Obrázky na stránke
PDF
ePub

antiqui Patres (licet non ita expresse loquan- dere, nihil facit. Probatur consequentia, quia tur), dum aiunt, etiam internas cogitationes confessio debet esse adæquata absolutioni; esse confitendas, ut Clemens I, epist. 1, circa ideo enim necessaria est, quia absolutio non finem, de Petro lequens, ait : Instruebat fi- debet dari de ignotis, ut Concilium Tridentideles actus vitæ sua custodire, et cogitationes num dixit. Absolutio autem, quamvis per se malas cordi suo advenientes mox ad Christum respiciat peccata in confessione manifestata, allidere, et sacerdotibus Domini manifestare. tamen etiam cadit in ipsam personam, eamCyprian., serm. de Lapsis, n. 21, circa finem, que intendit simpliciter absolvere, et justifiait: Quanto el fide majores, et timore meliores care apud Deum, atque adeo ab omnibus sunt, qui quamvis nullo, aut sacrificii, vel li peccatis mortalibus liberare; et ideo, sicut belli facinore constricti, quoniam tamen de peccata mortalia quoad remissionem connexa hoc, vel cogitaverunt, apud sacerdotes Domini sunt, ita etiam quoad confessionem et absohoc ipsum dolenter et simpliciter confitentes, lutionem. In quo multum etiam differunt a ezomologesim conscientiæ faciunt, animi sui venialibus, ut Concilium etiam Tridentinum pondus aperiunt , salutarem medelam etiam dixit. modicis vulneribus exquirunt. Indicat etiam 7. Confirmatio.- Et confirmatur primo ex hoc Leo Papa, Ep. 78, alias 80, c. 2, dicens, comparatione ad omne aliud judicium; nam reatus conscientiarum, etiamsi occulti sint, semper accusatio debet esse proportionata et aperiendos esse sacerdoti confessione secreta. adæquata sententiæ quæ postulatur; et e conNec dissimiliter Tertullian. , lib. de Pænit., verso, sententia debet esse accommodata acc. 10, circa finem , inquit : Si quid humance cusationi et probationi facta; sed in prænotitiæ subduxerimus, proinde et Deum celabi- senti judicio pænitens non tantum postulat musi adeone existimatio hominis, et Dei scien- liberari ab uno vel alio peccato mortali, sed tia comparantur? an melius est damnatum la- simpliciter justificari; ergo tenetur aperire tire, quam palam absolvi ? Sunt etiam optima totam causam per se necessariam ad talem verba Gregorii Nysseni, Orat. ad eos qui du- absolutionem, et nihil occultare eorum quæ rius alios judicant, quæ refert Casinius agens illam possunt impedire. Quod egregie declade sacramento poenitentiæ : Audacter ostende ratur ex c. Cum pro causa, de Sententia exsacerdoti, quce sunt recondita animi arcana, communicat., ubi dicitur, eum qui pluribus tanquam occulta oulnera medico detege. Et titulis excommunicatus est, si absolutionem eamdem sententiam habet Hieronymus in id petat, uno tantum titulo excommunicationis Ecclesiast. 10 : Si memorderit serpens in sic explicato, licet absolvatur, non liberari ab allentio. Denique S. Pacianus in Parænesi de tera excommunicatione, quam ob aliam cauPanit., circa finem : Quid facies tu, qui deci- sam contraxerat , quia absolutio non excedit pis sacerdotes, etc., et infra : Prudentes ægri petitionem; unde, si excommunicatio talis medicos non derentur, etiam in occultis corporis esset, ut non posset una excommunicatio sine partibus, etiam perusturos, etc. Alios antiquos alia tolli, ille in eo casu a nulla maneret abDoctores, Origenem, Ambrosium citavi su- solutus; tamen, quia de facto excommunicapra, agens de institutione et necessitate cou- tiones non habent inter se connexionem quofessionis.

ad absolutionem, in eo casu una tollitur, et 6. Ratio conclusionis. - Ratio hujus veri- manet altera. Sic ergo in præsenti, qui unum tatis sumitor a D. Thoma in 4, dist. 47, q. 3, peccatum mortale confitetur, quantum est ex art. 4, quem Paludanus et alii sequuntur, ex se, petit ab uno absolvi, et non ab alio; unde, ipsa institutione quæ ad remissionem culpæ quia hoc fieri non potest, petitio seu confesper se primo ordinatur, adjuncta conditione, sio invalida est. Et propter hoc dixit Conciseu natura peccatorum mortalium, quæ est, lium Tridentinum : Dum omnia, quæ memout unum sine alio non remittatur; ex quibus riæ occurrunt, peccata, Christi fideles confiteri principiis hæc ratio conficitur. Pænitens con- student, proculdubio omnia divinæ misericorfitetur unum peccatum mortale sacerdoti, ut diæ ignoscenda exponunt; qui vero secus fasacerdos illud remittat; sed sacerdos non po- ciunt, et scienter aliqua retinent, nihil divinæ test illud remittere, nisi remittat cætera om- bonitati, per sacerdotem remittendum proponia, et, si intenderet remissionem seu abso- nunt. Et confirmatur landem, quia ob hanc lutionem dividere, nihil faceret; ergo et pee- causam necesse est contritionem seu dolonitens debet, quando unum confitetur, confi- rem esse de omnibus peccatis mortalibus, teri omnia, et, si intendit confessionem divi- quia unuin sine aliis remitti non potest.

[ocr errors]

8. Responsio. - Alia instantia .- Respon- non confessum per absolutionem tollilur ; deri vero potest, nunquam sacerdotem absol. id enim per accidens est; institutio autem savere ab uno peccato mortali, quin omnia re- cramenti debuit respicere quod est per se, mittantur in re ipsa, non esse autem neces- non vero quod per accidens. Sicut in universarium, ut remittantur præcise per ipsam ab- sum leges morales respiciunt ea quæ fresolutionem, sed per illam simul cum contri- quentius accidunt, non casus accidentales, ut tione vel attritione includente votum alterius ad hoc propositum recte notavit Petr. Soto, confessionis eorum peccatorum, quæ in tali lect. 9 de Confess. Quæ ratio non ita demonconfessione omittuntur; nihil enim repugnat, strat hanc veritatem, ut dicamus implicare institutionein factam esse hoc modo; neque contradictionem, hanc institutionem alio moex solis verbis Christi potest ostendi non fuis- do factam esse ; sed ut ostendamus hanc sose ita factam, ut supra argumentabar. Et in- lam conformem esse naturis rerum, quod sastari amplius potest, quia interdum plura tis est in ratione Theologica, ut alii Theologi peccata non remittuntur per idem sacramen- docuerunt, præsertim Paludanus, disl. 17, q. tum, sed in ordine ad diversa, ut in eo qui 1; Adrianus, q. 4 de Confess. ; Soto, dist. 18, ficte baptizatus est, et postea confitetur; nam q. 2, art. 5; et Cano, Relect. de Pænit., p. 5. per illam absolutionem non possunt tolli om- 10. Accedit congruentia.- Accedit tandem nia peccata illius horrinis; sed quæ præcesse. alia congruentia sumpta ex hoc sacramento, runt baptismum, tolluntur per illum ; quæ quatenus medicina est; nam sacerdos, ut mevero subseruta sunt, tolluntur per absolutio- dicus , debet adhibere remedium peccatis nem; ergo non est simpliciter necessarium ut etiam in futurum, ut, quoad fieri possit, evisacerdos absolvens per se remittat omnia pec- tentur; sed ad hunc finem sæpe ac moraliter cata. Quod etiam in peccatis reservatis infra necessarium est, ut confessor totam conscienvidebimus, juxta probabilem sententiam. Et tiam pænitentis perspectam habeat, et ideo quoties sine culpa tacetur aliquid in confes. merito institutum est, ut penitens totam apesione, illud peccatum quod tacetur, remitti- rire teneatur, quæ quidem non solum est tur in ordine ad aliam confessionem ejus, obligatio præcepti, sed etiam necessitas saquam in proposito habere necesse est ; ergo cramenti, ut declaratum est ; quanquam in simili modo potest remitti quodlibet pecca- præsenti puncto nunquam hæ duæ necessitatum, etiamsi unum tantum confessori aperi- tes separentur, ut ex dicendis constabit. retur.

11. Satisfit priori parli objectionis hæreti9. Præcluditur.-Leges morales respiciunt corum.-Satisfit posteriori parti.

Respondequæ sunt per se, non que per accidens.--Hæc, tur Luthero. - Ex his ergo satis responsum et similia sunt, quæ Durandum et Medinam est ad rationem dubitandi initio positam. Ad moverunt. Sed non advertunt, aliud esse lo- priorem vero partem objectionis hæreticoqui de eo quod per se postulat rei natura , et rum de peccatis occultis respondetur impriconsequenter etiam institutio sacramenti; mis nullam fere infamiam ex confessione se. aliud vero, quod per accidens contingit ob ali- qui; nam quoad alios omnino tollitur per siquam moralem necessitatem. Per se enim est, gillum; quoad ipsum vero confessorem , per ut peccata simul dimittantur, adeo ut de fac- ipsam pænitentiam, et dolorem peccati, quam to nunquam unum sine aliis dimittatur, ut su: poenitens simul cum peccato ostendit, magna pra vidimus; et ideo institutio etiam sacramen- ex parte, vel omnino minuitur; et nocumenti per se postulat, ut peccata quæsunt materia tum in re nullum est, quia confessor non necessaria talis sacramenti, et ad illius forum potest uti illa notitia, præsertim in gravamen pertinent (ut sic dicam), simul et ex vi ejus pænitentis, et quidquid difficultatis in hoc est, sacramenti tollantur. Et propterea, baptismus ut Tridentinum Concilium dixit, fructu gratiæ ita est institutus, ut per se et vi sua tollat non et divinæ consolationis compensatur. Ad alsolum originale peccatum, sed etiam omnia teram partem de peccatis publicis recte resmortalia quæ ante susceptionem ejus cum pondet D. Thom., in 4, dist. 17, q. 3, art. 2, originali sunt conjuncta; alia vero subsequen- q. 1, ad 1, illam notitiam , quæ extra sacratia ad illum non pertinent, et quod illa in- mentum habetur, esse per accidens; in omni terdum sint conjuncta cum originali, est per autem judicio esse necessariam notitiam per accidens, et præter institutionem baptismi, propriam accusationem et testificationem , propter impedimentum illi positum. Et idem quam hic præbet pænitens se accusans. Addo omnino contingit, quoties aliquod peccatum præterea, per confessionem non solum dari

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

confessori notitiam peccati secundum se, sed nam, si ob hanc causam talis persona maneprout fuit, vel est in conscientia pænitentis, ret in aliqua occasione morali peccandi morid est, secundum modum et circumstantias taliter, quam occultaret ordinario confessori, quibus ab eo fuit commissum, et secundum ex eo capite posset esse peccatum mortale, præsentem dispositionem seu detestationem et defeclus integritatis, ut per se satis clarum quam circa illud habet. Tandem ad Luthe- est. rum respondetur, nihil in hoc esse contra fi

SECTIO I. duciam aut efficaciam meritorum Christi, Ulrum ad integritatem confessionis necessarium quia totus fructus hujus sacramenti ex meri

sit omnia peccata, vel malilias peccatorum spetis ejus speratur; est enim hoc unum ex in- cie distinctas, distincte confiteri. strumentis per quæ Christi merita nobis applicantur.

1. Ratio dubitandi.— Confirmatio.-Vidi

mus integritatem esse necessariam ; nunc exPracticum dubium resolvitur.

plicandum superest quid ad hanc integritatem 12. Prima opinio.- Superest vero hic bre- requiratur, quod sigillatim faciemus discurve et practicum dubium, si quis habeat unum rendo per species, numerum et circumstanordinarium confessorem, cui communia levia tias peccatorum. In præsenti ergo ratio dubipeccata confiteatur, quoties vero aliquid gra- tandi esse potest, quia præcepla moralia, que ve occurrit, alteri confiteatur, ut ordinario omnes obligant, debent esse omnibus mora confessori id occultet, an hoc sit contra inte- liter possibilia; discernere autem species pec. gritatem hujus sacramenti. Sylvester enim, catorum adeo est difficile, ut vix docti homiverb. Confessio, primo, quæst. 6, dicit, quam- nes id assequantur ; ergo non debet ad hoc vis hoc immediate et directe non sit contra obligari totus populus Christianus; ergo non integritatem, esse tamen peccatum mortale requiritur hoc ad integritatem, ad quam omob hypocrisim, et virtuale mendacium; deci- nes obligantur. Et confirmatur, quia sæpe pit enim ordinarium confessorem , atque ita non variatur morale judicium de peccato fit, ut dum hoc ipsum peccatum tacet, etiam propler hujusmodi distinctionem ; ergo. in integritate deficiat. Quam opinionem ad- 2. Prima opinio. -- Alia opinio. - In hac mittit Victoria in Summa, num. 169 de Pe- re Cajetanus, tomo 1 Opuscul., tractatu de

. nit., cum hac limitatione, scilicet, si quis hoc Confess., ait, non semper esse hoc necessafaciat animo perseverandi in tali consuetudi- rium, sed quando concurrunt hæc duo, scine; nam, si semel aut iterum hoc fiat ex qua- licet, quod illa distinctio specifica peccatorum dam imbecillitate humana, credit non esse satis clara sit, et nota omnibus, et tanta, ut peccatum mortale.

multum variet morale judicium. Quæ doctri13. Vera sententia. - Satisfit contrariæ na non displicet Cano in dict. Relect., part. 5, sententiæ. - Dico tamen, quocunque modo nec Navarro in c. Consideret , in principio, fiat, neque esse directe contra integritatem, num. 18 et 19, de Poenit., dist. 5. Aliter vero nec, per se loquendo, esse peccatum mortale. distinguit Soto, dist. 18, q. 2, art. 4, de speQuod sensit Navarrus, c. 21 in Summa, n. ciebus peccatorum, scilicet, physicis, seu in

, 42. Et prior pars evidens est, quia hujusmodi genere entis, et moralibus, seu in genere mali pænitens quando confitetur, semper profert, moralis; et de prioribus negat necessaquæ non est confessus ; ea vero quæ semel rium esse illas confiteri ; de posterioribus confessus est, non tenetur iterum confiteri. vero simpliciter et absque distinctione affirNeque etiam tenetur huic potius, quam illi mat. Quod sequitur etiam Petrus Soto, lecconfiteri (supponimus enim omnes esse legi- tione nona de Confessione, et conatur sententimos confessores). Et hinc facile probatur tiam Cajetani in hunc sensum interpretari. posterior pars, quia in tali actu nulla gravis Nam exemplum, quo ille utitur de speciebus deformitas invenitur contra charitatem Dei divinationis per ignem, vel per aquam, viaut proximi. Neque etiam est aliquod præce- detur esse hujusmodi, quia in illis actibus est ptum grave contra quod fiat. Nam quod de physica diversitas, non moralis. mendacio dicebatur, non ita est ; nam ille ni- 3. Ratio autem hujus sententiæ quoad hanc bil falsum dicit, licet fortasse permittat alium partem est, quia confessor non debet ferre decipi, præterquam quod non omne menda- judicium de speciebus entis seu naturæ, sed cium in confessione est peccatum mortale, ut de moribus, et ideo ad illud judicium imperinfra videbimus. Dixi autem, per se loquendo; tinens est naturales species distinguere, nisi

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

forte id necessarium sit ad morales explican- ut diversa satisfactio aut medicina sit applidas. Quæ pars adeo est certa, ut nulla ratio canda; nam hoc etiam in peccatis multum didubitandi circa eam appareat. Unde, cum versis non semper necessarium est. Rursus Concilia et Patres in hac materia de peccatis non obstat difficultas quæ esse solet in disloquuntur, formaliter de eis loquuntur ut cernendis speciebus moralibus ; nam etiam peccata sunt, atque adeo ut ad mores perti- sufficit quod regulariter notæ sint, saltem nent. Quod si Cajetanus hoc tantum voluit, vulgari quodam modo, per diversitatem pecnon erat cur doctrinam illam adeo commen- catorum et rerum seu materiarum, circa quas daret, nec cur distingueret inter species, peccatur, vel etiam virtutum, quibus peccata quarum differentia nota vel occulta est; nam, opponuntur. Et deinde confessoris scientia et si tantum est physica, et non moralis, etiamsi diligentia debet in hoc supplere ignorantiam sit notissima, ad confessionem non refert. pænitentis. Ac denique, si facta morali dili

gentia, aliquid ignoratum fuerit, et ea ratioPrima assertio.

ne prætermissum, illud non obstabit valori 4. Omissis ergo physicis speciebus, simpli- confessionis et sacramenti. citer dicendum est primo, ad integritatem confessionis necessarium esse species pecca

Secunda assertio. torum distincte aperire. Hic est universalis 6. Circumstantias mutantes speciem esse de Ecclesiæ sensus et consuetudo Et quod anti- necessitate sacramenti. — Hinc secundo dicenquissima sit, colligere licet ex sexta synodo, dum est, necessarium esse ad integritatem seu ex can. 102 Trullano, et ex Concilio Vor- confessionis in unoquoque peccato explicare matiensi supra citato. Idem significat Conci- circumstantias mutantes speciem, ut si quis lium Florentinum et Lateranense ; clarius ve- furatus est, an rem sacram, vel communem, ro Tridentinum, session. 14 , cap. 5, et can. et sic de aliis. Ita docet Concilium Tridenti7, ubi ait, necessarium esse omnia peccata num, neque inter Scholasticos fuit in hoc consigillatim confiteri; quod maxime de specie- troversia. Et ratio est eadem quæ præcedenhus verum habet; dicit etiam necessarium es- tis assertionis. Nam, licet speculative disputese confiteri circumstantias mutantes speciem; tur, an hoc sit unum peccatum, vel multa, crgo a fortiori peccata specie diversa. Ratio quæ forte est quæstio de nomine, tamen inautem redditur ab eodem Concilio, quia ad dubitatum est ibi esse plures malitias specie justitiam servandam in hoc judicio, el ad sa- distinctas; peccatum autem præcipue apetisfactionem et curationem proportionatam riendum est in confessione propter maliadhibendam, necessarium est ut confessor tiam; nam ratione illius puniendum est et distincte intelligat species criminum ; ergo curandum ; ergo quotiescunque fuerint maetiam est poenitenti necessarium illas decla- litiæ specie diversæ, declarandæ sunt; ergo rare; quia, sicut integritas confessionis est et circumstantiæ e quibus illæ sumuntur. necessaria propter integritatem absolutionis, Unde, sicut paulo ante dicebam, distinctioita ille modus necessarinis est in integritate nem physicam actuum non referre ad conconfessionis, qui ad justitiam et rectitudinem fessionem, sed moralem, ita e converso hic hujus judicii, seu absolutionis requiritur. dicendum est, physicam seu moralem identi

5. Satisfit cuidam. objectioni. Satisfit tatem actus per se non referre, si morales alteri. — Nec refert, quod interdum parva sit malitiæ per se plures sunt; et ideo, illa non diversitas inter has species morales, et ideo obstante, hæ sunt explicandæ. Quocirca, liparum etiam mutet judicium, tum quia non cet de actu interiori voluntatis sit quæstio inpropterea admittenda est exceptio a generaliter Theologos an habeat circumstantias velan lege ; nam, ut supra tetigi, lex, cum genera- respectu illius circumstantiæ transeant in ratim feratur, considerat ea quæ frequentius tionem objecti , tamen, quod ad præsens ataccidunt. Neque debuit hoc electioni et arbi- tinet, etiam in actu interiori illæ explicandæ trio ipsorum poenitentium relinqui, sed sta- sunt in omni opinione, ut attigit divas Antobili ac certa lege statui. Quod fieri aliter non ninus, 2 par., tit. 5, c. 1,8 6; et Navarrus in potuit moraliter loquendo, nisi universalem Summa, cap. 6, n. 4; et Ledesma, 2, par. 4,

* statuendo legem. Tum etiam, quia hic sem- 9. 8, art. 2. Ratio est, quia in omni opinione per intercedit diversitas judicii, quod novum constat eumdem actum interiorem voluntatis et distinctum peccatum remittendum est et posse habere plures malitias; nt, verbi gratia, puniendum; nec enim semper necesse est desiderium occidendi clericum babet malitiam

[ocr errors]

injustitiæ et sacrilegii ; illæ ergo declarandæ verb. Confessio, 1, q. 10. Oppositum autem sunt. Et quidem, si illa principia unde su. putat Angelus, verb. Interrogationes, et plamunlur tales malitiæ vocentur circumstantiæ, cet Navarro. Eadem vero distinctione responconstat hoc expresse ex definitione Triden- dendum censeo. Nam, si duæ illæ malitiæ tini ; si autem vocentur objecta, sequitur a sufficienter explicari possint non explicando fortiori; nam magis necessarium est declara- connexionem earum in uno actu, satis erit ilre in confessione diversitatem sumptam ex las dicere per modum plurium peccatorum, objectis, quam ex circumstantiis.

quia multi existimant illa re vera esse plura 7. Primum corollarium. - Sequitur primo, peccata, et illa conjunctio non variat judinecessarium esse declarare in confessione cir- cium, neque addit specialem gravitatem. At cumstantiam, quæ transfert actum ex veniali vero, si propria malitia circumstantiæ non peccato in mortale, etiamsi non variet spe- possit declarari, nisi ut conjuncta et addita ciem malitiæ, quæ ex objecto sumitur,ut est, alteri peccato, tunc necessarium erit illam verbi gratia, quantitas furti. Et ratio est, quia per modum circumstantiæ confiteri ; et quia talia peccata, licet in ratione mali moralis in moraliter loquendo, ita frequentius accidit, specie conveniant, tamen in propria ratione ideo in usu ita servandum est. peccati, id est, offensionis divinæ,plus quam specie differunt, imo et analogice secundum

SECTIO III. D. Thom.; peccatum autem primario perti- Utrum sit de necessitate confessionis explicare in net ad confessionem, quatenus offensio Dei ea circumstantias, quæ non mutant speciem, est.

præsertim notabiliter aggravantes. 8. Secunduin corollarium. - Sequitur secundo, si quis oblitus est in confessione alicu- 1. Circumstantiarum divisio. Circumjus circumstantiæ mutantis speciem, teneri stantiæ moralium actuum in triplici genere postea illam confiteri, quia non explevit obli- sunt : quædam dici possunt impertinentes, gationem suam, sed tantum excusatus est, et quia neque augent, neque minuunt malitiam; ideo semper manet eadem obligatio. Item, aliæ vero sunt augentes notabiliter; aliæ miquia specialis malitia, sumpta ex illa circum- nuentes eodem modo. De primis nihil est distantia, non fuit per se remissa per illam ab- cendum, quia, si sint ila impertinentes, ut solutionem, sed tantum per accidens, et ideo sint omnino indifferentes, nibilque omnino subjici debet clavibus, ut per se remittatur. conferant ad malitiam, nec sunt proprie, cirDenique hæc est regula generalis , quoties cumstantive morales, neque quicquam ad aliquid per se est de necessitate vel integri- hoc judicium referunt. Si vero aliquid ad actate confessionis, si ex oblivione vel alia le- tum moralem conferant, tamen non extragitima causa omittitur, in alia confessione ex- bant illum ab ordinario modo peccandi in plicandum esse, si fieri possit. Dices : ergo tali specie, in ipso peccato simpliciter dicto tenetur aliquis iterum confiteri peccatum il- continentur; nihil ergo de iis explicare necesse lud, cujus fuit talis circumstantia. Respondeo, est. si circumstantia possit declarari nulla facta 2. Proponitur dubium. Respondetur. mentione talis peccati, non erit obligatio re-. Solum posset in hoc dubitare aliquis , hinc petendi confessionem illius; si vero aliter ex- sequi per se necessarium non esse actum explicari non possit circumstantia, conceden- teriorem exponere, sed solam voluntatem, dum est consequens; nec est inconveniens quia actus exterior etiam non auget neque quod ex accidente aliquis cogatur confiteri minuit malitiam. Dicerdum vero est , non bis idem peccatum, ut recte notavit Navar., esse similem rationem, quia actus exterior dict. cap. 6, n. 20, et in cap. Consideret , non est circumstantia, sed est ipsum peccanum. 15.

tum, unum et idem cum actu interiori, quod 9. Interrogationi respondetur.Sed statim totum explicari debet, prout ex utroque actu occurrit interrogandum, an sit necessarium compositum est. Præsertim, quia illa volunconfiteri hujusmodi circumstantiam per mo- tas, quæ ad executionem perducitur, nundum circumstantiæ, vel satis sit confiteri, ut quam potest satis explicari sine actu exterpeccatum distinctum, ut dicendo, verbi gra- no; neque etiam status poenitentis satis innotia, commisi furtum, et sacrilegium, non ex- tesceret sacerdoti in ordine ad medicinam plicando sacrilegium fuisse circumstantiam exhibendam. Addunt aliqui , totam malitiam furti. Nam hoc sufficere affirmat Sylvester, peccati, quod in exteriori actu consummatur,

[ocr errors]
[ocr errors]
« PredošláPokračovať »