Obrázky na stránke
PDF
ePub

mittere, si potest, ut lale oslendi in 3 tomo omnia; nec ex parte intellectus plus requiri3 partis, disp. 29, scct. 2 et 3; ubi etiam de tur. Ex parte autem voluntatis imprimis est privilegio martyrii dixi; quod statim insinua- liberlas, et distinctio sufficiens inter ipsos acbo. Casos ergo de peccatis oblitis communis tus ut unus possit sine alio exerceri, et indeest, et mihi certus ; et expresse traditur a D. pendentia eorum inter se ; nam actus dilecThoma, q. seq., art. 1, ubi mentem ejus am- tionis natura sua prior est, et independens plius explicabimus. Ratio vero a posteriori ab actu doloris; et ideo homo justus facilliest, quia in eo casu excusatur homo ab obļi. me potest illum sine alio elicere; et supra gatione agendi penitentiam (suppono enim diximus, actum doloris posse e converso sine oblivionem esse naturalem et inculpabilem); actu amoris fieri ; ergo nihil obstare potest, penitentiæ enim præceptum non obligat, nisi quominus in eo casu possit voluntas verum supposita conscientia peccati mortalis, quia et solum amorem elicere. solum propter illud delendum necessaria est; 8. Objectio solvitur. — Dicet fortasse aliergo non peccabit ille homo non agendo pe- quis, in eo casu denegaturum Deum supernitentiam ; ergo potest alio actu vel remedio naturale auxilium ad actum supernaturalem consequi peccatorum veniam. Palet hæc ul- amoris, et ideo fore mere naturalem, ac protima consequentia, quia alias homo ille im- inde insufficientem ad tollendum peccatum. plendo omnia præcepta, quæ illi possunt oc- At hoc improbabile est, et voluntarie dictum, currere ut necessaria et sufficientia ad salu- tum quia ex partc illius hominis nulla est tem, et habens fidem et spem, ut supponi- culpa actualis, propter quam Deus neget tale mus, adhuc maneret extra statum salutis ; auxilium ; propter præteritam autem non nequod est magnum inconveniens, alias nun- gat, ut supra ostendi; tum etiam quia vel est quam homo moraliter posset esse quietus, sermo de auxilio excitante ; et hoc non nesed deberet semper iterare actum pænitentiæ, gat, quia potius supponitur ille homo ex parne forte oblitus sit alicujus peccati.

te intellectus sufficienter et actualiter excita7. Quie oblivio excuset a formali pæniten- tus per considerationem fidei, que ex parte tia. - Hinc vero ulterius addo, hunc casuin intellectus excitatio sufficiens est, et secum oblivionis extendendum esse, non solum ad affert excitationem voluntatis , quantum est oblivionem habitualem, seu in actu primo, ex se; vel est sermo de auxilio concomitansed ad actualem seu in actu secundo, quæ dici te, vel concursu ; et hunc Deus non negat solet naturalis inconsideratio; quod immerito supposilo priori, nisi ex defectu hominis, ut Soto et alii negare videntur. Probatur, quia supra etiam probavi; ergo ex nullo capite in rebus moralibus eamdem vim habet ad impossibile est exercere tunc amorem sine excusandum actualis iuconsideratio inculpa- formali dolore. bilis, pro eo instanti, vel tempore quo est , 9. Per aclum amoris hominem justificari quam habet altera oblivio ; ergo et in præ- sine formali panitentia. - Superest probansenti habebit. Antecedens certum est ex his da altera conditionalis propositio, scilicet, si quæ traduntur in 1.2, q. 6, art. 6. Et ratio homo habeat actum amoris super omnia, stabreviter est, quia naturalis inconsideratio, tim justificari. Quam adeo certam existimavit dum est, ita causat involuntarium, sicut igno- esse Petrus Soto, ut non dubitaverit dicercesse rantia vel oblivio quandiu durat; quia ad vo- de fide. Et eamdem docet Cajetan., q. 87, 1. lendum non sufficit habitus, sed necessaria 1 ; et Greg., in 1, d. 17; et multa circa illam est actualis cogitatio. Ratio vero a priori est, tractat Adrian., Quodlib. 7, q. 4. Et probatur guia posita hac naturali inconsideraticne, vel breviter , nam illa verba Joan. 14 : Qui dilioblivione, voluntas potest per formalem ac- git me, diligetur, etc., æquivalent illi conditum dilectionis super omnia converti in tionali. Item illa 1 Joan. 4: Oinnis qui diligit, Deum, non exercendo pro tunc formalem ac- ex Deo natus est. Sumitur etiam ex Proverb. tum pænitentiæ; si autem habeat illum ac- 8 et 10: Ego diligentes me diligo, et :Universa tum amoris, statim justificatur; ergo conse- delicla oper t charitas. Et similia verba haquitur remissionem peccati sine formali actu bentur 4 Petri 4. Unde Bernardus, epist. 170 : pænitentiæ. Major probata est in simili in su- Nemo se amari diffidat, si jam amal, neque perioribus, quia ex parte intellectus cum illa enim redamure pigebit eum, qui nos amavit inconsideratione peccati potest esse actualis necdum amantes. Et August., lib. 2. contra consideratio divinæ bonitatis, et alicujus mo- Cresconium, c. 12, de peccatis loquens, alt: tivi, quod inducat ad diligendum Deum super Mundantur ipsa, quæ omnibus supereminel ,

charitate, quæ si adsit, omnia recte fiunt; si et non legitime excusabitur exercendo solum tero absit, omnia frustra fiunt ; et 14 de Civi- actum amoris, quia amor non impedit peccaale, c. ult., inquit, charitatem dividere inter torum detestationem, si aclu cogitantur ; imo filios Dei et filios perditionis. Ac denique Gre- ita movet ad illam, ut vis homo possit contigor., hom. 33 in Evangelia, ait, charitatem nere dolorem, si vere amat, etiamsi velit, esse ignem consumentem rubiginem pec- maxime quando intelligit peccata nondum cati,

fuisse remissa. 10. Probatur ratione. — Ralio vero est, 12. Memoria peccatorum debet esse practica, quia actus charitatis est perfecta conversio ut non excuset. — Addo etiam, licet absolute animo ad Deum, et virtute continet pæniten- possit unus actus ab alio separari, tamen sup. tiam, et aversionem a peccato, et propositum posila voluntate efficaci expellendi culpam, placendi Deo in omnibus; ergo infallibiliter quam formaliter vel virtute habet, qui vere seeum affert conversionem Dei ad hominem, amat, et supposila necessitate talis medii, et juxta illud : Convertimini ad me, et ego con- recogitationis peccatorum, non posse separatertar nd dos ; ergo secum affert remissionem ri, ut in superioribus etiam dixi. Videantur peccati. Et confirmatur, quia sopra ostendi- ibi dicta, nam hic procedunt cum eadem promus solum actum contritionis, si contingat portione. Solum oportet advertere, necessahaberi sine acta formalis amoris, esse veram rium esse ut memoria peccatorum practica contritionem, et consequenter excludere cul- sit, id est, ut occurrant tanquam detestanda pam; ergo multo magis hoc faciet actus di- et delenda ; nam alioqui non repugnat habelectionis. Patet consequentia, quia ulerque re hominem cogitationem quasi speculativam est per se necessarius, et continet alium in de peccato, et habere naturalem inconsideravirtute et proposito ; et aliunde actus dilec- tionem detestationis ejus ; ut autem homo tionis excellentior est. Uude confirmatur ulti- moveatur ad exercendum actum, non satis mo, quia hic actus de se est connaturalis dis- est cogitatio ipsius objecti secundum se, positio ad infusionem habitus charitatis, qui sed necessaria etiam est aliqualis ipsius habitus habet gratiam sanctificantem infalli- actus exercendi consideratio. Hanc vero, biliter sibi conjunctam, el consequenter etiam si moraliter et regulariter loquamur, sem. remissionem peccati mortalis; ergo, etc. De per excitabit amor, si verus est , præserqua ratione vide August. de Spiritu et litte- tim si conjunctam habet memoriam divinæ ra, c. 32. Ubi propter hanc causam vocat di- offensionis. lectionem justitiam, qua justi efficimur, quia habet inseparabiliter conjunctam dilectionem Deficiente formali pænitentia, necessaria est Dei simpliciter erga nos.

virtualis, et formalis in roto. Assertio

quarta. Extra casum oblitionis non remitti peccatum

13. Ultimo dicendum est, quando deest sine formali penilenlia. Assertio tertia.

pænitentia formalis, necessariam esse virtua11. Tertio dicendum est, extra casum na- lem cum proposito el voto ipsius formalis, ac turalis cblivionis, vel inconsiderationis, nun- propterea necessarius est amor super omnia. quam remitti peccatum sine formali actu pe- Unde sine altero ex his duobus actibus nunnitentiæ. Ita docent omnes, excepto Medina, quam remittitur mortale peccatum, secluso tract. 1 de Penit., g. 12, art. 2, ubi ait, licet sacramento, vel speciali privilegio. Fere hæc homo cogitet de Deo et peccatis suis, posse omnia constant ex supra dictis. Nam ad repro libertate sua habere actum dilectionis, missionem peccati necesse (st, ut voluntas quem vocat fructuosum et meritoriuin, sen- efficaciter avertatur a peccato, quod non poliens esse suficientein ad justificationem. Sed test nisi per pænitentiam formalem vel viroppositum recte declaravit Corduba, lib. 1, tuolem ; et, cum necessaria sit, per se lo9.15. Estque non solum securior, sed eliam quendo, formalis pænitentia, si illa desit in verior sententia. Et videtur plane sequi ex re, oportet ut saltem in voto habeatur ; non assertione prima. Nam, per se loquendo, hoc continetur autem in virtute et in volo, nisi in est medium necessarium ad illum effectum; dilectione super omnia ; ergo, si formalis conergo, quando potest commode adhiberi, non tritio desit, necessaria est illa dilectio ; ergo dabitur effectus sine tali medio. At vero, alter ex his actibus necessarius est. Addidi quando homo cogitat actu de suis peccatis, vero, cxlra sacramentum, quia cum illo sufqwtest facile adhibere remedium pænitentiæ; ficit attrilio; de qua postea. Dixi etiam, nisi ex privilegio, propter martyrium, in quo, ut Popul., ubi prius numerat compunctionem opinor, potest homo justificari sine formali et eleemosynam, postea vero addit aliud recontritione, et amore super omnia. Sed illud medium his verbis : Non habes pecuniam, non est speciale privilegium ; de quo dixi late in habes compunctionem , ecce Propheta clamat : disputatione 29 supra citata.

Prohibe linguam tuam a malo, etc., et in sa14. Addit præterea Vega, lib. 6 in Trident., lutem tibi sufficiet; ubi significat mutationem c. 38, per solam orationem posse peccatorem vitæ sine compunctione cordis sufficere. obtinere remissionem culpæ mortalis sine Idem, homil. 4 in 2 ad Corint. , in fine partis formali amore vel dolore, quia etiam oratio moralis, præter detestationem peccatorum, habet infallibilem promissionem. Sed est sin- ponit submissionem animi, gratiarum actio. gularis sententia; et mihi displicet, quia est nem in adversis, eleemosynam, oblivionem contra doctrinam generalem Conciliorum et acceptarum injuriarum, et assiduam precaSanctorum, et universales locutiones Scriptu- tionem. Et ad hunc modum loquuntur freræ, quibus supra necessitatem pænitentiæ et quenter alii Sancli. amoris ostendimus; nam hæc necessitas pos- 16. Chrysostomo salisfit. - Inter hæc testulat ut saltem virtute habeantur. Item, qui timonia præcipue sunt obscura illa verba petit veniam peccatorum, jam de illis cogi- Chrysostomi : Si non habes compunctionem , tat; ergo indebite petit veniam sine remedio, etc. Intelligo tamen, nomine compunctionis quod ipse potest et debet adbibere; nam ora- significasse ibi sensibilem dolorem et afflictio, ut exaudiatur infallibiliter, debet habere tionom, ct voluisse dicere mutationem vitæ conjuncta convenientia media, quatenus a susficere, per quam non solum intellexit proDeo exiguntur et ab homine exhiberi pos- positum futuræ vilæ, sed etiam detestationem sunt; alioqui temere petitur a Deo aliquid præteritæ. Quod sumo ex eodem Chrysost., sine hujuscemodi mediis. Sicut qui peteret hom. 42 in Matth., in fine, ubi eadem rememagnam gloriam sine magnis meritis, male dia numerat ad remissionem peccati, et dispeteret, et non mereretur exaudiri; illa ergo tinguit compunctionem a contritione cordis, petitio non habet infallibilem promissionem. et contritum cor dicit apprime requiri. Ergo petenda est a Deo vera pænitentia , et 17. Aliis testimoniis respondetur. — Circa auxilium ad illam, et consequenter remissio alia vero remedia, quæ Sancti ponunt, conpeccatorum; quia non est minus necessaria siderandum est Sanctos in his remediis nupænitentia, vel conversio cordis, ad remissio- merandis non servare leges rigorosæ partinem peccati, quam merita ad gloriam; et tionis seu divisionis , sed coaccrvatim numeutrumque est in potestate nostra cum divina rare omnia quæ conferunt ad remissionem gratia; hanc ergo præcipue poscimus, cum peccati, sive sit tanquam dispositio proxima, remissionem peccatorum postulamus, et præ- sive ut remota, sive id sit ad remissionem terea recognoscimus nostram pænitentiam culpæ, sive ad satisfactionem pro pæna, sive per se non sufficere, nisi liberalis Dei remis- per modum impetrationis, sive per modum sio intercedat.

dispositionis, sive etiam per modum sacra15. Objectio ex Patribus.-Una vero super- menli. Unde multa ex iis remediis, licet conest objectio contra necessitatem poenitentiæ; ferant, non tamen sunt simpliciter necessaria; nam Patres interdum plures causas vel re- nullum tamen est quod sine pænitentia sufmedia hujus remissionis assignant, æque tri- ficiat. Nam de baptismo, jam supra ostendibuentes hunc effectum charitati, vel eleemo- mus, sine pænitentia non remittere peccatum synæ, vel orationi, ac ipsi pænitentiæ; sicut actuale mortale. De martyrio, verum quidem ergo poenitentia per se, et sine aliis remediis, est, interdum in eo posse remitti peccatum potest interdum habere hunc effectum, ita et sine pænitentia formali; sed includitur votum alia remedia sine illa. Antecedens patet ex pænitentiæ formalis in ipsa voluntate martyOrigene, hom. 2 in Levitic., ubi hæc nume- rii, quæ virtualis quædam est pænitentia, ut rat, baptismum , charitatem , martyrium, supra suo loco dixi. De charitate jam dictum eleemosynam, ex Danielis 4, remissionem in- est quomodo habere debeat conjunctam pe. juriarum ex Matth. 6, el correctionem fratris nitentiam. De verbo veritatis, quod Augustia via mala ex Jacobi 1; August. , lib. 2 cont. nus ponit, certum est requiri eo modo, quo Crescon., ubi quatuor numerat, verbum ve- fides necessaria est, non tamen suflicit sine ritatis, sacrificium contriti cordis, eleemosy- dispositione voluntatis, quæ pænitentiam innam et charitatem ; Chrysost. , lomil. 22 ad cludit. Denique opera misericordiæ, vel patientiæ, et similia, conferunt quidem, vel ad bitum potest auferri. Sed contra, quia ista impetrandam veram pænitentiam, si ex fide conversiones sunt diversorum ordinum seu et aliquo modo supernaturali fiant, vel ad sa- generum, et ideo non sunt oppositæ; nam tisfaciendum pro poena, si culpa supponatur contraria debent esse ejusdem generis. Anteremissa ; non tamen per se sufficiunt ad re- cedens patet, quia conversio habitus physica missionem culpæ, nisi charitas et vera pæni- est per realem informationem cujusdam quatentia intercedant. Similiter oratio utilissima litatis; conversio autem peccati est moralis, est ad impetrandam remissionem peccati; quia actus semel factus, et non retractatus, non est tamen semper necessaria necessitate moraliter permanere censetur; ergo non suf. medii, nam interdum Deus prævenit et dat ficit una conversio ad excludendam aliam, efficax auxilium, etiam non petenti ; de quo sed moralis conversio per moralem debet late Vega, lib. 6 in Trident., c. 38; nec ipsa auferri, quæ non inducitur nisi per opposiper se sufficit ad impetrandam remissionem tum actum. Sicut e converso, quando volunculpæ, nisi impetret veram pænitentiam, pertas convertitur ad bonum objectum, et postea quam remittatur culpa, ut supra dictum est. manet moraliter conversa transacto actu, non

potest Deus ab illa auferre talem conversioSECTIO II.

nem , donec ipsa per contrarium actum moLlrum de potentia absoluta possint peccata mor- veatur; ergo similiter, etc. talia sine pænitentia remitti.

3. Contrariam sententiam tenet Scot., 4, d.

14, q. 1, § Ex his, et d. 16, q. 2; Gabr., d. 1. Quorumdam opinio. -Sensus quæstionis 14, q. 1, artic. 1, not. 2, et artic. 2, conc. 1; esse debet de poenitentia tam formali, quam Okam, in 4, q.8, dub. 2, lit. N, et q. 9, lit. E; virtuali, perfecta, vel imperfecta, ita ut quæs- Medin. , Cod. de Poenit., tract. 1, q. 7 et 12. tio sit, an sine omni motu peccatoris in Deum, Hi auctores in hoc fundantur, quod transacto vel adversus peccatum, hoc fieri possit. Et actu peccati, nihil manet in homine intrinsehoc modo multi negant posse tolli peccatum cum, unde denominetur peccator, seu esse ab bomine sine poenitentia. Ita tenent Soto, in peccato; sed ab actu præterito denominad. 15, q. 1, art. 2, dub. ult.; et Petrus Solo, tur, non simpliciter, sed prout subest ordinalect, 4 de Penit.; et frequenter Thomistæ in tioni divinæ, qua talis homo propter talem hanc sententiam inclinant propter verba D. actum ordinatus est ad talem pænam, seu ab Thomæ in hoc artic. 2 : Impossibile est, etc. obligatione ad pænam, quæ inde manet, Verumtamen hoc impossibile apud D. Tho- quam dicunt esse reatum peccati, ut hoc senmam non semper significat implicationem su intelligendum sit, quod dixit August., lib. contradictionis. In præsenti ergo sufficienter 1 de Nupliis, cap. 26, peccatum transire acexponitur secundum legem ordinariam , et tu, et manere reatu. Unde Basil., in Constit. considerata rerum natura, ut in commentario monast., c. 5 : Peccata (inquit) eo usque dulatius dixi, atque etiam Ledesma circa eum- rant, quandiu pravce actiones durant ; sublatis dem articulum indicavit, 1, part. 4, q. 27, ar- enim his, una etiam peccati substantia deletur, tic. 2.

et evanescit, licet peccantibus pæna propter 2. Fundamentum ejus.-Evasio.-Præclu- peccatum sit reposita. Ex hoc ergo fundaditur. — Fundamentum hujus sententia est, mento sic colligunt. Potest Deus non ordinare quia voluntas, semel conversa ad creaturam talem hominem ad pænam, etiamsi ipse nulper peccatum, manet moraliter eodem modo lum actum poenitentiæ faciat; ergo potest reconversa quandiu non mutatur; non potest mittere peccatum sine pænitentia. Hoc vero autem mutari, nisi per aliquem actum pro- fundamentum semper mihi visum est falsuın. priam; ergo sine illo non potest fieri ex con- Primo, quia hinc sequitur in justificatione versa aversa, vel e contrario ; ergo non potest non reinitti culpam, sed pænam tantum, vel ab illa tolli peccatum sine motu ejus, quia saltem sequitur, remitli peccatum, nihil aliud nisi tollatur illa conversio ad creaturam, non esse, quam remitti poenam. At hoc falsum tollitur peccatum. Dices, posse voluntatem est, tum quia Concil. Trident., sess. 5, demutari per infusionem alicujus habitus, qui cret. de Orig. peccat., c. 3, definit, in justififormaliter conferat conversionem oppositam catione auferri totum id, quod veram et proconversioni peccati; nam conversio peccati, priam rationem peccati habet; at pæna non quæ manet, et tollenda est per remissionem habet veram rationem peccati, sed illam supejus, habitualis est ; ergo per oppositum ha. ponit. Item quia non semper tota pena au

fertur in justificatione; ergo nec aufertur to. absque ullo motu præcedenti; sicut enim tum id, quod peccati rationem habet; quia nunc supplet imperfectionem illius motus et si peccatum, ordinatum a Deo ad poenam insufficientiam, ita posset omnino supplere condignam, habet rationem peccati, etiam or- carentiam ejus. Nam, quod attinet ad formadinatum ad partem aliquam illius pænæ reti. lem remissionem culpæ, perinde fere est hanebit aliquam rationem peccati. Imo juxta bere motum insufficientem, ac nullum haillam sententiam, quando remittitur pecca- bere, quandoquidem motus ille uatura sua tum, solum tollitur seu cessat ordinatio divi- non repugnat formaliter culpæ, sed potest nå ad pænam; illa autem ordinatio nec habet esse simul cum illa. rationem peccati, nec illud constituit, sed 5. Atque hinc tandem concluditur ratio, supponit.

quæ mihi videtur propria, scilicet, quia actus 4. Sensus quastionis duplex. - Prioris re- peccatoris non requiritur ad remissionem solutio. — Ut ergo inter has sententias judi- peccati, tanquam forma per se ipsam formacium feramus, advertendum est, duas hic liter excludens culpam, sed tanquam disposiposse tractari quæstiones. Una est, an sine tio congrua, et ex natura rei, et ex divina proprio actu peccatoris possit illi peccatum ordinatione; non repugnat autem Deum conremitti per alia dona Dei ; alia est, an sine ferre effectum formalem sine prævia disposiactu peccatoris possit peccatum remitti, tione ad formam, quæcunque tandem illa foret sine aliis donis crealis, sed per solam ma sit; quod etiam in naturalibus manifesefficaciam divinæ voluntatis destruentis ip- tum est. Et in præsenti declaratur : nam, si sum peccalum. Prior quæstio est propria contritio, verbi gratia, non cst forma per se hujus loci , in qua verisimilius censemus ipsam expellens percatum, ergo posita conposse Deum remittere culpam sine actu trilione adhuc est necessaria alia forma, quæ pænitentiæ, imo et omnino sine actu pecca- illud expellat. Unde, si Deus non adhiberet toris, conferendo ei alia dona. Quam senten- illam formam, cum contritione adhuc manctiam præter auctores citatos in secunda sen- ret peccatum, quod de potentia absoluta fatentia, tenent hanc partem cominuniler Tho. cere posset, cum remittere peccatum homini mistæ, tum hic, tum in 1. 2, q. 113, art. 2. contrito sit novum beneficium gratiæ, ut snEt probatur primo, quia præcipuum ex his pra dixi; ergo etiam e contrario potest illam donis est gratia unionis hypostaticæ, quæ formam infundere sine contritione, et sine non potest alicui naturæ conferri, quin sanc- alia disposilione peccatoris, et ita culpain tificetur. Posset autem Deus (ex communi remittere. sententia) assumere hypostatice naturam ho- 6. Neque contra resolutionem hanc urget minis peccatoris, et per ipsam assumptionem fundamentum prioris sententiæ. Recte cnim illam sanctificare et mundare a culpa, etiam- ibi responsum est, sine actibus ipsius peccasi toto priori tempore in peccato fuisset ; quæ toris posse a Deo in illo fieri talem mulatiotamen in instanti assumptionis non posset nem, et conversionem habitualem, quæ suffihabere actum natura prævium ad assum- ciens sit ad excludendum peccatum. Cum auptionem, ut latius probatur in materia de In- tem replicatur, hanc mutationem esse plıycarnatione. Secundo, D. Thomas et omnes sicam, et ideo per sese non posse excludere fere docent posse hominem dormientem in moralem culpam et aversionem, quam relistatu peccati mortalis justificari per marty- quit peccatum, respondetur negando hanc rium sibi voluntarium ex præcedenti volun- posteriorem partem seu consecutionem , tate ; et tamen in illo non præcedit actus quo quia illa mutatio physica, quæ in animo fit remittatur peccatum, sed remissio fit per in- per infusionem gratiæ, est adeo divina et esfusionem gratiæ; nam prior voluntas martyrii, cellens, ut ab homine tollat etiam deformitaquæ præcessit, non abstulit moralem macu- tem moralem peccati mortalis, quia reddit lam peccati, seu culpam, sed eam integram hominem objectum proportionatum divini reliquit. Tertio fere idem argumentum sumi- amoris supernaturalis, et ita non relinquit tur ex remissione peccati, quæ nunc fit per odio dignum quod, facit peccatum, et consesacramentum cum sola attritione quæ inter- quenter non relinquit illum dignum ælerna dum etiam tempore præcedit, nam etiam illa pæna, sed potius gloria, nec relinquit conrelinquit integram peccati maculam, et ta- versum ad creaturam, sed ad Deum. Unde, men Deus per sacramentum illam aufert in- licet talis conversio non fuerit per proprium fundendo habilus; possct ergo idem facere actum comparata, et sub ea ratione non di

« PredošláPokračovať »