Obrázky na stránke
PDF
ePub

voluntatem Dei, sed sufficere negationem vo- tionem facit supernaturalis illuminationis, sed luntatis; sic enim multi dicunt alium mundum solum effectuum naturalium, per quos posnon esse creatum, non quia Deus proposi- .sent in cognitionem Creatoris devenire, et tive voluerit illum non creare, sed solum quia majora dona non impedire. Ratio autem esse non habuit voluntatem creandi. Secundo, ad. potest, quia licet homo non possit suis virimitto in Deo illam voluntatem, dico tamen il- bus solis se præparare ad gratiam; potest talam non esse antecedentem, sed consequen- men obstaculum ponere etiam primæ vocatem præscientiam futuri effectus, seu repu- tioni, et excitationi, ut docuit D. Thomas, 3 gnantiæ liberi arbitrii. Itaque Deus voluntate Contr. gent., cap. 159, si attente legatur; non antecedente, quantum est ex se, voluit con- enim agit de sola gratia habituali, sed simcurrere, non iamen omnino efficaciter et ab- pliciter de tota gratia justificationis, ut a prisolute, sed includens conditionem, si voluntas ma vocatione incipit ; vel saltem de tota illa humana cooperaretur; prævidens autem non potest intelligi, ut etiam Ferrar. ibi sentit. At cooperaturam, voluit, et consensit, ut in re vero sunt multi homines, qui vel a principio non reciperet talem concursum in actu se- vitæ, vel in discursu ejus multiplicando peccundo; hæc autem voluntas non satis est, ut cata, ponunt obstaculum huic gratiæ ; ergo Deus dicatur denegare concursum, cum ex se licet in re ipsa non detur aliquibus, id non paratus esset ad dandum.

imputabitur Deo, sed ipsi homini ponenti obi

cem. Et ideo absolute etiam verum erit, talem Deum de se non denegare auxilia excitantia

hominem habere posse hanc gratiam, quia, necessaria ad salutem. Assertio secunda.

si non poneret obstaculum, haberet illam ; 20. Secundo dicendum est, Deum de se non posset autem non ponere, cum libere peccet; denegare auxilia excitantia necessaria ad sa- ergo stat hominem ex parte Dei habere palutem, saltem quantum per ordinarias causas ratum auxilium excitans sufficiens, et in re ct media instituta ab ipso fieri possunt. Hæc actu non recipere. Et confirmatur, quia non est contra primam sententiam, et multo ma- tenetur Deus uti extraordinaria aut miracugis contra Greg., in 1, d. 46, ubi non solum losa providentia, ut alicui homini tribuat grapost multa peccata actualia, et in pænam eo- tiæ auxilium; fieri autem potest, ut per causas rum, sed etiam propter solum originale, dicit ordinarias lumen gratiæ ad aliquem non perdenegasse Deum multis hominibus auxilia tineat; ergo mirum non erit si Deus illum resufficientia. Eamque sententiam Augustino linquat sine internis excitationibus gratiæ, tribuit; sed revera est valde falsa, et repu- præcipue si hoc ipsum specialiter mereantur gnans pietati divinæ, et illi voluntati, qua di- ejus peccata. cit se velle omnes salvos fieri, et universali Christi redemptioni: sed contra illam senten. Verisimilius esse Deum nemini denegare exC2tiam in eo sensu in materia de prædestinatio

tantem gratiam. Assertio tertia. ne agendum est. Nunc assertio posita valde 22. Nihilominus addo tertio, Deum semper consentanea est Augustino in libro de Cor- ita se gerere cum hominibus adultis, ut nerept. et grat., c. 5 et 6. Et mihi videtur satis minem ita relinquat, quin aliquando opporprobari testimoniis, et rationibus adductis pro tuno tempore juxta suæ providentiæ disposisecunda sententia; et proxime adductæ in tionem tangat cor ejus, ita ut possit homo præcedenti assertione possunt hic applicari. cooperari, et se disponere, vel ad remissio

21. Nihilominus addo non esse censura nem peccati, vel saltem ad aliquod donum dignum qui dixerit ita se gerere Deum cum gratiæ, quo paulatim perveniat ad ultimam aliquibus hominibus, ut non det illis actualem dispositionem. Hoc intendit posterior opinio, excitationem supernaturalem, propter eorum quam omnino veram existimo, magisque conpeccata, vel in aliquo, vel in toto vitæ tem- sentaneam fidei, ac pietati, et suavi providenpore. Non est enim ab hac sententia alienus tiæ Dei, et generalibus locutionibus ScriptuD. Thomas, 2. 2, q. 2, art. 5, ad primum, et. ræ : Illuminat omnem hominem renientem in g. 10, a. 1, juncto corpore cum solutione ad 1. hunc mundum, Ego sto ad ostium et pulso, et Et induci ad hoc potest testimonium Pauli Act. similibus. Declaraturque breviter, quia si ho14, ubi cum dixisset despexisse Deum quas. mo habet fidem, per illam excitari potest; ipdam gentes infideles, quasi id limitans sub- sa autem, moraliter loquendo, aliquando modit : Non tamen sine testimonio reliquit semet. vetur per ordinaria media et objecta externa . ipsuin, dans eis pluvias, etc. Ubi nullam men- Item qui habet fidem, potest orare cum com

muni ausilio gratiæ; oratio autem habet promissionem certam, si cum debitis cir

SECTIO III. cumstantiis fiat. Si vero homo non habet fi

In quo genere causæ pænitentia remittat dem, aut aliquid de illa audivit, et tunc per

peccatum. illam stabit, si non adhibeat diligentiam, ut ad fidem perveniat; nam cum illo auditu 1. Dixi pænitentiam esse causam remissemper est conjuncta aliqua interior excita- sionis peccati. Nunc explicandum est genus tio gratiæ. Si vero homo nihil audivit de fide, causæ. Et quoniam constat genus causæ finafortasse non semper recipiet interius excita- lis hic non habere locum, nam in illo potius tionem circa supernaturalia objecta, recipiet pænitentia est effectus remissionis peccati, tamen aliquam motionem gratiæ, qua ad vi- dicam de aliis tribus generibus. tæ emendationem vel errorum abjectionem aliquo modo inducatur, cui, si bene coopere

Penitentiam esse causam dispositidam remis. tur, majorem recipiet; si autem restiterit, li

sionis peccati. Assertio prima. berum erit Deo, vel ultra progredi, vel ibi 2. Et primo certum est poenitentiam esse sistere. Confirmatur, quia nisi homo lapsus causam dispositivam remissionis peccati, quæ habeat saltem hoc auxilium, non potest non causa ad materialem reducitur. Hanc assersæpius peccare; in hoc enim sensu dixit I). tionem docet D. Thomas in bis articulis, et Thomas, lib. 3 Contra gentes, cap. 161, non infra, q. 89, a. 1, ad 2, et a. 2, in corp. Et eam posse hujusmodi hominem, nullum omnino late probavi in i tom. tertiæ p., disp. 4, sect.8, ponere impedimentum gratiæ. Dicit autem ubi præcipue expendi testimonia Conc. Trid., omnino, quia licet possit unum, vel alium ac- sess. 6, cap. 14, quæ sunt expressa de hac tum peccati ad breve tempus vitare, non ta- re. In quibus hic solum advertendum est, inen omnia peccata, et quodlibet ex se est pænitentiam non tantum esse dispositionem sufficiens ad impediendam gratiam. Ergo, ut ad infusionem gratiæ et habituum, sed etiam homo lapsus absolute possit salvari, oportet ad ipsam remissionem peccati, tum quia Conul excitans gratia illi aliquando detur. cilium ait esse dispositionem ad ipsam justi.

23. Soltuntur argumenta primæ sententive. ficationem, et postea declarat justificationem - Atque ex his tandem facile est intelligere includere illa duo, scilicet, infusionen gratestimonia quæ in prima opinione adducta tiæ et remissionem peccati ; tum etiam quia sunt, ad quæ Petrus Soto uno verbo respon per gratiam expellitur peccatum formaliter ; det, ideo dici Deum deserere homines illos, si ergo pænitentia est dispositio ad infusioquia prævidens eos fore obdurandos et dam- nem gratiæ, crit etiam ad remissionem pecnandos cum talibus auxiliis, non dat majora. cati. Sed hoc non satis est, quia học commune est 3. An hoc habeat, ut est formata, an ut inomnibus reprobis, et fere solum est negare furmis. Scoti sententia approbatur. - Duauxilium efficax. Et ideo addendum est, hu- bitatur autem a Theologis, an pænitentia hajusmodi homines ita esse dispositos et prave beat hoc genus causalitatis, ut est informis, affectos, ut cum ordinaria providentia mora- vel ut est formata. Scotus enim in 4, d. 14, liter illis sit difficillimum converti, præsertim asseruit contritionem, ut informem, quam si Deus ita se gerat cum illis, ut nunquam det idcirco ipse attritionem appellat, esse caueis gratiam uberiorem, sed solum quam or- sam hujusmodi remissionis peccati. Soto dinarie dare statuit, aut per exteriorem vo- vero, d. 15, q. 1, art. 6, hoc reprehencationem, aut per interiorem. Addo etiam, dit, quia contritio (inquit) ut informis, non est interdum Deum aliqua operari cum hujus- meritoria de condigno;sentiens ad causandum modi hominibus, quæ per se quidem confe- dispositive remissionem peccati, esse necesrunt ad salutem ; prævidet autem Deus illos sarium meritum de condigno. At vero fundaex malitia sua esse deteriores efficiendos, et mentum hoc omnino falsum est. Primo quinihilominus id permittit ; et ideo dicitur eos dem, quia illæ sunt diversæ causalitales, quæ relinquere, et moraliter etiam dicuntur esse non habent inter se necessariam connexio. in statu in quo non possunt salvari ; sed de nem. Nam fidelis existens in peccato mortali, hoc puncto plura diximus alibi, de reproba- si efficiat actum fidei intensiorem habitu, se tione disputantes.

disponit ad augmentum ejus, et illud oblinet, quamvis de condigno non mereatur. Secundo et præcipue, quia si illud verum esset, nullo modo esset contritio, dispositio ad remissio. ad illa duo, Addo etiam, donec intelligatur nem peccati, neque etiam ut formata, quia remissum peccatum, nondum intelligi actum ncc illa etiam est meritoria de condigno re- pænitentiæ perfecte formatum, quia nondum missionis peccati, ut est certa doctrina, et in- intelligitur persona perfecte sanctificata, et ferius dicam. Quod si forte quis respondeat extra statum inimicitiæ divinæ, in quo nullus dispositionem ad remissionem peccati debere potest esse actus formatus. esse meritoriam de condigno, non ipsius re- Š. Quomodo poenitentia habeat hanc causalimissionis, sed alterius rei, hoc imprimis, et tatem. — Rursus inquiri solet circa banc parincertum est, et valde materiale, seu acciden- tem, an pænitentia habeat banc causalitatem tarium ad rationem dispositionis; unde non materialem seu dispositivam, prout est a liest necesse ut conveniat actui illi, quatenus bero arbitrio tantum, vel prout est a gratia antecedit ut dispositio, sed ut subsequitur, tantum, vel prout est ab utroque. Aliqui et aliquo modo perficitur .per sanctificantem cnim primum affirmant; quia ille actus prout gratiam. Vera ergo est sententia Scoti ; imo est a gratia, potius est forma expellens pecoppositum plane repugnat, quia contritio, ut catum, quam dispositiv. Alii affirmant seformata, supponit jam et gratiam infusam, cundum, quia liberum arbitrium non potest et remissum peccatum ; ergo ut sic non po- habere causalitatem in remissionem peccati, test esse dispositio ad remissionem peccati. alias homo sanctificaret se et a se expelleret Patet consequentia, quia ut sic est natura peccatum. Unde D. Thomas, hac q. 86, art. posterior, causa autem debet esse prior ; con- 4, ad 2, hanc differentiam ponit inter remistrilio autem ut informis est prior natura quam sionem culpæ cum pæna æterna, et remissiogratia et quam remissio peccati; ergo, ut sic, nem pænæ temporalis, quod illa est a sola est dispositio ad talem effectum.

gratia operante, hæc vero a gratia cooperante 4. Objectio. Solutio. - Dices : inter in- et libero arbitrio ; significat ergo remissionem fusionem gratiae et remissionem peccati est peccati nullo modo esse a libero arbitrio, et etiam ordo natura, et infusio gratiæ simpli- cooperante gratia. citer censetur prior; ergo hujusmodi gratia 6. Nihilominus utraque sententia falsa est ; prius eliam natura informat contritionem; tertia autem omnino vera, scilicet, ponitencrgo illa contritio ut sic formata erit dispo- tiam habere hanc causalitatem ut est a gratia silio ad remissionem peccati. Respondeo pri- et libero arbitrio simul. Quod late oslendi in mo, eodem modo possc relorqucri argumen- citato loco 3 p., disp. 4, sect. 8. Et ideo bretum; nam etiam remissio pcccati in genere viter probatur ex doctrina Conc. Trident. , causx materialis dicitur esse prior natura sess. 6, ubi definit, et hanc dispositionem quam infusio gratiæ; ergo, ut sic, contritio haberi non posse sine gratia, et liberum arinformis erit dispositio ad illam. Deinde vera bitrium se habere ad illam efficiendo seu responsio est, illam mutuam habitudinem in- cooperando. Et ratio est, quia hic actus ter infusionem gratiæ et remissionem peccati non est dispositio nisi ut supernaturalis; ergo (quæ fortasse magis est secundum præcisio- ut a gratia ; neque est dispositio nisi ut nem et considerationem rationis, quam se- vitalis et libera mutatio voluntatis ; ergo cundum realem causalitatem) reperiri inter ut a libero arbitrio; ergo utrumque respeccas collatas inter se, non vero comparatas ad tum essentialiter includit, ut disposilio est. contritionem; quia gratie infusio et remissio Neque est verum illum actum ut supernapecrati considerari possunt ut mutuæ ad turalem esse formam formaliter cxpelleninvicem causæ in diversis generibus, nam tem peccatum , ut statim dicam , sed esse infusio gratiæ çst causa formalis remis- formam disponentem ; nam causa disponens, sionis peccati , remissio peccati est cau- licet respectu formæ, ad quam disponit, dica sa materialis infusionis gratiæ. At vero tur materialiter comparari, tamen respectu respectu contritionis secundum sese spec- subjecti, quod præparat, est vera forma intatæ, neutram habent causalitatem, loquendo formans. Neque etiam est inconveniens conde infusione gratiæ habitualis et sanctificancedere, hominem, divina gratia excitatum et tis; et quia prioritas naturæ in præsenti ni- adjutum, se ipsum sanctificare. Ita enim lohil est nisi ordo causalitatis , ideo illa mutua quitur Scriptura, Ezech. 18 et 33 : Ipse anuiprioritas consideratur inter gratiam el remis- mam suam vidificabit; et i Joan. 3 : Qui hab26 sionem peccati inter se, non vero ut compa- hanc spem, sanctifical se. Quamvis ad tollenrata ad actum pænitentiæ, quia est dispositio dam æquivocationem melius dici possit, hominem cooperari ad suam sanctificationem, a gratia Dei. Quæ rationes potissime probant sed gratiam elevare liberum arbitrium ad hunc actum non esse causam formalem totahanc effectum, quomodo dicebat Paulus : lem, et (ut ita dicam) physicam hujus effecNon ego, sed gratia Dei mecum. De loco au- tus, ut aliqui putarunt, dicentes, sicut lumen tem D. Thomæ statim dicam.

plıysice informando expellit tenebras, ita conQuid de causalitate formali.

tritionem expellere culpam. Ex quo sequitur

expulsionem culpæ ex parte Dei non esse spe7. Pænitentiam non remittere formaliter ciale beneficium, aut gratiam ab ipsa contripeccalum. - Assertio secunda. – Secundo, tione distinctam ; quod esse omnino falsum dicendum est de causalitate formali, an, sci- dicto loco ostendi. licet, perfecta pænitentia, quæ amorem Dei 9. Modus loquendi quorumdam improbatur, super omnia aliquo modo includit, sit etiam - Et ideo alii minus improbabiliter dixerunt causa formalis remissionis peccati. Quam remissionem quidem esse aliquid distinctum quæstionem late nunc disputarem, nisi id præ. a contritione, tamen secundum connaturalem stitissem in citato loco 3 part., et ideo bre. ordinem esse debitam ipsi contritioni tanviter respondeo hujusmodi actum pænitentiæ quam formæ naturaliter informanti. Verumnon esse causam formalem remissionis pec- tamen, quamvis hoc possit ex parte pertinere rati. Quæ est sententia omnium antiquorum ad modum loquendi, tamen propter hoc ipTheologorum. Et primo sequitur aperte ex sum improbandum est , quia Concilium Tripræcedenti resolutione, quia causa dispositi- dentinum non ita loquitur, nec antiqui Theova, et formalis, respectu ejusdem effectus non logi. Est etiam contra rationem, quia ille efcoincidunt in eamdem numero, quia disposi- fectus non debetur immediate actui contritiotio non disponit ad seipsam, nec ad suum nis, sed gratiæ sanctificanti, quæ per illum formalem effectum, scd ad aliam formam, et infunditur. Quocirca, quamvis admitti possit effectum ejus ; sed pænitentia est causa dis- remissionem peccati secunduni connaturalem positiva ad remissionem peccati, et ad formam ordinem deberi et contritioni, et gratiæ sancper quam illa fit; ergo non est causa forma- tificanti, tamen non inde fit deberi in codem lis illius effectus. Quam rationem totam con- genere causæ, sed unicuique cum debita profirmant illa verba Conc. Trident., sess. 6.c.7: portione, illi ut dispositioni, huic ut formæ. Hanc dispositionem justificatio ipsa consegui- Sicut in naturalibus expulsio formæ aquæ tur, que non est sola peccatorum remissio, etc., necessario consequitur ex introductione caet quod sess. 14, c. 4, dicit contritionem præ- loris ut octo, et ex introductione forma parare hominem ad impetrandam remissio. ignis, tamen ex iila ut ex dispositione, ex nem peccati ; actus enim non impetrat suum hac ut ex forma. Ratio vero est eadem in effectum formalem, sed per sese confert illum. præsenti, quia hic effectus proxime et imme

8. Secundo, quia causa formalis hujus ef- diate debetur ipsi gratiæ, tanquam propriæ fectus nobis inbareos est unica, ut expresse formæ sanctificanti; illa enim est propria pardicit Concilium priori loco; sed illa causa est ticipatio divinitatis, et ideo illa constituit forgratia nobis infusa cum suis donis, ut idem maliter filium Dei, et proportionatum gloriæ; Concilium ibidem docet, evidenter illam gra- et ideo eliam illi debentur alia supernaturalia tiam distinguens a tota dispositione, tum dona, ac denique perfecta sanctitas, quæ conquia dicit consequi ad illam, tum etiam quia summatur in remissione peccati. Contritioni docet infundi juxta mensuram dispositionis, aulem debetur hic effectus, quasi mediate, tum denique quia ait sacramentum esse in- quatenus est proportionata dispositio ad talem strumentalem causam ejus, quod non est ve- formam. rum de ipso actu; ergo forma remittens pec- 10. An penitentia sit partialis causa forcatum non est actus ipse, sed gratia sanctifi- malis ad peccati remissionem. - Alii tandem cans, seu habitualis, quam propterea Augus- dixerunt, licet contritio per se sola non sit tinus vocare solet gratiam remissionis peccati, sufficiens, seu totalis causa formalis remissiout ex ep. 105 et aliis locis colligitur. Tertio, nis peccati, esse tamen partialem, quia ex illa ratio a priori est, quia noster actus per se- et habituali gratia consurgit integra et proipsum non habet vim ad restituendum homi- portionata forma excludens peccatum ; quia nem ad priorem statum, neque ad satisfacien- sicut peccatum dicit actum, vel moralem haduin Deo condigne; et ideo remissio peccati bitudinem ad illum , ita oportet ut formalis non potest formaliter esse a nostro actu, sed causa, expellens illud, actum oppositum, id XVII.

10

est, acium poenitentiæ, includat. Unde Conci- Et ideo necesse est ut Deus ipse gratis remitlium Tridentinum dixit hominem justificari tat; ergo nibil superest in peccato, quod for. per voluntariam susceptionem gratiæ et dono- maliter expelli possit per pænitentiæ actum , rum; in illo autem verbo, voluntariam, actum nec totaliter, nec partialiter. Atque ita divus includere videtur. Hanc opinionem significat Thomas in tota bac quæstione, et 1. 2, q. 113, Petrus Soto, lect. 4 de Penit. , et Dominicus et in 4, d. 17, ubi ex professo de hoc dispuSoto, lib. 2 de Natura et gratia, c. 18, in fine; tat, nunquam tribuit pænitentiæ hanc causaet est probabilis opinio.

litatem; et q. 28 de Veritate, art. 8, excludit 11. Verior opinio negans. – Mibi tamen omnem aliam, præter dispositivam. Et idem probabilius videtur cppositum , nimirum ac- inter antiquos attigit Altisiodor. , lib. 4 Sumtum pænitentiæ nullo modo includi intrinsece mæ, tract. 6, c. 2, q. 2, dicens solam gratiam in formali causa remissionis peccati, propter remittere culpam et pænam æternam, et lorationes generales adductas; præsertimque quitur de gratia sanctificante, et formali repropter testimonium Concilii Tridentini supra missione. Ac denique idem sentiunt alii Theo. ponderatum. Nam quod postea voluntariam logi, quos citato loco adduxi, ubi difficultates vocet susceptionem gratiæ , non indicat cau- omnes, quæ circa hoc occurrere possunt, pro salitatem formalem in actu, sed dispositionem viribus tractavi et exposui. Suboriebatur aurequisitam in adultis, quod nimirum consen- tem hic quæstio, an de potentia absoluta postiant suæ justificationi. Cujus argumentum sit penitentia sufficere ad remissionem pecest, quia interdum potest esse voluntaria jus- cati mortalis, sine alia justitia infusa ; de qua tificatio per solam attritionem, de qua nullus melius dicam disputatione sequenti, sect. 2. dixit esse causam formalem remissionis peccati. Unde nova ratio consurgit, quia formalis

Quid dicendum de effectiva causalitate. causa justitiæ in omnibus et semper est ea- 13. Poenitentiam non posse physice remille. dem, et post actum transactum, eadem etiam re peccatum. - Sed quid tandem dicendum perseverat; sed in multis, non solum parvu- est de causalitate effectiva ? Nam D. Thomas, lis, sed etiam adultis, qui justificantur, actus quæst. præced., art. 2, ad 3, docet pænitennon est formalis causa etiam partialis justi- tiam effective expellere peccatum. Quod exficationis, vel quia nunquam illum habue- ponens Soto, d. 13, q. 2, dicit poenitentiam runt, ut sunt parvuli; vel quia non habent ac- expellere effective per auxilium Dei, et d. 15, tum eo tempore quo justificantur, ut in adul- q. 1, art. 6, hanc efficientiam tribuit coctri. tis qui baptizantur, vel absolvuntur post amis- tioni, ut formatæ; quia sic, inquit, operatur sum usum rationis ; vel quia non habent ac- ad remissionein peccati. Breviter tamen dico tum per se satis proportionatum, ut in om- hic posse esse sermonem vel de efficientia nibus qui cum sola attritione justificantur; physica, vel de morali. De priori, certum est vel denique quia transacto actu, manet inte. nil posse efficere physice remissionem pecgra forma justificans; non est ergo actus cali, nisi id quod potest efficere physice grapænitentiæ, vel etiam amoris, pars formæ jus- tiam, quia in universum privatio non potest tificantis; sed eadem est causa formalis justi- tolli physica actione, nisi illa qua fit forma. tiæ, et remissionis peccati ; ergo actualis ope- Quod maxime verum erit de peccato, quoad ratio non pertinet intrinsece ad hanc causam illud morale, quod in ipso est; illud enim neformalem.

que tolli, neque fieri potest per physicam efli12. Denique in macula peccati, prout nunc cientiam, nisi in ratione alicujus formæ physieşt, duo possunt considerari : unum est phy- cæ, a qua provenit remissio ejus vel expulsio; sicum, quod est privatio gratiæ; aliud est quæ forma in præsenti nihil est, nisi gratia. Acmorale, scilicet, respectus ad præteritum pec- tus vero pænitentiæ secundum se, ut est actus catum, quod moraliter permanere censetur, virtutis, non potest physice efficere gratiam ; quandiu non remittitur. Primum horum im- imo nec actus supernaturales possunt ex se mediate remittitur formaliter per infusionem efficere physice habitus infusos, ut nunc supgratiæ, ut per se constat. Secundum autem pono. Hac igitur ratione non potest pænitennon potest tolli formaliter per actum pæni- tia physice ellicere remissionem et expulsiotentiæ , quia non est tam efficax ad reparan- nem peccati. Dixi autem, secundum se, et u dam injuriam, sicut fuit peccatum ail offen- est actus virtutis ; quia in lege nova, ut es dendum, propter infinitatem personæ offen- pars sacramenti, probabile est posse concu sæ, ut in citato loco 3 part. latius declaravi. rere effective ad infusionem gratiæ, sicut er

UP

« PredošláPokračovať »