Obrázky na stránke
PDF
ePub

actus est dolor. proprius aute

ibi sæpe fecind justitiam huma

luntas non peccandi amplius, et satisfaciendi de bonis operibus tribuit charitati ; tum etiam pro peccato commisso, et utendi mediis ad quia gaudium videtur repugnare dolori, et ilhunc finem accommodatis ; quæ omnia clara lum excludere; proprius autem pænitentiæ sunt ex iis, quæ diximus de objecto hujus vir- actus est dolor. Dicendum est tamen, gaututis, et ex comparatione ad justitiam huma- dium de bonis operibus, quatenus cedunt in nam, quam ibi sæpe fecimus, et ex conne- Dei gloriam, et in illum, ut in finem supernaxione, quæ reperitur inter hos actus sub eo- turalem, vel ut in talem amicum referuntur, dem motivo et honestate. Ex hoc enim prin- sic pertinere ad charitatem; gaudium autem cipio optime colligitur varietas actuum sub de æquitate justitiæ vel conservata, vel restieadem virtute, ut sumitur ex D. Thom., 2.2, tuta, ad hanc virtutem pertinere, ut ex disquæst. 28, art. 1, ubi ex illo principio colligit cursu facto satis constat. Nec verum est omgaudium et amorem esse actus charitatis. ne gaudium excludere omnem dolorem, sed

si sint ejusdem rei ; hic autem dolor pæniPropositum sitne aclus ponitentiæ.

tentiæ est de peccato, ut commisso, gaudium 3. Solum potest dubitari de actu propositi, de remissione peccati, vel etiam de satisfacvel desiderii in futurum. Nam quidam negant tione pro peccato. esse actum hujus virtutis. Quod indicat, licet 5. Occurritur objectioni. - Dices : licet obscure, Albertus, in 4, d. 14, art. 12; D. Th. tale gaudium non omnino tollat dolorem, etiam, d. 47, q. 2, art. 1, subobscure loqui- minuit tamen, saltem ex generalibus rationitur, dicens, poenitentiam non exercere hunc bus gaudii et tristitiæ, et ex diversis modis actum nisi prout habet adjunctam pruden- afficiendi subjectum. Respondet Durand., d. tiam. Verumtamen ex hoc eodem dicto col- 14,9.4, non esse hoc inconveniens, quia non ligo hunc actum esse hujus virtutis, quia 80- oportet dolorem poenitentiæ esse omnibus la prudentia non elicit illum, sed dirigit, vel modis maximum. D. Thom. autem in 4, d. 47, imperat ; ergo pænitentia est quæ illum eli- q. 2, art. 1, negat assumptum, quia hoc gaucit, cum sit actus voluntatis et ejusdem ho- dium est consequens ipsummet dolorem ponestatis. Dices : eodem modo potuisset dice- nitentiæ. Dico tamen hoc maxime verum esse re D. Thom., poenitentiam non detestari pec- de ipsa detestatione peccati; hæc enim nullo catum, nisi ut habet prudentiam adjunctam; modo minuitur, neque impeditur propter imo hoc commune est omnibus virtutibus vo- gaudium consequens; dolor autem, in rigore luntatis in exercendis actibus suis. Respondeo sumptus, quamvis non minuatnr ex gaudio in re ita esse, fortasse tamen D. Thom. usum consequente, ut sic, potest tamen impediri, fuisse illo modo loquendi, ut indicaret pæni- ne ulterius progrediatur. tentiam non exercere illum actum secundum præcisam rationem seu denominationem pe- Asserlio secunda. De actibus pænitentiæ circa nitentiæ, sed secundum adæquatam rationem

maium. talis virtutis, quæ prout habet adjunctam prudentiam, non solum medetur præteritis, et 6. Dico secundo : virtus pænitentiæ fugit moderatur præsentia, sed etiam præcavet seu malum seu peccatum omnibus modis, quibus providet futuris. Quod clarius docuit Alens., voluntas solet malum refugere, et ita etiam 4 p., quæst. 12, memb. 3, art. 9, § 2. Alias, distinguuntur plures alii actus hujus virtutis. q. 69, art. 2, memb. 9. Ubi etiam recte ad- Hæc assertio constat ex dictis de objecto, et vertit omnem virtutem in sua materia et sub ex præcedente, nam omnia ibi dicta possunt honestate sua exercere hunc actum ; quia ad hic cum proportione applicari. Ut autem aliperfectionem virtutis pertinet perseverantia quas difficultates expediam, notandæ sunt in illa; et ideo velle semper castitatem ser- voces, quibus hi actus significari solent, scivare, sub hac ratione est actus castitatis, et licet odium, detestatio, displicentia, dolor et sic de aliis ; idem ergo est cum proportione tristitia; his enim utitur Trid. sess. 14, et comin hac virtute. Quod etiam supra insinuavi- muniter Doctores. Est autem in eis observanmus agentes de objecto, ubi alias rationes, dum, aliquando vel omnes vel aliquas ex his et Conc. Trid, adduximus.

vocibus sumi ut generales. Displicentia enim

dici potest, tum de odio, tum de dolore, vel Gaudium quomodo a pænitentia sit.

detestatione, et eodem modo quilibet ex his 4. Dubitant etiam aliqui de actu gaudii, actibus dici potest aversio a peccato, vel fuga tum quia D. Thom. hic, art. 2, ad 1, gaudium illius; dolor etiam et tristitia in præsenti idem

sunt. Tres ergo voces seu actus explicandi a Penitentia, in principio, et Augustin., lib. 2 nobis sunt secundum proprias rationes suas, ad Simplicianum, q. 2. seilicet odium, detestatio et dolor, quibus 9. Quis sit ordo inter dictos actus. - Quod etiam adjungemus propositum, seu intentio- si de ordine inter illos actus interrogetur, renem destruendi peccatum.

spondeo, odium esse natura sua priorem ac7. Odium et detestatio peccati quomodo dis- tum, quia respicit objectum secundum ratiotinguantur. — Primo igitur inquiri potest, an nem magis abstractam et absolutam. Non viodium et detestatio peccati commissi sint ac- detur tamen necessarium, ut in executione tus diversi. Et ratio dubitandi esse potest, seu ordine temporis semper odium antecedat; quia peccatum commissum jam consideratur, nam considerata turpitudine peccati comseu apprehenditur ut malum præsens; odium missi, potest voluntas statim detestari peccaautem tantum potest distingui a detestatione, tum, desiderando nunquam illud commisisse; tanquam fuga mali absolute sumpti, a fuga quia in ipso objecto est sufficiens ratio et mali prasentis ; ergo solum potest distingui fundamentum ad talem actum, et in illo ina tali detestatione illud odium, quod versatur cluditur virtute ipsum odium, quod satis est. circa peccatum absolute, abstrahendo ab hoc quod sit commissum; ergo, si utrumque su

SECTIO III. matur, ut cadit in peccatum commissum, non Utrum actus pænitentiæ absolutus sit et efficax. possunt distingui.

8. Nihilominus dicendum est, illos actus es- 1. Ratio dubitandi oritur ex præcedenti secse distinctos, quia etiam odium potest versari tione. Nam ex ibi dictis sequitur proprium circa malum quod jam inest, quia quod insit, actum pænitentiæ esse solum voluntatem non tollit absolutam rationem mali; et ipsa- quamdam conditionatam, quam velleitatem met pænitentia potest odio haberi, non præ- appellant; consequens est falsum; igitur. Secise quia præsens est, sed absolute, quia quela patet, quia objectum illius actus est imquoddam malum est. Rursus circa hujusmodi possibile, nimirum præteritum non fuisse; malum potest insurgere desiderium quod non circa objectum autem impossibile non potest insit, et affectus voluntatis ad hoc ut tale ma- esse voluntas, nisi conditionata. Minor autem lum non fuerit commissum ; hic autem actus probatur, quia voluntas conditionata est inefdiversus est a præcedente , ut patet tum ex ficax. Unde non potest omnino avertere vomodo tendendi et operandi; tum etiam ex luntatem a peccato, quod est de ratione actus effectu, nam ad odium, ut sic, non sequitur pænitentiæ. tristitia , sequitur autem ex illa detestatione, 2. Varice sententiæ. In hac difficultate ut notavit D. Thom. in 4, d. 17, q. 2, art. 1, tres invenio dicendi modos. Primus est, ilquzstionc. i, ad 3. Denique circa bonum lum actum esse absolutum , qui explicatur quod possidetur, præter amorem potest homo hac voce, polo, non illa, vellem. Ita Medin., habere desiderium nunquam carendi tali bo- Codice de Pænitent., tract. 1, q.1, et sumpsit no; ergo e contrario hic actus desiderii, velle ex Alens., 4 p., q. 12, memb. 1, art. 2, § 2, nunquam peccasse, est distinctus ab odio. Qua- alias q. 54, memb. 2, art. 3, in fine; et Albert. propter in hoc actu cernitur propria ratio in 4, d. 14, art. 2. Quorum ratio est, quia poenitentiæ secundum rigorosam hujus vocis peccatum commissum non fuisse non est imsignificationem, ut ex D. Thoma supra sumi- possibile simpliciter, sed tantum ex suppositur, et hic, q. 84, art. 8, et hoc art., ad 3, et tione ; circa hujusmodi autem impossibile infra art. 4; et ex Palud., dict. d. 17, q.1, versari potest actus absolutus. Secunda senart. 1 et 2; Sot., 9.1, art.1; Ledesm., 1, p. 4.9. tentia est , illum actum esse conditionatum. 32, art. 1, du b. 2; Navarro, in Sum., c. 1, n.2; Est D. Thom. in 4, dist. 17, q. 2, art. 1, q.1, clarius Cajet., tom. 1 Opusc., tract. 4, q. 1; qui ad 3, quem Sot., d. 14, q. 2, art. 1, et d. 17, agentes de contritione, vel de attritione, di- q. 1, art. 1, et Ledesm., 1, p. 4, q. 32, art. 4, cunt proprie consistere in detestatione, et ab dub. 3, et alii sequuntur. Et ratio est, quia, effectu declarant, quia dolor proxime sequi- licet illud objectum tantum sit impossibile ex tur ex detestatione, ut dictum est, et latius suppositione , tamen voluntas non versatur infradicemus. Et favet Concilium Trid., sess. circa illud per talem actum, nisi ex prædicta 14. c. 2, dicens pænitentiam esse detestatio- suppositione; et ideo perinde se habet, ac nem peccati cum pio animi dolore ; et eodem simpliciter impossibile. Tertia sententia est feremodo loquitur Conc. Coloniense, titulo de Adriani in 4, q. 1, de Pænitentia, illum actum non esse absolutum, propter rationem vero satisfaciamus difficultati de inefficacia taD. Thomæ, neque esse conditionatum, quia lis actus, advertendum est, actum conditionajam conditio posita est, et non ignoratur ; tum voluntatis, quamvis non sit efficax quoad quando autem cognita est conditio, vel volun- omnia, quandiu conditio non est impleta, esse tas nullum elicit actum, vel elicit absolutum. tamen posse efficacem quoad aliqua, respectu Unde concludit illum actum esse simplicem quorum habet vim actus absoluti. Quod variis affectum displicentiæ peccati commissi; atque modis contingere potest pro actuum et objecita parum videtur illum distinguere ab actu torum diversitate. Aliquando enim potest odii.

conditio posita in objecto esse possibilis, oc3. Actus voluntatis quomodo absolutus vel culta tamen et pendens ex futuro. Et tunc poconditionatus dicatur. - Ut vero caveatur test esse voluntas efficax de se; si autem conæquivocatio, in qua videtur Adrianus versa- ditio sit de futuro, erit suspensa quoad effectus, oportet distinguere illam vocem, conditio- tum usque ad talem conditionem, ut cum volo natus, cum conjungitur cum actu voluntatis; dare centum, si hoc feceris; et ideo talis vointerdum enim sumi potest ex parte subjecti, luntas non per vellem, sed per polo explicaseu potius voluntatis , ut cum aliquis profert tur. Si vero conditio in re sit posita, et ignohanc conditionalem : Si Petrus hoc a me pe- retur, voluntas statim habet effectum, ut cum teret, vellem id facere; tunc enim voluntas volo absolvere, si es dispositus. Et de tali vode presenti non vult , sed homo affirmat se litione verum est, quod ait Adrian., si condivoliturum, si id accideret ; et ita conditio sus- tio sit in re posita, et cognoscatur, non posse pendit, seu tollit omnem actum voluntatis in volitionem esse conditionatam. Et e converso præsenti ; et ideo improprie talis dicitur actus etiam verum est, si sciatur talem conditionem conditionatus , quia revera nullus est, sed non esse in re, vel non esse futuram, non esset, si conditio poneretur. Unde in contra- posse haberi voluntatem illam conditionatam rio sensu omnis actus voluntatis, qui de præ- ita efficacem, sed ad summum per modum senti exercetur, potest dici absolutus, quam- velleitatis. Unde in divite hic actus, vellem vis non semper proprie, ut patebit. Alio igi- dare eleemosynain, si possem, licet videatur tur modo et magis proprio dicitur actus con- esse sub conditione, quæ illi nota est, re taditionatus ex parte objecti, quia, licet volun- men vera plus includit, videlicet, si possem tas in præsenti illum exerceat, tamen per il vincere meum affectum, vel possem sine diffilum non tendit in objectum absolute sum- cullate, vel aliquid simile; necesse est enim, ptum, sed vestitum aliqua conditione. Ut cum ut talis conditio ex aliqua parte, vel non sit testator legat centum Petro, si hoc fecerit, posita, vel saltem sit ignorata, aut non consirevera vult donare , tamen sub ea condi- derata ; alias actus necessario transibit in abtione. Cujus signum est, quia expleta illa solutum. conditione , illa voluntas habet effectum sine 6. Detestatio peccati commissi quomodo effinovo actu. Actus vero absolutus contrarius cax. — Aliquando vero contingit objectum huic conditionato erit ille, qui nec ex parte esse impossibile, vel simpliciter, ut me esse subjecti, neque ex parte objecti habet appo- Deum, vel ex suppositione, ut præteritum non sitam conditionem ; et hic est proprius usus fuisse, vel hominem salvari sine observatione illius vocis.

mandatorum. Et in his omnibus semper sub4. Resolutio de actu pænitentice. — Actus intelligitur, vel expresse additur conditio, si ergo pænitentiæ non potest dici conditionatus fieri posset, et actus non est colo, sed vellem, priori modo; alioqui non esset verus et realis ut recte D. Thomas dixit, et experientia doactus; et si hoc tantum voluit Adrianus, recte cet, Ideoque talis actus est simpliciter ineffidixit; debuisset tamen vocare illum actum cax respectu objecti impossibilis, ut sic : taabsolutum, ut cum proportione et sine æqui- men si quantum ad aliquid possibile sit, resvocatione vocibus uteretur; debuisset etiam pectu illius potest habere aliquam efficaciam. mentionem facere actus conditionati ex parte Atque ita contingit in præsenti actu detestaobjecti. Unde si de hoc sit sermo, recte D. tionis, de quo loquimur; nam est quidem ille Thom. dixit actum poenitentiæ esse conditio- actus inefficax, quantum ad hoc ut efficere natum ; quia vel expresse, vel implicite inclu- possit quominus illud peccatum factum nor dit hanc conditionem, si mihi esset possibile. fuerit; et quoad hoc dixit D. Thom. hic, ad 3. Et hoc recte concludit ratio D. Thomæ. stultum esse conari ad hoc, ut peccatum com

5. Aclus conditionatus quid operetur, — Ut missum non fuerit. Est autem efficax ille actus ad separapdam et avertendam voluntatem ab 9. 85, art. 2, ad 1, ubi distinguit illos actus affectu peccati. Unde impossibile est cum tali per modum imperantis et imperati. Et (quod actu, si ex plena determinatione voluntatis difficilius est) illos tribuit diversis virtutibus, fiat, simul esse affectum peccandi. Et ideo nimirum intentionem pænitentiæ, detestatioetiarn includit ille actus efficaciam ad des- nem autem charitati. Quod etiam est contra truendum peccatum commissum, quatenus ea quæ diximus ; nam inter actus elicitos aliquo modo permanet habitualiter seu mora- penitentiæ detestationem posuimus. liter, ut in dicta solutione ad 3 D. Thom. ad- 9. Ad priorem partem hujus difficultatis dit. Et hoc satis est ad veram et perfectam respondeo negando sequelam, et simpliciter rationem actus poenitentiæ, qui vel formali- cum D. Thoma concedendo illos actus secunter, vel virtute includit propositum emen- dum formales rationes suas esse distinctos, dandi Deo illud, quod contra ipsum commis- quamvis in virtute vel efficacia convenire visum est, ut sumitur ex D. Thom. infra, art. 4. deantur, ut probat ratio facta. Ratio vero disNam per hujusmodi detestationem ita abomi- tinctionis est, quia unus est per modum fugæ natur homo peccatum commissum, ut ex vi et aversionis voluntatis , scilicet detestatio; illius vellet, si posset, facere ut non fuisset; alter est per modum prosecutionis et intentioergo etiam vult illud destruere saltem quan- nis. Unde ille prior immediate versatur circa tum ad rationem culpæ, quæ moraliter ma- peccatum commissum, ut sic; posterior vero net; quantum ad hoc enim objectum possi- propinquius tendit ad resarciendam divinam bile est, et ideo respectu illius potest talis injuriam, ideoque versatur circa satisfactioactus efficaciam habere. Sicut etiam ob eam- nem, seu recompensationem peccati. Et ita dem causam talis actus efficaciter avertit vo- D. Thom. hic, art. 3, ad 4, et sæpe alias, vocat luntatem a peccato futuro, quantum est ex illum actum intentionem, seu propositum sase. quia habet cum illo formalem aut virtua- tisfaciendi, seu emendandi quod commissum lem incompossibilitatem , quam significavit est. Unde etiam illi duo actus ita sunt inter se Concilium Trid., sess. 14, cap. 4, dicens : Si connexi, ut invicem possint unus ab alio oriri coluntatem peccandi excludat.

secundum diversas rationes, seu causalitates; 7. Et quantum ad hæc, in quibus actus ille nam si detestatio peecati consideretur ut est efficax, potest in bono sensu verum esse, medium accommodatum ad satisfaciendum quod Alensis ait, actum illum non tantum Deo aliquo modo pro offensa , sic potest imesse roller, sed etiam nolo. Quanquam sub perari ab illo proposito, sicut electio ab inhoc verbo indicativi melius explicatur ille ac- tentione. At vero, si consideretur ille actus ut tus in ordine ad peccatum, ut sic. Recte enim dispositio quædam subjecti, sic potest præcedicet aliquis, nolo peccatum , non autem sic, dere et præparare voluntatem, ut efficaciter nolo Beccasse, sed nollem. Et idcirco respectu conetur ad destruendum peccatum. Sicut in talis objecti, id est, peccati commissi, ut sic, humanis, quia ægritudo displicet, ideo intenrecte appellatur ab Adriano ille actus simplex dit homo, et conatur illam expellere ; et utroaffectus absolutus aliquo modo , quatenus que modo potest intelligi D. Thomas citato actu inest; imo et aliquo modo efficax, qua- loco. tenus per illum voluntas ex vero et toto af

SECTIO IV. fectn arertitur a malitia peccati , et eo modo An detestatio peccati sit actus elicitus a pænitenquo potest vult illam non esse. Nihilominus

tia, vel charitate. tamen simpliciter non caret omni conditione, neque habet efficaciam quantum ad proprium 1. Hæc quæstio proponitur propter alteram objectum, quod est facere, ut peccatum com- partem difficultatis positæ, in qua aliqui abmissum non fuerit.

solute concedunt hanc detestationem peccati

non posse esse actum a penitentia elicitum, Delestatio peccati , et intentio destruendi illud sed a charitate. Quod sentit D. Thomas citato quomodo differant.

loco, et expresse in 1.2, q. 113, art. 5, ad 1, 8. Hinc vero suboritur difficultas, nam vi- quia ejusdem virtutis est detestari mala, cujus detur ex dictis sequi hunc actum detestationis est gaudere de bonis; hoc autem charitatis peccati non esse diversum ab actu intentionis est. Verumtamen si ejus sententiæ sensus esseu propositi destruendi peccatum, quia to set, posse charitatem sub proprio motivo, et tam banc vim et efficaciam includit ille actus, ratione elicere aliquam detestationem peccaut dixi. Consequens autem repugnat D. Th., ti, eamque perfectissimam, probanda omnino esset; nam hoc ad minimum docet D. Thom., nis, quomodo ab illo distinguatur. Videtur et hoc convincit ratio ejus. Imo fortasse enim esse idem actus; teste enim Aug., 14 de si sermo esset de contritione, quæ per se sit Civit., c. 15 , dolor nihil aliud est, quam dissufficiens dispositio ad gratiam, probabile est plicentia de his, quæ nobis nolentibus accirequirere hanc detestationem a charitate eli- dunt ; hujusmodi autem est detestatio peccati citam. At vero si hæc sententia intelligat nul- commissi ; est enim displicentia, et de re nolam detestationem peccati, et sub nulla ra- bis involuntaria, non quidem secundum eam tione posse esse actum elicitum a propria voluntatem, qua peccatum commissum est, virtute pænitentiæ, nullo modo eam probare sed secundum eam, qua est affectus penipossumus ; quia in superioribus satis osten- tens, quando peccatum detestatur, ut notavit sum est, esse in peccato aliquam rationem D. Thom. in 4, d. 17, q. 2, art. 1, quæstiunc. malitiæ, sub qua potest virtus pænitentiæ il- 1, ad 2. Unde idem Augustin., lib. de Vera et lud detestari. Et hoc ipsum convinci potest falsa pænit., c. 2 et 3, hunc dolorem displiex alio actu pænitentiæ, quem prædicti auc- centiam vocat. Et eodem modo loquitur D. tores admittunt; nam si hæc virtus potest Thom. hoc art. 1, ad 3, et Durand. in 4, dist. intendere destructionem peccati et recom- 14, q. 2, et ibi alii. Et denique Trident., sess. pensationem ejus, ergo aliquam propriam 14, cap. 4, dicit, contritionem esse detestarationem mali invenit in illo peccato, ratione tionem et dolorem , indicans has duas voces cujus illud destruere conatur; ergo ob eam- unum actum significare, quia contritio unidem rationem potest illud detestari. Et con- cus actus est. firmatur a simili ex justitia humana, cujus 3. Nihilominus dicendum est, physice loofficium est intendere recompensationem in- quendo, hos duos actus esse distinctos, quamjuriæ factæ proximo; nam hinc fit, ut ipsam vis moraliter ita sint conjuncti in homine viainjuriam detestetur, et ut illi virtuti talis ma- tore, ut per modum unius reputentur. Hoc litia displiceat. Imo hoc ipsum videtur natura probatur primo ex communi sententia Theosua prius, nam ob eam causam vult injuriam logorum tractantium de actibus humanis, et destruere, et compensare illam, quia displi- passionibus animæ; distinguunt enim amocet; ergo idem est dicendum in præsenti; est rem a gaudio, et gaudium a desiderio, eaenim eadem omnino ratio. Denique alias vir- demque ratione distinguunt dolorem ab odio, tus poenitentiæ non haberet illum actum, qui et desiderio fugiendi malum; hic autem dolor in propria et rigorosa significatione per hanc comparatur ad detestationem tanquam ad fuvocem significatur, nam, ut supra ostensum gam, seu desiderium carendi illo malo. Quod est, proprie significat retractationem prioris adeo verum existimavit Scot, ut crediderit dofacti. Item ex proprio actu hujus virtutis non lorem non esse actum elicitum a voluntate , sequeretur dolor et pæna, nisi valde remote; sed meram passionem in illa exortam ex prionam dolor proprie comitatur detestationem, ri actu. In quo non probamus ejus sententiam, ut dixi, et iterum dicam. Unde non solum quia dolor est actus vitæ ; et ideo necesse Theologi, sed etiam Concilia et Patres pæni- est, ut a facultate vitali effective prodeat. In tentiam per detestationem et dolorem defi- hoc autem quamdam similitudinem habet cum niunt, ut patet exTridentino, sess. 14, c. 2, passione, quod non est per se primo existens dicente, penitentiæ actum esse detestationen in facultate voluntatis, seu appetitus, sed recum pio animi dolore. Et eodem fere modo sultat semper mediante actu fugæ, seu displiloquitur Concilium Coloniense, titulo de Poe- centiæ, non tamen sine concursu actuali ejusnitentia, in principio, et Augustinus, lib. 2 dem voluntatis. Hinc vero satis cernitur disQuæstionum ad Simplic., q. 2 : Opus (inquit) tinctio inter illos affectus. Unde confirmatur, penitendi est cum reperitur voluntas mulandi nam detestatio est causa doloris ; ergo distincum animi dolore. Propter quod in lib. de guuntur inter se. Antecedens docuit D. Thom. Vera et falsa poenitent., cap. 2 et 3, pæniten- in 4, d. 17, q. 2, art. 1, q. 1, ad 3. Et bene Catiam simpliciter dolorem vocat, et similia jet., tom. 1 Opuscul., tract. 4, q. 1; et patet ex multa leguntur in decretis, de Penitent., dictis, quia non resultat in nobis nisi media dist. 1.

detestatione. Imo hic effectus talis est, ut im

pediri possit ex indispositione subjecti, ut noDolor et detestatio quomodo distinguantur.

tavit D. Thom., q. præced., art. 8, ubi in2. Sed tunc insurgit ultima difficultas de quit, in beatis esse displicentiam, seu delesactu doloris comparato ad actum detestatio- tationem absque dolore, quia sunt incapaces

« PredošláPokračovať »