Obrázky na stránke
PDF
ePub

stantialiter validum sit. Quin potius illa culpa non est sufficiens ad impediendum effectum

SECTIO IV. sacramenti, cum non repugnet gratiæ, nec Ouse integritas sufficiat ad valorem confessionis, remissioni peccatorum mortalium ; ergo mul

et consequenter, an possit aliqua integrilas sufto minus impediet valorem sacramenti. Deni

ficere ad valorem, quæ non sit sufficiens ad efque talis omissio est imperfectissimo modo fectum. voluntaria, et vix potest humano modo vitari, et ideo ea non obstante, verum est dicere ho- 1. Integritas formalis necessaria est ad taminem adhibere humanam et moralem dili- lorem confessionis. -Quid ad integritatem forgentiam, et confiteri omnia peccata quæ post malem necessarium sit.-Hæc quæstio sub aliis diligentem excussionem memoriæ occurrunt; verbis proponi solet, an possit dari confessio, ergo confert materiam quam Concilia requi- quæ ob defectum integritat is sit informis, runt; ergo quantum est ex hoc capite, facit quamvis sit valida; cujus decisio ex eo pendet, confessionem validam et formatam.

ut sciamus quid necessarium sit ad integrita4. Secundus gradus. — Secundus gradus tem formalem. Nam quod hæc necessaria sit extreme contrarius est, quando nulla prorsus ad valorem confessionis, pro certo statuendiligentia adhibetur, quia homo directe vult dum est, quia supra ostendimus integritatem nullam adhibere. Atque ejusdem rationis es- aliquam esse de essentia hujus sacramenti; se censetur, quando aliqualem quidem dili- sed hoc dici non potest de integritate mategentiam adhibet, adeo tainen levem, et cum riali; ergo saltem formalis est de essentia, tanta negligentia, ut moraliter quasi nihil quia præter has nullam aliam agnoscunt reputetur, quia tunc ita homo se gerit, ac qui Theologi, nec potest revera inter eas reperem omnino negligit, vel parvi æstimat, riri medium, quia Concilium Tridentinum etiamsi directam voluntatem habeat nihil satis descripsit integritatem debitam huic saomittendi scienter, sed confitendi omnia quæ cramento. Unde, quando illa observatur, est in ipso actu confessionis occurrerint. Et in sufficiens integritas, et consequenter erit forhoc casu aliqui existimarunt confessionem malis, quamvis materialis non sit; si vero illa esse validam. Tribuiturque hæc sententia Pa- non adhibeatur, jam deest integritas necesludano in 4, d. 17, q. 5, art. 3, casu 3, eo saria ad valorem sacramenti juxta doctrinam quod declarans nullitatem confessionis ex Concilii. Est ergo integritas formalis de subdefectu integritatis, solum dicit esse, quando slantia sacramenti. Quid vero ad hanc intealiquod peccatum scienter per hypocrisim gritatem necessarium sit, quamvis a Concilio celatur. Certum tamen est, et receptum apud videatur satis expositum, adhuc in controTheologos infra citandos, in eo casu confes- versia versatur. sionem esse nullam, quia tanta negligentia 2. Prima sententia.- Prima ergo sententia et ignorantia tam crassa, tamque voluntaria dicit, ad hanc integritatem formalem suffimoraliter scientiæ æquiparatur. Quod non cere, quod sit per se intenta, quantum est ex solum est verum, quando ignorantia est af- directa voluntate penitentis, et quod aliqua. fectata , seu directe voluntaria , sed etiam lis diligentia ad eam adhibeatur, quamvis quando est tam crassa et supina, ut sit mani- non sit tota illa, quæ præcepta est, etiamsi ob festa, et gravissima pro negotii qualitate, qua- defectum ejus mortaliter peccetur, dummodo lis in præsenti est illa quam descripsimus. Et defectus nec sit directe voluntarius, nec ex hoc a fortiori patebit ex dicendis in sectione summa quadam negligentia quæ appellari sequenti. Adhuc enim superest difficultas, an solet crassa el supina ; sed solum communi circa hoc detur aliquod medium alicujus igno- et ordinario modo culpabilis sit, etiam culpa rantiæ, vel oblivionis culpabilis mortaliter mortali. Unde infert hæc sententia posse alipropter gravem negligentiam, quæ nihilomi- quam confessionem esse validam in ratione nus sufficiat ad integritatem formalem con- sacramenti, et non ad effectum, sed informis fessionis, ita ut non sit contra substantiam maneat propter defectum integritatis; nam sacramenti. De qua dicemus commodius sec- si talis est defectus, ut ratione illius committione sequente.

tatur peccatum mortale, non potest simul cum illo esse justificatio. Ita sentit Soto, d. 18, q. 3, art. 3, concl. 3 ; et Cano, Relect. de Pænit., p. 5; et Victoria, n. 146. Citatur etiam Cajetanus, sed immerito. Fundamentum Soti solum est, quia illa confessio ex in- tendi; hanc enim etiam habet ille qui confitentione dicentis est integra ; habet enim tetur cum crassa et supina ignorantia ; requi. voluntatem dicendi omnia quæ commisit, et ritur ergo voluntas efficax faciendi quod in se alioquin adhibet nonnullam diligentiam ; est, seu quod moraliter potest ct debet, ut ergo id satis est, ut illa confessio sit forma integre confiteatur; hanc tamen non habet liter integra. Alii vero maxime moventur ex ille, qui mortaliter peccat in ipsa confessione. eo quod alias sæpe obligarentur fideles ad Præterea, sicut omissio ex ignorantia crassa confessiones iterandas, atque ita hoc onus moraliter est ejusdem rationis cum omissione confessionis redderetur gravissimum, quod vi- directe voluntaria, ita etiam omissio ex quatandum est, quantum fieri possit.

cunque ignorantia quæ ad peccatum mortale 3. Vera sententia.—Dicendum nihilominus sufficiat; sed illa prior omissio dicitur esse censeo, eam tantum esse integritatem forma contra substantiam sacramenti propter moralem, in qua homo nihil omittit peccando lem æquivalentiam ; ergo idem est de postemortaliter, sive ex scientia, sive ex ignoran- riori dicendum ; nam si quæ est differentia, tia et negligentia culpabili. Ex quo fit, ut om- solum est accidentalis secundum magis et nis confessio, ex parte integritatis sufficiens minus intra latitudinem voluntarii indirecti, ad valorem sacramenti, sufficiat etiam ex hoc quæ non potest tantam diversitatem efficere capite ad effectum ejus, si aliunde sufficiens in substantiali materia sacramenti. Eo vel dolor non desit, ac proinde nulla detur con- maxime , quod illa differentia inter ignofessio invalida et informis ob defectum inte- rantiam culpabilem mortaliter communem, gritatis. Quod imprimis tenent illi Doctores, et ignorantiam crassam vel supinam, gratis qui generatim negant dari sacramentum po- excogitata est ab his auctoribus; nam in jure nilentiæ validum et informe, quos supra re- omnis ignorantia quæ ad peccandum mortatuli, agens de prima parte materiali hujus liter sufficit, si non est affectata, vocatur sacramenti. Deinde in particulari tenet Cajet. crassa vel supina , ut in materia de Excomin Sum., verb. Confessio, condit. 10, licet in municatione latius ostendetur. Nec potest Opusculis obscurius loquatur ; tenet etiam moraliter explicari quomodo hi gradus ignoPetr. Soto, lect. 10 de Penit. ; Navarr., c. 9 rantiæ distinguantur, cum omnis negligentia Summ., n. 16 ; et Medina, Cod. de Confess., quæ ad peccandum mortaliter sufficit, esse q. de Confessione diminuta iteranda. Sumi. debeat satis gravis, et consequenter satis turque hæc sententia ex Concil. Trident., crassa et supina. Accedit præterea , quod in dict. c. 5, sess. 14, ubi ter repetit necessa- eo casu vix potest esse, aut intelligi sufficiens rium esse diligentem examinationem con- dolor ad sacramentum, cum homo in ipsamet scientiæ adhibere, et tunc peccata oblita vir- confessione actu peccet mortaliter. Unde ad tute contineri in his quæ dicuntur, quando aliud motiyum aliorum Doctorum respondediligens examen præcessit ; declarat autem tur, nos nullum onus addere confessioni, sed in eo capite substantialem integritatem con- illud tantum quod ex præcepto intrinsece ori. fessionis, neque in hoc distinguit unquam tur , quodque Tridentinum Concilium declainter necessitatem sacramenti et præcepti. ravit. Unde conficitur ratio, quia, licet integritas 5. Objectio. - Quorumdam solutio. - Vera materialis non sit de substantia, tamen obli- responsio. — Dices : ergo, si quis ex ignorangatio integre confitendi pertinet ad substan- tia etiam inculpabili existimaret se fecisse tiam ; et ideo, ut supra dixi, intrinsece oritur sufficientem diligentiam , cum tamen re vera ex ipsa institutione sacramenti ; ergo nulla illam non fecisset , et ideo omitteret aliquod est confessio integra formaliter, nisi per illam peccatum, talis confessio esset insufficiens, satisfiat saltem huic obligationi ; sed qui quia non continet materiam quam Concilium omittit aliquid ex ignorantia culpabili pec- exigit. Quidam concedunt illam confessionem cando mortaliter, non implet hanc obliga- esse nullam; sed immerito, quia, cum ponationem ; ergo talis confessio censeri non po- tur intercedere ignorantia invincibilis, jam illa test formaliter integra ; ergo nec sufficiens ad oblivio est naturalis et inculpabilis, Unde disacramentum conficiendum.

cendum est, quod licet ille non adhibeat for4. Sotus reprobatur. - Doctorum motivo tasse totam diligentiam quam in re ipsa adbisatisfit. — Ex quo constat, quam sit inefficax bere posset et deberet, adhibet tamen totam ratio Soti ; nam ad formalem integritatem diligentiam quam homo sic dispositus (cum non satis est quælibet voluntas directa confi- illa scilicet ignorantia) adhibere potest et de

bet, secundum rectam rationem ; et ideo illa tiæ facere, nisi confessor moraliter judicet se confessio formaliter integra est, quia in ea ad- posse in præsenti diligentiam illi supplere. hibetur moralis diligentia possibilis, et sufficiens ad excusandum peccatum contra præ

DISPUTATIO XXIV. ceptum de integritate.

6. Objectioni contrarive sententiæ satisfit. DE MINISTRO CONFESSIONIS IN COMMUNI. Tandem ad leniendum rigorem de iterandis confessionibus, quem opposita sententia ob- Secunda conditio confessionis, quam sujiciebat, addere hic possumus (quod Navarrus pra explicare promisimus, est, ut sit legitima supra notavit, et in c. Fratres , num. 82) sæ- accusatio ; quæ respectiva est, et in hoc conpe contingere, ut peccatum aliquod ex igno- sistit, quod fiat coram legitimo judice , qui rantia culpabili committatur, et tamen quod judex est minister hujus sacramenti ; et ideo postea facili negotio ex ignorantia inculpabili disputatio de ministro in hunc locum cadit, in confessione omittatur; nam eadem igno- quo cognito, manebit explicata illa conditio. rantia quæ nunc est occasio mortaliter pec- Dicemus autem de ministro prius in commucandi, in futuro tempore est occasio oblivio- ni, postea in particulari, et deinde de modo, nis naturalis seu inculpabilis peccati sic com- quo exercere debet munus suum, et consemissi, quia peccatum ex ignorantia commis. quenter de obligationibus seu præceptis quæ sum difficile cognoscitur, et postquam trans- ad illum pertinent. actum est , difficilius in memoriam revocatur. Hinc ergo sæpe contingit, ut quamvis

SECTIO I. confessio fuerit nulla ex ignorantia culpabili,

Utrum minister hujus sacramenti sit solus et ideo, per se loquendo, repetenda , nihilo

sacerdos. minus de facto sæpe excusentur homines ab hac obligatione, quia in posteriori confessione 1. Error Waldensium.- Hujus erroris priinvincibiliter obliviscuntur prioris defectus, mum fundamentum. Secundum fundamenet ideo validam confessionem faciunt sine tum. — Multi hæretici dixerunt, etiam laicum illa repetitione, et priora illa peccata per ac- posse esse ministrum hujus confessionis, præcidens tolluntur. Ac similiter, in quolibet fu- sertim si justus sit et bonus. Qui error solet turo tempore fit difficilior recordatio talis de- tribui Waldensibus, quia licet negaverint fectus, et ideo excusatio semper durat, vel confessionem, dixerunt tamen omnes laicos potius augetur. Quod si contingeret postea esse sacerdotes, et habere potestatem confiper aliquam occasionem recordari illius de: ciendi corpus Domini, præsertim si justi sint, fectus, esset quidem iteranda illa confessio, ut videre est in Prateolo, verb. Waldenses, et non tamen omnes posteriores que bona fide verb. Pauperes de Lugduno. Hunc vero errofactæ sunt.

rem proprie docuit Wicleph, ut refert Wal7. Dubium. Dissolvitur.--Sed quid si in densis, tom. 2, c. 135 et 145, et eumdem exipsamet confessione sic negligenter inchoata citavit Lutherus, ut patet apud Rofensem , homo advertat, et culpam suam ac negligen- art. 13, et alios. Fundamentum esse potuit, tiam recognoscat? Communiter dici solet, quia hi hæretici negant in hoc sacramento dadebere hoc ipsum statim confiteri, et ita sup- ri gratiamjet veram absolutionem a peccatis, pleri illum defectum. Sed hoc intelligendum sed tantum esse quoddam nudum ministeest, dummodo ipsa etiam negligentia per in- rium, et externum signum adhibilum tantum terrogationes confessoris, vel alio modo suf- ad excitandam fidem. Quod falsum fundamenficienter suppleatur; ideoque spectare opor- tum in materia de sacramentis in genere satis tet an urgeat aliqua necessitas mortis vel impugnatum est; et supra in hac materia, d. scandali vitandi, ant quid simile ad perficien- 10, in particulari ostendimus habere minisdum sacramentum ; et tunc si juxta oppor- trum hujus sacramenti veram et supernatutunitatem præsentem fiat, quod potest, tam ex ralem potestatem judiciariam ad remittenda parte penitentis quam confessoris, ignoran- peccata in hoc sacramento, et sententiam ab tia, quæ erat culpabilis, incipiet esse invin- illo latam, clave non errante, ratam et firmam cibilis; ideoque rite et recte perficietur sa- esse in coelis, quod etiam supra confirmatum cramentum. Si tamen nulla urgeat necessi- est, cum de essentia et forma hujus sacratas, regulariter differenda est absolutio, ut menti ageremus, disput. 10 et 11. Alterum poenitens possit sufficiens examen conscien- fundamentum hujus erroris esse potuit, quia

negant verum sacerdotium a Christo institu- illis loquebatur toti Ecclesiæ, ut cum dixit : tum, sed omnes Christianos faciunt æqualis Ego vobiscum sum usque ad consummationem dignitatis et potestatis, et solum requirunt ut sueculi ; interdum loquebatur illis, et succesab ipsa communitate Ecclesiæ deputentur ad soribus illorum tantum in potestate Episcoaliquod ministerium peragendum, ut rite et patus, ut forte cum dedit potestatem excomrecte illud exequi possint. Sed hoc ex pro- municandi, vel quod certius est, cum dedit fesso impugnandum est in materia de Or- potestatem ordinandi sacerdotes ; unde ergo dine, et in materia de Eucharistia impu- constat illa verba non posse aliquo ex dictis gnatum est ex parte, ostendendo potesta- modis intelligi , non vero quod sint dicta tem consecrandi non omnibus laicis esse Apostolis pro illis, et eorum successoribus in communem. In materia etiam de fide et de dignitate sacerdotali ? Respondetur, si conjeclegibus ostenditur esse in Ecclesia potesta- tura utendum est, sufficiens ratio reddi potein spiritualem, datam a Christo non omni- test ; nam cum hæc potestas et sacramentum bus Christianis, sed sacerdotibus et pastoribus, ad commune bonum Ecclesiæ ordinaretur, ut constat ex ad Ephes. 4, et 1 ad Cor. 12. et esset unum ex præcipuis fundamentis ejus, Supra etiam impugnatus est ille error quan- sicut Ecclesia erat perpetuo duratura, ita et tum ad hanc judiciariam potestatem in hoc hæc potestas ; et inde constat illa verba non foro, de quo agimus, et hic pauca breviter esse dicta Apostolis personaliter, sed pro il. addenda sunt.

lis et eorum successoribus; qua ratione supra Assertio 1.

latius usi sumus. Deinde, quia hoc sacramen

tum est gravissimum judicium, non debuit 2. Dico primo, solum sacerdotem esse mi- cuilibet de populo committi, sed determinanistrum hujus sacramenti. Est de fide defi- tis judicibus. Et quia est judicium sacrum, nita in Concilio Florentino in litteris unionis, non nisi sacer minister, seu consecratus inet Tridentino, sess. 14, c. 6, et can. 9 et 10, stitui debuit. Deinde non oportuit reservari et in Constantiensi, sess. 8 et 15, ubi dam- solis Episcopis, quia hoc sacramentum est nantur errores Joannis Huss et Wicleph ; et magnæ necessitatis, et judicium frequenter ac in Concilio Cabilonensi II, c. 33, et habetur communiter exercendum, et propterea recte in c. Quidam dicunt, de Penit., d. 1, ubi di- intelliguntur illa verba non esse dicta Apocitur universam sanctam Ecclesiam docere stolis, ut simpliciter repræsentabant totam sacerdotibus esse confitenda peccata. Defini- Ecclesiam, neque ut solum repræsentabant vit etiam Leo X, in damnatione articulorum Episcopos, sed ut solum repræsentabant saLutheri. Fundamentum est, quia in ministro cerdotes ; sicut illa verba : Hoc facite in meam hujus sacramenti necessaria est potestas cla- commemorationem, quibus data est potestas vium, quia nullus potest esse judex sine po- consecrandi, dicta sunt Apostolis pro illis et testate; hæc autem potestas cum supernatu- eorum successoribus in dignitate sacerdotali. ralis sit, ut supra ostensum est, non per se Unde etiam sumitur optima congruentia, quia el necessario convenit omnibus, sed illis qui- potestas hæc absolvendi, quæ est supra corbus a Christo data est, ut per se est manifes- pus Christi mysticum, concedi debuit iis qui tum ; solum ergo illi possunt esse ministri habent potestatem supra corpus Christi veconfessionis, quibus Christus contulit hanc rum, quia quibus competit conficere verum potestatem ; contulit autem solis sacerdoti- Christi corpus, debuit etiam dari potestas ad bus, quod solum probandum superest. Pro- disponenda membra Christi, ut essent apta ad batur autem ex Joan. 20, ubi solis Apostolis illius corpus verum suscipiendum, et propterpro se et suis successoribus dixit Christus : ea potestas hæc nulli eorum conceditur, qui Accipite Spiritum Sanctum ; quorum remise in inferiori gradu constituitur. ritis peccata, remittuntur eis ; per quæ verba 4. Decisio ex usu et consuetudine Ecclesiæ. concessit prædictam potestatem, ut in supe. - Sed, quod caput est, hanc veram interprerioribus etiam ostensum est.

tationem et doctrinam confirmat infallibilis 3. Objectio. - Decisio ex conjectura. - Di. traditio Ecclesiæ, quæ constat imprimis percet gnis : unde constat illa verba dicta esse pelua consuetudine, cujus nullum initium Apostolis in dicto sensu ; sæpe enim loque- cognoscitur, neque in aliquo Concilio, neque batur Christus Apostolis pro illorum perso- in aliquo Pontificis decreto, quod est signum nis, ut quando dedit potestatem ejiciendi dæ. esse traditionem Apostolorum, qui ita senmones et sanandi infirmos, els,, interdum in sum verborum Christi intellexerunt et Eccle

m et asinam, Nam citavi, dis- haberetul, lib. de Poenit. nfitendi flexis geni

siæ tradiderunt. Deinde constat ex veterum dispensatio mysteriorum Dei. Et citat locum Patrum testimoniis, qui dicunt hoc significas- Actor. 16, ubi homines baptizati solis Apose Christum, cum Lazarum dedit Apostolis stolis confitebantur peccata. Et simili modo solvendum, Joan. 11, et cum illos misit ad sol- in Epist. ad Ampbilochium, can. 73, dicit, vendum pullum et asinam, Matt. 21, ut ex ministrum pænitentiæ esse solum illum qui Athanasio, Augustino et aliis supra citavi, dis. habet potestatem ligandi et solvendi. Deniput. 1 de Clavibus. Intelligunt etiam hoc in- que Tertul., lib. de Penit., c. 9, meminit condicasse Christum Matt. 4 et Luc. 17, quando suetudinis antiquissimæ confitendi flexis genimisit leprosos, ut se sacerdotibus ostenderent. bus coram sacerdote. Unde lib. de PræscriUnde etiam intelligunt hoc fuisse figuratum ptionibus hæreticorum, c. 41 , circa finem , in lege veteri, in qua judicium inter lepram graviter reprehendit hæreticos, quod omnia et non lepram sacerdotibus erat reservatum. confundant, et laicis sacerdotalia munia comDe quo videri potest Hieron., Matt. 18; Chrys., mittant. lib. 3, de Sacerdotio, præsertim col. 4, ubi in- 5. Dubium deciditur. - Sed contra : nam teralia ait, sacerdotes Evangelicos habere po- Jacobi 5 dicitur : Confitemini alterutrum pectestatem, quam neque Angeli, neque Archange- cata vestra. Respondetur primum, non esse li, neque terreni principes habent, quia ad hos certum ibi esse sermonem de sacramentali omnes dictum non est : Quodcunque soloeritis. confessione. Unde Beda ibi distinguit inter Unde eoncludit, Christianos omnes persuasus peccata mortalia et venialia ; et priora diesse debere, sacerdotum curationibus se sub. cit esse confitenda sacerdotibus , hæc vero mittere oportere. Unde Leo Papa, Ep. 89, alias posse dici coram aliis; quod non est verum de 91, c. 2, de hoc tractans, inter alia ait, sic sacramentali confessione, quia etiamsi fiat de esse divinæ bonitatis præsidia ordinata, ut solis venialibus, soli sacerdoti fieri potest; indulgentia Dei nisi sacerdotum supplicationi- nam quæ adduximus generaliter probant de bus nequeat obtineri. Et Fabianus Papa, Ep. 2 hoc sacramento et de potestate clavium. Imo decretal., col. 4, ad finem, dicit, qui mortali- quod aliqui dicunt, confessionem venialium ter peccal, in barathrum delabi, nisi ei sacer- posse fieri laico, non per modum sacramenti, dotali dignitate subventum fuerit. Et Cyprian., sed cujusdam sacramentalis, et per absolulib. de Lapsis, circa finem : Confiteantur, in- tionem ejus remitli hæc peccata, sicut per quit, singuli delictum suum, dum satisfactio alia sacramentalia, non habct fundamentum, et remissio facta per sacerdotes, Domino gra- sed solum potest esse illa confessio per mota est. Et Epist. 54, alias lib. 4, ep. 2, in fine, dum cujusdam actus humilitatis, vel ad pedicit, poenitentibus per sacerdotem posse pa- tendam orationem seu consilium , ut supra cem concedi. Et de eadem re est optima tota etiam dictum est. Secundo, intelligendo illum Ep. 53, quæ alias est 2, lib. 1. Ambrosius locum, ut probabilius est, de confessione saetiam, lib. 1 de Pænit., jus ligandi et solven- cramentali, sensus est homines non tantum di solis sacerdotibus dicit esse datum, et mu- Deo, sed etiam hominibus debere confiteri nus Spiritus Sancti esse officium sacerdotis ; peccata sua,non tamen omnes debere confiteri et lib. 2, c. 2, in fine : Concessit hoc Christus peccata omnibus, sed illis qui ad hoc depuA postolis,quod ab Apostolis ad sacerdotes trans- tati sunt et potestatem habent, quod ipse missum est. Idem Ambrosius, ser. 10 in Psal. supponebat esse in Ecclesia satis distinctum 118, aliquantulum a principio : Accepimus, et ordinatum. inquit, Spiritum Sanctum, qui non solum nos

Assertio 2. tra peccata dimittit, sed etiain nos facit sacerdotes ad aliorum dimittenda peccata. Et Au- 6. Qui contra hanc veritatem docere videangustinus, de Vera et falsa pænit., c. 10, et tur. Explicantur in vero sensu. — Dico sehabetur in cap. Quem pænitet, de Pænit., d. cundo: sacerdos, etiamsi malus sit et iniquus, 1: Repræsentet vitam suam Deo per sacerdo- potest esse sufficiens minister hujus sacratem, præveniat judicium Dei per confessionem; menti. Est de fide diffinita in specie in Conet lib. 50 Homil., in 50, c. 11: Veniat ad an- cilio Tridentino, sess. 14, can. 10, de qua tistites, per quos in Ecclesia clades ministran- videri possunt supra dicta de sacramentis in tur. Basilius etiam, in Reg. brevioribus, in genere, et specialiter Chrysost., hom. 85 in 288, cum interrogatus esset, an liceat cui. Joan., et August., tract. 5 in Joan. Et ratio libet confiteri peccata, respondet: Necessario est, quia hoc ministerium non fundatur in iis peccata aperiri debent, quibus credita est sanctitate, sed in potestate a Christo concessa,

« PredošláPokračovať »