Obrázky na stránke
PDF
ePub

cludit quominus divisum illud possit esse pe- guantur illæ pænitentive ex parte finis; qui nitentiæ virtus, et adæquate illa omnia mem- tamen extrinsecus est respectu poenitentiæ, bra comprehendere. Præterea distingui pos- et ideo non distinguit essentiales species. set pænitentia agenda et recipienda. Nam 4. Dirisio hac locum habet in actibus interAugustinus præcipue dividere intendit pæni- nis. — Secundo, ut hoc amplius explicemus, tentiam agendam ab ipso suscipiente; et hæc possumus ex dicta doctrina colligere, divisemper est virtus, seu actus virtutis, etiam- sionem illam habere locum suo modo in insi post baptismum in ordine ad conficiendum teriori pænitentia, maxime autem in exteriosacramentum facienda sit ; non est tamen ri, de qua potissimum loquitur Augustinus. hoc semper necessarium, præsertim quando Primum explicatur; nam interior poenitentia, aliquis semel confessus est peccata com- secundum essentialem rationem suam, eadem missa.

haberi potest, vel debet de peccatis mortali2. Conclusio. - Hoc ergo supposito, res- bus, sive ante, sive post baptismum commissa pondet D. Thomas recte esse divisionem illam sint. Nam si sit contritio, semper est ejusdem traditam , quia virtus pænitentiæ movet ho- rationis essentialis; si vero habeatur atıritio, minem ad agendam pænitentiam convenien- hæc, ut in superioribus tractando de baplistem et statui ipsius hominis, et gravitati pec- mo ostendi, et infra etiam atlingetur, eadem catorum, quia, cum sit virtus, operatur se- secundum substantiam necessaria est de peccundum debitas circumstantias. Sed alia pe- catis mortalibus, ante vel post baptismum nitentia necessaria est de peccatis mortalibus commissis. Nihilominus differunt hæ duæ paante baptismum , et alia post baptismum, et nitentiæ, quod prior respicit semper medium alia rursus de venialibus; ergo convenienter baptismi, quod saltem in voto includit, ut sit dala est illa divisio. Minorem declarat D. efficax ad destruendum peccatum, qui est fiThomas ex fine pænitentiæ, qui est vitam in nis poenitentiæ; posterior vero respicit sacramelius commutare; quia species (inquit) re- mentum confessionis; et, quia hæc duo sarum moralium ex fine distinguuntur; finis cramenta habent diversos fines proximos, autem poenitentiæ ante baptismum est rege- ideo ctiam illæ duæ pænitentiæ eosdem fines neratio in novam vitam; post baptismum ve- respicere dicuntur, et secundum eos distingui; ro est reformatio vitæ prius habitæ, et cor- quæ tamen distinctio in ordine ad poenitentiæ ruptæ, quando pænitentia est de mortalibus; virtutem accidentalis est, ut declaravi. per pænitentiam autem venialium solum fit 5. Maxime tamen habet in externis. - Atmutatio in perfectiorem operationem vitæ ; que hinc fit, ut magis differant hæ duæ pæniita ergo apte divisio illa data est.

tentiæ in actibus externis. Primo quidem in 3. Sitne distinctio essentialis, vel acciden- ordine ad remissionem culpæ; nam una imtalis. — Ex qua declaratione posset aliquis perat exteriorem confessionem ; alia vero exintelligere, hanc divisionem dari in diversas teriorem ablutionem, quæ, quatenus fit ex inspecies pænitentiæ, quia distiuctio actuum tentione destruendi culpam, præsertim acmoralium ex fine, specifica est et essentialis. tualem, a virtute pænitentiæ imperatur, et Sed revera illa divisio accidentalis est , nam inter actus ejus externos numerari potest. suinitur aut ex diversis statibus pænitentis, ut Quantum ad remissionem autem pænæ, est sunt esse , vel non esse baptizatum ; aut ex discrimen, quia de peccatis mortalibus ante diversis objectis materialibus, qualia sunt di- baptismum commissis, per se loquendo, non versa peccala. Ex illis autem diversis stati est necessaria exterior pænitentia satisfactiva bus provenit, ut secundum divinam institu- præter baptismum, quia cum in illo fiat renotionem alius poenitentiæ modus sit necessa- vatio per modum regenerationis, omnis poerius ante vel post baptismum , ut totum no- na per illum remittitur. Quod secus est in cumentum, quod peccatum intulit, removea- pænitentia, quæ agitur de peccatis commissis tar. Et quia hic est finis pænitentiæ, ideo in post baptismum, ut infra latius dicemus. Dixi ordine ad illum finem distinguuntur illa autem, per se, tum quia si baptismus suscipi membra. Quæ magis est distinctio in mediis non possit, tunc poterit esse necessaria talis ad illum finem, qualia sunt illa duo sacra- penitentia, etiam de peccatis ante baptismenta, quam in proprio et intrinseco fine ip- mum, ut plene remittantur; tum etiam quia, sius poenitentiæ. Quamvis considerando ef- licet propter dictam satisfactionem non sit fectum proximum baptismi, aut absolutionis, necessaria talis poenitentia exterior, propter ille habeat rationem finis; et sic etiam distin- curationem tamen vitæ futuræ, vel propter excitandum animum ad veram interiorem quia ante baptismum non sunt peccata vc. pænitentiam, necessaria esse potest. Et pro- nialia sine mortalibus, neque etiam possunt pter hanc præcipue causam videtur Augusti- auferri sine mortalibus. Circa quam responnus distinxisse illa duo membra.

sionem Scotus et alii objiciunt contra secun6. Difficultas circı tertium me nbrum decla. dum principium assumptum. Sed illud nos in ralur. - Sed tunc occurrit difficultas circa superioribus definivimus, et ostendimus, quotertium membrum, quo modo in illa divisio- ties veniale peccatum conjunctum est morne sit additum. Et ratio dubitandi est, quia il. tali, nunquam auferri, saltem de lege ordinalud membrum non opponitur aliis duobus, ria, sine mortali. Major nobis difficultas est in sed poenitentiæ de mortalibus; nam cum ve- alio principio, scilicet, quod ante baptismun nialia peccata possint et ante, et post baptis- non possit esse peccatum veniale sine mormum committi, etiam penitentia illorum po- tali. Et ratio dubitandi sumitur ex 1. 2, quia test in illa duo membra distingui; non ergo non oportet, ut primum peccatum hominis recte condistinguitur hoc membrum aliis non baptizati pervenientis ad usum rationis duobus. Duobus modis possumus hoc decla- sit peccatum mortale, sicut nec in homine rare; et in utroque trimembris illa divisio jam baptizato in infantia idem videtur necesduas bimembres in virtute seu implicite con- sarium. Sed D. Thomas 'ad hoc responderet tinet, quamvis diversimode. Prior modus est, negando assumptum. Qui vero nollet ad illam ut duo prima membra intelligantur de penicoarctari doctrinam, quia re vera difficilis est tentia mortalium peccatorum ante vel post et rigorosa, posset in præsenti dicere, perinbaptismum commissorum. Ita ut prior divisio de esse, quod peccatum veniale sit conjuncsit: Pænitentia alia est de mortalibus, alia de tum originali, vel mortali, nam sine illo revenialibus peccatis. Et rursus pænitentia de mitti non potest. Atque ita semper tollitur per mortalibus alia est ante, alia post baptismum. illud remedium, quo tollitur peccatum morStatim vero se offert interrogatio, cur hæc tale, vel originale, sive hoc sit pænitentia, subdivisio non detur etiam de poenitentia ve- sive non ; et ideo non oportuit assignare poenialium. Facilis vero est responsio, si dicamus, nitentiam, quæ sit remedium venialium pecpænitentiam venialium eamdem sufficere ante catorum. vel post baptismum. Imo nec pænitentiam for- 8. Objectio allera. Prior enodatio. malem de illis necessariam esse, sed virtua- Enodatio altera. — Sed lunc occurrit secunda lem sufficere per fervorem charitatis, ut su- objectio ; nam illa ratio solum procedit de pra dictum est, et hic repetit D. Thomas. Qua- peccatis venialibus, quæ committuntur dupropter hic dividendi modus, et ad doctrinam rante originali ; potest autem contingere, ut hujus articuli, in corpore, non male accommo- prius homo non baptizatus justificetur per didatur, et, si rem ipsam per se spectemus, abs. lectionem Dei super oinnia, et tunc peccet trahendo a mente Augustini, satis probabili- venialiter, prius quam mortaliter, quod est ter satisfacere videtur. Alius modus est, ut extra controversiam ; ergo tunc agi poterit prius intelligatur dividi pænitentia in eam, ante baptismum panitentia propria veniaquæ est ante, vel post baptismum ; et rursus lium tantum peccatorum, sicut agi poterat illa, quæ est post baptismum, subdividatur in ante institutum baptismum. Sed responderi eam, quæ est mortalium, aut venialium pec- posset, defendendo litteram D. Thomæ, nunc catorum. Et hunc modum magis insinuat D. pænitentiam illam venialium censeri veluti Thomas, præsertim in solutionibus argumen post baptismum; quia, licet non sit in re sustorum, ut jam videbimus.

ceptus, est susceptus in volo, alias non potuis7. Objectio. Enodatur a D. Thoma. - set originale peccatum esse gublatum. At Difficultas circa solutionem. Satisfit diffi- vero, ante baptismum institutum, posset discullati. — Sed oritur objectio, quam D. Tho- tingui poenitentia venialium a pænitentia mas proponit in argumento tertio, cur videli- mortalium eodem modo, quo hic D. Thomas cet illa subdivisio pænitentiæ mortalium et illa duo membra declarat ; tamen illa divisio venialium non sit data de peccatis anle bap- tunc esset proportionalis illi, quæ nunc de tismum, cum etiam ante baptismum venialia pænitentia post baptismum datur ; nunc vero peccata præcedant. Respondet D. Thomas solum agimus de poenitentia secundum prærationem esse, quia ante baptismum eadem sentem institutionem. Sic ergo probabiliter pænitentia tolluntur venialia, qua mortalia, defenditur hæc responsio D. Thomæ. Aliter et per illam solam. Hujus autem ratio est, vero respondet idem D. Thomas in 4, d. 16, 4.1, a. 2, quæstiunc. š, ad 1, ubi ait, statum calum, haberet locum ille distinctionis mo. hominis ante baptismum non diversificari dus. per veniale et mortale, quantum ad hoc quod 10. Non ergo de ea re locutus est Augustinus, est esse, vel non esse in Ecclesia ; post bap- sed distinxit tres actus seu modos poenitentiæ, tismum vero diversificari, quia per mortale quos pro diversis hominibus Ecclesia exercet. fit homo extra Ecclesiam merito, licet non per Unus est pro catechumenis, quos Ecclesia veniale.

præparat ad baptismum per actus aliquos pce9. Germana erasio juxta Augustini men- nitentiæ exterioris, ne obicem ponant; et in tem.--Quæ responsio non caret suis difficul. eis non distinguit inter peccata mortalia et tatibus, sed illas omitto, et magis juxta men- venialia, quia ad prædictum finem necessatem Augustini rem explicando , dicendum rium non est, quia remedium baptismi de se censeo, Augustinum non distinxisse actus æque tollit peccata mortalia ac venialia, repænitentiæ secundum se, sed modos exterio- moto obice. Et hæc vocata est ab Augustino ris poenitentiæ, quos instituit, vel habet Ec- pænitentia ante baptismum. Alius modus clesia ad subveniendum peccatori ; quia se- pænitentiæ est pro hominibus jam baptizatis, candum se et parum distinguuntur pæniten- mortuis tamen spiritualiter. Et hæc pænitentia venialium, vel mortalium peccatorum, et ' tia proprie ac per se consistit in confessione, eo modo etiam ante baptismum distinguun- et satisfactione sacramentali ; nam his homitur. Nam, si sit sermo de interiori pæniten- nibus necessaria est, et pro illis est per se pritia, secundum essentialem rationem virtutis mo instituta, licet propter excellentiam illius non differunt, ut supra declaratum est; dif- remedii complectatur etiam venialia. Tertium ferunt autem vel secundum majorem aut mi- genus hominum est, qui et baptizati sunt, et norem necessitatem, quia magis necessaria justi, qui re et merito dicuntur esse viva est pænitentia de mortalibus quam de venia- membra Ecclesiæ, et quia hi sæpius venialilibus peccatis ; vel secundum majorem aut ter delinquunt, ideo pro his leviora remedia minorem perfectionem, si sub quadam præ- sunt instituta, ut supra vidimus ; et hæc specisione sumantur. Nam secundum rem idein cialiter vocatur poenitentia venialium peccaaetus pænitentiæ potest esse de mortalibus et torum. Et ita est facilis divisio, et ratio, ob de venialibus peccatis, generaliter omnia de- quam post baptismum distincta fuerint ab testando uno actu sub communi ratione of Augustino illa duo membra, et non antea. fensæ divinæ, vel alicujus malitiæ moralis, et 11. Circa solutionem ad primum observantunc solum distinguuntur poenitentia venia- dum est, D. Thomam respondere argumento, lium et mortalium secundum rationem et ha- supponendo, metaphoram illam, qua dicitur bitudinem ad diversa peccata. Aliquando vero pænitentia secunda tabula post naufragium, potest esse actus pænitentiæ de solis morta- convenire sacramento poenitentia, comparalibus, vel formaliter de solis venialibus, et tione baptismi, qui est prima tabula. Quia tunc, licet poenitentia mortalium ex ea parte, vero accommodari etiam potest poenitentiæ qua est de majori malo, videatur esse major, virtuti, comparatione innocentiæ, ut supra re tamen vera illa, quæ est de venialibus, est dictum est, juxta doctrinam ejusdem D.Thomæ perfectior, cæteris paribus. Unde virtute com- in q. 84, art. 6, ideo addendum est, pænitenplectitur pænitentiam mortalium, non vero e tiam ante baptismum, si sit de mortalibus, converso. Hæc vero differentia tantum est se- vocari secundam tabulam, non comparatione cundum magis et minus, si eadem ratio for- baptismi, sed comparatione innocentiæ, seu malis delestandi retineatur ; quæ omnia con- amoris, et obedientiæ erga Deum. stanl es superius dictis de actibus pæniten 12. Explicatur D. Thomæ propositio.--Circa tiæ virtutis. Si vero sit sermo de poenitentia solutionem ad 2 notanda est illa propositio : exteriori, solum potest esse diversitas, quia Pænitentia, quæ delet peccata mortalia, delet gravior postulatur, magisque necessaria est etiam tenialia, sed non convertitur. Ex qua de mortalibus, quam de venialibus peccatis. colligit D. Thomas, hæc duo differre sicut perEt hæc omnia vera sunt tam ante baptismum, fectum, et imperfectum. Utrumque autem quam post baptismum, et tam tempore legis videtur esse contra superius dicta ; nam dixigratiæ, quam scriptæ, ante, vel post circum- mus contritionem de mortalibus non necescisionem, et in tempore legis naturæ, ante, sario includere venialia ; e converso vero devel post remedium originalis peccati. Ac de testationem venialium esse virtualem detesnique, etiamsi nullum fuisset originale pec- tationem mortalium, et delere illa, si sit conXXI.

19

eu

tritio. Ex quo paulo antea inferebamus, cæ- enim ille, poenitentiam quidem esse necessateris paribus perfectiorem esse internam pe- riam ad justificationem, et salutem æternam, nitentiam de venialibus, quam de mortalibus. necessitate medii, iileoque, si non habeatur, Respondetur, D. Thomam locutun esse de hominem damnari, non propter novum pecexterioribus remediis pænitentiæ, quæ sunt catum, sed propter antiquum , quod commiin Ecclesia pro mortalibus peccatis, vel pro sit. Neque oportere obligationes, et peccata solis venialibus, et in boc sensu nulla est dif- multiplicare, quando nec convenienti ratione ficultas. Generalius tamen loquendo dicen- convinci possunt, neque alicubi sunt expresdum est, aliud esse loqui de remedio contra sa, ut in præsenti contingit; nam omnia, quæ peccatum secundum se, seu in specie, aliud de necessitate pænitentiæ, et de periculo, et vero in particulari et individuo; nam priori objurgatione impenitentiæ in Scriptura lemodo verum est, omnem poenitentiam, quæ guntur, possunt sufficienter intelligi ob nesufficit ad delenda mortalia, sufficere ad de- cessitatem medii. lenda venialia, si tamen ad illa applicetur; et ita contritio de se, ad utraque delenda suffi- Contritionem per se cadere sub præcepto. Concit, quamvis contritio in particulari talis esse

clusio prima. possit, ut non sufficiat ad delenda venialia, 2. Nihilominus dicendum est primo, conquia ad illa non applicatur, sicut etiam ali- tritionem.cadere sub speciali præcepto, sup. qua absolutio, vel confessio potest ex se tol- posito mortali peccato. Hæc assertio, si de lere mortalia, et non venialia, si non sint illi propria et intrinseca contritione sumatur, inapplicata in ratione materiæ. Et in eodem telligenda est per se, et seclusa institulione sensu verum est, pænitentiam, quæ secun- sacramenti; nam post illud dubitari potest, dum speciem suam est pænitentia mortalium, an cessaverit hoc præceptum, stante justifiperfectiorem esse, quam quæ est tantum ve- catione per solam attritionem cum sacramennialium ; quia illa prior de se etiam extendi- to, quod infra videbimus; si autem sub contur ad venialia. Quod si in individuo inter- tritione intelligere velimus tam intrinsecam dum est minus perfecta, ideo est, quia non et propriam contritionem, quam attritionem extenditur ad venialia. E contrario vero con- æquivalentem illi ex conjunctione ad sacratritio venialium censetur perfectior in indi- mentum, ita generatim explicata conclusio viduo, quia ex specie sua potest delere mor- verificatur de omni tempore, et lege; estque, talia, et virtualiter saltem illa attingit et de- ut existimo, communis Theologorum. Eam struit.

significat D. Thomas supra, q. 84, art. 7, ad DISPUTATIO XV.

1, q. 85, art. 2, q. 86, art. 6, ad 3. Et idem

sentit 2. 2, q. 79, art. 3, ad 2, ubi ait esse DE PRÆCEPTIS VIRTUTIS POENITENTIÆ.

peccatum omissionis non pænitere de peccaHæc disputatio necessaria hoc loco visa to præterito. Et q. 88, art, 3, ad 2, ait, qy est ad complementum huius prioris partis de peccavit contra votum, teneri de propria cui virtute poenitentiæ ; nam obligatio poeniten- pa penitentiam agere. Clarius hoc docet m tiæ antiquior est quam sacramentum, tan

4, d. 17, q. 2, art. 1, quæstiunc. 2, ad 4, et quam ipsi virtuti per se annexa. Duo autem q. 3, art. 1, quæstiunc. 4. Et ibi Bonavent., sunt munera poenitentiæ. Unum est satisfa- 2 P., a. 1, q. 1; Richard., art. 3; Durand., cere pro culpa, seu disponere hominem ad q. 10, num. 5; Major, q. 9; Alensis, 4 Plus illius remissionem obtinendam. quod per in. q. 18, memb. 2, art. 3; Marsil., q. 12, art. 1, ternum actum contritionis maxime fit. Aliud Soto, u. 11, 9: 2, art. 6; Cano, re

Soto, d. 17, q. 2, art. 6; Cano, relect. de Pcest satisfacere pro pæna, quæ manet, remissa

nit., p. 4; Petrus Soto, lect. 13 de Pænitent.; culpa , quod etiam per actus externos fit. Et

Viguerius, in Summa, c. 16, § 4, vers. 11; de utroque munere dicendum est, an sub

Vega, lib. 13 in Tridentinum, c. 19 et 20; præceptum cadat, et quo tempore.

Medina, Cod. de Penit., q. 2. Sumiturque es

Hieronymo, Ecclesiast. 3, et Augustino, lib. SECTIO I.

50 Homiliarum, hom. 50, in cujus ultimis Utrum qui mortaliter peccavit, teneatur sub præ

fere verbis ita concludit persuadendo ponicepto de peccato confiteri.

tentiam : Circumstant ergo nos et præcepio

recte vivendi, et exempla pænitendi non tan1. Partem negantem docuit Victoria, ut tum recte facientium, sed etiam penitentiam referunt alii moderniores Thomistæ. Dicelat Clarius Tertullianus, in lib. de Poenit., cap. *, pit.

ubi ad persuadendam bonam esse poeniten- missionem peccati ; et ideo secluso speciali tiam , hoc medium sumit , bonum atque utile præcepto pænitentiæ, verificantur illa verba: esse quod Deus præcipit ; et irfra : Bonum est Nisi pænitentiam egeritis, omnes simul peribipænitere, an non? quid revolois? Deus præce- tis , videlicet non propter speciale imponi

tentiæ peccatum, sed propter peccatum, quod 3. Suadetur assertio ex Scriptura. — Præ- per poenitentiam non deletur. Et hoc est priterea ex sacra Scriptura possunt ad hoc sua- mum discrimen a priori, ratione cujus ex his dendum afferri ex Veteri Testamento gravis- verbis non videtur colligi præceptum , cum simæ reprehensiones Prophetarum, Esai. 65, ad eorum veritatem necessarium non sit. Hierem. 8, et sæpe alias, contra eos qui vo- Aliud discrimen a posteriori est, quia in dicces Dei non audiunt, et poenitentiam non tis tribus sacramentis necessitas illorum maagunt; non enim solent hoc modo reprehen- net, etiamsi homo justificatus sit sine reali di homines , nisi quia præcepta non servant. susceptione illorum ; quod est signum, illa Es Novo autem Testamento non infimum ar- non tantum esse media necessaria ad justifigumentum est, quod Christus Dominus, cationem, sed etiam ex præcepto. Secus vero Joannes Baptista, et omnes Apostoli, Matth. est in contritione; nam si aliquis sine illa jus3, Marci 1, Actor. 2, prædicationem suam a tificatus est, jam non est illi necessaria ; ergo pænitentia inchoarunt; nec persuadebant so- signum est in illa tantum esse necessitatem lum vitæ mutationem , sed etiam priorum medii. peccatorum detestationem, ut in superioribus 5. Replica solvitur. - Contra hanc vero visum est ; non persuadebant autem illam responsionem objicitur, utrumque discrimen tanquam rem utilem, et solum sub consilio in rigore falsum esse. De primo patet , quia existentem, neque nova præcepta quoad hoc formalis actus pænitentiæ, licet habeat maimponebant, ui ex verbis eorum constat; sed gnam proportionem ad talem effectum, et hac supponebant omnibus esse cognitam illius rei ratione dici possit esse intrinsecum et connanecessitatem et obligationem. Quam expres- turale medium , nihilominus tamen non hasius declaravit Christus, Lucæ 13, dicens : bet ex se necessitatem simpliciter ad illum Nisi pænitentiam egeritis, omnes simul peribi- finem, nisi ex divina voluntate et ordinatione tis. Quæ verba ante institutionem sacramenti descendat. Tum quia ipsa sufficientia, vel efdicta fuere; et declarant hanc pænitentiam ficacitas, ut sic dicam, contritionis ad delenomni tempore fuisse necessariam, ut docuit dum peccatum in suo genere non est per soetiam Concil. Trident., sess. 14, cap. 4. lam naturalem causalitatem ejus, nisi interce

4. Boasio præcluditur. Replica sumpta dat etiam Dei ordinatio et remissio , ut alibi ex duplici discrimine inter pænitentiam et alia dictum est late. Tum maxime, quia, si con8acramenta. - Sed aiunt, his omnibus recte tritio , seu formalis pænitentia haberet illam concludi necessitatem medii, et cum illa suf- causalitatem , etiam illam haberet amor divificienter salvari; et ideo non satis probare nus, et consequenter (etiam in illa opinione) necessitatem præcepti. Sed contra , nam ex formalis poenitentia ex sua natura, et sine disimilibus verbis colligimus in Eucharistia ne- vina ordinatione non posset esse medium necessitatem præcepti, et in baptisino, et in cessarium , quia alius actus per se sine illo confessione utramque necessitatem medii et sufficeret. Falsum est ergo primum discrimen; præcepti; ergo idem dicendum est in præsenti nam , licet institutio illorum sacramentorum de penitentia secundum se sumpta, et seclu- et magis nova sit, et magis extrinseca videaso sacramento. Respondere possunt, esse du- tur, tamen etiam necessitas contritionis non ples discrimen; nam illa verba conditionata est sine institutione pendente ex præcepto et ex vi sua significant necessitatem, et hanc voluntate divina. Cujus signum est, quia hæc immediate concludunt in quacunque mate- institutio ex parte mutata est in lege nova, ria ; in illis autem tribus sacramentis nulla ut infra dicam. esset necessitas ex sola rei natura, nisi ex 6. Secundum discrimen etiam falsum est, præcepto orta esset; et ideo ex verbis illis in ut recte notarunt Medina et Vega supra ; et tali materia optime concluditur necessitas constat ex dictis supra de necessitate hujus præcepti; necessitas autem medii solum juxta medii. Diximus enim, si contingat aliquem exigentiam materiæ, ut in propriis locis de- justificari per solum amorem sine formali claravi. At vero pænitentia interior per se et pænitentia, teneri postea ad formalem ponatura sua est necessarium medium ad re- nitentiam habendam; ergo, si hoc est si

« PredošláPokračovať »