Obrázky na stránke
PDF
ePub

4. Ratione probuiur sententia posita.-. Ra- Petrum ; et tunc absolutio propriissiine diritio præcipua est, quia Christus Dominus po- gitur ad absentem ; ergo. tuit hoc modo instituere hoc sacramentum, 5. Secunda sententia. - Nihilominus est ut per se notum est; et ad finem hujus sacra- alia sententia negans sacramentum hoc conmenti erat hoc magis consentaneum ; quia summari inter absentes, etiamsi extrema nesæpissime accidit, ut poenitens non possit in cessitas interveniat, et consequenter sacerpræsentia convenire sacerdotem , vel quia dotem non posse absolvere, nisi quem præuterque graviter ægrotat, vel quia alter eo- sentem habet. Hæc sententia communiter rum in carcere detinetur, ut nunc accidit tribuitur D. Thomæ, apud quem expresse non frequenter in Provinciis hæreticorum , vel invenio. Nam potius in quodam Quodlibeto propter magnam penuriam sacerdotum, ut docet confessionem posse fieri per scriplupotest nunc accidere in India, etc. Unde quoad ram, quamvis de absolutione id non dicat. hoc non est simile de baptismo, quamvis sit Favet autem huic sententiæ, in 4, d. 17, q. 3, æque, vel magis necessarius; quia ejus mi- art. 4, q. 3, ad 3, quatenus dicit, in extrema nister non est solus sacerdos, sed in necessi- necessitate utilius esse confiteri laico prætate quilibet sufficit, et ideo ubique facile re- senti, quam sacerdoti absenti; quod non esset periri potest præsens. Atque ita non potest verum, si sacerdos absens posset sacramenfingi necessitas moralis, quæ videtur interve- taliter absolvere. Eamdem opinionem tenet nire in hoc sacramento; et illa maxime at- Scotus ibi. Fundantur autem in hoc, quod tendi debuit in institutione. Accedit præterea, confessio debet esse secreta ; inter absentes quod baptismus ex parte materiæ requirit autem non potest secrete fieri. Quod fundapræsentiam, quia non potest aqua contingere mentum nullius momenti est, tum quia illa personam multum distantem; at vero sacra- conditio secreti non est essentialis : unde ex mentum hoc ex parte materiæ non requirit sententia omnium potest confessio fieri per præsentiam, ut infra tractabimus; ergo nulla interpretem; ut autem fiat inter absentes, ratio est, cur ex parte formæ postuletur. Pa- unus etiam internuncius sufficere potest; tum tet consequentia, tum quia neque ex generali etiam quia licet præcesserit confessio secreta ratione sacramenti hoc necessarium est, cum inter præsentes, si es aliqua causa non fuit videamus in matrimonio non requiri; neque subsecuta absolutio, adhuc manet quæstio, an etiam ex speciali ratione , quia hoc sacramen- ipsa absolutio possit dari absenti. Citantur tum perficitur per modum judicii, cui conna- etiam pro hac opinione Richard., Major, et turale est, ut possit sententia in absentem Alensis, adducti in priori seutentia. Sed illi proferri. Neque hoc magis repugnat absolu- nihil aperte dicunt, sed solum aiunt, non telioni, quam accusationi; imo, si res moraliter neri quempiam confiteri absenti; in quo poconsideretur; magis necessaria videbatur præ- tius indicant posse. Denique in aliis antiquis sentia ad accusationem, ut sacerdos posset Scholasticis fere nibil de hac re expressum examinare pænitentem, et de ejus disposi. invenitur. tione integrum judicium ferre; ergo, si hoc 6. Moderni autem Thomislæ defendunt non obstante, potest in necessitate fieri con- hanc sententiam, Cajetan., in Summ., verb. fessio inter absentes, cur non etiam absolu. Confessio, conditione 11 ; Victoria, in Sum., 4, tio ? Et confirmatur, quia ob hanc causam materia de confessione, n. 174; Soto, in 4, speciale est huic sacramento, ut possit con- d. 18, q. 2, art. 6; Ledesm., 2, p. 4, 9. 9, fessio multo tempore antecedere, et postea art. 3, dub. 1; Cano, Relect. de Penit., part. subsequi absolutio, quæ nihilominus morali. 5, licet dicat hoc non colligi ex verbis formæ, ter conjungitur cum præcedenti materia, Rutilius etiam supra ait, banc partem probaquia hæc est natura et conditio judicii; ergo biliorem et tutiorem esse. Ideoque ex scripari ratione poterit absolutio ordinari ad per. ptoribus nostris eam secuti sunt Cardin. Tolet., sonam distantem. Quod tandem confirmatur; lib. 3 Instr. Sacerd., c. 6; Gregor. de Valent., quia hoc non repugnal veritati formæ, tum 3 p., disp. 7, q. 11, punct. 1, circa fin.; Emquia , dirigendo intentionem ad absentem, manuel Saa, in Sum,, verb. Absolutio, n. 10, etiam vere dicere possumus: Absoloo te ; tum et verb. Confessio, num. 14, in impressionibus etiam quia, ut ait Palacios, pænitens fit mo- anni 600 et 601, quas solas videre potui ; inraliter præsens per suam confessionem ; tum sinuat Emundus Augerius, in Catechismo, c. quia loco pronominis, te, possumus proprium 4, lect. 7, et nostri Lectores communiter. nomen pænitentis ponere , scilicet : Absolco Quidam sumunt fundamentum ex parte maXXII.

27

teriæ, et ex notitia moraliter certa , quam agnoscatur. Rursus locus Cypriani potius confessor habere debet de statu pænitentis, posset in contrarium induci; nam receptis liut illum absolvat. Alii fundantur in generali bellis confessorum, qui absentes erant, non ratione, quod forma sacramenti non potest dicit se absolvisse illos, sed commisisse , ut operari circa rem absentem. Vel etiam quia aliquis presbyter ex his qui præsentes adenon potest confessori constare, an persona rant, pacem eis daret; ubi omnino videtur reabsens mutaverit voluntatem , vel iterum de quirere præsentiam. Tamen, dum negotium novo peccaverit, postquam confessionem ad illud committit, dicens, ut, si presbyter non eum misit. Sed hæ conjecturæ ab aliis dissol- adesset, diaconus id faceret, argumentum vuntur, partim exemplo matrimonii , quod est, non loqui de absolutione sacramentali, inter absentes perficitur, et suum babet gra- sed de aliqua reconciliatione ad publicam pretiæ effectum; partim in hoc ipso sacramento, nitentiam pertinente, ut infra suo loco iterum quod fit per interpretem; fortius ergo confir- dicemus. Ex quo a fortiori potest induci argumanda et persuadenda est hæc opinio. mentum; nam si illam reconciliationem com

misit ministro præsenti, quanto magis sacraHanc formam non posse in ordine ad personam mentalem ? Et fere idem responderi potest ad absentem valide proferri.

factum Serapionis apud Eusebium ; nam ille

etiam erat veluti in statu poenitentium, quo7. Hanc igitur posteriorem sententiam ve- niam coram tyranno propter metum fidem ram censeo, quam anno 1588, Compluti pu- negaverat. Quanquam in eo loco nulla fit blice docui, et iterum in Primaria lectione mentio absolutioniş, sed tantum communiohujus insignis Academiæ Conimbricensis an- nis Eucharistiæ; nullum ergo vestigium illius no 1598, nimirum significationem hujus for usus est in tota antiquitate. mæ proprie et in rigore non verificari in or- 9. Respondetur ad c. Qualis, 30, 9.5.-Sodine ad personam absentem; et ideo respectu let autem afferri et objici c. Qualis, 30, q. 5, illius nec perficere sacramentum, nec suum ubi dicitur, confessionem quamdam suscieffectum operari. Moveor imprimis, quia vi- piendam esse per scriptum. Tamen textus doo hujusmodi sententiam secundum præ. ille non est ad rem : primo, quia non agitur sentem Ecclesiæ statum, et sensum, magis de absolutione, sed de confessione; deinde, probari coinmuniter sapientibus et prudenti- quia illud scriptum non postulatur propter bus hominibus. Deinde, ex non usu Ecclesiæ absentiam judicis, sed propter majorem fisumitur in his materiis argumentum non pa- dem et certitudinem. Unde est mihi evidens rum efficax; nam quod in usu vel adminis- ibi non esse sermonem de absolutione sacratratione alicujus sacramenti Ecclesia nunc mentali, sed de alia judiciali. Denique quod non facit, neque aliquando fecisse legimus, si- aliqui dicunt, hunc modum confessionis esse gnum est fieri non posse ; quia fere omnia in usu inter Catholicos viventes in terris hæquæ ad sacramenta spectant, licet in Scriptu- reticorum, quando oppressi perseculione non ra fundata sint, præcipue firmantur et decla- possunt aliter confiteri, hoc, inquam, mihi rantur usu et traditione Ecclesiæ; sed hujus- non constat, et quomodo salvari possit, infemodi est res de qua agimus; nullo enim rius dicam; absolute vero non confirmat veexemplo ostendi potest, sacerdotem aliquan- ritatem alterius sententiæ secundum se, seu do sacramentaliler absolvisse poenitentem ab- in re ipsa ; quia forte, si talis usus nunc invesentem.

nitur, ipsemet ex opinione processit. 8. Historiæ de D. Thoma Cantuariensi res- 10. Ex verbis formæ probatur conclusio. pondetur. - Loco Cypriani satisfit. - Res. Secundo præcipue fundatur hæc sententia in pondetur Eusebio de facto Serapionis. — Nam verbis formæ, quæ in rigore diriguntur ad quod de Thoma Cantuariensi Scotus refert, personain præsentem. Primo ex generali raimprimis nescimus ex qua historia sumptum tione sermonis vocalis; ostendimus enim susit; neque enim ipse refert, nec ego invenio. pra esse de ratione hujus formæ, ut humana Deinde per absolutionem ibi optime intelligi- voce proferatur, et alioqui talis est forma, it mus indulgentiam aliquam plenariam, et sit sermo ad aliam personam; at vero locutio pontificiam benedictionem , pro qua fortasse humana voce prolata , natura sua ordinalur Thomas Romam misit; vel forte etiam pro ad personam præsentem; ergo signum est, absolutione a quacunque censura, quæ ad formam hujus sacramenti sub ea ratione et cautelam sæpe peti et dari solet, etiamsi non conditione esse institutam. Deinde hoc confirmat illa particula, te, nam voce prolata potest absolvere; quia non potest proferre dirigitur tantum ad personam præsentem. Si- verba absolutionis tanquam referens sentenmili enim argumento docent Theologi, sacer- tiam ab alio datam (hoc enim et est impertidotem non posse consecrare panem absen- nens, et per laicum fieri posset), sed tantem, quia illud signum, hoc, in forma conten- quam judicans; non potest autem judicare, tum, ex vi suæ significationis indicat rem causa inaudita. præsentem. Unde etiam concludunt, si in illa 12. Probatur conclusio argumento desumforma mutetur signum illud in aliud, quod pto ex parte materiæ proximæ.-Tertio potest dirigatur ad rem absentem, ut est, illud, mu- addi probabiliter ratio illa, quæ desumitur ex tationem esse substantialem, et ideo nihil parte materiæ proximæ. Quia cum hoc sacrafieri. Ergo simili modo in præsenti, ut ma- mentum institutum sit per modum judicii, neat virtus hujus formæ, non potest illa par- ante absolutionem requirit perfectam causa ticula ita mutari, quin præsentia requiratur. cognitionem, et cum sit judicium internum Nam in formis sacramentorum observanda et voluntarium, in quo sola persona pæniest præcipue significatio illius formæ, quæ tentis habet vicem accusatoris, testis, et rei se est in communi usu Ecclesiæ, quam scilicet aliquo modo defendentis, et ostendentis disipsa Ecclesia ut essentialem amplexa est; positionem suam, per se, et ex natura rei posnam ex illa sumendus est sensus essentialis tulat præsentiam judicis ; quia in absentia forme. Unde si fiat mutatio , et ille sensus non potest ullo modo hujusmodi notitiam non retineatur, substantia sacramenti muta- causæ comparare. Quæ quidem ratio convintur, et nihil fit. In præsenti ergo ex usu Ec- cit hanc præsentiam, per se loquendo, esse clesiæ, et expressa definitione Conciliorum ha- nccessariam. Tamen de casu extraordinario, bemus, hanc formam, Ego te absolro, ut es- et extremæ necessitatis non videtur convinsentialem; et illa requirit præsentiam ex viccre, tum quia etiam integritas confessionis suæ significationis; ergo signum est, hanc propter dictam rationem est per se necessa. præsentiam esse de necessitate sacramenti, ria, et tamen in extrema necessitate non est et nullam formam, quæ illam excludat, posse ita necessaria ; tum etiam, quia in aliis casiesse sufficientem.

bus re vera non potest confessor perfecte 11. Eosio rationis. - Præcluditur. - Di- examinare causam, ut quando poenitens jam cere qnis posset, verum quidem esse verba non intelligit, vel quando confessio fit per hæc debere proferri in præsentia pænitentis, interpretem. Nihilominus tamen dici potest, tamen posse hoc fieri per interpositam per- aliud esse loqui de conditione requisita ex sonam, cui sacerdos committat, ut suo loco parte judicis, aliud de facultate, seu possibiet nomine verba absolutionis proferat in præ- litate pænitentis ; hoc enim judicium primo, sentia poenitentis. Tamen hic modus est om et per se institutum est a Christo Domino ex nino falsus, et improbabilis; quia actio sa- parte judicis, dando illi potestatem ad remitcramentalis, præsertim illa quæ est a minis- tenda peccata ; unde ex parte illius etiam detro consecrato, et specialiter deputato ad signavit modum, et signum, quo uti debet ad illam præstandam, est actio mere personalis, remittenda peccata, et pari etiam modo deet non delegabilis; ideo enim ad illam con- terminavit conditionem necessariam ex parte secratur minister, quia per se debet illam ipsius judicis ad talem causam definiendam, exercere, alias pari ratione posset sacerdos quæ quidem est præsentia ejus. At vero ex consecrare per alium, committendo illi vices parte poenitentis requisita est confessio, velsuas. Confirmatur et declaratur; nam vel illa uti consecutione quadam ; quia non poterat interposita persona deberet esse sacerdos, vel judex ferre judicium non cognita causa ; et laicus; hoc secundum improbabile est, quia ideo ex parte poenitentis non est omnino deactus characteris sacerdotalis non potest com- finitus modus, aut signum ad confessionem mitti laico, alias pari ratione posset etiam illi necessarium, sed solum, ut suam consciencommitti, ut confessionem audiret, et per se tiam aperiat integre, prout moraliter potuerit. totum sacramentum perficeret in persona al- Ac proinde, major determinatio requiritur ex terius, verbi gratia, Summi Pontificis. Quod parte formæ, et consequenter major præsensi dicatur primum, ille sacerdos absolvere tia ex parte sacerdotis absolventis, seu exapoterit per se audita confessione; nam, si est minantis causam, quam ex parte pænitentis. casus extremæ necessitatis, habebit jurisdic. Ideoque non sunt similia alia exempla, quæ tionem ; si vero non audiat confessionem, non afferuntur ; nam omnia illa sumuntur ex parte pænitentis, et supponunt aliquam im- satisfactum sufficienter est; negamus enim potentiam ejus.

talem fuisse Christi institutionem. Unde enim 13. Ab incommodis confirmatur conclusio.- id ostendi potest, cum nec scripta sit, nec Et confirmatur ultimo ab incommodis, quæ tradita, sed potius Ecclesiæ consuetudo consimul etiam declarant congruentiam hujus trarium ostendat ? Negamus deinde illum institutionis, quia alias sequitur confessio- modum institutionis fuisse magis congruennem et absolutionem, factas nunc inter per- tem; multis enim rationibus et conjecturis sonas absentes, quoad substantiam et essen- oppositum ostensum est. Denique ad usum, tiam validas esse, nulla ctiam necessitate in- qui referebatur, præterquam quod est incerterveniente; consequens est absurdum ; ergo. tus, licet esset certus, non faceret fidem, cum Sequela probatur, quia essentia sacramenti paucorum sit, qui potuerunt decipi, Theolosemper est eadem; ergo, si absolutio essentia- gorum, quos citavimus, auctoritate, et ita liter non requirit præsentiam, quacunque ra- practice excusari ; in posterum autem jam tione feratur in absentem, etiam sine neces- non poterunt, ut dicam. sitate, valida erit, et efficax. Responderi po- 15. Qua censura digna sit prior opinio. — test, ex parte absolutionis verum quidem Tandem etenim quæri potest, quam censuram esse, id enim convincit argumentum ; tamen contraria opinio mereatur. Respondeo: hactepeccari mortaliter, si ita fiat, et ex hac parte nus ego non audebam aliam inferre, præter deesse in ipso pænitente attritionem necessa- eam quæ ex assertione sumitur (scilicet esse riam in hoc sacramento, ex defectu materiæ, falsam) idque præcipue propter auctoritatem quod est peculiare in illo, ut infra dicam. Sed Thomistarum antiquorum. Nunc autem vercontra ; nam fieri potest, ut poenitens excu- bis S. D. N. Clementis VIII respondendum setur a culpa per bonam fidem, putans se illo est. Ille enim auctoritate sua illi opinioni semodo rite confiteri. Unde fit, sacerdotem quentem censuram apposuit speciali declaraposse decipere pænitentem, ut hoc modo illi tione ad hoc facta die XIX Julii, his verbis : confiteatur, etiamsi absens sit, et tunc validæ S. D. N.,etc. , re mature, ac diligenter consiessent confessiones et absolutiones, quia ma- derata, hanc propositionem, scilicet licere per lítia ministri non potest impedire essentiam litieras, seu internuncium confessario absenti vel effectum sacramenti, dummodo habeat peccata sacramentaliter confiteri, et ab eodem intentionem conficiendi illud ; ex parte au. absente absolutionem obtinere, ad minus uli tem pænitentis excusatur malitia, seu indis- falsam, temei ariam et scandalosam damnavit positio, per bonam fidem ; ergo nihil potest ac prohibuit, præcipitque, ne deinceps ista impedire veritatem illius formæ. Ad tollen- propositio publicis, privatiste lectionibus, condum ergo hoc incommodum, et multa alia, cionibus et congressibus doceatur, nete unquam quæ ex eo sequi possent, convenientius fuit tanquam aliquo casu probabilis defendatur, iminstitutionem esse stabilem et firmam, quod primatur, aut ad praxim quodis modo deducaabsolutio daretur in præsentia, et non ad- tur. Et adjungit excommunicationem ipso mitti exceptiones propter raros eventus cum facto incurrendam, et sibi reservatam contra majori incommodo ipsius sacramenti. Præ- violantes hoc decretum, præter alias penas sertim cum ejus necessilas tanta non sit, a judicibus injungendas. quin possit per votum in contritione inclusum 16. In quo decreto directe solum videtur suppleri. Quanta vero esse debeat hæc præ- Pontifex probibere dicere, aut docere licitum sentia, vel propinquitas inter pænitentem et esse absentem absolvere in aliquo casu, vel confessorem, morali et prudenti judicio pen- id facere; an vero, si fiat, factum teneat, sandum est, sicut in genere de sacramentis, non declarare. Credo tamen mentem ejus et in simili quæstione de Eucharistia latius fuisse hoc etiam declarare, et contrarium dictum est. Illa ergo propinquitas, quæ suffi- in eodem gradu damnare, tum quia in hoc cit ad sensibilem designationem, et loculio sacramento hæc duo per se non separantur; nem cum alio, ad hujusmodi formam valide tum etiam quia hic erat cardo controversiæ ; et efficaciter conferendam satis erit ; nam, nam si ex se non licet, ideo est quia sacracum ralio hujus præsentiæ præcipue funde- mentum non potest ita perfici. Quapropter tur in forma, ex illa etiam colligendus est neutrum licet jam opinari, neque illa opimodus ejus.

nione in praxi uti, etiamsi fingatur quicun14. Fundamentis contraria sententia fit que casus extremæ necessitatis, maxime satis. — Ad fundamenta contrariæ sententiæ propter hanc prohibitionem Pontificis ; nam

aus.

ita illam restringit illis verbis: Neque unquam sumendum est ex bis, quæ supra dixi de netanquam aliquo casu probabilis defendatur. cessitate interioris pænitentiæ ; nam illa neQuod fuit valde conveniens,ne uniuscujusque cessitas non est ablata in lege nova, cum in arbitrio relinqueretur fingere casum necessi- illa etiam prædicata sit, et ad baptismum tatis ad utendum alia opinione tanquam pro. etiam requisita, ut late probavi superiori tobabili. Est igitur jam dicta sententia certa, mo, disp. 28, sect. 1. Nec vero satis est, ut in gradu a Pontifice definito.

quidam aiunt, quod pænitens displicentiam

habeat quod de peccato non dolet. Quod si. DISPUTATIO XX.

gnificavit Palud., d. 17, q. 1, art. 5 ; et Nav.,

in Summa, c. 21, n. 1, et c. 10, n. 4 ; quia, DE INTERIORI DOLORE AD SUBSTANTIAM, ET EFFEC si illa displicentia est efficax, non erit sola, TUM HUJUS SACRAMENTI NECESSARIO. sed secum afferet dolorem de peccato ; si vero

solum sit quædam velleitas, non sufficit ad Inter materiales partes hujus sacramenti mutandam voluntatem, et consequenter neprimum locum tenet contritio. Estque pe- que ad veram pænitentiam. Quod si fortasse culiare in hoc sacramento, ut hæc pars mate- homo sit attritus, et babeat illam displicenrialis sit dispositio ad effectum ejus ; et ideo tiam , quia non est contritus, dispositio , sub utraque ratione est nobis consideranda, ut dicemus, erit sufficiens ratione attri. suppositis, quæ de actu doloris in ratione tionis, velleitas autem illa parum conferet. virtutis supra tractavimus. Quamvis autem prior sit substantia sacramenti, quam effec

Qualis et quanta esse debeat formalis pæniten.

eu tus, tamen ut a notioribus procedam, inci

tia peccati ad sacramenti effectum. piam ab effectu.

3. Prima sententia.—Hoc ergo fundamen

to supposito, videlicet aliquem actuin formaSECTIO I.

lis pænitentiæ esse necessarium ad effectum Utrum contritio sit necessaria ad effectum hujus hujus sacramenti, gravis difficultas est quasacramenti.

lis, et quanta esse debeat hæc pænitentia.

In qua difficultate plures sunt Theologorum 1. Quorumdam sententia. - Quorumdam sententiæ. Prima requirit verum, et perfecsententia fuit, nullam formalem poenitentiam tum motum contritionis. Quæ duobus modis requiri ad hunc effectum, sed sufficere vo- asseritur. Primus est, hunc motum ita esse luntatem confitendi, et recipiendi absolutio- necessarium , ut si in re ipsa non habeatur, nem, dummodo poenitens nullum actum ha- etiamsi pænitens bona fide accedat, putans beat, quo formaliter vel virtualiter peccato se esse contritum, nihilominus non justificeadhæreat ; nam ipsa voluntas confitendi est tur, quamvis in ejus susceptione non peccet. quædam virtualis pænitentia ; quia est volun- Hanc opinionem tenent Magister Sentent.,Hutas abjiciendi peccatum, et recuperandi divi- go et Richardus de S. Victore, Alensis, et Bonam gratiam. Ita sentit Sylv., verb. Confes., naventura, quos supra, disput. 13, citavi, qui 1, q. 21, et tribuit Scot., qui in 4, d. 14, q. negant potestatem clavium extendi ad remis4, art. 3, id clare affirmavit de baptismo; de sionem culpæ mortalis. Maxime vero defenpænitentia vero solum ait, quod licet homo dit hanc sententiam Gabriel, in 4, d. 14, q. 2, accedat parum attritus, justificabitur.

not. 2, et art. 2, et d. 18, q.2, art. 2; et Ma2. Improbatur. — Non sufficit displicentia jor, eisdem locis ;Supplementum Gabr., d. 23, negatita peccati ad sacramentum recipien- g. 2, art. 2; Medina, tract. 2 de Confess. fict. dum, sed positiva. — Hæc vero sententia im- iter., et q. de Effectu absolut.; Adrianus, q. 1 probabilis est, et hoc tempore etiam temera- de Confessione, licet Quodlib. 5, art. 3, duria; nam præterquam quod repugnat omni- bius sit; Petr. Soto, lect. 7 de Penit., et 4 de bus aliis Theologis et Doctoribus, ut referam, Confessione. (Vide Alti siod., l. 4 Sum., a. 6, aperte videtur damnata in Concilio Tridenti- c. 8; Abul., in 1 p. sui Defens., c. 6.) no. Nam sess. 6, c. 7 et 14, requirit ad re- 4. Fundamentum est, quia contritio, ex missionem peccati proprium dolorem pæni- lege connaturali gratiæ, est medium necestentis, etiam cum sacramento ; et sess. 14, c. sarium ad salutem, ut supra tractando de vir4, concludit , Ecclesiam nunquam docuisse, tute pænitentiæ ostensum est; lex autem graaut sensisse sacramentum hoc dare gratiam si- tiæ non destruit naturam, sed perficit; non ne proprio motu pænitentis. Et fundamentum ergo abstulit medium necessarium; ergo

« PredošláPokračovať »