Obrázky na stránke
PDF
ePub

ratione accusationis voluntariæ ; nam hinc ricularis appellata est. Hic vero non agimus habemus, eumdem futurum esse accusatorem de substantia confessionis, jam enim ostenet reum. Supponitur eliam hujusmodi homi- sum est illam esse necessariam ; sed agimus nem, qui se accusat, debere esse baptizatum, de modo hujusmodi secreti, an etiam ille nequia alias non est capas accusationis sacra- cessarius sit. In qua re duo extrema cavenda mentalis, neque veniæ virtute clavium obti- sunt. Unum est hæreticorum hujus temporis, nendæ. Et ita etiam hoc in definitione signifi- qui hunc confessionis modum irrident ut sucatur, nec majore indiget declaratione. Igi- perstitiosum , et ab hominibus inventum, tur pradictas conditiones omucs ad tria capi- quia in sacra Scriptura (ut aiunt) non reperita revocare possumus, quasi ad tria prædica- tur ; iino in primitiva Ecclesia usitatus non menta, qualitatis, quantitatis, et ad aliquid; fuit. Quod colligunt ex antiqua consuetudine nam modus confessionis, et sigui, quo facien- agendi poenitentias publicas pro peccatis, ex da est, ad qualitatem ejus speclat ; integritas qua inferunt, confessionem nunquam suisse vero ad quantitatem reducitur, et extensio- factam secrete in ordine ad remissionem pecnem, quam ex parte materiæ confessio habe- catorum, sed tantum publice in ordine ad re potest. Quod autem fiat coram legitimo ju- correptionem et publicam ædificationem. Aldice, respicit ordinem seu habitudinem ad terum extremum est quorumdam Scholastialiquem. Primam igitur partem in hac dis- corum, qui sentiunt esse necessarium, ut Scoputatione expediemus, quia necessaria est ad tns et Gabr., dist. 17, q.1; et Angelus, explicandum signum sensibile, quo facienda verb. Confessio, n. 29 et 30, probabileque est confessio; postea de integritate dicemus, pulat Rich., d. 17, art. 3, 4. 8. Qui e converso ac tandem de judice, ubi simul explicabimus fundantur in perpetua Ecclesiæ traditione, munus confessoris, et omn quæ ad illum quæ Christi Domini institutionem declarat. pertinent.

Prima assertio contra hæreticos. 6. Cujus virtutis actus confessio sit.--Tractant autem D. Thomas et alii Thcologi ,in 4, 2. Dicendum est primo, modum secretæ dist. 17, et Soto, in 18, an hæc confessio sit confessionis honestum et sanctum esse, et ad actus virlntis pænitentiæ. Hanc vero quæstio- sacramentum conficiendum sufficientem. Asnem satis explicataın reliquimus in superio- sertio est de fide, definita in Concilio Tridenribus, agentes de exterioribus actibus vir- tino, sess. 14, c. 5, ubi contrarium errorem tutis pænitentiæ. Nam ex ibi dictis constat expresse condemnat. Sumitur etiam ex c. hunc acium ex suo genere, et secundum sub- Omnis utriusque sexus, de Pænit. et remis., stantiam suiim esse actum exteriorem hujus ubi soli sacerdoti dicitur confessio facienda. virtutis ; nam in eo invenitur proprium ino- Consuetudo etiam Ecclesiæ universalis hoc tivum, et objectiva honestas virtutis pæniten- satis probat, neque enim errare potuit in re tiæ. Ut autem talis actus sit materia hujus sa- tanti momenti. Præsertim cum non sil nova, cramenti, non videtur simpliciter necessa- ut hæretici fingunt, sed antiquissima a prinrium, ut ex intentione sub dictit formalitate cipio nascentis Ecclesiæ, ut Tridentinum comfiat, sed satis est ut fiat ex intentione conti- memorat. Et sumitur ex Concilio Cabilonens., ciendi hoc sacramentum absque impedimen- cap. 33, et ex Leone Papa, epist. 78, alias 80, to, vel obice illi repugnante. An vero necesse ubi graviter reprehendit cos qui cogunt pecsit fieri ex aliquo motivo honesto, in præce- catores ut publice confiteantur. Et ex Cypriadenti disputatione sufficienter tactum est. no, lib. de Lapsis, et libro 3, ep. 14; Hieron.,

in illud Ecclesiast. 10: Si momorderit serpens SECTIO II.

in silentio, non est amplius habenti linguam, Utrum auricularis seu secreta confessio sit de ne- ubi hoc declarat de illo, qui non vult conficessitate hujus sacramenti.

teri peccata pastori suo. Augustin., de Vera et

fals. pen., c. 10 : Qui confiteri dult, ait, quæ1. Error hæreticorum.- Opinio Scholasti. rat sacerdotem scientem ligare et soltere. corum.- Auricularis confessio dicitur, quæ Idem fere Basil., in P:. 32, et in Regulis bresecrete fit ; quia vero in jure secretum, et pu- vior., reg. 288; et Chrysost., hom. 5 in illud blicum, magnam habent latitudinem, in præ. Isaia : Vidi Dominum sedentem, etc.; et alios senti secreta confessio dicitur, quæ sine ullo Patres supra citavi agens de institutione huteste fit a poenitente coram solo sacerdote, jus sacramenti. et ad explicandum hunc modun secreti, au- 3. Prior conjectura.-Et addi præterea po

cam

test duplex conjectura sumpta ex ipsa pu- consentaneus rationi, et fini seu materiæ blica seu solemni poenitentia , quam olim hujus sacramenti. Explico singula : nam in fuisse in usu Ecclesiæ tam manifestum est, institutione solum legimus dixisse Christum ut neque ab hæreticis negetur. Prima est, Apostolis : Accipite Spiritum Sanctum ; quia non est credibile fuisse liberum cuicun- quorum remiseritis peccata, remittuntur eis. que fideli dicere crimina, quæ vellet, et quam Ex quibus verhis recte colligit Ecclesia, nevellet de illis publicam poenitentiam agere ; cessarium esse, ut sacerdos, qui judicaturus hoc enim sæpe posset cedere in magnum fi- est de his peccatis, et ea remissurus, notidelium scandalum, et alia multa parere in- tiam illorum accipiat; hanc autem sufficiencommoda ; ergo ad providentiam pastorum ter accipit per secretam confessionem ; ergo Ecclesiæ pertinebat, ut hoc non fieret sine ex vi verborum institutionis nihil aliud coleorum judicio et prudenti consilio ; præce- ligi potest. Nam, licet illa notitia futura sit debat ergo secreta confessio, et ex judicio judicialis, et per accusationem , tamen, cum confessoris publica agebatur poenitentia. Et hoc judicium ad forum animæ spectet, et quidem Origenes, homil. 2 in Psalm. 37, post voluntarium esse debeat, in eo idem, qui est medium, satis hoc indicat, cum dicit : Tan- reus, est sufficiens accusator, el nullus alius tummodo circumspice diligentius cui debeas testis requiritur, quia poenitentis conscientiæ confiteri peccatum tuum. Et clarius in sequen- et testificationi standum est, quoniam ad botibus : Ut si quid ille dixerit, et consilium num animæ illius totum ordinatur ; ergo dederit, facias, et sequaris ; et, si intellexerit, ex modo et institutione talis judicii, aut ex et præviderit talem esse languorem tuum, qui fine ejus non est necessaria notitia magis puin conventu totius Ecclesiæ exponi debeat, et blica. Aliunde vero in hoc judicio dicenda curari, ex quo et cæteri ædificari possint, et sunt non tantum peccata publica, sed etiam tu sanari facile, exequaris. Ex quo loco, li- occulta, nec solum externa, sed etiam mere cet conjicere, non secretam confessionem ex interna; esset autem valde difficile, et præler publica, ut hæretici aiunt, sed potius publi- humanam conditionem, obligare hominem

ex secreta originem duxisse. Idem ad hæc omnia publice manifestanda ; intersignificat idem Origenes, hom. 10 in Num., dum etiam esse posset scandalosum, et in inquiens : Qui non sunt sancti, in pecca- magnum detrimentum, vel aliorum, vel iptis suis moriuntur ; qui vero sancti sunt , sius etiam peccatoris ; ergo non decuit instipro peccatis penitudinem gerunt, requirunt tutionem aliter fieri. Adde etiam, non oporsacerdotem, sanitatem deposcunt, etc. Idem tuisse aliter limitari hanc materiam, quia colligere licet ex multis, quæ de facto Necta- sacramentum hoc maxime necessitatis est, et rii diximus supra agentes de necessitate con- sæpe non potest aliter, quam apud solum safessionis.

cerdotem fieri ; quod satis est, ut ille suam 4. Alia conjectura. - Secunda conjectura potestatem exerceat; cur ergo dicto modo est : nam qui olim agebant poenitentiam pu- limitaretur ? blicam, non prius dicebant publice peccata, et postea illis imponebatur poenitentia, sed Possitne præcepto statui, ut confessio publice potius jam prius impositam pænitentiam age

fiat. bant publice; præcedebat ergo secreta con- 6. Ex quo infero primo, alium confitendi fessio peccati, propter quod pænitentia impo- modum, non solum non esse necessarium ex nebatur. Quod non obscure colligitur ex divino aut humano præcepto; verum etiam Concilio Agathensi, c. 15, et habetur in c.

non posse per humanam legem generatim In capite, dist. 50. Et de hac re videri pos- præcipi. Hoc satis significavit Concilium Trisunt alia apud Pamelium, in fine libri Cy- dentinum supra. Et ratio est primo, quia res priani de Lapsis, et in principio lib. Tertul- est difficillima, et alioquin non necessaria, liani de Pænitentia, et super c. 8 et 9; et nec per se valde utilis ; lex autem humana apud Ruardum, art. 5, et Hosium, in Confes- non potest res adeo difficiles postulare, nisi sione, c, 47 et 48.

fortasse ex communi aliqua et urgente neces. 5. Ratio propria.-Ratio autem hujus ve- sitate. Deinde, quia lex humana non habet ritatis est, quia ex institutione Christi non potestatem directivam in actus mere interpotest colligi necessitas alterius modi confi- nos; ergo non potest obligare ad illa confitendi, neque etiam ex natura rerum ; imo tenda speciali modo a Christo non præscrisupposita institutione, hic modus est magis pto, et adeo difficili. Imo neque potest cogere hominem, ut in externis omnino occultis sese ullo modo ad forum poenitentiæ, sed ad fo infamet; materia autem hujus sacramenti, ut rum contentiosum. dixi, utrosque actus complectitur, et ideo talis lex potestatem humanam excedit.

Secretam confessionem non esse de necessitate 7. Secundo infertur, non posse confessorem

pænitentiæ. Assertio secunda. cogere pænitentem ad manifestanda illi pec- 9. Secundo dicendum est, hunc modum cata alio modo magis publico quam per au- secretæ confessionis non esse de necessitate ricular em confessionem, ut coram aliquo hujus sacramenti. Ita docent frequentius teste, vel per scriptum, quod est instrumen- Scholastici, Alensis, 4 p., q. 18, memb. 4, art. tum publicum, etc. Probatur a fortiori ex ult., § ult.; D. Thom., Quodlib. 1, art. 10, et dictis, et eisdem rationibus, quia præceptum in 4, d. 17, q. 3, art. 4, q. 3, ad 2; et ibi confessoris humanum est. Item, quia confes- Major, q. 1 ; Richard., art. 3, q. 8; Palud., sor ex jure divino tenetur ad sigillum con- q. 2, art. 1; Soto, d. 18, q. 2, art. 6; fessionis, ut infra ostendam ; illud autem Adrian., in 4, q. 1 de Confes.; Ruardus, art. aperte esset contra sigillum, sicut etiam con- 5; Med., Cod. de Confes., g. De modo setra illud ageret confessor, si pænitentem co- crete confitendi; Petrus Soto, lect. 2 de Congeret, ut ei daret facultatem revelandi con- fession.; Vega, lib. 13 in Trident., c. 28; Casfessionem.

tro, lib. Contra hæreses, verb. Confessio ; et 8. Objectioni occurritur. -Sed objici potest Cajetan., tom. 1 Opusculorum, opusc. ult., antiqua consuetudo imponendi publicam poe- respons. 5, ubi in hunc modum declarat nitentiam peccatorum, quam ex secreta con- quod Joan. 20 dixerat, Christum non instifessione manasse indicat Origenes supra, ut fuisse auricularem confessionem , scilicet vidimus, et sumitur etiam ex Cypriano supra, quoad hunc modum. Quam interpretationem et Tertulliano, lib. de Pænitentia, cum his, approbat Cano, Relect. de Pænit., p. 5. Et quæ Pamelius congeril in scholiis. Respon- nunc censeo hanc doctrinam certam ex Condeo, duobus modis potuisse pænitentiam cilio Tridentino, sess. 14, c. 5, ubi docet, illam esse publicam : primo quoad actionem Christum non prohibuisse confessionem pupenitentiæ, non vero quoad causam, quo blicam, si pænitens voluntarie illam facere modo etiam nunc solent fieri poenitentiæ pu- velit; ergo neque in institutione posuit Chrisblicæ, quamvis nunc regulariter loquendo oc- tus Dominus modum secretæ confessionis cultentur personæ, quod olim non fiebat, tanquam necessarium, alias consequenter propter majorem fervorem pænitentium, qui prohibuisset oppositum modum. voluntarie tales satisfactiones acceptabant ; 10. Ratio assertionis. - Confirmatur. — non enim existimo fuisse simpliciter neces- Casus in quibus confessio non fit secrete. Quansarias, quatenus a sacramento manabant, ut do fit per interpretes. In articulo mortis. -expresse etiam dicitur nomine Augustiniin lib. cum fit sacerdoti ignoranti.-Ratio vero est, de Ecclesiast. dogmatibus, c. 53. Alio modo quia, licet confessio fiat sine secreto, potest solebat esse publica non tantum actio, sed esse vera accusatio ex dolore cordis profecia, etiam causa seu confessio peccati, propter et per illam dari sacerdoti sufficiens notitia, quod penitentia fiebat, et tunc multo certius ut possit de peccatis judicare; ergo, etiamexistimo in hoc foro nunquam id factum esse si alii intersint, salvatur institutio ; sed ex præcepto Ecclesiæ, aut confessoris, nisi ex nullo alio capite, aut loco colligi poquando ad publicam satisfactionem, et tol- test illa necessitas, aut contraria prohibi. lendum scandalum de publico peccato id ne- tio ; ergo. Et confirmatur, quia non est incessarium erat, quod est rarissimum; re- trinsece malum publice dicere propria pecgulariter ergo id ficbat voluntarie ex consilio cata, quia per se hoc non est injuriosum alet Juxta judicium prudens confessoris; non teri; neque est contra charitatem propriam, enim de omnibus id permittebatur, sed vel quia, licet afferat aliquod damnum infamise, de alias publicis, vel de iis quæ nec scanda- illud potest compensari majori fructu humilum, nec gravem infamiam generare pos- litatis, confusionis propriæ, et satisfactionis; sent. Aliquando vero illa pænitentia publica potest ergo talis actio esse honesta, si prunon oriebatur ex sacramento confessionis, denter fiat; ergo nulla est ratio, cur talis sed ex alia denunciatione, vel accusatione confessionis modus omnino sit exclusus ab Ecclesiastica, et tunc esse poterat magis co- hoc sacramento. Maxime, quia sunt nonnulli acta et onerosa ; illa vero non pertinebat oasus, in quibus moraliter necessarium est

ita confiteri, ut alius præter sacerdotem pec- nientior est, et aptior ad tollendas omnes difcata audiat. Unus vulgaris est, quando con- ficultates et scandala. Et propterea etiam difessio fit per interpretem; nam, quidquid sit citur, non esse inventum humanum, quia alian homo teneatur sic confiteri, quando aliter quo modo ducit originem ab institutione dinon potest, de quo infra , tamen certum est vina. Neque etiam invenio Ecclesiasticum posse, et saltem confessionem sacramentalem præceptum de hac re scriptum ; nam quod esse, et tamen in illa non servatar omni- dicitur in c. Omnis utriusque sexus, non est, no ille modus secretæ confessionis. Alius ut ille modus præscribatur, sed ut alius non casus est, si in articulo seu periculo mortis exigatur. Nihilominus tamen propter Ecclesiæ pænitens non possit, nisi alta voce confiteri, consuetudinem non careret culpa, 'qui sine ita ut alii audiant; nam sine dubio potest id ulla occasione, vel causa rationabili vellet facere. Item, quando confessor non habet alio modo sacramentaliter confiteri ; at si id sufficientem scientiam , potest pænitens ei fiat ob necessitatem, nulla erit culpa. Ita Rifacultatem concedere, ut rem conferat cum chard. supra, et Sylvest., Confessio, 1, q. 20, alio doctiore, etiam nominata persona ipsius et alii. poenitentis, si ipse voluerit et oportuerit ; hoc

SECTIO III. autem æquivalet publicæ confessioni, quæ Utrum sit de necessitate confessionis, ut fiat propari ratione fieri posset coram illis duabus

pria voce humana. personis, quarum altera jurisdictionem, altera scientiam haberet.

1. Confessio debet fieri signo sensibili.-SiSitne secrela confessio de necessitate præ- Difficultas.-Ratio dubitandi.--Constat impri

gnum aptum ad confessionem esl dox humana.cepti.

mis confessionem hanc debere fieri aliquo si11. Quid respectu sacerdotis.-Sed quæren- gno sensibili, tum quia non possunt homines dum superest, licet hic modus confitendi non inter se suos conceptus manifestare, nisi per sit de necessitate sacramenti, an sit de nc- sensibilia signa ; tum etiam quia confessio est cessitate præcepti ; nam Concilium Tridenti- veluti prima pars essentialis materiæ hujus num dicit, modum secrete confitendi non sacramenti, quam oportet esse per se sensiesse a divino præcepto alienum, neque esse bilem, quia, ut supra dixi, ipsamet contritio, inventum hominum. In c. etiam Omnis utri. ut sit pars sacramenti, debet per confessionem usque sexus, præcipitur, ut soli sacerdoii, etc. fieri aliquo modo sensibili. Constat deinde Respondeo primum, ex parte sacerdotis esse signum aptissimum ad confessionem facien. hoc in præcepto divino , tum quantum ad se- dam esse humanam vocem, tum quia est increti observationem juxta voluntatem pæni- ter homines maxime usitatum et notum, tum tentis, ut infra dicemus; tum etiam quoad etiam quia distinctius et certius significat hoc, ut non possit cogere pænitentem, ut ali- quam cætera. Difficultas vero est, an sit etiam ter confiteatur, ut jam diximus. Ex quo bene necessarium, vel necessitate sacramenti, infert Navarrus in c. Sacerdos, de Peoit., vel saltem præcepti. Et ratio dubitandi esse dist. 6, n. 109, graviter peccare sacerdotem, potest, quia in Concilio Florentino, in Decreto qui plures pænitentes simul audit in confes. Eugenii, dicitur, materiam hujus sacramenti sione, eo quod pueri sint. Quod est verum, esse oris confessionem. Et urgeo argumento a quando illi sunt doli capaces, ita ut sacra- simili. Nam de forma sacramenti hujus dicimentaliter absolvi merito possint ; nam alias mus necessarium esse, utore proferatur, quia si non audiuntur ad conficiendum sacramen- illud Concilium dixit esse verba sacerdotis ; tum, sed ad quamdam instructionem eorum, ergo idem dicendum est de coufessione, cum nulla in co facto committitur culpa.

de illa pariter loquatur. Congruentia etiam 12. Quid respectu pænitentis.-At vero ex adjungi potest, quia materia sacramenti departe poenitentis nullum in hac re invenio bet esse certa, et expresse significare. præceptum divinum ; quia ex institutione non colligitur, ut ostendi, et illa seclusa, non est Prima assertio, confessionem non debere neunde colligatur. Quod autem Tridentinum ait,

cessario verbis fieri. non esse alienum, etc., intelligit non esse con- 2. Prima ratio. - Secunda ratio.-Contrarium, nec repugnare divino præceplo; imo gruentia. -Nihilominus dicendum est primo, esse illi consentaneum, quia supposita insti- non esse de absoluta necessilate hujus satutione, ille modus per se loquendo conve- cramenti, ut confessio propriis verbis fiat. Ita D. Thom., in 4, d. 17, q. 3, art. 4, q. 3, quidem certa videntur, quantum spectat ad ad 2, et Quodlib. 1, art. 10, et consen- necessitatem sacramenti. Difficultas vero sutiunt cæteri Theologi et Doctores infra citandi. perest, an saltem sit de necessitate præcepti, Et videtur res certa, primo ex consuetudine ut confessio fiat propria voce et sermone Ecclesiæ ; nam, cum pænitens loqui non po- ipsius pænitentis. Nam D. August., de Vera test, si quovis alio modo significet sacerdoti et falsa pænit., cap. 10, et habetur in cap. conscientiam suam, censetur sufficere, ut ab- Quem pænit., de Pænitentia, d. 1, significat solvendus sit. Unde non solum pænitens po- esse de hoc divinum præceptum ; D. Thom. test ita confiteri, sed etiam tenetur in arti- autem, Quodlib. 1, art. 10, saltem esse Eccleculo necessitatis, per se loquendo, quia illa siasticum. Et reliqui Theologi communiter est materia indubitata, et facile, ac sine in- docere videntur non esse licitum uti aliis siconvenienti exhiberi potest. Secundo argu- gnis, ut scripto, nutibus, etc., quandiu penimentor ab institutione, quia ex verbis ejus tens per seipsum loqui potest ; quamvis non solum habemus, necessarium esse ut pæni- declarent unde nascatur talis obligatio, ut patens aperiat judici causam suam ; sed hinc tet ex Alense, 4 p., q. 18, memb. 4, § ult.; inferri non potest necessarium esse, ut hæc Palud. , d. 17, q. 2, n. 7 ; Richard. , art. 2, notitia detur per proprium sermonem huma- q. 4, ad 4 ; Maj., q. 1 ; Adrian., q. 1 de Connum, neque Ecclesia hoc ita interpretata est; fess.; Med., Cod. de Confes., q. de Modo seergo non est limitanda et quasi coarctanda crete confitendi ; Solo, d. 18, 9. 2, art. 6; sacramenti amplitudo. Tertio est optima con- Ledesm. , 2, p. 4, q. 8, art. 3, dub. 5 et 6 ; gruentia institutionis, quia hoc sacramentum Petr. Sot., lect. 2 de Confess.; Cano, dict. positum est, ut remedium maxime necessa- Relect., p. 5. rium ad salutem peccatorum ; ergo non de- 5. Difficultatis resolutio. - Dicendum vero buit limitari essentia ejus ad illud signum, imprimis est, in hoc non esse positum aliquod quod sæpissime in articulo necessitatis deest; speciale præceptum divinum ab ipsa institubujusmodi autem est vox humana, qua, non tione distinctum ; quia neque ex Scriptura disolum muti, sed etiam ægrotantes sæpe uti vina , neque ex traditione constat de hujusnon possunt ; ergo.

modi præcepto. Deinde censeo ex sola insti3. Quando ergo Concilium Florentinum tutione non satis colligi hujusmodi præceappellavit oris confessionem, usum est vulgari ptum. Est quidem maxime consentaneum innomine, sumpto ab eo quod frequentius acci- stitutioni ut ita fiat , tum quia hoc modo fadit. Sicut etiam vulgo appellatur operis satis- cilius et clarius manifestantur, quod aliis sifactio, non quia solo opere fiat, sed quia fre- gnis, præsertim nutibus, difficilius fit; tum quentius ita fit. Et ideo Concilium Tridenti- etiam quia ipsa confessio, proprio ore facta, num, ad tollendam omnem ambiguitatem , magis est satisfactoria, ut Augustinus loco ciomisit particulam oris, et solum dixit confes- tato sentit. Nihilominus tamen ex institutione sionem esse materiam. Ac propterea non est sola ac præcise sumpla non satis probatur, similis ratio de forma ; nam si inspiciamus hunc modum confessionis cadere sub obligainstitutionem , non est ita declarata in mate- tiunem præcepti, quia per alia signa potest ria, sicut in forma, nec etiam ita infallibiliter dari sufficiens notitia confessori, quod solum observata ab Ecclesia. Neque est etiam similis postulatur ex vi institutionis, ut patet ex suratio, tum quia, moraliter loquendo, nun- pra dictis de modo, quo præceptum confesquam, aut vix contingit necessitas absolvendi sionis colligitur ex illis verbis : Quorum remisine verbo; confitendi autem frequens est; seritis peccata, remittuntur eis, etc. tum etiam quia materia sacramenti non sem- 6. Præterea nou invenio de hac re scriptum per continet expressam significationem , sed Ecclesiasticum præceptum, aut decretum alihanc perficit et consummat forma ; et ideo quod. Unde Scotus in 4, dist. 17, q. unic. , magis necessarium est verbum ex parte for- ad finem solutionum argumentorum, sentit mæ, quam ex parle materiæ. Per quod res- non esse illicitum confiteri per scriptum in ponsum etiam est ad congruentiam in con- præsentia sacerdotis, sed tantum in absentia. trarium.

Et Soto idem fere sentit, saltem quando scri

pturæ conjungnntur alii nutus, ut statim diAn ex præcepto teneatur poenitens propria voce

cemus. Addo tamen , propter Ecclesiæ conconfiteri.

suetudinem, non esse absolute licitum uti 4. Satisfit rationi dubitandi. - Atque hac scriptura, vel aliis signis ad confessionem,

« PredošláPokračovať »