Obrázky na stránke
PDF
ePub

ex cap. Tres sunt, et cap. Medicina, et cap. etc., Indulgentiam, absolutionem, etc., tollere Medicamentum, et cap. Quamobrem, de Pæni- ex opere operato venialia. Quod affirmat Sotentia, d. 1, et cap. De quotidianis, de Pæ- to, d. 18, g. 4, art. 1, quando dicitur a sacernit., d. 3, sumpta sunt ex Augustino, de Pæ- dote. Victoria vero in Summa 4, et Ledesma, nitent. medicina, cap. 2, et lib. 50 Homilia- 2, p. 4, q. 7, art. 3, hoc ostendunt, etiamsi rum, hom. ult., c. 3; Hier., Daniel. 4; Chry- dicatur a laico. Sed nullus eorum adducit sost., hom. 6 ad Heb. Et Ambr., de Elia et fundamentum : unde, qua facilitate dicitur, Enoch. De tunsione pectoris, loquitur specia- rejicitur: quia in re, quæ pendet ex positiva liter August. in epist. 108. Qui non de aliqua institutione , nihil affirmari potest, nisi vel institutione Ecclesiæ loquuntur, sed de effi- constet ex decreto aliquo, vel ex aliqua auctocacia, quam illa opera, ut sunt actus virtu- ritate, aut traditione : neutrum autem hic intum , habent ad obtinendam remissionem venitur. Ilia ergo solum est quædam deprepeccatorum, per modum impetrationis, vel catio, quæ, si fiat a ministro Ecclesiæ, nomidispositionis. Unde respectu mortalium pec- ne ejus habebit aliquam majorem vim impecatorum illis tribuunt aliquam efficaciam, ut trandi, propter Ecclesiæ merita. etiam colligi potest ex Conc. Tolet. IV, c. 9; 7. De episcopali benedictione. - De oratione sed quo peccata venialia minora sunt, eo ma- facta in ecclesia consecrata.-Et idem censeo jor est virtus in illis operibus ad eorum re- de episcopali benedictione. Et sumo ex Aumissionem.

gust., epist. 59, q. 5, ubi eam vocat interpel6. Confessio generalis. – Idem certum vi- lationem quamdam.De qua videri possunt plura detur de confessione generali; nullum enim apud Joannem Durandum, lib. 2 de Ritibus est decretum continens, vel indicans specia- Eccles., c. penult. Citari autem solet de hac lem institutionem, nec antiqui Theologi ejus benedictione, et pro hoc effectu, c. Benedictio, meminerunt ; sed, quia illa confessio est ex- et c. Dictum, et c. Maledicam, 1, q. 1. Sed terior actus pænitentiæ, si debito modo fiat, nihil ad rem præsentem faciunt. Nam in i et et illi correspondeat interior actus proportio- 3 c. nulla de hac re, aut alia simili mentio fit; natus, delebit quidem peccata venialia, non in secundo vero solum ait Augustinus, sacraex opere operato, sed ex dispositione ope- mentalium consecrationem, seu benedictiorantis, quia est universalis detestatio pecca- nem non privari suo effectu, etiamsi sacerdos torum. Quod etiam notavit Soto supra , di- ministrans malus sit. Denique solent Episcopi cens (et merito) id non probari ex dict. c. De concedere indulgentiam , quando solemniter quotidianis. Quod est August., in Enchir., c. benedicunt; illa vero spectat, vel ad impetra71, et in eo nulla est mentio de confessione tionem aliquam, vel ad remissionem alicujus generali. Addit vero Soto hoc esse receptum pænæ, non culpæ. Præterea, oratio facta in communi consuetudine Ecclesiæ , et sentit ecclesia consecrata habet fortasse apud Deum sufficere ad hanc efficaciam ex opere opera- aliquam majorem vim ad impetrandum, proto. Sed revera non sufficit sine institutione, pter Ecclesiæ merita, tamen effectum ex opequia, si est sermo de consuetudine tantum re operato nullum habet, ut latius ostendi illius boni operis, illa non magis potest hoc dict. disp. 15. Quod vero Palud. adducit ex præstare in hoc opere, quam in aliis operi- 3 Reg. 4: Qui oraverit in domo hac, vel nihil bus bonis. Si vero sit sermo de consuetudine probat, vel ad summum declarat a simili gesub hac apprehensione, si apprehensio est nus illud impetrationis. falsa, nihil poterit conferre ad hunc effectum. 8. De sacramento unctionis. De pane beAddo etiam, non esse verum dari hanc con- nedicto. – Præterea, de sacramento unctionis suetudinem hoc modo explicatam, cum plu- extat titulus in Decretal., qui solet citari ad res, et fere omnes docti viri oppositam exis- hoc; sed sine causa, quia ibi solum fit mentio timationem habeant. Ac denique, qualis- extrema unctionis et confirmationis, quæ non cunque esset illa consuetudo , non posset sunt sacramentalia, sed sacramenta. Recensufficere ad hunc effectum, sicut neque ad in- sentur etiam quædam aliæ unctiones cæremodulgentiam, vel remissionem pænæ, nisi præ- niales; sed de nulla dicitur, quod fiat ad tolcedat concessio habentis potestatem. Aiunt lenda venialia, sed et ad ornatum et ad alivero quidam moderni, quamvis confessio per quam sacram significationem , et fortasse se sola non sufficiat ad remissionem, tamen etiam ad aliquam impetrationem. De pane bedeprecationem illam, quæ solet ex usu Eccle- nedicto constat nobis ejus usum esse antisiæ dici a sacerdote, scilicet : Misereatur tui, quissimum; de quo multa videri possunt apud Waldensem, de Sacramentalibus, c. 167, et operato, quam aliis sacramentalibus, ut viDurand., d. lib. 2, c. ult. Inter alios vero ejus dere etiam licet in Turrecrem., in c. Aquam, meminit August., lib. 2 de Peccat. meritis, de Consec., d. 3. Nullum ergo invenitur sacap. 26, et vocat panem catechumenorum; cramentale de facto institutum ad tollenda nam illis non dabatur Eucharistia, sed loco il- peccata venialia ex opere operato. lius dabatur hic panis benedictus. Unde constat non fuisse institutum ad tollenda venialia Non.

Non esse in Ecclesia potestatem ad instituenda

signa sensibilia , quæ ut instrumenta kunc ex opere operato, quia catechumeni non erant capaces hujus effectus ante baptismum. Sole

huius effectus ante baptismum Sole effectum conferant. Conclusio secunda. bant autem fideles communicare diebus do- 10. Dicendum secundo est, probabilius viminicis; postea vero, cum illa consuetudo deri non esse in Ecclesia potestatem ad inpaulatim aboleretur, introductum est, ut pa- stituenda signa sensibilia , et quasi instrunis benedictus daretur etiam baptizatis, quasi menta, quæ ex opere operato tollant peccata in memoriam et significationem Eucharistiæ; venialia. In hac conclusione non est certituergo nullum est hic fundamentum hujus ef- do, quia non videtur dubium, quin potuerit fectus. Nam c. Cum omne crimen, de Cons., d. Christus hanc potestatem dare Ecclesiæ. 2, quod Soto ad hoc propositum affert, nihil Quamvis non desint qui negent potuisse omnino ad causam facit, quia ibi solum dici- Christum dare Ecclesiæ potestatem instituentur, omne crimen atque peccatum, oblatis Deo di signum remissivum peccati venialis ex sacrificiis, deleri, et totus ille textus est de sa- opere operato , nisi dando etiam potestatem crificanda et ministranda Eucharistia; de pane ad instituendum signum efficax gratiæ sancautem benedicto nullum est ibi verbum. tificantis ex opere operato, quia, licet ad re

9. De aqua lustrali. - Superest sola aqua missionem peccati venialis absolute non sit lustralis instituta ab Alexandro I, ut habetur necessaria infusio gratiæ, tamen ad remissioin i ejus epist. et in c. Aquam, de Cons., d. 3. nem ejus ex opere operato est necessaria , Et de hac est aliqua major verisimilitudo, quia non potest peccatum veniale tolli, nisi quia in ejus institutione, seu benedictione di- per internam renovationem et sanctificatiocitur, vel potius petitur, ut sit in sanctifica- nem; et ideo, si hæc renovatio non fit per tionem, et comparatur cum legalibus cære- actum ex se sufficientem ad expellendum moniis, quæ suo modo sanctificabant ex ope- peccatum veniale, necesse est, ut fiat per inre operato. Nihilominus censeo, etiam de hac fusionem habitus, vel augmentum ejus. Quod oppositum esse verius; quia, cum hæc res sit si hoc verum esset, optime probaretur Ecclegravis, debuisset institutio esse clara et ex- siam non habere hanc potestatem instituendi pressa, si ad hunc effectum ordinaretur. Ver- signum, vel causam remissivam peccati vebum autem illud sanctificandi , amplissimum nialis ex opere operato, quia non potest inest. Et de legalibus cæremoniis affirmat Au- stituere signum efficax gratiæ ; non enim pogustinus, de Vera et falsa pen., c. 20, abstu- test instituere sacramenta. lisse peccata venialia , quod sine dubio non 1 1. Verumtamen fundamentum illud exisfaciebant ex opere operato. Sed quia erant timo esse falsum; potuisset enim Christus, si actus religionis et humiliationis cujusdam, voluisset, vel per se ipsum instituere hujusideo, si debito modo fierent, poterant ex dis- modi signum remittens venialia, et non dans positione operantis conferre illum effectum. gratiam, vel dare Ecclesiæ potestatem ad illud Ita ergo de hac cæremonia intelligendum est. instituendum. Quod plane supponunt omnes Addit vero D. Thom., ex intercessione Eccle- auctores qui tractant de his sacramentalibus; siæ, quæ ex vi talis institutionis applicatur, nullus enim eorum dixit implicare contradichabere hnjusmodi aquam vim quamdam mo- tionem, quod dentur talia sacramentalia ; sed ralem ad tollenda impedimenta, vel coercendo supponendo non implicare, inquirunt, an de dæmones, sicut fit exorcismis; vel excitando facto sint, vel in Ecclesia sit potestas ad illa in homine bonum motum; et hoc modo, ait instituenda. Deinde, cum infusione gratiæ deservire ad justificationem , ut videre est in habitualis, absque actu per se sufficiente, po4, d. 6, q. 2, art. 3, q.2, ad 4, et d. 16, q.2, test Deus remittere peccatum veniale; ergo art. 2, q. 4. Quod per modum impetrationis etiam sine gratia potest id facere; quia illa optime juxta mentem ejus intelligitur. Unde gratia non concurrit formaliter ad illam refere omnes Doctores citati non tribuunt in missionem, sed concomitanter ; et ideo poshoc majorem vim aquæ benedictæ ex opere set fieri infusio illius sine tali remissione; ergo et e contrario posset fieri remissio sine septem sacramenta, quæ ex opere operato illa, quia non est major connexio, aut per se tollant venialia : sunt etiam plura alia remedependentia. Unde non solum de possibili, dia, quæ ex opere et dispositione operantis sed etiam de facto existimo probabile aliquan- hunc effectum conferant; quid ergo necesse do ita fieri, saltem per sacrificium Missæ, vel fuit alia signa ex opere operato per Ecclesiam in ipsis offerentibus, vel in his pro quibus institui posse?Neque ex remissione temporalis offertur, si habeant aliquem bonum motum pænæ sumi potest argumentum, tum quia contra peccatum, quamvis per se non suffice malum culpæ difficilius tolli debet, et magis ret. Ratio autem est, quia de potentia abso- requirit proprium actum ipsius hominis; tum luta potest Deus remittere peccatum veniale etiam quia pena temporalis non remittitur sine ulla interna renovatione physica, et de ex concessione vel indulgentia Ecclesiæ, nisi facto posset remittere per aliqualem renova- applicando, ex Christi, vel Sanctorum satistionem actualem, id est, per actum virtutis factionibus, quantum est necesse ad hujusaliquo modo oppositum veniali peccato, licet modi solutionem; quod non ita proprie locum non per se sufficientem ad expellendum illud, habet in remissione culpæ. Quapropter, ex ut esset in præsenti usus religiosus talis sa- communi sententia per indulgentias remitcramentalis cum aliqua submissione ad Deum; tuntur pænæ, non vero culpæ etiam veniales, quamvis ergo sit certum Christum Dominum ut latius in proprio loco dicemus. non dedisse Ecclesiæ potestatem ad instituen- 14. Cur hic effectus tribuatur magis his sadum signa, quibus gratia infundatur, tamen cramentalibus quam aliis actibus. — Solum cum ad tollendum peccatum veniale per se oportet, ut satisfaciamus interrogantibus, cur non requiratur gratiæ infusio, adhuc manet effectus remittendi peccata venialia potius incertum, an dederit potestatem instituendi tribuatur his sacramentalibus, quam aliis acprædicta signa remissiya ex opere operato tibus, quandoquidem ipsa per se nihil convenialium peccatorum.

ducunt; quod enim excitare possint mentem 12. Nihilominus tamen conclusio posita vera hominis ad dolorem peccati, vel reverentiam videtur, quia in re gravi et supernaturali non Dei, vel alium similem motum, quo remittanest affirmandum, nisi quod ex sacra Scriptu- tur peccata venialia, commune est aliis rebus, ra, vel ex traditione, et usu Ecclesiæ, vel ex ut imaginibus, concioni , vel lectioni sacræ, urgente ratione deducta ex aliis principiis re- etc. Respondetur, imprimis hunc numerum velatis, colligi potest; hic autem nihil horum sacramentalium quoad hunc effectum non intervenit. Nam ex Scriptura solum habemus esse certa aliqua ratione, aut auctoritate funilla verba Joann. 20 : Accipite Spiritum Sanc- datum, et ideo non esse inconveniens, quod tum ; quorum remiseritis peccata, remittuntur posset augeri, vel minui, juxta probabilem eis ; vel illa Matt. 16 et 18 : Quæcunque sol- aliquam rationem. Nam inter Doctores etiam deritis super terram, etc. At vero priora verba alii sex numerant, alii novem; et in rudiintelliguntur de potestate remittendi peccata mentis Doctrinæ Christianæ tria ex illis omitper sacramentum pænitentiæ, ut constat ex tuntur, et adduntur alia tria remedia, scilicet Conc. Trid., sess. 14, et infra latius dicemus. communicare, audire Missam, et concionem Posteriora autem verba, si de absolutione sacram, quæ sine dubio sacramentalia non peccatorum intelligantur, eumdem sensum sunt. Deinde dicitur, triplici titulo aliquam achabent; extenduntur vero ad potestatem re- tionem externam numerari inter hæc rememittendi pænas per indulgentias, et ad potes- dia. Primus est, quia ex genere suo, et ex tatem ligandi et solvendi per censuras, et alia modo quo fit, habet adjunctum aliquem dopræcepta, quæ ad gubernationem Ecclesiæ lorem peccatorum, vel significationem ejus, pertinent.

ut confessio generalis, vel tunsio pectoris. 13. Ulterius suadetur. --- Rursus ex tradi- Secundus est propter specialem vim impetione, et usu nihil habemus ; quin potius ex trandi remissionem peccatorum, fundatam non usu potest sumi argumentum, quod in vel in aliqua promissione Dei, seu locutione hujusmodi materiis efficax est. Ostendimus Scripturæ, ut est in eleemosyna, vel in propria enim hactenus Ecclesiam non instituisse ali- petitione, ut est in Oratione Dominica. Terquod signum hujusmodi; ergo signum est tius est ob specialem impetrationem divini non recepisse ad hoc potestatem. Præterea auxilii, vel motionis, fundatam in orationibus nec est ulla ratio, vel necessitas, ob quam Ecclesiæ, quæ per specialem consecrationem, hæc potestas data sit. Nam Christus instituit vel benedictionem ad hunc effectum applicantur; et hujusmodi est aqua benedicta, quæ per quodlibet peccatum mortale. Ergo per quodpropterea non utcunque operatur ex appre libet sequens mortale peccatum redeunt peccata hensione sumentis illam ; alioqui tantumdem prius per pænitentiam dimissa. valeret, si existimaretur benedicta, quamvis2. Præterea, super illud Luc. 11: Revertar non esset; vel, si homo illam assumeret, ut in domum meam unde exivi, dicit Bedał: Tisignum excitativum, sine alia benedictione mendus est iste versiculus, non exponendus, eumdem effectum haberet , quod est præterne culpa , quam in nobis extinctam credeEcclesiæ sensum. Habet ergo vim moralem bamus, per incuriam nos vacantes opprimat. quasi applicandi Ecclesiæ intercessionem, Hoc autem non esset nisi rediret. Ergo culpa quam fortasse vim habent etiam aliæ rés, per poenitentiam dimissa redit. quæ fere eisdem verbis ab Ecclesia benedi- 3. Præterea, Ezech. 18 Dominus dicit : Si cuntur, ut ex Pontificali Romano constat de averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniconsecratione Episcoporum, Abbatum, etc. quitatem, omnes justitiæ ejus, quas fecerat, Cætera vero, in quibus aliquis titulus istorum non recordabuntur. Sed inter alias justitias, non reperitur, non est cur in hoc ponantur quas fecit , etiam præcedens pænitentia continumero, vel si vulgo ponuntur, est propter netur, cum supra dictum sit , pænitentiam aliquam similitudinem, vel participationem esse partem justitiæ. Ergo postquam pænitens eorum, quæ diximus.

peccat, non imputatur ei præcedens pæniten

tia, per quam consecutus est veniam peccatoQUÆSTIO LXXXVIII.

rum. Redeunt ergo illa peccata.

4. Præterea, peccata præterita per gratiam DE REDITU PECCATORUM PER POENITENTIAM DIMIS- teguntur, ut patet per Apostolum, Rom.4, inSORUM, IN QUATUOR ARTICULOS DIVISA. ducentem illud Psalmistæ : Beati quorum re

misse. sunt iniquitates, et quorum tecta sunt Deinde considerandum est de reditu peccato peccata. Sed per peccatum mortale sequens , rum per poenitentiam dimissorum.

gratia tollitur. Ergo peccata, quæ fuerant

prius commissa, remanent detecta. Et ita viEt circa hoc quæruntur quatuor :

detur quod redeant. 1. Utrum peccata, per pænitentiam dimissa, Sed contra est, quod A postolus dicit Rom. redeant simpliciter per sequens peccatum. 11: Sine poenitentia sunt dona et vocatio Dei.

2. Utrum aliquo modo per ingratitudinem Sed peccata penitentis sunt dimissa per doredeant specialius secundum quædam pecca- num Dei. Ergo per peccatum sequens non re

deunt dimissa peccata, quasi Deus de dono re3. Utrum peccata redeant in aliquali reatu. missionis pæniteat.

4. Utrum illa ingratitudo , per quam re- Præterea, Augustinus dicit in lib. respondeunt, sit speciale peccatum.

sionum Prosperi 3 : Qui recedit a Christo, et

alienatus a gratia finit hanc vitam, quid , nisi ARTICULUS I.

in perditionem vadit? sed non in id, quod re

missum est, recidit, nec pro originali peccato Utrum peccata per pænitentiam dimissa, re- damnabitur. deant simpliciter per sequens peccatum'. Respondeo dicendum, quod (sicut supra dic

tum est) in peccato mortali sunt duo, scili1. Ad primum sic proceditur. Videtur, quod cet aversio a Deo, et conversio ad bonum creapeccata dimissa redeant per sequens peccatum. tum. Quicquid autem est ex parte aversionis in Dicit enim August. in lib. de Baptismo ? : Re- peccato mortali, secundum se consideratum, dire dimissa peccata, ubi fraterna charitas non est commune omnibus peccatis mortalibus ; quia est, apertissime Dominus in Evangelio docet, per quodlibet peccatum mortale homo avertitur in illo servo, a quo dimissum debitum Dominus repetit, eo quod ille conseroo suo debitum ' In Luc., c. 58, non multum remote ante nollet dimittere. Sed fraterna charitas tollitur finem, t. 2.

2 Q. 85, art. 3. * Infra, art. 2, et 3, corp. Et 4, d. 22, quæst. 3 Refertur hoc de Penit., d. 4, c. Qui rece1, art. 1.

dit; id habet Prosp., in respon. ad 2 ratio• Lib. 1 de Baptismo cont. Donatist., c. 12, nem Gallorum. in medio,

4 Q. 86, art. 4.

ta.

rsas causas alius reatus. Et hoc arteritentiam pec

a Deo. Unde et per consequens, macula, quæ deant secundum quod ex talibus actibus causaest per privationem gratiæ, et reatus pæna bantur. Contingit autem, quod sequens actus ætern, communia sunt omnibus peccatis mor- peccati virtualiter continet reatum prioris pectalibus. Et secundum hoc intelligitur id, quod cati, in quantum scilicet aliquis homo, secundo dicitur Jacob. 2: Qui offendit in uno, factus peccans, ex hoc ipso videtur gravius peccare, est omnium reus. Sed ex parte conversionis quam prius peccaverat, secundum illud Rom. peccata mortalia sunt diversa, et interdum con- 2 : Secundum duritiam tuam, et cor impænitraria. Unde manifestum est, quod ex parte tens, thesaurizas tibi iram in die iræ ; ex hoc conversionis, peccatum mortale sequens non fa- scilicet solo, quod contemnitur Dei bonitas, que cit redire peccata mortalia prius abolita ; alio. ad pænitentiam expectat. Multo autem magis qui sequeretur, quod homo per peccatum prodi- contemnitur Dei bonitas, si post remissionem galitalis reduceretur in habitum oel dispositio- prioris peccati , secundo peccatum iteretur : nem avaritiæ prius abolitæ. Et sic contra- quanto majus est beneficium peccatum remitrium esset causa sui contrarii, quod est impos- tere, quam peccatorem sustinere. Sic igitur per sibile. Sed considerando in peccatis mortalibus peccatum sequens pænitentiam, redit quodamid quod est ex parte aversionis absolute, per modo reatus peccatorum prius dimissorum, non peccatum mortale sequens redit illud, quod in quantum causabatur ex illis peccatis prius fuerat in prioribus peccatis ante dimissionem, dimissis, sed in quantum causatur ex peccato in quantum per peccatum mortale sequens homo ultimo perpetrato, quod aggravatur ex peccaprivatur gratia, et fit reus pænæ æternce, si- tis prioribus. Et hoc non est peccata dimissa cut et prius erat. Verum, quia aversio in pec- redire simpliciter, sed redire secundum quid, cato 'mortali ex contersione quodammodo cau- in quantum scilicet virtualiter in peccato sesatur, recipiunt ea , quæ sunt ex parte aversio. quenti continentur. nis, quodammodo diversitatem per compara- Ad primum ergo dicendum, quod illud vertionem ad diversas causas : ita quod sit alia bum August. videtur esse intelligendum de readersio, et alia macula, et alius reatus, prout ditu peccatorum, quantum ad reatum ponæ consurgit ex alio actu peccati mortalis. Et hoc æternce in se consideratum ; quia scilicet post modo in questionem vertitur, utrum macula pænitentiam peccans, incurrit reatum pænæ et reatus pænæ æternir, secundum quod causa- æternæ, sicut et prius ; non tamen omnino probantur ex actibus peccatorum prius dimisso- pter eamdem rationem. Unde August., in lib. rum, redeant per peccatum mortale seguens. de responsionibus Prosperi ', cum dixisset , Quibusdam igitur visum est, quod simpliciter quod non id, quod remissum est, recidit, nec pro etiam hoc modo redeant. Sed hoc non potest originali peccato damnabitur, subdit : Qui taesse, quia opus Dei per opus hominis irritari men ea morte afficitur, quæ ei propter peccata non potest. Remissio autem peccatorum prio- dimissa debebatur; quia scilicet incurrit morrum fuit opus divince misericordiæ. Unde non tem æternam, quam meruerat per peccata præpotest irritari per sequens peccatum hominis, terita. secundum illud Rom. 3: Numquid increduli- Ad secundum dicendum, quod in illis verbis tas illorum fidem Dei evacuavit ? Et ideo alii non intendit dicere Beda, quod culpa prius ponentes peccata redire, dixerunt, quod Deus dimissa hominem opprimat per reditum reatus non remittit peccata penitenli postmodum præteriti, sed per iterationem actus. peccaturo, secundum præscientiain, sed solum Ad tertium dicendum, quod per sequens pecsecundum præsentem justitiam ; praescit enim catum, justitive priores oblivioni traduntur, in se pro his peccatis cum æternaliter puniturum, quantum erant meritoriæ vitae veternæ, non taet tamen per gratiam facit eum præsentialiter men in quantum erant impeditivæ peccati. justum. Sed nec hoc stare potest, quia si causa Unde si aliquis peccet mortaliter, postquam absolute ponatur. et effectus ponitur absolute. restiluit debitum, non efficitur reus, quasi deSi igitur non absolute ficret per gratiam, et bitum non reddidisset. Et multo minus tradigratiæ sacramenta peccatorum remissio, sed tur oblivioni poenitentia prius acta, quantum ad cum quadam conditione in futurum dependente, remissionem culpæ, cum remissio culpæ magis sequeretur, quod gratia, et gratiæ sacrameuta sit opus Dei, quam hominis. non essent sufficiens causa remissionis peccatorum. Quod est erroncum, utpote derogans gra- ' Prosper, in responsione ad 2 rationem tiæ Dei. Et ideo nullo modo polest esse, quod Gallorum. Et refertur de Penit., d. 4, c. Quis macula et reatus præcedentium peccatorum re- recedit.

« PredošláPokračovať »