Obrázky na stránke
PDF
ePub

futura erant forma sacramenti Ordinis ex ut ex dictis constat. (Vide in Codice, etc., de parte, sed ex peculiari intentione Christi si- his Judicibus.) gaificata etiam illis verbis : Sicut misit me oi- 33. Secunda solutio. – Securdum argutens Pater, et ego mitto ros. Vide Bellarmi- mentum in co fundabatur, quod juxta nosnum, lib. 4 de Summo Pontifice, c. 22 et 23. tram sententiam possent sacerdotes dicere se

32. Solountur objectiones contra secundam absolvere auctoritate Summi Pontificis. Sed sententiam.-Fundamentum primæ sententiæ hoc parvi momenti est, quia solum spectat ad ex proxime dictis solutum est. Specialia etiam loquendi modum. Unde, si quis per ea verba fundamenta, quæ pro variis modis explicandi solum significaret se absolvere per jurisdictertiam sententiam retulimus, inter illos con- tionem acceptam a Summo Pontifice, non exfutandos expedita fuere. Solum ergo superest, cludendo præcipuam virtutem, et potestatem ut illas objectiones dissolvamus, quas contra acceptam a Christo, nec falsum diceret, nec secundam sententiam a nobis probatam, pro- multum in eo peccaret, secluso scandalo. posuimus. Quorum primum sumebatur ex si. Respondetur tamen negando sequelam , quia gnificatione et efficacia illorum verborum Chri- dum sacerdos profert hanc sententiam, non sti, Accipite Spiritum Sanctum, etc.; nos vero solum profert illa verba ut declarativa juris, dicimus per hæc verba dari sacerdotibus ve- ut sic dicam, quod commune est aliis sentenram potestatem per se, et in suo ordine suf- tiis, sed ut efficacia ejus effectus quem sificientem ad remittenda peccata subditorum, gnificant, quod habent ex potestate ordinis, quando illos habuerint; non vero dari juris- quatenus est virtus Christi, cujus personam dictionem seu subditos. Cum vero dicitur illa gerit sacerdos; et propterea dicere potius depotestas esse judiciaria, et per illa verba con- bet se absolvere auctoritate Christi. Et idco stitui sacerdotes judices, respondemus, vo- non est simile, quod affertur de sententia excari judiciariam, quia non potest suum ac- communicationis, et aliis hujusmodi. Accedit lum exercere, nisi per modum judicii; non etiam, quod polestas jurisdictionis, licet per vero quia per se sufficiat ad ferendum judi- Pontificem conferatur, principaliter manat a cium sine potestate jurisdictionis ; unde ex Christo, a Pontifice vero solum ut a Vicario utraque potestate completar integra facultas ejus; et ideo etiam simpliciter in Christi auc. ad perfectum actum hujus judicii, qui et pro- toritate fit hoc judicium. Tertium argumen. lationem et executionem sententiæ includit, tum erat de absolutione Summi Pontificis, ut supra declaravimus. Et cum eadem mode- sed de illo satis dictum est pro hujus loci oc. ratione intelligendum est, cum dicuntur sa- casione, nam infra in proprio loco iterum oc. cerdotes constitui judices ex vi ordinationis; curret. solum enim aptitudine id verum est, non ac

SECTIO IV. tu, quia ex vi solius ordinationis non habent Utrum hæc potestas remittendi peccata sit clavis jus ad ferendam sententiam, sed habent præ

regni cælorum, una, vel plures. eipuam potestatem operativam in tali sententia, ratione cujus soli sacerdotes sunt depu- 1. Ratio dubitandi. — Ratio dubitandi esse tati ad ferendam sententiam in hoc judicio, potest , quia in Evangelio nunquam videtur si accedat jurisdictio. In quo fatemur, sacer- hæc potestas significari nomine clavis regoi dotes habentes solam potestatem ordinis, coelorum. Nam Matth. 16, ubi promittuntur quamdam similitudinem habere cum judici- claves Pelro, sermo est de suprema potestate bus Chartulariis ; tamen illi etiam ex vi solius pontificia ad gubernandam Ecclesiam, quæ designationis imperialis non erant simplici- alterius ordinis et excellentior est quan poter judices, neque in jure ita appellantur, sed testas ligandi et solvendi, ut late prosequitur tantum secundum quid, scilicet aptitudine; Cajet., t. 1 Opusc., tract. 5 de Putest. Summi neque habebant jurisdictionem, cum nullum Pontificis. Et ita illa promissio, non Joan. 20, ejus actum exercere possent, donec partes se sed Joan. 21 impleta est illo verbo, Pasce illis submitterent. Unde reipsa et in modo oves meas. Rursus Matth. 18 promittuntur jurisdictionis conveniebant cum judicibus ar- Apostolis, et in eis Ecclesiæ , claves regni bitris, solumque differebant, quia ex provi- coelorum; tamen, ut ex contextu constat, ibi dentia Imperatorum etiam illi designabantur, non est sermo de potestate in foro sacramenet quasi approbabantur, qui eligi poterant ad tali, sed de potestate in foro contentioso ad ferendum arbitrarium judicium. Et in hoc est ligandum per leges, poenas et censuras, et magna dissimilitudo inter eos et sacerdotes, solvendum ab illis, juxta illa verba: Si Eccle. siam non audierit, sit tibi tanquam ethnicus, circa medium, dicit, poenitentiam prodesse, etc. Accedit, quod hæc potestas, de qua agi- si fiat in Ecclesia, cui Deus in persona S. Pemus, unica tantum est; at vero claves a Theo- tri potestatem ligandi et solvendi tribuit. Et logis plures distinguuntur, et quædam voca- hoc idem (ut obiter notetur) voluit Augustin., tur clavis scientiæ, alia potentiæ; quæ non tract. 50 in Joannem, cum dixit, Petrum, cum videntur posse ad potestatem, de qua nunc illi commissæ sunt claves, Ecclesiam repræagimus, accommodari. Hæc proposita sunt sentasse, scilicet, quia toti Ecclesiæ in ipso solum, ut explicemus hanc metaphoram, et datæ sunt, non quia corpori Ecclesiæ immemodos loquendi Theologorum in hac materia. diate sint datæ, sed capiti propter totum corEt ut semel indicemus, materiam de clavibuspus, ut ex eodem etiam sumitur, sermone non indigere speciali expositione, sed partim 124 de tempore. Et de eadem potestate exin hac materia, partim in materia de indul- plicuit banc metaphoram idem Augustinus, gentiis et censuris declarari, omissis illis, quæ libro 20 de Civit., cap. 9, juncto alio loco ex specialiter pertinent ad tractatum de Summo libro 1 contra Adversarium legis et ProphePontifice, et de quo in materia de fide disse- tarum, c. 17. ritur.

3. Sicut potestas ecclesiastica multiplex,

ita multiplex metaphora clavis regni cælorum. Potestatem remittendi peccata recte per meta- - Potestas clavium definitur. - Objectio sol

phoram claris significari. Assertio prima. vitur. — Deinde observandum est, sicut po

2. Dicendum ergo est imprimis potestatem testas hæc ecclesiastica multiplex est, ita etiam hanc ad remittenda peccata in foro pæniten- metaphoram clavis varie accipi posse, seu in tiæ, recte per metaphoram clavis regni cæ- ordine ad diversos actus. Quia vero hæc dilorum significari, seu sub illa comprehendi, citur esse non quæcunque clavis, sed regni Hæc assertio colligitur ex Conciliis Floren- cælorum , ideo ex varia significatione, vel tino, Constantiensi et Tridentino, supra cita- acceptione regni coelorum, etiam metaphora tis, et ex Extravag. Joann. XXII, supra etiam clavis diversam significationem habet, ut dicitata, et ex usu Theologorum, et exposito- cemus. Seclusis vero aliis significationibus , rum Matt. 16 et 18. Et declaratur breviter, regnum cælorum in omni proprietate et rigore primo exponendo hanc metaphoram clavis ; significat Ecclesiam triumphantem, seu ælercertum est enim vocem hanc non in significa- nam beatitudinem, quæ clauditur homini per tione propria, sed metaphorica in præsenti mortale peccatum, aperitur autem per reusurpari. Est enim clavis veluli facultas quæ- missionem ejusdem peccati; et ideo potestas dam ad aperiendum et claudendum, et in- remittendi vel retinendi hæc peccata optime de translata est hæc vox ad significandam per metaphoram clavis regni coelorum signipotestatem ecclesiasıicam ordinatam ad re- ficatur, quia clavis est potestas seu facultas gendas et disponendas animas, ut regnum quædam, cujus actus sunt aperire et claudecælorum consequantur. Et hoc modo dicitur re. Unde potestas clavium sic definiri solet ex ipse Christus, Apocal. 3, habere clavem David. decreto Joan. XXII supra: Est potestas, qua Et de eodem prædictum fuerat (exponente judex ecclesiasticus dignos admittere valet ad Hieronymo) Isaiæ 22: Dabo clavem David su- regnum cælorum, et repellere indignos : quæ per humerum ejus; illa enim clavis erat po- definitio optime in hanc potestatem contestas excellentiæ, seu principatus, qui fac- venit. Dices, eadem ratione posse hanc potus est super humerum ejus, Isaiæ 9, cujus testatem, clavem inferni appellari. Responparticipatio est potestas seu clavis Ecclesiæ. deo imprimis, in metaphoricis locutionibus Unde Chrysost., hom. 55 in Matth., dicit, cla- non esse inconveniens, ut sub diversis rationives Petro promissas, significare magnam po- bus voces, quæ videntur contrariæ, eidem rei testatem et donum ineffabile. Et hom. 83 in- accommodentur, sicut Christus et leo et agnus quit : Claves regni cælorum ei concessit, to- dicitur. Deinde non est similis ratio, quia tamque potestatem ei commisit. Et ad eum- quod per se intenditur per hanc potestatem, dem modum loquitur S. Maximus, homil. 5 de est apertio regni cælorum ; unde hoc tantum SS. Petro et Paulo. Unde Beda, Joan. 21, cir- fit directe per se, ac positive per illam : clauca finem : Ecclesia, inquit, quæ fundatur in dere autem regnum solum fit privative, non Christo, claves ab eo regni cælorum accepit in aperiendo, idque quasi præter intentionem, Petro, id est, potestatem ligandi solvendique ad hoc cogente malitia ipsa peccatoris. Præpeccata. Et Fulgentius, lib. de fide ad Petrum, terea regnum coelorum est tanquam terminus ad quem tenditur ex vi hujus potestatis ; in- libus; et specialiter de actu hujus potestatis fernus autem est terminus a quo receditur; quatenus potestas coercitiva est, et potest liet ideo magis ab illo quam ab hoc denomi- gare et solvere per censuras, tractandum est natur.

infra in materia de censuris. Et hæc maxime

dicitur clavis potentiæ, quia nihil aliud est Potestatem hanc, licet adæquate sit una, se

quam potestas præcipiendi, gubernandi, etc. cundum diversos conceptus nomine plurium

Et hoc modo videntur Ambrosius, serm. 66, significari. Assertio secunda.

et Augustinus, serm. 27 de Sanctis, accommo4. Distinctio clavium scientiæ et potentiæ. dasse Petro clavem potentiæ, Paulo vero cla- Secundo dicendum est, licet hæc potestas vem scientiæ ; nam, licet uterque utramque adæquate et complete una sit, tamen secun- habuerit, tamen per quamdam eminentiam dum diversos respectus seu conceptus nomi- sic appropriantur. Rursus hoc modo etiam in ne plurium clavium significari. Prior pars lege veteri fuerunt claves, licet minus perfecasseritur ab Ambrosio, lib. 4 de Penit., cap. tæ. Unde Luc. 11 ait Christus Dominus : 2, et est per se nota ex dictis de actibus hujus vobis, Pharisæis, qui accepistis clavem scienpotestatis. Altera vero posita est ad explican- tiæ. Et de potestate gubernandi res est mados Theologos qui communiter ita loquuntur; nifesta. quod fortasse inde ortum est, quia Christus 6. Eadem divisio accommodatur potestati Dominus de clavibus regni coelorum semper remittendi peccata. — Alio modo accommoin plurali locutus est. Posset autem illa dis- datur illa divisio ad potestatem remittendi tinctio breviter declarari per ordinem ad ac- peccata, in cujus actu vel usu duo distingui tus aperiendi et claudendi; sed hoc non est possunt, quæ in omni judicio sunt necessaadeo in usu, quia revera non est ita proprium, ria. Unum est cognitio seu examinatio causæ, nam una et eadem clavis materialis ad utrum- aliud est sententiæ prolatio. Dicta ergo poque actum deservire solet. Aliter ergo Theo- testas ad utrumque est sufficiens, et secunlogi distinguere solent in hac potestate cla- dum priorem rationem vocatur clavis scienrem scientiæ et potentiæ : quæ distinctio tiæ. Non est enim hæc scientia privata, quæ solet maxime accommodari ad universalem requiritur in confessore , ut putavit Magister potestatem spiritualem, quæ est in Ecclesia; Sententiarum; illa enim non est potestas; unet sic clavis scientiæ dicitur in Summo Pon- de esse potest in eo, qui claves pou habet, tifice potestas illa , quam habet ad definien- et e converso claves esse possunt sine tali das veritates fidei et interpretandam sacram scientia. Est ergo potestas et auctoritas ad Scripturam. Nam illa etiam clavis dici potest examinandam conscienziam pænitentis , et regni cælorum, vel quia fides est fundamen- interrogandum juridice in illo foro, ita ut ille tum vitæ et tendentiæ ad regnum coelorum; teneatur veritatoin fateri. Clavis autem povel quia ipsa Scriptura sacra solet aliquando tentiæ dicit facultas absolvendi et remittenregnum cælorum appellari, ut, Matth. 21, di peccatum ferendo sententiam. Quam expliHieronymus et Origenes testantur.

catimem optime insinuarunt Ambrosius et 5. Alio vero modo regnum cælorum solet iugustinus in dictis sermonibus : Clavis, insignificare Ecclesiam militantem, ut passim quiunt, dicenda est, qua peccatorum corda re

cangelio: et hoc modo potestas guiri- serantur, mentis secreta panduntur, et quidtualis data a Christo ad regendam Ecnesiam, quid intrinsecus clausum tenetur, in palam et recipiendi intra illam vel separa.di ab illa rationabili manifestatione producitur : clavis. quos oportuerit, clavium nomir significari inquam, est quæ et conscientiam ad confessiopotest. Et est acceptio valde wurpata a Sanc- nem peccati aperit, et gratiam ad æternitatein tis Patribus ut videre es' in Augustino, et mysterii salutaris includit. Et hæc etiam ex

liis supra citatis. Nam quia per traditionem positio est communis Theologorum, d. 18, 19 clovinm slet dari pussessio vel domus, vel et 20. Scotus, d. 19, q. 1, art. 3, quem se

ant reor; ideo etiam per hanc cla- quitur Conradus, tract. 1 de Contractibus, q. vinm tradition in potestas hæc merito signi- 2, contendunt has claves scientiæ et potentiæ ficari diritt : quæ varios habet actus, nempe significare in proposito non solum diversos forte leges dispensare, et alia hujusmodi. Et actus, sed etiam potestates realiter distinctas, ideo in rmmuni de illa tractari solet in ma- quarum una separabilis est ab alia, de potesteria ne legibus, et in particulari in variis tate absoluta. Sed hæc quæstio nullius momoteris, ut de voto, de matrimonio, et simi- menti mihi videtur, quia, ut dixi, hæc potes

et physicum ponunore dis- dispensare, i

sub metap

tas, et consequenter claves, præter characte- vero claves non tantum hos actus judiciales rem, nihil reale et physicum ponunt in ho- habent, sed etiam alios, scilicet illuminare, mine; et ideo non possunt in re habere dis- dispensare, regere,etc., qui omnes bene comtinctionem, nisi quatenus a Deo deputantur prehenduntur sub metaphora claudendi et ad varios actus, et ita in ordine ad illos est aperiendi. Unde infert, claves secundum acdistinctio secundum rationem , et secundum tus suos adæquatos esse tantum in Summo quamdam extensionem moralem; tamen po- Pontifice, et ita soli Petro fuisse promissas, testas in se una est, integra et perfecta; quod Matth. 16; quoad actus vero inadæquatos lisi daretur ad unum actum et non ad alium, gandi et solvendi, communicari aliis. Quæ esset eadem potestas, inchoata tamen et im- doctrina in re quidem vera est, quia non est perfecta.

dubium quin claves, universales, et quæ ad

omnes actus se extendunt, specialiter datæ An inter has claves numeretur potestas juris

sint Petro et successoribus ejus. Verum etiam dictionis.

est, illas claves varios habere actus, ut expli7. Cajetani responsio.-Mariani respon- catum est, eosque sub dicta metaphora apesio. Sed dicet aliquis : cur potestas juris- riendi et claudendi posse comprehendi. Addo dictionis non numeratur inter has claves ? vero etiam posse significari per actus ligandi Responderi potest primo ex Cajet., tom. 1 et solvendi, ut Christus Dominus significavit Opuscul., tract. 3 de Roman. Pont., cap. 5, Matt. 16, et explicant ibi Hieron., Chrysost. quod Theologi tantum diviserunt claves, ut et alii; et August. supra citatis locis, et 1 de pertinent ad potestatem ordinis, quia illa est Doctr. christ., c. 17 et 18; et Gregor., lib. 4 propria et per se potestas ; jurisdictio autem epist., c. 76, et est epist. 32. Nam hæc potesmagis videtur quasi conditio necessaria, et tas clavium est potestas aliquo modo supeapplicatio materiæ. Aliter Marianus Victor, in rioris; quidquid autem superior per suam lib. de Confessione,c. 12, concedit jurisdictio- polestatem operatur, potest optime ad illos nem significari nomine clavis ; et ita ipse actus revocari ; nam si dispensat, solvit ; si tres claves distinguit, scientiæ, potentiæ et præcipit, ligat, Matt. 23 : Alligant onera gra. jurisdictionis. Et non est dubium quin meta- via et importabilia. Quare absolute etiam est phora clavis in Scriptura et Sanctis se exten: verum, has claves esse communicatas aliis a dat ad potestatem jurisdictionis ; nam pote- Petro, quoad potestatem quidem ordinis per. stas ligandi et solvendi per excommunica- fecte, quoad potestatem vero jurisdictionis tionem, tantum ost potestas jurisdictionis, et ex parte, et dependenter a capite, ut suo loco passim significatur lamine clavis; et potestas infra dicetur. Unde Euseb. Emissen., hom. in Ecclesiæ Petro promissa zub nomine clavium, natali S. Petri, circa id: Tibi dabo claves : maxima ex parte in jurisdictione consistit. Petro, inquit, principaliter dicitur ; cæteris Unde ego dicerem, hanc divisionem clavis tamen Apostolis etiam dictum esse intelligi scientiæ et potentiæ applicatam ad putestatem debet, et Episcopis et sacerdotibus ; istis enim remittendi peccata, de qua agimus, tant con- et clavis et potestas a Deo data est, ut non sovenire in potestatem ordinis quam in potes lum Ecclesiam, sed etiam cælos aperiant. tatem jurisdictionis, quia utraque est, et ad 9. Rationibus dubitandi satisfit. - Ad rainquirendam conscientiarn peccatorum et ad tions ergo dubitandi facile respondetur ex absolvendum vel ligandum ; et ita potest dari dictis. Vam in locis illis Matth. 16 et 18, hæc divisio de tota integra potestate, ut or verum quảlem est nomine clavium aliquid dinem et jurisdictionem comprehendit. amplius comprehendi præter hanc potesta

8. Qui sint actus isturum clavium.-Ex dic- tem de qua nunc agimus, nam supra etiam tis ergo constat qui sint actus istarum cla- diximus potestates ordinis et jurisdictionis vium ; sicut enim hæ claves supradictam po- generaliter sumptam alia comprehendere , testatem significant, ita eosdem actus habere præter potestates ad he sacramentum povidentur, scilicet ligare et solvere, et hos illis nitentiæ necessarias. Et ino non dixi, socommuniter tribuunt Theologi. Cajelanus lam hanc potestatem remittena peccata esse vero, dict. Opusc., etc., dicit, hos non esse ac- claves, sed ipsam sub clavibus contineri. Si tus adæquatos clavium, sed aperire et clau- vero in illis objectionibus asseratur, in pra:dere, qui metaphorice amplius significant et dictis locis Matthæi claves ita significare aliam comprehendunt. Ligare enim et solvere pro- potestatem, ut hanc non comprehendigt, sic prie tantum significant actus judiciales; at falsum est quod sumitur, cum illa verb generalia sint de potestate ligandi et solvendi, paradiso terrestri, statim post peccatum Adæ, aperiendi et claudendi regrum coelorum, ut quando illum interrogavit : Quid fecisti ? vel in sect. 2 satis expendimus.

in lege veteri, quando fuerunt instituta sa10. Atque hinc tandem intelligitur, bas crificia pro peccatis, quæ offerebantur præclaves, prout nunc sunt in Ecclesia, esse pro- pissa quadam confessione. Unde et de Joanprias legis gratiæ; vam, licet in lege veteri ne Baptista legitur, quando coepit pænitenaliquo modo fuerint claves, ut diximus, pro- tiam prædicare, Judæos ad ipsum accedenprie tamen illæ non erant claves regni cælo- tes confessos illi fuisse peccata sua. Hanc rum, quia tunc non erat propria potestas re- sententiam refert Glossa de Pænitentia, d. 5, mittendi peccata, nec dandi gratiam, ut supra in principio. Referunt etiam quemdam Pedictum est in materia de sacramentis in ge- trum de Osma hunc tenuisse errorem, et nere; et quia tunc nondum erat per Chri- damnatum fuisse in quodam Concilio Comstum aperta janua regni cælorum. Cætera quæ plutensi, confirmato a Sixto IV. Favereque de subjeclo, nisu et effectu clavium tractari so- illi videtur Waldensis, 2 tom. de Sacramentis, lent, partim in præcedentibus sectionibus tac- c. 140, dicens, confessionem non fuisse a ta sunt, partim dicentur infra, cum agemus Christo primo institutam, nam antea erat in de ministro hujus sacramenti et de actibus lege veteri ; Christum vero aliquid suppleejus, scilicet de absolutione et satisfactione visse. Ille vero fortasse loquitur de confesseu pænitentiæ impositione.

sione non sacramentali.

2. De hac ergo confessione intellecta illa DISPUTATIO XVII.

sententia omnino falsa est, quia potestas re

mittendi peccata non fuit data hominibus ante DE INSTITUTIONE ET NECESSITATE SACRAMENTI POENITENTIÆ.

Christum Dominum. Neque in lege veteri aut

naturali erant sacramenta conferentia graExplicata potestate remittendi peccata, quæ tiam, aut culpas remittentia, præter remeest fundamentum sacramenti pænitentiæ, dium originalis peccati, ut in superiori tomo agendum est de ipso sacramento. Et in hac est ostensum. Item decuit, ut in lege gratiæ disputatione tractamus an sit, dicturi postea liberalius fieret peccatorum remissio, quam de essentia et partibus ejus. Ne autem mul- antea, et ideo illius est proprium hoc benetiplicemus quæstiones, eadem inquirendo pri- ficium, ut etiam Concilium Tridentinum dous de sacramento, postea de confessione, sup- cuit, sess. 14, c. 1. Illa ergo confessio Adami pono his vocibus apud Sanctos Patres eam- magis fuit interior ad Deum quam exterior dem rem significari. Aliquando enim voca- ad hominem; sicut illa Davidis, Psalm. 31 : tur hoc sacramentum absolute Pænitentia, Dixi,confitebor adversum me injustitiam meam scilicet sacramentalis, seu propria Christia- Domino. Confessio aulem, quæ fiebat in lege norum, ut est apud Symmachum Papam, Apo- veteri, solum erat generalis et cæremonialis, log. contra Anastasium Imperatorem, ut re- neque ad internam remissionem peccatorum, fert Marianus Victor, lib. de Confessione, cap. sed ad irregularitates tollendas; nec de aliis 2. Aliquando vocatur Confessio seu Exomo- peccatis, sed solum quantum in ipsa oblatiologesis, ut apud Cyprian., epist. 10 et 15. Vo- ne sacrificii pro peccato manifestabantur; licatur etiam Reconciliatio seu Absolutio, ex Au. cet fuerit umbra et figura hujus sacramenti; gastino, epist. 180; nominatur enim sæpe 10- quod etiam de confessione Judæorum ad tum a partibus. Unde non est necesse agere Joannem Baptistam dici potest. De hoc erde institutione singularum partium, sed to- rore plura legi possunt in Medina, tractatu 2 tius ; nam postea explicando, quibus parti- de Confessione, in principio, et Navarro, de bus hoc totum constet, sufficienter erunt de Pænit., d. 5, a principio. monstrata.

3. Secundus error. - Aller error est hæSECTIO I.

reticorum hujus temporis, qui negant sacraUtrum Christus Dominus in lege nova sacramen

mentum pænitentiæ distinctum a baptismo, tum pænitentiæ ab aliis distinctum instituerit. quia ad salutein sufficere putant credere et

baptizari, juxta illud Marci ult. : Qui credide1. Primus error.-Hic sunt duo errores ex- rit, et baptizatus fuerit, salvus erit. Quamvis treme oppositi. Prior asserit hoc sacramen- enim Lutherus ipse non tam aperte negaverit tum exterioris confessionis antiquissimum hoc sacramentan, tamen discipuli ejus exesse, et inslitutum esse, vel ab ipso Deo in presse negarunt in confessione Witember.

« PredošláPokračovať »