titiæ. Supponendo ergo proprios actus pæni

tentiæ, qui sub ratione seu ex motivo justipænitentiam, singulas sub propria ratione; et ideo habitum pænitentiæ esse collectionem titiæ fiunt, non esse elicitos a charitate, quod omnium virtutum. Nos vero supra ostendi- supra ostensum est, nulla probabili ratione mos, dari quidem hanc pænitentiæ acceptio. opinari quis potest, pænitentiam esse ipsam nem, et nihilominus etiam dari speciale graliam sanctificantem, sive quis opinetur quoddam motivum ad justitiam pertinens, ex

illam esse eumdem habitum cum charitate,

sive distinctum, quod probabilius est. Fundaquo possumus omnia peccata detestari; et ex illo dici speciales actus distinctos a reliquis mentum autem illorum auctorum facile sol habitibus virtutum. Inde ergo concluditur vitur, nam gratia remittit peccatum formalidari habitum his actibus proportionatum, et ter, pænitentia vero dispositive, ut infra diconsequenter specificum. Nam si illi actus

cam. Addit D. Thomas hic, art. 2, ad 3, etiam sint vel esse possint imperfecti et ordinis na- effective, quod posset variis modis exponi, ut

in commentario tetigi; et breviter exposui de turalis, generabunt habitum dantem facilitatem ad similes actus; nam eadem ratio est efficientia morali per modum imperii, nam de illis, quæ de aliis omnibus; si autem sint voluntas expellendi peccatum est proprius

actus elicitus hujus virtutis, ut ipse expresse actus perfecti et supernaturales, Deus etiam infundet habitum ejusdem ordinis, quo illi docet; per hunc autem actum imperat confiant connaturali modo; hæc est enim neces

tritionem et amorem super omnia , quibus

peccatum expellitur; qui autem efficit ulti11.2, q. 113, art. 7 et 8, et q. 65, art. 3 mam dispositionem expellentem formam, et 4.

recte dicitur effective expellere formam.

Habitum pænitentiæ esse supernaturalem et quæstio fere de omnibus virtutibus generali

infusum. Corollarium secundum. ter disputari potest. In proposito vero dari 3. Quorumdam sententia rejicitur. — Se- talem habitum docent Paludanus, dist. 14, q. cundo, ex his concludo, habitum pæniten- 2, n. 11, et inclinat Soto subdubitans ibidem tiæ esse supernaturalem et voluntati infu- q.2, art. 4, et Ledesma, 1 part., q. 25, art. sum. Ita affirmat 9. Thomas dictis articu- 4, supponendo, ut verum est, appetitum senlis, et in 4, d. 14, q. 1, art. 1, quæstiunc. 2 sitivum esse capacem habituum. Et positis et sequentib., ubi eum imitantur Richardus, etiam, quæ supra dicta sunt de actibus, mihi Paludanus, Soto, Ledesma et alii; et Medina, videtur res clara, quia ille actus pænitentiæ, tract. 1, q. 2 ; Petrus Soto, lect. 8 de Pænit. quem ostendimus esse in appetitu, est sæpe Constatque utraque pars ex proxime dictis, repugnans sensibili inclinationi ejus; unde et superius tractatis de actibus hujus virtutis; est sine dubio difficilis; usu autem et conostendimus enim illos esse in sua substantia et suetudine fit facilis; ergo generat habitum. entitate supernaturales; indigent ergo habilu Et confirmatur, quia eo modo quo in appeti connaturalis ordinis, ut supernaturali modo tu, verbi gratia, est habitus temperantire, est fiant. Item ostendimus illos esse actus a vo

etiam habitus ad dolendum de actu intemluntate elicitos; in eadem ergo potentia ha- perantiæ, ut sic; ergo pari rationc potest bitum postulant. Præterea infra ostendemus generari habitus ad dolendum de peccato, hunc actum esse justitiam quamdam ; justitia ut offensa Dei, eo modo quo appetitus potest autem voluntatis virtus est. Circa priorem participare talem actum. De hoc vero habitu vero partem occurrebat disputatio cum Scot., non dicam plura, quia suppono illam esse Gabriel., Durando et aliis, qui in eadem dist. acquisitum tantum, et proprie non esse vir14 negant hanc virtutem esse infusam per se, tutem, nisi prout subest habitui et electioni quos sequitur Marsil., q. 10, art. 2, ad argu- voluntatis, propter quod non est nisi una virmenta contra quintam conclusionem, et in- tus pænitentiæ ; sicut actus appetitus sensidicat Bonav., d. 17, 1 part., art. 2, q. 3, cir. tivi cum electione voluntatis, a qua proficisca finem, quatenus ait virtutem pænitentiæ citur, non est nisi unus actus moralis. Docet manere in peccatore, et esse informem ; quod vero Bonav., d. 14, art. 2, q. 1, hunc habide virtutibus infusis, præter fidem et spem, tum potius esse in irascibili quam in concucommuniter non admittitur. Vernimtamen piscibili, cum Alberto ibi, art. 8. qui etiam de dicti auctores in altero ex duobus fundamen- habitu voluntatis idem dicunt. Nam in voluntis falsis, vel utroque nituntur. Unum est, non tate etiam distinguunt illas duas rationes podari virtutes morales per se infusas, cujus tentiarum; in quo ego non multum immoror, oppositum nos supponimus ex 1. 2, et in sn. quia neque in appetitu , neque in voluntate perioribus id breviter declaratum est. Aliud existimo esse potentias realiter distinclas; et est, nullum actum pænitentiæ esse in se et sine dubio possunt inveniri in hoc habitu acintrinsece supernaturalem ; cujus oppositum, tus pertinentes ad irascibilem partem, ut est ut opinor, efficaciter demonstratum est. Quo appetitus vindictæ de peccato commisso, et circa, licet eo modo quo dari possunt actus actus etiam pertinentes ad concupiscibilem, poenitentiæ imperfecti et naturales, illis res- ut est ipsa voluntas non offendendi Deum, et pondere possit habitus per eos acquisitus, qui amor ipsius honestatis, quæ est in objecto manere potest in peccatore et esse informis, pænitentiæ. tamen ad actus supernaturales pænitentiæ Habitum poenitentiæ esse honeslum, et virlueliciendos habitus infusus necessarius est eo

tem simpliciter. Corollarium tertium. modo quo in aliis virtutibus; est enim eadem omnino ratio.

5. Tertio, addendum est hunc habitum esse Sitne in appetitu sensitivo pænitentiæ

honestum et virtutem simpliciter. Est asser

tio D. Thom. hic, et in 4, dist. 14, q. 1, ubi habitus.

Soto, et alii communiter; Alensis, 4 p., q.54, 4. Vera resolutio. - Circa alteram partem membr. 1 ; Marsil. in 4, q. 10, art. 1 ; Medi. de subjecto proximo hujus habitus, quod sit na, tract. 1, q. 1; et Sancti Patres semper lovoluntas, nulla esse videtur opinionum diver. quuntur de pænitentia tanquam de habitu sitas. Disputant vero Theologi, an in appeti- honestissimo, et perfectæ virtutis, ut patet ex tu sensitivo generetur etiam habitus quasi his quæ supra adduximus, tractatu de actibus concomitans ipsum habitum voluntatis. Quæ pænitentiæ. Et ex ibi dictis patet facile prior

pars, quia ille habitus est honeslus, qui est 8. Satisfit primæ rationi dubitandi, et tradiprincipium honestorum actuum ex vi pro- tur differentia inter pænitentiam et verecunprii motivi honesti ; sed hic ila se habet, ut diam. — Ad primam ergo confirmationem D. patet ex dictis; ergo. Et hinc concluditur Thomas, citato loco, et secunda secundæ, conpars altera, quia ille habitus est virtus sim- stituit discrimen inter verecundiam et pænipliciter, qui præbet bonum et honestum usum tentiam, quod verecundia est de turpi facto in liberis actibus voluntatis, ut constat ex 1. præsenti, pænitentia de præterito; habere 2, 4. 54; sed hæc ita se habet ; ergo. autem præsens turpe factum, repugnat vir

6. Objectio. - Solum superest objectio, tuti simpliciter, non autem respicere prætequia ille habilus, qui necessario supponit cul- ritum factum, ut illud detestetur. Intelligenpam, et non tam est ad constiluendum bonum dum autem hoc est, non quia hoc munus sufquam ad destruendum malum, non est virtus ficiat ad constituendam virtutem simpliciter simpliciter; sed pænitentia talis est; ergo. secundum totam capacitatem suam; sed quia Confirmatur a siinili , nam verecundia (ex illud etiam munus potest pertinere ad virtuAristotele, 2 Ethic., c. 7, et latius, lib. 4, cap. tem simpliciter, cum omnino sit honestum , ult.) non est virtus, quia supponit turpe fac- et in se nihil mali includat; quod autem iltum, de quo quis erubescit ; ergo, etc. Se- lud supponat, est ipsi virtuti per accidens cundo, quia virtus simpliciter inesse debet quantum ad habitum ejus. ei, qui est simpliciter perfectus et studiosus; 9. Quod vero attinet ad verecundiam, viat læc virtus non est talis; nam, ut omittam detur illa responsio difficultatem habere. Deum, ut Deum, Christus, ut homo, fuit sim- Nam, cum verecundia sit fuga mali et displipliciter perfectus in omni virtute undiqué, et centia, non videtur esse posse de malo quod tamen hanc non habuit, neque Angeli illam ha- actu committitur, sed de illo quod proxime bent, et aliqui etiam illam excludunt a B. Vir- præcessit, de quo etiam potest esse pænitengine, et ab Adamo in statu innocentiæ; ergo. tia. Et sicut hæc esse potest de præteritis

7. Rejiciuntur. Germana solutio. — Ad multo antea, ita et verecundia, si talia turpia argumentum, Durandus in 4, d. 14,9. 1 et 2, facta in memoriam revocentur; nulla ergo et Cajetan., 2.2, q. 114, art. 1, concedunt est differentia. Respondetur, verecundiam penitentiam non esse virtutem simpliciter, etiam esse posse de turpi facto, dum actu fit, sed secundum quid. Verumtamen aut non lo- et in hoc consistit dicta differentia, non vero quuntur consequenter, aut non considerant in eo quod nunquam possit esse verecundia virlutem hanc secundum adæquatam ratio- de peccato præterito, vel proxime, vel etiam nem ejus, sed solum secundum respectum ad remote, si per apprehensionem præsens fiat, retractationem peccati commissi. Ipsi enim, nam revera potest , ut ratio facta probat et ut supra retuli, docent non esse primarium experientia ostendit. Non ergo in hoc differt munus hujus, vel alicujus virtutis, destruere a pænitentia , sed in eo, quod pænitentia malum, sed tendere in aliquod bonum; ergo nunquam est de actu turpi dum committitur, non possunt hoc titulo expellere hanc a na- de quo tamen propriissima est verecundia. tura virtutis simpliciter. Debent ergo loqui de Hujus vero ratio est, quia poenitentia est dipænitentia secundum inadæquatum conce- recle de ipso facto turpi , et includit nolitioptum, et præcisum respectum ad peccatum nem ejus; verecundia vero non tam est de commissum. Loquendo autem simpliciter e: ipso peccato, quam de infamia, dedecore, vel adæquate de hac virtute, falsum est quod in rubore ex illo resultante, quæ verecundia argumento sumitur, nimirum illam necessa- fugit. Et idco quoad hoc verecundia respicit rio supponere culpam, ut Cajetanus etiam in futurun., supponit vero malum turpe præsequentibus articulis docet. Falsum item est sens, vel propensionem ad illud, ut sentit deservire hanc virtutem solum ad destruen- D. Thomas súpra, et notavit Durand. 4, d. 14, dum malum, et non potius per se, ac prima. q. 1, ad 1. Imo sumitur ex Aristotele priori rio ad aliquod bonum constituendum, ut a no- loco ; dicit enim esse timorem quemdam debis in superioribus ostensum est, explicando decoris, dum qnis veretur ne videatur ab aliis actus et munera ejus. At vero loquendo de quando aliquid turpe facit. Unde significat pænilentia sub dicta præcisione, seu respeclu esse solum quemdam passionem, non virtuad actum retractationis, facile concedi potest tem; quod etiam D. Thomas in citato loco seex illo solo capite non habere rationem virtu- cundæ secundæ indicavit, et Richardus, d. 14, tis consummatæ et perfectæ, utjam declarabo. art. 1, q. 1, ad 2. Addo vero, quod licet hic timor consideretur quatenus sub electionem positionem quasi aptitudinalem , quæ per liberam cadere potest, adhuc non pertinet ad actum conditionatum explicari potest, ut stavirtutem simpliciter ; quia motivum illud fu- tim dicam. giendi dedecus non est per se honestum, sed 11. Alio vero modo loqui possumus de hac ad summum indifferens, Unde etiam Augus. virtute sub nomine et conceptu justitiæ ad tinus, epistol. 51 ad Macedon. , dixit : Nihil Deum, qui est magis adæquatus tali virtuti. aliud est verecundia, quam quidam displicendi Et sub hac ratione dicendum est esse posse metus. Quod sane quid indifferens est. Quod in omni voluntate creata, quæ tenetur jus si aliquando ex honesto fine extrinseco id divinum illæsum servare, et in ea habere fiat, pertinebit ad aliquam virtutem quæ illum posse saltem absolutam voluntatem non finem respiciat; hoc tamen est accidenta- transgrediendi aliquod divinum mandatum, rium; et ideo simpliciter negatur verecun- sub ratione vitandi divinam injuriam. Quam diam esse virtutem, quamvis sit passio utilis sententiam tenuit etiam Marsil. in 4, q. 10, ad virtutem in incipientibus et imperfectis; ad 6, et eamdem necessario tenent Durandus nam in viris perfectis, negat Aristoteles ha- et Cajetanus. Nam prior asserit poenitentiam bere locum verecundiam (quod moraliter ac esse ipsam justitiam commutativam; posterior regulariter loquendo intelligendum est), et vero asserit esse ipsam religionem; ergo in inde merito colligit non esse virtutem, quia omni subjecto capaci justitiæ et religionis nenulla virtus repugnat cum perfecto statu vir- cessario ponere debent hanc virtutem secuntutum omnium. Et quoad hoc optime distin- dum se, seu quantum ad essentiam et subguitur verecundia a penitentia; nam pæni- stantiam ejus. Idem fere tenet Scotus in 4, d. tentia interior et studiosa in viris etiam per- 14, 9. 2, ad argumenta, quamvis non loquafectissimis, et quatenus tales in præsenti sunt, tur in particulari de Christo, sed de beatis in locum habet; verecundia autem minime, per communi. Ratio tamen ejus generalis est. se, ac moraliter loquendo.

Expressius, et in particulari de Christo hoc

tenet Thomas de Argentina, in 4, d. 14, q. 1, De subjecto remoto penitentiæ.

ad 5, ubi etiam sub nomine pænitentiæ vide10. Prima responsio ad secundam confirma- tur illam tribuere prædictis omnibus, saltem tionem.-Ad alteram confirmationem, in qua ad hunc actum conditionatum : Si peccaspetitur quod sit subjectum remotum hujus sem, detestarer peccatum. Quod mihi non plavirtutis, D. Thomas in 4, d. 14, 9. 1, art. 3, q. cet, saltem pro Christo Domino, propter im3, ad argumenta, negat absolute hanc virtu- potentiam peccandi. In aliis vero facilius postem fuisse in Christo, etiam ut homine; ad- set admitti. Denique declarari potest, quia mittit vero illam in cæteris hominibus, etiam pænitentia generatim sumpla pertinet ad innocentibus. Et 1 part., q. 95, art. 3, ponit charitatem, et suo modo ad quamlibet virtuillam in Adamo in statu innocentiæ; non vero tem, ut dixi; ergo omnis virtus de se est sufin Angelis, quia sunt incapaces pænitentiæ. ficiens ad aliquam pænitentiam eliciendam. Sequitur Richard., 4, d. 14, art. 2, q. 3; Pa. Et tamen hujusmodi virtutes reperiuntur in ludanus, q. 4; Major, q. 2, quamvis hic etiam Christo , fet in aliis , quamvis non sub ea deneget fuisse in Beata Virgine. At Alexander nominatione vel connotatione poenitentiæ geAlens., 4 part., q. 12, memb. 1, art. 1, § 1, neralis; ergo idem proportionaliter dici debet circa finem, distinclione utitur, quam ego de pænitentia speciali. Et hoc modo responetiam tradidi in i tom. hujus 3 part., disp. 4, detur optime ad confirmationem positam. Nec sect. 5, et nunc etiam mihi maxime probatur; video difficultatem alicujus momenti, quæ imo necessario sequitur ex his quæ hactenus circa hanc partem supersit. dixi. Nam si de pænitentia loquamur secundum rigorosam significationem vocis, per poenitentiam non esse virtutem Theologicam, quam connotatur respectus ad proprium pec

sed moralem. catum commissum, et retractationem ejus, 12. Objectio. Solutio. - Dico quarto : sic verum est non fuisse in Christo Domino; penitentia non est Theologica virtus, sed quia nec peccavit, nec peccare potuit. Tamen moralis. Ita docet D. Thomas hic, et in 4, d. sub eodem respectu etiam esset neganda 14, q. 1, art. 1, quæstiunc. 4; Richard., art. Beatæ Virgini el aliis innocentibus; quamvis, 2, q. 2, ubi Palud., Soto et alii; et Carthus., quia absolute peccare poterant, aliquo majori d. 16, q. 1. Probatur facile prior pars; nam titulo illis tribuatur, saltem quantum ad dis- virtus Theologica est, quæ immediate attingit

« PredošláPokračovať »