Obrázky na stránke
PDF
ePub

diget tamen majori explicatione. Quia ex illa de novo applicantur merita Christi, necesse interpretatione ita nude sumpta inferri potest, est ut ad novum effectum significatum per quando pænitens non indiget remissione pec- formam applicentur; hunc autem effeclum cati quantum ad aliquid ejus, formam hanc inquirimus. Nam, si hic effectus non explice. nihil circa illum operari, quia nihil operatur tur, hæc esposilio coincidit cum secunda suquod non significet ; nihil autem significat pra rejecta, quia hoc modo absolvi, nihil aliud absolute, sed cum eo addito, quantum indi- erit, quam liberari ab obligatione subjiciendi ges; ergo, si poenitens non indiget, nihil ope- clavibus talia peccata. Unde etiam insurgunt ratur.

aliæ rationes in superioribus tactæ, quia illa 11. Alius dicendi modus. Atque hoc fere explicatio locum non habet in peccatis veniaargumento refellitur alius dicendi modus, qui libus prius remissis per contritionem, quia illa posset excogitari, nimirum, quamvis priora non fuere remissa in voto future absolutiopeccata sint per contritionem remissa, non nis. Item non habet locum in peccatis tamen sine ordine ad absolutionem, ideoque mortalibus prius remissis per absolutioquando postea eorumdem peccatorum abso- nem, quia jam homo erat liberatus ab obligalutio datur, eamdem illorum remissionem tione subjiciendi peccata clavibus Ecclesiæ. quasi compleri et consummari, et hoc sensu dici peccata illa remitti. Sicut Christus Domi

Vera resolutio. nus dicitur redemisse antiquos Patres, quam- 13. Superest ultima expositio prædictorum vis antea essent justificati et liberati a pec- verborum, quam tradidit D. Thom., art. 3, cato , quia id factum erat in virtute pretii, ad 5, dicens sensum esse, te absoloo, id est, quod Christus postea solvit ; sic enim, quam- absolutionis sacramentum tibi impendo ; qui vis peccatum fuerit remissum prius, tamen sensus verus est in quocunque casu, in quo per hoc sacramentum fit quasi solutio, et verum fit sacramentum, sive homo ponat specialis applicatio meritorum Christi ad con- obicem effectui, sive non, et quamvis jam summandum illom effectum.

sint plene remissa peccata. Solum erit falsa 12. Præcluditur.-Contra hanc vero sen forma, quando nullum perficitur sacramententiam idem potest objici argumentum ; tum, quod nullum est inconveniens; nam ponam ex illa sequi videtur, tunc non dari no- tius propter hanc causam est sacramentum vum effectum per sacramentum virtute hujus nullum. formæ ; sicut antiquis Patribus jam defunctis 14. Difficultates circa resolutionem.- Prinon est collatus novuis effectus gratiæ per mor- ma. — Hæc vero interpretatio, ut ad verum tem Christi, sed tantum effectus gloriæ, quia sensum revocetur, majori indiget declaratiotunc fuit remissa pæna debita toti naturæ, ne; suas enim patitur difficultates. Primo, quæ antea non fuerat remissa ; quod in præ- quia forma sacramenti non significat quasi senti locum non habet. Consequens autem reflexe collationem ipsius sacramenti, sed difalsum est, ut suppono. Unde etiam falsum recte significat suum effectum. In aliis enim est per absolutionem applicari merita Christi sacramentis, in quibus materia consistit in ad solvendam remissionem peccati prius fac- usu, seu actione ministri, solet forma signifitam per contritionem ; nam per ipsammet care applicationem materiæ, et per illam si. contritionem actualiter applicata fuerunt. gnificare effectum, ut patet in illis : Ego te Quamvis enim hoc non sit factum sine voto baptizo, Signo te, etc.; nunquam tamen forma sacramenti, tamen applicatio meritorum non significat applicationem sui ipsius, ut in eis. est reservata in illud tempus, in quo fuerit dem exemplis patet. In præsenti autem miapplicatum sacramentum, sed tunc applican- nister non impendit sacramentum applicando tur, quando datur effectus ; nam ex parte inateriam , sed illam applicatam supponit, et Christi jam est solutio sufficienter facta ; ad adhibet formam; ergo non potest per talem applicationem ergo solum superest effica- formam significare collationem ipsius sacracia, quæ tunc est, quando datur effectus. menti, quia nec ex parte materiæ, nec ex Quod e converso factum est in antiqnis Patri- parte formæ, ut declaratum est. Secundo est bus ; prius enim facta est applicatio, quam difficultas, quia juxta hanc interpretationem exhibitio pretii, quia dabatur remissio peccati non est necesse ad veritatem hujus formæ, quasi sub pecunia credita ; nunc vero non quod conferat homini aliquem effectum, sed ila fit ; ergo per absolutionem non ita con- solum ut conferat ipsum sacramentum ; consummatur remissio prius facta. Quod si sequens autem est contra proprietatem verborum, quæ directe significant effectionem go. Atque hinc ostendemus inferius, hoc saremissionis peccatorum.

cramentum posse facere hominem ex attrito

contritum, quia nimirum per se institutum Quis sit effectus hujus formæ exponitur.

est ad dandam primam gratiam et remitten15. Ut ergo verum sensum formæ explice- dam culpam mortalem. mus, ab effectu ejus incipiendum est ; nam 17. Hæc forma etiam quando cadit supra sine dubio illum directe significat, ut argu- venialia con fert gratiam.-Hinc etiam fit, hoc menta facta convincunt, et ex vi ipsorum sacramentum non solum dare gratiam, quanverborum satis patet, et ex verbis Christi: do absolutio cadit supra confessionem peccaQuorum remiserilis peccata , quæ plane signi- torum mortalium, sed etiam quando cadit in ficant potestatem ad conferendum aliquem confessionem venialium ; quia licet ad remisgratiæ effectum. Unde circa hunc effectum sionem venialis peccati per se non sit neceshorum verborum iidem errores, vel eædem saria infusio gratiæ, tamen, ut fit virtute huopiniones fuerunt, quæ circa objectum vel jus formæ, sine illa non fit, nec fieri potest, effectum potestatis clavium, quia illa potestas quia hæc verba non habent vim remittendi per hanc formam vperatur, comparanturque peccata, nisi quatenus habent per se primo tanquam potentia et actus, quæ ad eumdem vim ad conferendam gratiam. Imo generaliter effectum terminantur; ideoque necesse non supra diximus, per nullum sacramentum reest illas opiniones iterum referre, aut impu- mitti veniale peccatum , nisi media infusione gnare, sed supponere remissionem peccato- gratiæ. Quod si hoc verum est in omni remisrum actualium, etiam quoad culpas mortales sione sacramentali, ut sic dicam, multo magis post baptismum commissas, esse directum ac in ea, quæ fit virtute horum verborum; nam per se intentum effectum hujus formæ; quod primario data est ad tollenda peccata mortaest tam certum, quam idem diximus esse de lia , et ex consequenti redundat in venialia, potestate remittendi peccata. Imo Concilium ut supra circa potestatem ipsam declaraviTridentinum ex illa potestate colligit hanc mus. Et eadem ratione , virtus, quæ data est vim hujas formæ; ideoque satis expresse de- ad conferendam gratiam , quando remittunfinit hanc veritatem.

tur mortalia, data cst eliam ad illam confe16. In primario effectu hujus furnce conti- rendam, cum remittuntur sola venialia; quia, netur gratia sanctificans. — Ex quo ulterius licet propter ipsa non sit necessaria, propter colligitur, in primario effectu hujus formæ excellentiam ipsius virtutis et sacramenti necontineri etiam gratiam sanctificantem. Quia cessaria est; et quia non erat rationi consenDeus non expellit culpam mortalem nisi in- taneum, ut perfectior absolutio daretur in fundendo gratiam; ergo nec dat vim sacra- accusatione de mortalibus, quam de solis vementis, aut ministris eorum ad remittenda nialibus. Quanta vero sit copia gratiæ, quæ peccata, nisi dando illam ad conferendam per hoc sacramentum datur, non potest a gratiam expulsivam peccati. Imo, sicut in nobis definiri, quanquam D. Thom., q. 84, naturalibus nulla est virtus per se primo ad art. 4, significet, non dari tam copiosam, siexpellendam formam, sed ad introducendam cut in sacramento Ordinis, vel confirmatioaliquam, quæ formaliter alteram expellat, ita nis, quia finis, ad quem ordinatur, illam non in præsenti virtus hujus formæ per se primo requirit. Sed de hoc videantur dicta superiori est ad introducendam primam gratiam, quæ tomo, circa q. 65 D. Thomæ, et disp. 7, sect. peccatum expellat. Quod etiam explicari po- 5 ; nihil enim hic addendum occurrit. test ex generali ratione sacramentorum novæ 18. Forma poenitentice habet omnes effectus legis. Est enim de ratione talis sacramenti, quos contritio. - Virtute hujus formie non reut per se ordinetur ad dandam gratiam submittitur semper tota pæna temporalis. - Ex speciali aliqua ratione; ergo et hujus sacra- hoc autem principio colligimus, huic formæ menti. Hæc autem specialis ratio non est alia, tribui posse omnes effectus poenitentiæ, quos nisi quod ordinetur ad dandam gratiam pri- supra tractando de virtute declaravimus, simam, per se loquendo, non per modum rege- ve illi pertineant ad boni collationem, vel nerationis, sed per modum reparationis, seu instaurationem, sive ad mali remotionem. resurrectionis spiritualis ; ergo hic est prima. In priori ordine potest poni restitutio virturius effectus hujus sacramenti; ergo et formæ tum omnium et totius gratiæ deperditæ, et ejus; nam per formam præcipue operatur; et instauratio meritorum omnium ; nam ablaper hujusmodi gratiam remittitur culpa ; er- to impedimento morlalis peccati, hæc omnia bona consequuntur. Unde quoad hoc parum mationem gratiæ, ideo juxta subjectam marefert, quod peccatum auferatur per virtu- teriam, ex vi ejusdem verbi significatur gratem aut sacramentum penitentiæ ; neque tiæ infusio, ordinata ad peccati remissionem, hic est novus effectus hujus formæ distinctus quam etiam remissionem per se significat hæc a præcedenti, sed hoc ipso, quod huic formæ forma, non quidem omnium peccatorum, sed data est virtus conferendi primam gratiam, eorum quæ pænitens confessus est; quia, ut et faciendi ex attrito contritum, consequen- dixi, sententia cadit super accusationem, et ter etiam habuit conferre omnia, quæ vel ex ab illa quodammodo determinatur. Quia vero natura rei, vel ex aliis generalibus legibus di- forma hæc per se significat sanctificationem vinis ad primam gratiam consequuntur. In ipsius personæ, cum qua stare non potest alialio ordine ponitur imprimis remissio æter- qua culpa mortalis, fit, ut secundario, et næ pænæ, quia hæc etiam consequitur ex quasi per accidens significet exclusionem omreinissione culpæ. Deinde huc etiam spectat nium peccatorum mortalium a tali persona, remissio alicujus ponæ temporalis, quæ in- etiam eorum quæ in confessione dicta non terdum fit simul cum ipsa remissione pænæ sunt, quatenus sine eorum exclusione non æternæ, quando hæc non erat antea remissa, potest fieri sanctificatio, per hanc formam siet virtute clavium commutatur in minorem gnificata. temporalem, quam alias commutaretur ; ali- 20. Hæc forma includit conditionem, nisi quando vero fit per se, ul quando homo est ponatur obex - Ex di hujus formæ semper dain gratia, et sola venialia confitetur, vel etiam tur gratia ex se sufficiens ad remissionem pecquando accedit jam contritus, cum aliquo cali, non tamen semper tollitur peccatum. Ut reatu pænæ temporalis ; nam, si a principio autem intelligatur, quomodo hæc forma quocontritio fuisset conjuncta sacramento, sine ad hanc significationem semper vera sit, et dubio commutatio pænæ æternæ facta fuis- solvatur difficultas in 'principio tacta, adverset in minorem temporalem; ergo quod prius tenda sunt duo. Unum est commune omnibus remissum non est propter carentiam sacra- sacramentis novæ legis, quia significant menti, postea conceditur virtute absolutionis. practice et efficaciter collationem gratiæ,quan

Tota autem pena temporalis non semper re- tum est ex se, et consequenter non ita abmittitur virtnte hujus formæ, quia non fuit solute, quin implicite involvant hanc condiexpediens, ut peccata post baptismum com- tionem : Nisi suscipiens obicem ponat ; eammissa tanta facilitate et sine justa vindicta dem ergo includit hæc forma, et ideo stante remitterentur, ut Conc. Trid. dixit, sess. 14, ejus veritate fieri potest, ut non conferat hoc. 8, de quo multa diximus supra, disp. 10, mini gratiam propter obicem ejus. Sicut est sect. 3 ; nam quæ ibi dicta sunt de pæniten- vera forma, Ego te baptizo, etiam quantum tiæ virtule,locum habent in pænitentiæ sacra- ad sacramentalem significationem, licet formento, cujus institutionem ita semper Ecclesia tasse persona propter suum impedimentum intellexit, ut Concilium Tridentinum decla- interius non mundetur. Atque hoc significaravit et definivit, et infra in materia de sa- vit Hugo de S. Vict., lib. 2 de Sacram., p. 14, tisfactione id latius dicemus. Igitur non spec- c. 8, dicens, hanc formam magis significare tat ad virtutem hujus formæ, absolute et sim- virtutem suam, quam eventum. Etin eumdem pliciter remittere totam poenam, sed juxta sensum exponenda est sententia D. Thome legem justitiæ eam commutare, quamyis ob supra relata, scilicet, Absolto te, idem esse, virtutem sacramenti cum minori rigore talis ac dicere, Sacramentum absolutionis l bi imcommutatio fiat, ut dictum est.

pendo. Non enim sensit, significatum quasi

objectivum hujus formæ esse applicationem, Propria verborum formæ significatio expo

seu exhibitionem hujus sacramenti ; hoc enim nitur.

recte improbatum est supra, et oppositum 19. Ex his, quæ de effectu hujus sacra- aperte dixerat D. Thomas in eadem solutione; menti dicta sunt, facile erit ejus verum sen- sed illis verbis significavit, sicut sacramenta sum explicare. Primo enim ac per se signi. significant suos effectus non omnino absolute, ficat sanctificationem, quam sua propria et sed quantum cst ex parte sua, ita hanc for: instrumentaria virtute confert ad culpam ex- mam eodem modo significare efficaciam abpellendam. Quamvis enim verbum absolto, solutionis a peccatis, quantum est ex se, et solum videatur significare vinculi solutionem, hoc est significare exhibitionem sacramenti tamen, quia non dissolvitur, nisi per infor- ex se remissivi peccatorum, non in actu signato (ut aiunt), sed in actu exercito. Et ita tum effectum. Dices : ergo sallem interdum exponunt D. Thom. omnes Thomistæ. Et poterit totam remittere. Patet sequela, quia, quantum ad hanc parten, conveniunt in hac si absolvit simpliciter ab hac pæna juxta exiinterpretatione reliqui Doctores, ut videre gentiam justitiæ, ergo habentem meliorem licet in superius citatis, et Richardo, in 4, d. dispositionem magis absolvet ; ergo tam per16, art. 1, q. 2 ; Navarro, de Penitent., d. 6, fecta poterit esse dispositio, ut omnino absolc. 1, in princ., n. 16 ; Corduba, qui alios re- vat. Respondelur concedendo sequelam, quia fert, lib. 1 Quæstion., 9. 1. Aliud adverten- tunc æqualitas seu perfectio talis effectus dum est, inter effectionem gratiæ ut sic, et provenit in suo genere ex majori perfectione remissionem culpæ, esse aliud discrimen; contritionis ; supra vero tractando de contrinam ex vi hujus formæ semper et infallibili- tione, diximus, interdum esse posse adeo per. ter datur gratia per se sufficiens ad remissio- fectam, ut omnem temporalem pænam renem peccati, ea tantum existente conditione, mittat ; ergo a fortiori idem fieri potest virquod in recipiente non sit obex; peccatum tute hujus sacramenti; ideoque supra non diautem non semper cum effectu, seu actualiter ximus hoc sacramentum nunquam remittere remittitur, sed subintellecta alia conditione, totam poenam, sed non semper. Præterea tracsi in homine sit peccatum, cujus remissio de- tando de sacramentis in genere, ostensum est sideretur ; et quoad hoc etiam non dicit sem- effectum ex opere operato ejusdem sacraper actum, sed aptitudinem. Atque hoc modo menti esse majorem in eo, qui melius dispofacile salvatur veritas formæ, et significatio situs accedit ; ergo etiam hic effectus remisspecialis effectus proprii hujus formæ, scili- sionis pænæ temporalis est major in eo, qui cet gratiæ remissivæ peccatorum, si adhuc in est melius dispositus; ergo tantus potest esse subjecto inveniantur.

dolor, ut virtute hujus formæ auferatur tota 21. Remissio pænæ æternæ non per se, sed pæna; non est ergo hic effectus extra objecconsecutive tollitur.–Atque hinc facile con- tum, et virtutem horum verborum, sed maxistat, quomodo per banc formam significetur me consentaneus veritati eorum, et divinæ remissio pænæ æternæ, salva ejus veritate; justitiæ, si ex parte suscipientis sit congrua ita enim significatur sicut fit ; fit autem, non dispositio. . per se, sed quatenus consequitur ad remissio- 23. Potest, er, duobus æque dispositis, uni nem culpæ ; in tantum ergo significatur hic remitli tota pæna, non pero alteri. - Sed ineffectus, in quantum in remissione culpæ stabit aliquis; nam sequitur, etiam stante comprehenditur. Igitur necesse est ut inclu- æquali dispositione in duobus confitentibus dat ad minimum eamdem conditionem, quam sua peccata, posse contingere, ut unus absolincludit remissio culpæ, scilicet, si in homi- vatur a tota pæna, et non alius , si nimirum ne sit talis reatus, qui remiltatur ; quæ con- debita eorum non sint æqualia, et unus baditio duplici ex capite deesse polest, scilicet, beat, verbi gratia, reatum ut quatuor, et alius vel quia peccata, quæ homo confitetur, in re ut duo; nam tunc ei, qui est debitor quatuor ipsa jam erant ablata, vel quia talia erant, graduum, remittentur duo; alter vero habens quæ non afferrent secum hujusmodi reatum, æqualem dispositionem absolvetur a tota peeut quando sunt tantum venialia.

na. Responderi potest ex D. Thoma, in 4, d. 22. De remissione peene temporalis ex vi for- 18, 9. 1, art. 3, 9. 2, ad 3, negando sequeme.--Interrogatio.Responsio. — Atque ea- lam; quia tunc non remittuntur æquales gradem interpretatio ad pænam temporalem ac- dus utrique illorum , sed cum proportione; commodanda est. Quia vero supra diximus, quia si uni remittitur dimidia pars sui debiti, hoc sacramentum non semper remittere to- alteri etiam remittitur dimidia. Hæc vero restam pænam temporalem,dubitare quis potest, ponsio mihi non probatur, primo, quia illa quomodo bæc forma significet remissionem proportionalitas nulla ratione fundatur; sapartis, et pon totius, cum absolutio simpliciter, cramenta enim de se et cæteris paribus simet sine limitatione proferatur. Dicendum vero pliciter habent æqualem effectum in subjecto est, formam proprie non significare remissio- æque disposito, et capaci illius. Deinde, quia nem partis, vel totius, sed simpliciter remis- ex ea proportione sequitur, homini minus sionem poenæ justa dispositionem poeniten- remitti, hoc solo, quod minus peccavit , cum tis, servata lege justitiæ a Deo statuta. Et tamen capax sit æqualis remissionis; quod inde fit, ut non semper remittat totam, quia videtur per se satis absurdum. Præterea, dispositio penitentis non est sufficiens ad to- idem debitum potest magis vel minus remitti propter majorem vel minorem contritionem, art. 1 ; S. Anton., 3 part., tit. 14, c. 19, $ 9, et tanta esse potest contritio , ut omnino re- et tit. 17, c. 12, et cap. 21, § 3, qui refert in mittatur debitum, ut dictum est, et ibidem Conc. Basiliensi tractatam esse quæstionem, docet D. Thomas, ad 4; ergo eadem contritio quid faciat sacerdos, qui sine jurisdictione potest esse adæquata dispositio ad tollendum audivit confessionem, et absolvit pænitentem, omnino aliquod debitum, et non ad tollendum multosque dixisse posse postea petere jurismajus. Deinde per iteratam confessionem dictionem , et absolvere illum ubicunque sit. ejusdem peccati cum æquali contritione po- Eamdem opinionem tenet Sylvester, verbo test tandem totus reatus pænæ temporalis Confessor, q.13, Confessio, tertio, in principio, auferri, ut in eadem solutione ad 4 D. Tho. Confessor, quarto, § 6; et Auctor Summæ mas docet ; ergo eadem contritio est suffi- confessorum, q. 76; Margarita confessorum, ciens dispositio ad tollendum totum reatum fol. 53; Armilla, verb. Confessio, n. 23; Taremissum, quæ non fuit sufficiens ad inten- biena, verb. Confessio , 2, n. 4; Raynerius sum. Ad instantiam ergo respondeo conce- (referens Petrum de Tarantasia in sua Sumdendo sequelam; neque video in consequenti ma de Confess.); denique Petrus Soto, in aliquod inconveniens, sed est maxime con- Institut, sacerdotum, lect. 11 de Confessione, sentaneum rationi, quando pensatis omnibus hanc sententiam dicit posse secure teneri, servatur vera proportio et æqualitas inter quam tenent (inquit) plures nostrum. Domidispositiones pænitentium, et id, quod remit- nicus autem Soto, in Relectione de tegendo titur, æquale est, quamvis in uno remissio secreto, memb. 3, q. 4, concl. 5, dub. 4, di. sit totalis, in altero vero partialis , solum ex xit, fortasse hanc opinionem esse veram. Ininæqualitate peccatorum, seu reatuum. dicat Turrecremata, in c. Quem pænitet, de

Pænit., d. 1, art. 2, nam cum dixisset, non SECTIO III.

esse necessarium confileri sacerdoti absenti, Lirum absolulio sacramentalis possit dari persona

subjungit : Si quis tamen tellet hoc facere absenti.

(inquit Richard.), esset opus supererogationis.

Ex aliis Navarr., in Summa, c. 21, n. 36, et 1. Hæc quæstio hactenus disputata est in- in cap. Quem pænitet, num. 4; Adrianus, in ter Doctores ut dubia et opinabilis ex utra 4, materia de Confessione, q. 1; Palacios, in que parte. Nunc autem Apostolica Sedes ali- 4, d. 17, disput. ult., ubi idem sentit Richarquid denuo circa illam declaravit; et ideo dus, a. 2, q. 5; Major, q. 1; Alexand. Alens., breviter ac sincere referam quæ jam scripse- q. 71, alias 77; inclinat etiam Ruard., art. 5; ram, et typis mandaveram prius quam de- et eam dicit probabilem Rutilius, in Speculo cretum Apostolicum editum , et ad me per- Episcoporum, disp. 1, q. 5. latum fuisset. Deinde ipsum decretum refe- 3. Affertur imprimis in favorem hujus ram, ut juxta illud omnibus sentiendum, et sententiæ Cyprian., epist. 13, alias lib. 1, loquendum esse pro certo constituam. Distin- epist. 17, ubi significat se recepisse confessioguere autem oportet duas quæstiones in ma- nes aliquorum absentium per scripturam, et teriis sacramentorura diversas. Una est, an quamvis non dicat expresse se absolvisse, taabsolutio sic data absenti sit valida. Alia est, men cum confessio ad absolutionem ordinean licite detur. Sæpe enim contingit formam tur, ne frustra fieret, recte videtur inde colsacramenti illicite dari, et nihilominus vali- ligi, post talem confessionem absolutionem dam esse. Prius ergo dicemus, an talis abso- fuisse subsecutam. Præterea refertur, ut dilutio valida sit, et inde facile inferemus, quid cebam , S. Thomam Cantuariensem in carin hoc negotio facere liceat, de quo etiam cere detentum, Romam misisse pro absoluexpressius et formalius locutus est Summus tione. Et in eum modum aliqui interpretantur Pontifex, ut infra adnotabo.

historiam, quæ est apud Euseb., lib. 6, c. 34, 2. Prima opinio.—Prima ergo opinio fuit, alias 36, de Serapione ægrotante, qui misit ad in casu aliquo necessitatis posse confessio. presbyter um etiam ægrotantem, ut eum abnem fieri sacerdoti absenti, et ab eodem ab- solveret, el per aliquem ministrum Euchasenle posse absolutionem dari. Quæ opinio ristiam mitteret. Refert autem Eusebius mia fortiori supponit, verba absolutionis suffi- sisse Eucharistiam ; unde videtur supponere, cienter verificari posse circa personam ab. etiam absolvisse. Præterea exemplum supra sentem. Præcipui defensores hujus opinionis adductum ex Concilio Basiliensi ostendit, ilfuerunt ex Thomistis Palud., in 4, d. 17, q.2, los Patres fuisse hujus sententia.

« PredošláPokračovať »