Obrázky na stránke
PDF
ePub

prætermissa humana voce; est enim hæc mutatio gravis, et de re, quæ per se spectat

SECTIO IV. ad convenientem inodum perficiendi tale sa- Utrum de necessitate confessionis sit, ut pænitens cramentum ; et ideo non fit sine culpa, et

sacerdoti præsenti immediate et per seipsum regravi ex suo genere. Posset autem talis culpa

velet peccata sua. fieri venialis ex levitate materiæ, ut si non in tota confessione, sed in uno vel alio pec 1. Conclusio. Probatur. - Ratio conclucato id fieret. Aliquando etiam nullum erit sionis. — Duo in hoc titulo continentur: unum peccatum, si ex rationabili causa talis mutatio de præsentia inter poenitentem et confessofiat. Erit autem rationabilis causa, non solum rem; aliud est de immediata locutione peniabsoluta impotentia utendi propria voce, tentis per seipsum. Et quia hoc punctum poquod indubitatum est, sed etiam magna dif- sterius brevius est, et fere sine controversia, ficultas, aut nimia verecundia, ut prudenter ideo quod ad illud spectat, dicendum est, non Cano advertit; quia, cum hæc obligatio po- esse de essentia confessionis sacramentalis, tissime videatur consuetudine introducta, ut pænitens per se immediate loquatur sanon videtur cum majori rigore acceptata, ne- cerdoti. Probatur, quia potest confessio fieri que etiam expediebat, aut erat aliqua suffi- per interpretem, juxta sententiam omnium, ciens ratio, ob quam cum majori rigore in- usu Ecclesiæ confirmatam ; tunc autem poenitroduceretur.

tens immediate loquitur, non sacerdoti , sed 7. Confessio aliqua potest fieri scripto, vel interpreti, et per hunc cum confessore loquinutibus. Sotus improbatur. - Atque hinc tur; idem interdum potest facere per nuninfertur, posse aliquando confessionem fieri cium, et per testes, ut jam dicam. Ratio sunon tantum nutibus, sed etiam scripto. Patet, menda est ex sectione præcedente; nam conquia utrumque horum potest esse sufficiens fessio ex vi suæ institutionis non habet essignum humanæ accusationis. Et de nutibus sentialiter signum sensibile determinatum, quidem nullus dubitat. De scriptura vero du. sed quacunque ratione reus declaret judici bitare videtur Sotus supra, eo quod scriptura conscientiam suam, id satis est; ergo, cum de se sit signum publicum. Sed neque ipse hoc faciat per interpretem, id satis erit, mailla ratione convincitur, neque ullam nobis xime si aliter non possit. Et hæc est congrueningerit difficultatem , tum quia non est con- tia institutionis ; quia huc frequenter est netra rationem confessionis ut publice fiat; tum cessarium, et hoc est sacramentum necessietiam quia licet ex se sit publicum, potest oc- tatis. cultari ; quod fere idem est in verbo. Addit2. Objectio. -- Confirmatur. Soti responvero Soto, scripturam non sufficere, nisi cum sio. Rejicitur. Enodatur objectio.— Sed alii nutus adjunguntur; quia necesse est, ut objicitur, quia in eo actu nec pænitens conquando scriptura legitur a sacerdote, pæni- fitetur interpreti, cum hic non sit judex, nec teng saltem nutibus significet ita esse. Dico interpres confitetur sacerdoti, cum ille non tamen, si scriptura detur sacerdoti præsenti, sit reus; ergo nulla ibi fit confessio. Et confirmoraliter necessarium non esse aliud speciale matur, quia sacerdos non accipit sufficientem signum, sed sufficere, ut peccator, qui scri- modum certitudinis per illam narrationem ; pturam illam offert sacerdoti, eam offerat lo- nam fortasse interpres aliud profert quam auco accusationis suæ, signa contritionis exhi- diat. Propter hoc Soto existimat necessarium bendo, et petendo ab eo pænitentiam et ab- esse ut, dum interpres ad sacerdotem loquisolutionem, eamque expectando humiliter, tur, ipse peccator annuat et significet ita esse, dum sacerdos legit peccata, ac denique sa- ut hoc modo et ipse immediate confiteatur tisfactionem acceptando, quam sacerdos im- sacerdoti, et sacerdos certior fiat. Sed attente ponit; nam per hæc omnia satis significat rem considerando, hoc nullius momenti vel illa esse peccata sua, de quibus se accusat. At utilitatis est, quia in casu, in quo loquimur, vero si scriptura offeratur sacerdoti absenti, ipsemet pænitens non intelligit sermonem intunc sæpe fieri non poterit, ut penitens aliud terpretis ad sacerdotem ; quomodo ergo posignum exhibeat; et ideo in eo casu aliter sen- test dicta ejus confirmare, aut novam fidem tiendum est, ut sectione sequente commodius aut certitudinem illi adjungere ? Dico ergo ad explicabo.

argumentum, neutram partem dilemmatis esse necessariam, sed peccatorem confiteri sacerdoti per interpretem, sicut per vocem

vel scripturam. Et ille modus sufficit ad quam- contentus aliorum relatione ad absolvendum dam moralem certitudinem et fidem huma- illum : tunc enim non audit confessionem in nam ; quia in hac materia satis est, ut babea- præsentia, et nibilominus ait hæc opinio suftur per unius personæ fide dignæ testimonium ficere hanc confessionem, ut licite et valide aut revelationem, quando major exhiberi non detur absolutio. Ita tenent in terminis, Sylv., potest, et quando nulla est rationabilis causa verb. Confessor, 3, q. 13; et Ang., verb. Conpræsumendi mendacium, vel aliam malitiam fess., 4, n. 8; et Cordub., lib. 5 de Indulgent., in eo qui loquitur. Et ideo non dicimus bunc q. 39, præter alios, quos supra retuli, disp. modum confitendi esse usurpandum sine ab- 19, sect. 3. Indicat etiam Scot., d. 17, 9. soluta necessitate, nam illud ex suo genere unic., ad penult.; dicit enim, non esse licitum grave peccatum esset propter rationem fac- confiteri per scriptum sacerdoti absenti; non tam ; sed dicimus non esse contra essentiam vero dicit omnino esse contra substantiam sacramenti, si necessarius sit; an vero cadat sacramenli.Et in terminis Cardinalis Toletus, sub obligatione, dicemus infra agentes de præ- in Instr. Sacer., lib. 3, c. 8, referens S. Ancepto confessionis.

tonin., in Summ. de Peccatis, et Sacerdotale

Rom., asserensque esse expressam sententiam An sit necessarium ut sacerdos in præsentia

canonum. Unde probatur primo, ac præcipue pænitentis confessionem audiat.

ex antiquis decretis. Nam in Concilio Arausi3. Prima opinio Cani et Soti. — In altero can. I, c. 12, 26, q. 6, c. Qui recedunt, dicipnncto referam prius, quod ante declaratio- tur : Subito obmutescens pænitentiam accipere nem Summi Pontificis supra relatam, disput. potest, si voluntatis præterite testimonium 19, sect. 3, prælo mandatum jam habebam; aliorum verbis habet. Similia verba habentur deinde quid juxta illam addendum occurrat, in eadem causa et q., c. Is cui, et c. His qui, adnotabo. Nonnulli ergo auctores, præsertim ex Concilio Carthaginensi IV, c. 76, et ex Soto et Cano, significant necessarium esse ut Leone I, epist. 89, alias 91. Qui distincte desacerdos audiat confessionem in præsentia clarat, licet hujusinodi ægrotus nullum sipoenitentis. Quæ opinio probari potest , quia guum exhibere possit in præsentia sacerdout proferat absolutionem, necessaria est præ- tis, si aliorum testimonium habeat, non esse sentia; ergo ut audiat. Patet consequentia, illi poenitentiam denegandam. Eadem sentenquia vel est eadem, vel major ratio; quia tia habetur in c. Æ'grotantes, de Consecr., ante absolutionem necesse est ut examinet d. 4, ex Concilio Carthaginensi III, c. 34. causam et dispositionem pænitentis, et de Eamdem referunt ex Decreto Eusebii primi, ejus dispositione sit moraliter certus, quod in Ivo Carnot., in suo Decret., par. 15, cap. 35, absentia obtinere non potest.

et Burchard., lib. 18, c. 11. Similem habet Au4. Prior pars communis sententive. — Ni- gust., lib. 1 de Adulterinis conjug., c. ult., bilominus communis sententia asserit impri- et lib. 50 Homil., in 41. mis, per se loquendo necessarium esse, ut 6. Soti responsio.-Responsio refellitur. sacerdos in præsentia pænitentis ejus confes- Ad hæc vero decreta respondet Soto, non sionem audiat, imo, et immediate ab ipso, si esse in illis sermonem de absolutione sacrafieri potest, esseque grave peccatum hunc mentali, sed de absolutione ab Ecclesiastica modum confitendi voluntarie mutare, propter censura. Et possumus in ejus favorem afferre fundamentum prioris sententiæ, quod hoc Gloss., in d. c. Is qui, verb. Pænitentia, quæ convincit, et propter consuetudinem totius sentit ibi esse sermonem de absolutione, cuEcclesiæ, et propter varios canones, ex quibus jus forma traditur in c. A nobis, de Sent. exhoc sumitur, ut c. Quem pænitet, cum simili- com., ubi sermo est de absolutione ab exbus, de Pænit., d. 1, c. Omnis utriusque sexus, communicatione. Item afferre possumus Cyde Poenitent. et remiss.

prianum, ep. 13, ubi ait, in simili eventu 5. Posterior communis sententiæ pars. ~ diaconum posse reconciliare ægrotum pæniProbatur opinio. - Secundo vero asserit hæc tentem , facta exomologesi. Illa ergo reconsententia, non esse hoc ita essentiale sacra- ciliatio non erat absolutio sacramentalis, quia mento, quin in eo casu, in quo sacerdos ve- hæc in nullo eventu potest per diaconum daniens ad absolvendum penitentem, morti vi- ri. Sed, quamvis ille locus Cypriani necessario cinum, et inveniens illum ita privatum usu sit ita exponendus, vel potius de manuum omnium sensuum, ut nullum signum peccati impositione cæremoniali, quæ ad publicam et aut doloris ab eo possit obtinere, possit esse solemnem pænitentiam (quæ tunc erat in usu) spectabat, aliis vero decretis adductis nullo pertinebat ad externam Ecclesiæ satisfactiomodo accommodari potest dicta expositio. nem. At vero pænitentia illa, quæ in dicto Primo, quia loquuntur de pænitentia sub hac casu ægrotantibus dari præcipitur, erat nevoce, et eam appellant, actionem sacerdotis, cessaria ad salutem , ut plane constat ex Auvel satisfactionem, vel actionem pænitentis. gustino, dict. hom. 41, et ex Celestino Papa, Nomine autem pænitentiæ, vel aliis adductis in cap. Agnovimur, 26, 9.6, et ex Julio, apud non solet significari absolutio a censura, vel lvonem in suo Decr., par. 15, cap. 43. Sesto alia cæremonialis, sed verum sacramentum. tandem est apud me efficax argumentum , Secundo, quia declarant illam poenitentiam quod dicti Patres et Pontifices non loquuntur esse adeo necessariam ad salutem, ut ex illa specialiter de excommunicatis, neque de iis pendeat, ita ut contingere possit ob solam solis qui publicam poenitentiam agebant, sed ejus carentiam hominem damnari, quod non absolute et simpliciter de fidelibus et peccatoest verum de absolutione a censura. Tertio, ribus ; ergo de pænitentia loquuntur, qua quia in Concilio Arausicano, cap. 3, expresse omnes indigent, quæ est sacramentalis. distinguitur pænitentia a reconciliatoria ma 8. Cani evasio. - Quapropter Cano fatenus impositione, et hæc posterior fortasse erat tur, in illis decretis esse sermonem de hoc absolutio a censura, vel alia Ecclesiastica cæ- sacramento; ait tamen in eis supponi confesremonia, ut dixi. Quarto, quia Leo Papa ex- sionem prius fuisse factam sacerdoti in præpresse dicit, illam pænitentiam dandam esse sentia ejus; fuit enim antiqua consuetudo, a sacerdote ex vi potestatis acceptæ per illa ut fideles confiterentur sacerdotibus in prin. verba : Quorum remiseritis peccata, etc. cipio quadragesimæ, absolutio autem differ

7. Quinto, præter absolutionem sacramen- retur usque ad feriam quintam Cænæ Domitalem duplex accidentalis seu cæremonialis ni, ut sumitur ex Innocentio I, epist. 1, c. 7, intelligi potest : una est censura ; alia quæ et habetur in c. De pænitentibus, de Conseolim dicebatur solemnis quædam reconciliatio cratione, d. 3. De his ergo ait loqui prædicta eorum, qui publicam pænitentiam agebant; decreta ; nam, si postea inciderent in illum de neutra autem harum sufficienter expo- articulum necessitatis, absolvi poterant absnuntur dicta decreta ; ergo loquuntur de sa- que nova confessione facta in præsentia sacer. cramentali. Minor probatur, de absolutioue dotis. quidem a censura, tum quia dicunt talem 9. Rejicitur. - Sed hæc evasio, præterabsolutionem nihil prodesse post mortem, quam quod omnino voluntaria est, et absque absolutio autem a censura etiam post mor- fundamento , quod in illis decretis habeat, tem aliquid prodesse potest ; tum etiam sufficienter improbatur ultimo argumento quia sentiunt talem absolutionem non pos- paulo antea facto , quia testimonia generalise dari a sacerdote absente , quod Soto ter loquuntur de omni peccatore pænitentiam etiam ipse contendit ; absolutio autem a petente ; imo Augustinus expresse loquitur censura absenti dari potest. Tum deni- de omnibus qui differunt poenitentiam usque que, quia Concilium Arausicaanm suppo- ad finem vitæ, de quibus etiam Leo Papa nit poenitentiam illam dari ante reconcilia- aperte loquitur. Concilium autem Carthagitoriam manus impositionem ; constat au- nense, de iis qui post peccatum non petierunt tem absolutionem sacramentalem non posse pænitentiam usque ad illum articulum; non dari ante absolutionem à censura. Rursus ergo supponit eos jam fuisse confessos; Conprobatur altera pars, tum ex hoc eodem loco cilium item Arausicanum , et etiam AugustiConcilii Arausicani illa duo distinguentis, nus, in hoc æquiparant poenitentiam cum batum ex Concilio Carthagin. IV, ubi prius dici• ptismo; quod est signum loqui de utroque satur, dandam esse pænitentiam , et additur, cramento , et cum æquali seu proportionata si infirmus creditur moriturus,reconciliandum universalitate, ut sicut baptismus dandus est esse per manus impositioneni. Prior ergo poe. cuilibet petenti illum in articulo mortis, si nitentia sacramentalis erat, hæc vero posterior exhibuit signa sufficientia, etiamsi quando cæremonialis, non tamen erat absolutio a cen- datur, jam nihil sentiat, vel intelligat , ila sura, alioqui præcedere debuisset, sed specta- etiam sacramentum pænitentiæ, servata probat ad alium antiquum ritum de publicis pæ- portione. Præterea ex parte etiam sacerdotis nitentibus. Præterea idem patet, quia, ut dice- loquuntur generaliter; nam quilibet potest et bam , illa reconciliatio publice pænitentium debet in eo articulo absolvere, quod semper per se non erat necessaria ad salutem , sed fuit in Ecclesia observatum, ut Trid. Concil.

AD VALOR EM EJUS.

docuit, sess. 14, c. 7, et infia suo loco di- monstrativum, hanc propositionein ; nam ex cetur. At vero si esset serino Je pænitentejam eo constat solam hypotheticam propositionem confesso, ab illo solo sacerdote posset absol- per modum unius damnari. Tum præterea , vi , cui confessus fuisset. Præterea loquuntur quia illa erat controversia de qua tractabatur; generaliter ex parte temporis; nam quoties- tum deniqne quia sola illa opinio est aliena cunque id contigerit, quod ibi supponitur, ab usu Ecclesiæ; bæc antem est illi et decredanda est absolutio. At vero quod Cano dicit, tis conformis. Nihilominus declarationem hanc solum haberet locum in tempore quadrage- ejusdem Pontificis censuræ subjicio, sicut simæ , quia ante illud tempus non solebant cætera omnia quæ tam in hoc quaiu in cætefideles confiteri, ut absolutionem expectarent ris operibus meis continentur. usque ad hebdomadam sanctam. Deniquel, si præcessisset confessio sufficiens, non esset

DISPUTATIO XXII. necessarium novum testimonium adstantium, quod requirunt prædicta decreta. Si vero DE INTEGRITATE CONFESSIONIS PER SE NECESSARIA præcedens confessio non fuit sufficiens, sed completur per hujusmodi testimonium, ita ut hæc sit veluti partialis confessio in absentia Integritas confessionis ex parte materiæ refacta, eadem ratione ipsa sola sufficiet, quan- motie seu peccatorum quæ in confessione dido alia non præcessit, nec potest exhiberi. cuntur, sumenda est : consistit autem in hoc,

10. Quid de hac controversia sentiendum.- ut illa omnia quæ sunt in conscientia peniPropter hæc decreta et propter usum Eccle- tentis, in confessione aperiantur ; et ad intesiæ, censui semper, hanc opinionem esse ve- gritatem suo etiam modo pertinet, ut ca pecram et piam, et conformem Christi institutio- cata quæ nullo modo sunt in conscientia pæni, qui ex parte pænitentis solum postulavit, nitentis, neque unquam fuerunt, in confesut suam conscientiam aperiat sacerdoti, sione non fingantur, seu falso dicantur. Rurquantum et qualiter potest, ut patet etiam de sus bac integritas duplex distingui solet, maintegritate, de qua infra dicetur. Et hoc etiam terialis scilicet et formalis. Materialis vocatur declarat prædictus usus Ecclesiæ, qui de ab- illa quæ est de omnibus peccatis, prout in solutione nibil tale declaravit, et ideo non est re ipsa fuere commissa ; et hæc est per se nede illa similis ratio. Præsertim quia forma ha- cessaria, ut in discursu hujus disputationis bet præscripta verba, non autem confessio. explicabimus, tractando de omnibus peccatis, Denique, est hoc consentaneum obligationi vel circumstantiis, quæ ad hanc integritatem pænitentis, a quo non exigitur, nisi ut satis- necessaria sunt, et excludendo ea quæ necesfaciat quantum potest; ergo nec ut confitea- saria non sunt. Quia vero potest aliquando lur nisi quantum potest. Et similiter sacerdos intercedere sufficiens excusatio confitendi aliin hac parte solum tenetur de dispositione quod peccatum a pænitente commissum , ideo pænitentis certus fieri quantum potest. Time- potest aliquando hoc sacramentum perfici siri autem potest, ne prædicta declaratio Pon- ne reali, seu materiali integritate confessiotificia huic opinioni in aliquo derogare vi- nis ; tunc vero necessaria saltem est confesdealur, quia damnat hanc propositionem : sio formaliter integra, id est, de omnibus Licere per litteras, seu internuncium confessa. peccatis, de quibus nulla intercedit excusario absenti peccata sacramentaliter confiteri, tio; de qua dicemus disputatione sequente. et ab eodem absente absolutionem obtinere. Ubi utrumque membrum videtur damnare. Exis

SECTIO I. timo tamen non fuisse mentem Sanctissimi de

Utrum sit d necessitate confessionis ut sit de omhac opinione tractare, sed solum de illa quæ

nibus peccatis mortalibus quæ sunt in consciendicit sacramentum pænitentiæ posse perfici

tia pænitentis. ac consummari inter absentes. Atque ita illam particulam, et, non esse divisive, sed 1. Quid sit peccatum esse in conscientia pecomplexive sumendam; præcipue illud dam- nitentis. - Non est idem peccati confessionem passe propter eos qui dicebant absolutionem esse necessariam ad salutem, et ad valorem saposse dari in absentia. Moveor, tum ex cir- cramenti. — Ad intelligendum quastionis ticumstantiis litteræ ; nam si aliud voluisset, tulum duo sunt advertenda. Primum est, illa potius id explicasset per particulam, oel ; item peccata dici in præsenti esse in conscientia hoc clare indicat illud singulare signum de- poenitentis, quæ ab illo comunissa sunt post XXII.

3C

baptismum, et per aliam confessionem non tom. 2 de Sacram., c. 183, quia putavit consunt rite clavibns subjecta ; illa enim quæ per fessionem esse institutam ab Ecclesia , quæ aliam confessionem remissa creduntur, licet per se potestatem non habet circa peccata sint in memoria pænitentis, non tamen pro- miere interna. Addunt etiam talem obligatio. prie sunt in conscientia, quia jam ut omnino nem esse de re non solum admodum difficili, extincta et remissa considerantur; alia vero sed etiam legi naturali repugnante, quia copeccata mortalia, quæ nondum sunt explica. geretur homo seipsum infamare in re occulta in confessione, licet contingat apud Deum tissima. Sed illud fundamentum hæreticum esse remissa per veram contritionem, in præ- est, et ex illo non solum infertur confessiosenti censentur adhuc esse in conscientia poe- nem talium peccatorum non esse necessariam nitentis, quia nondum sunt per claves Eccle- propter integritatem , sed etiam absolute, siæ remissa. Secundo observandum est, aliud etiam propter remissionem eorum necessaesse, quod talium peccatorum confessio sit riam non esse. In eodem errore fuit Petrus necessaria ad salutem ; aliud vero quod ad Oxomensis, qui addidit non esse necessarium valorem sacramenti necessarium sit omnia confiteri peccata publica, quia ipsa per se sahæc peccata in eadem confessione aperire. tis patent. Qui error cum aliis damnatus fuit Nam de priori necessitate in superioribus dic- a Sixto IV in Bulla, quam refert Castro, verb. tum est, et ad illam obligationem explendam Confess. Denique Lulherus etiam integritasatis videri posset unum peccatum confiteri uni tem confessionis reprehendit, quia qui omnia sacerdoti et aliud alteri;vel unum in hacconfes- peccata diligenter confiteri student, nihil disione, aliud in alia, donec omnia subjiceren- vinæ misericordiæ dimittendum relinquunt. tur clavibus; nunc ergo inquirimus de alia Qui error in Concilio Tridentino damnatus obligatione vel necessitate subjiciendi omnia est. simul in eadem confessione.

4. Vera sententia. — Dicendum ergo est, 2. Ratio dubitandi. — Atque hinc oritur de necessitate hujus sacramenti esse, ut pceratio dubitandi, quia hæc necessitas non ori- nitens omnia peccata mortalia post baptistur ex vi institutionis; ergo nulla est. Proba- mum commissa, eidem sacerdoti, in eadem tur consequentia, quia, si hæc necessitas tan- confessione, seu in ordine ad eamdem absota est ut pertineat ad veritatem sacramenti, lutionem, quantum moraliter potest, confioportet ut ex institutione oriatur; si vero tan- teatur. Conclusio est de fide, quæ sumitur ex tum est necessitas præcepti, oporlet osten- Concilio Cabilonensi, c. 32, et Lateranensi in dere illud esse divinum extra institutionem, c. Omnis utriusque sexus, et Florent. in Dequod sane fieri non poterit. Ecclesiasticum creto Eugenii, quatenus docent, et præcipiunt autem tantum non videtur esse posse, quia, omnia peccata eidem confiteri; nam quoad ut infra videbimus, huic obligationi confes- hanc partem non condunt novum jus, sed sionis Ecclesia nihil addidit, præter temporis explicant divinum. Expressius tamen hoc de. determinationem. Probatur autem primum finit Concilium Tridentinum, sess. 14, c. 5, antecedens, quia ex vi institutionis solum et can. 7, dicens : Qui scienter aliquid reticolligitur nullum peccatum mortale dimitti net, nihil divinæ bonitati per sacerdotem reposse absque absolutione sacerdotis; ex hoc mittendum proponit, his verbis declarans taautem non colligitur necessitas hujus integri- lem confessionem esse nullam, et consequentatis, quia illud posset alio modo impleri, ut ter contrarium esse de necessitate sacra. declaratum est.

menti. 3. Quid sentiant nonnulli. Catholici.-Quid 5. Præterea de hac re habemus perpetuam hæretici. — Unde nonnulli Catholici dixerunt, Ecclesiæ traditionem et consuetudinem, quam . hanc necessitatem integritatis non posse suffi- nunc cernimus, et ejus principium ignoracienti ratione colligi ex institutione, sed sola mus; de quo multa legi possunt apud BurEcclesiæ traditione et auctoritate haberi. chardum, lib. 19 Decreti. Et expresse de illa Quod indicat Durandus, d. 17, q. 15, ubi sol- loquitur August., lib. de Vera et fals. pænit., vit rationes Theologicas, quæ ad hoc osten- c. 9 et 15, dicens : Quædam enim celant, quæ dendum afferri solent. Et idem sentit Medina, alii manifestanda conservant, quod est se lauCod. de Confes., q. 8. Quidam autem hæretici dare, et ad hypocrisim tendere, et semper tenia negant hanc integritatem esse necessariam, carere; et ideo inquit ad poenitentem : Ponat saltem quoad peccata occulta , seu mere in- se in potestate judicis, in judicio sacerdotis, terna. Quod sentit Wicleff apud Waldensem, nihil sibi reservans sui. Idem insinuant alii

« PredošláPokračovať »