Obrázky na stránke
PDF
ePub

Respondetur primo, illud quod dicitur de septenni pænitentia pro singulis mortalibus,

Tertia assertio. fabulosum esse; nullibi enim extat tale de 4. Nihilominus dico tertio : ex rationabili cretum; imo nec illæ pænitentiæ erant uni- causa propter impotentiam vel fragilitatem versales pro omnibus delictis, sed pro qui- pænitentis potest confessor dissimulare, et lebusdam gravioribus, et interdum erant bre- viorem satisfactionem imponere. Ita D. Thom., viores, interdum diuturniores; relinqueban- in Addit., 9. 18, art. 4 ; Solo, d. q. 2, art. 3, tur etiam interdum arbitrio Episcopi , ut vi- et alii communiter. Et ratio est, quia in hoc dere licet in Conc. Carthag. III, c. 31. Deni- sacramento magis intenditur salus pænitenque in eis magis consulebatur ædificationi tis, et ejus emendatio, quam satisfactio pro Ecclesiæ, quam necessitati pænitenlis. Se- pæna; si autem gravior satisfactio imponacundo, non constat illas pertinuisse ad forum iur, quam fragilitas, vel conditio pænitentis poenitentiæ , sed fortasse sæpe ad externum patiatur, majori periculo exponitur salus ejus, fcrum Ecclesiasticum. Et patet, quia inter-' quam si aliquid de poena remiitatur. Et condum erat pana depositionis vel privationis firmatur, quia hoc etiam in majorem glo. Ecclesiasticæ dignitatis, vel quid simile. Ter- riam Dei cedit , qui potissimum vult curatiotio, etiamsi aliqna pertinerent ad forum pe- nem peccatoris , et alias causa Dei semper nitentiæ , semper dabatur locus arbitrio con- manet integra , quia si hic peccator plene fessoris, uti constat ex decretis citatis ; unde non satisfecerit, in purgatorio solvet usque illa solum erat quasi regula directiva , ut il- ad novissimum quadrantem. Propter quod lam confessores sequerentur, quantum expe. recte Chrysostom. , seu auctor Imperfecti in dire censerent. Quarto jam tota hæc consue. Matthieum, hom. 23, et habetur in cap. Allitudo antiquata est, et ad arbitrium sacerdotis gant, 26, q. 7, dicit, confessores semper detotum hoc negotium est revocalum. De hac bere in mitiorem partem inclinare et condesre legi possunt Anton.,3 p., tit. 17, c. 21, § 1; cendere pænitentibus; quia in hoc minus peSylvest., verb. Confessor, 4, in princ., et q. riculi est, quam si gravioribus poenitentiis 2; Pet. Sot., lect. 2 de Satisfact.; Soto, d. 19, homines deterreant, vel in desperationem q. 2, art. 5; Navar., c. 26, n. 17; et Marian. inducant; et Nazianzen., orat. 26, circa fiVict., dict. opusc. de Antiquis pænitentiis. nem : Hanc (inquit) rationem tene, ut partim

illuin corrigas , idque leniter et humane, non Secunda conclusio.

ut hostis , neque ut durus et rigidus medicus ; 3. Dico secundo: hoc judicium et arbitrium et infra : Habes medicinæ regulam, Christi confessoris, non est ejus voluntati absolute discipulus es, milis et benignus, qui nostras relictum, sed considerata gravitate peccato- infirmitates portavit. Quocirca illud præcipue rum, et dispositione poenitentis, servataque debet attendere confessor, ut satisfactionem ratione justitiæ , debet proportionatam satis- imponat, accommodatam curationi et præser. factio nem imponere, prout secundum huma- vationi a peccatis , in quo oportet ut integrinam prudentiam poluerit, ut supra explica- tatem et severitatem habeat; quod si in hac tum est; et ita colligilur ex Conc. Trid., sess. parte sufficienter peccatori provideat, quam14, c. 8, ubi sunt illa verba notanda : Debent vis in castigatione remissius agat, nunquam ergo sacerdotes Domini , quantum spiritus et graviter errabit, propter rationes factas; et prudentia suggøsserit , pro qualitate crimi- quia in lioc difficillimum est a quitatem attinnum et poenitentium facultate salutares satis- gere. Advertit autem Navar., c. 26. n. 19 et fuctiones injungere, ne si forte peccatis conni. 20, quando confessor leviorem multo peni. veant, et indulgentius cum pænitentibus agant, tentiam imponit propter fragilitatem pelevissima quırdam opera pro gravissimis delic. nitentis , quam peccata ejus mereantur, detis injungendo, alienorum peccatorum partici- bere illum admonere, illam non esse suffipes fiant. Similia habentur in Conc. Mogunt. II cientem pænam, sed propter ejus indisposic. 31. Et ratio est supra tacta, quia sacer- tionem cum illo benignius agi, ne forte ex ledos est judex ; ergo debet æquitatem servare. vitate pænæ occasionem sumat peccandi , et Et confirmatur, quia est veluti mcdius arbiter ut fortasse moveatur ad alias voluntarias sainter Deum et peccatorem; si autein gravissi- tisfactiones assumendas. An vero debeat conmam pænam imponerel pro levissimo crimi- fessor semper in hoc condescendere arbitrio ne, injuriam faceret peccatori; ergo e con- poenitentis, dicam commodius in sect. 7. trario.

satisfactionem æqualem reatui in re ipsa esse SECTIO V.

certam, et in indivisibili consistentem, ita ut, Utrum condigna hæc satisfactio consistat in indi

si ad illam non attingat penitentia imposita, visibili, vel habeat aliquam latitudinem.

licet parum deficiat, non tollat omnem po

nam ; si autem excedat, licet parum, aliquid 4. Dupliciter hoc intelligi polest : uno modo etiam satisfactionis supersit. Ita tenet Petr. Sot., in ordine ad judicium confessoris, et hoc mo. lect. 1 de Satisfactione, et dicit esse cominudo vix potest in quæstionem venire , quia nem sententiam antiquorum ; sed illi, ut ve. certum est non posse confessori constare hanc rum fatear, non multum rem explicant, sed satisfactionem esse condignam cum tanta absolute dicunt requiri condignam satisfactisæqualitate, ut nulla possit major, vel minor nem, ut videre est in D. Thom., d. 18, q. 1, juste imponi ; hoc enim excedit scientiam hu- art. ult., qnæstiunc. ult.; Alens. , 4 part., q. Inanam, et ideo certum est, intra aliquam la- 80, memb. 3, art. 1, ad argum.; Palud., d. titudinem posse confessorem paulo majorem 20, q. 2; Durand., q. 1. Probatur autem dicta vei minorem satisfactionem imponere, ser- sententia, quia in divino judicio omnia sunt vata æquitate, sicut etiam in humana justitia definita in pondere et mensura, neque in illo pretia rerum non consistunt in indivisibili, est latitudo rigorosi, vel medii pretii ; hoc sed habent latitudinem rigorosi, mitissimi, et autem judicium divinum est, quamvis per homedii pretii, et in omnibus servatur justitiæ minem exerccatur; nam homo tenetur juxta æqualilas.

divinam legem et justitiam judicare. Nec re2. Aliquorum opinio. — Secundo ergo mo- fert quod non possit indivisibiliter cognoscedo intelligi potest quæstio in ordine ad effec- re, quæ pæna, vel satisfactio a Deo taxata sit, tum, id est, an illa satisfactio, quæ in re suf. quia satis est, ut humano modo judicet : res ficiens est ad tollendam totam pænam , con- autem ipsa habebit effectum, prout in re fuesistat in indivisibili , an vero in ordine ad ef. rit conformis legi divinæ , et mensuræ a Deo fectum habeat eamdem latitudinem, quam positæ. Præsertim, quia regulariter loquendo, habet in judicio confessoris; ita ut omnis poe- nec paulo magis, vel minus attingit homo in na, quam confessor juste, et prudenter impo- judicio illam mensuram, quia pendet es mul. nit, sive sit major, vel minor, sive rigorosa, tis, quæ homini ignota sunt, scilicet ex gravisive milis, totam pænam remiltat. Multi enim tate pænæ, quæ ex peccato relinquitur, ex Theologi hoc posterius opinantur, ut Scot., d. modo, quo ex opere operantis, vel operato 18, q. 1; et ibi Gabr., art. 1, notab. 5, et art. applicatur satisfactio, ex dispositione pæni2, concl. 5; Major, d. 20, q. 1, in princ.; Soto, tentis, et ex aliis sinsilibus, quæ vix possunt q. 2, art. 3; Medin., traci. 2, q. 47, de effec- in unum conjungi et ponderari , ita ut humatu poenitentiæ injunctæ. Fundamentum eo- num judicium parum discrepet a medio; non rum est , quia hoc judicium pænæ commis. est ergo hæc commutatio ita posita in arbitrio sum est homini; ergo debet judicar, modo confessoris, ut si a justa mensura, vel modi. huinano, et juxta humanam æstimationem. cum aberret, æque valeat satisfactio, eo quod Confirmatur ex differentia inter satisfactio- bona fide posita sit. Hæc autem mensura ex nem ex opere operantis, et ex opere operato; Christi institutione petenda est; supponit enim in illa enim homo non est judex, sed reus in opere proportionem aliquam , addit vero luens penas, et ideo ibi datur certa satisfac- certam aliquam legem , qua decrevit , ut per tio in indivisibili consistens, soli Deo cognita; tale opus tanta satisfactio Christi applicareat vero in posteriori satisfactione homo est tur, idque infallibiliter et mathematice (ut judex arbiter, et taxat pænam condignam, et sic dicam) servatur. ideo, licet paulo majorem, vel minorem taxet, 4. Et confirmatur primo, nam etiam aberit æqualis eo modo, quo judicium huma- solutio et effectus ejus pendet ex dispositionum et justitia requirit ; alioqui nunquani ne pænitentis, et humano judicio fertur, et posset confessor justum arbitrium ferre in nihilominus illa dispositio in re consistit in hoc judicio.

indivisibili, saltem, ut talis sufficiat, et non

minor, et quantumcunque confessor prudenSatisfactionem hanc consistere in indivisibili.

ter existimet esse sufficientem dispositionem Vera resolulio.

si in re non adsit, quamvis parum distet, nihil 3. Hanc mensuram esse ex inslitutione Chri- efficiet, in qno nuilus dubitat; ergo similiter, sti. — Nihilominus probabilius censeo, hanc etc. Confirmatur secundo, quia in omni alio

effectu sacramentorum semper observatur, ut ditiones ipsius operis, quæ ad satisfactionem sit major, vel minor, juxta dispositionem sus- ex opere operantis requiruntur, quia hæc sacipientis, et quoad boc in indivisibili con- tisfactio sacramentalis habet pro inateria opus sistit ; ergo idem erit in præsenti ; sed qui de se satisfactorium ex opere operantis, quod majorem suscipit satisfactionem, hoc ipso me- per virtutem clavium elevatur. An vero oporlius disponitur ad hunc effectum ex opere teat ab ipso operante bene fieri, ut impleat operato, cæteris paribus ; ergo pro rata, seu obligationem sibi impositam, dicam sect. 8. proportione, majorem fructum consequetur. 2. Secundum dubium.-An debeat opus esse Nec ratio divinæ justitiæ pati videtur, ut cæ- externum.-Secundo quæri potest, an oporteris paribus, non plus satisfaciat, qui plus teat hoc opus esse externum, vel sufliciat operatur, etiamsi in excessu parva sit inæ- internum. Alens., 4 p., q. 84, memb. 2, qualitas; eadem enim servanda est in fructu, art. 1, et Almain., d. 15, q 1, omnino requia justitia divina æquissima est.

quirunt actum externum, vel quia futurus est 5. Destruitur fundamentum contrariæ senten. pars sacramenti, et ideo oportet, ut sit sentiæ. - Ad fundamentum contrariæ sententiæ sibilis, vel quia imponitur per modum humarespondetur, duo debere sacerdotem obser- ni præcepti, quod non solet cadere in actum vare in satisfactione imponenda : unum est internum. Dico tamen, actum externum esse justa vindicta, et commutatio poenæ, et quoad magis accommodatum propter rationes fachoc fateor non posse lam exacte æqualitatem tas, et quia solet esse magis penalis. Nihilrei ad rem observare, quia non habet suffi- ominus vero imponi posse internum actum. cientem notitiam extremorum , ut possit ea Ut si poenitensita ægrotet, ut nihil possit exinter se comparare et compensare, sed se. terne facere, injungi ei potest, ut actum incundum generales quasdam rationes, pro ternum habeat. Item, si confessor judicet gravioribus delictis debet graviores satis- valde expedire ad bonum pænitentis, ut alifactiones imponere. Aliud, quod debet at- quoties, vel aliqnibus diebus proponat peccatendere, est emendatio et præservatio in fu- tum vitare, poterit hoc illi injungere. Item, ut turum, et in hoc polest majorem servare ille actus sit pars sacramenti, satis est, ut sit proportionem ; quamvis enim difficile sit per accidens sensibilis, sicut contritio; fitauteni quantitatem medicinæ ita præfinire, ut neque per accidens sensibilis, quando exterius imdeficiat, neque excedat tamen in hoc aliqua ponitur, et acceptatur. Deinde, cum hoc samajor notitia extremorum habetur, et ita fa- cramentum ad internum bonum animæ percilius potest et cum majori proportione ser- tineat, et internam salutem ejus intendat, vari proportio. Aliquando vero necesse est, ut non mirum est, confessorem, sicut potest absatisfactio propter aliorum exemplum, vel ad solvere ab internis peccatis, ita posse ligare tollendum scandalum fiat, prout olim fiebat ad internum actum, si animæ ita expediat. frequentius in Ecclesia, et tunc non tam gra- Denique etiam ipsa contritio elevatur per virvitas culpæ coram Deo, quam genus, et mo. tutem clavium ; cur ergo non poterunt eledus peccati respectu aliorum considerandus vari alii actus satisfactorii ? est. Et propter aliquem ex his respectibus 3. Tertium dubium. -An possit imponi peposterioribus contingere potest, ut juste im- nitentia publica.- Communis opinio.- Tertio ponatur major poena, quam forte ad satisfa. quæri potest, an possit imponi pænitentia puciendum coram Deo esset necessaria.

blica ; vocatur autem hoc loco publica peni

tentia, non omnis illa, quæ coram aliis fit, SECTIO VI

nam si ita fiat, ut persona maneat occulta, Quo, opera sint in satisfactionem imponenda. vel causa, quia est res, quæ sponte fieri so

let, vel certe, si talis est pænitentia, ut soleat 1. Primum dubium. - An debeat imponi pro levibus peccatis imponi, de his non est opus bonum.-In hac sectione tractari possunt dubium quin imponi possint. Dicitur ego fere omnia, quæ supra de satisfactione ex publica pænitentia, quæ ita fit coram aliis, opere operantis tractata sunt; suppositis ta- ut ex illa colligi possit, confessorem propter men iis, quæ ibi diximus, brevissimis dubiis grave crimen illam imposuisse. El est ratio res tota expediri potest. Primo ergo quæri dubii, quia videtur esse contra sigillum, propotest, an opus injungendum oporteat esse pler quod Navar., in c. Sacerdos, de Pænit., moraliter bonum. Respondetur, ex suo gene. d. 6, n. 86, et in Sum., c. 8, n. 10, negal tare debere esse bonum, et habere cæteras con- les pænitentias posse imponi, et jura, quæ de

illis loquuntur, intelligenda existimat in foro cepta possint imponi, quia, cum illa sint saexteriori. Sed est certe difficilis interpreta- tisfactoria, possunt per claves elevari, et in tio; nam c. 1 de Penit. et remiss., et clarius idem opus potest cadere duplex obligatio, et Conc. Trid., sess. 24, c. 8 de Reform., aper- sæpe boc facere expedit, saltem ex parte, te videntur loqui in hoc foro. Unde commu- propter hominum fragilitatem. De quo bene nis opinio est, propter peccata occulta non Navarr., in c. 1 de Penitentia, dub. 6, cap. debere imponi pænitentias publicas, quia 40 et seqq.,ubi etiam significat, idemque alii sunt improportionatæ, et contra bonam fa- auctores sentiunt, quando confessor nihil mam pænitentis; pro peccatis vero publicis explicat, semper intelligendum esse iinponeimponendas esse, quia ita expedit ad Eccle- re opus alias non præceptum, quia regularisiæ satisfactionem et exemplum. Ita D. Thom., ter hæc est intentio confessoris; ab hac aud. 14, 9. 1, art. 5, quæstiunc. 1, ad 1, et d. tem regula excipit eleemosynam Victor., in 17, 9. 3, art. 4, quæstiunc. 4, ad 4; Alens., Sum., n. 205 ; Soto vero, d. 19, 9. 2, art. 1, 4 part., q. 14, memb. 6, art. 1, alias q 64, in fine, distinguit, qnia, si obligalio faciendi memb. 1 ; Palud., d. 14, q. 6; Argent., art. 3; eleemosynam supervenit post coufessionem, Durand., q. 4; Soto, d. 19, q. 2, art. 5 ; An- sufficiet illa eleemosyna ad implendam pæniton., 3 part., tit. 14, c. 17, § 6; Medin., tract. tentiam, non vero si antecessit. Sed hæc non 2, 9. 44, Ad difficultatem vero de sigillo res- sunt necessaria ratione fundata ; quid enim pondet Durand. ibi, non revelari peccatum, plus habet eleemosyna, quam jejunium ? vel quia est publicum. Sed contra, quia revela- quid refert, quod obligatio antecedat, vel setur confessio ejus, quod non licet, ut supra di- quatur? Totum ergo pendet ex intentione xi. Melius D. Thom. negat esse revelationem, confessoris, quæ tamen ex circumstantiis, et quia fit ex consensu ipsius pænitentis. Ur- ex materia interprelanda est ; nam, si ratiogebis, quia hic consensus est veluti coactus, nabiliter creditur noluisse adeo gravare peet involuntarius. Propter hoc dico, si peni- nitentem, merito potest credi, quod hæc tens habeat rationabilem causam ad non ac- fuerit intentio ejus, quia semper credendum ceptandam hujusmodi pænitentiam, et illa est prudenter et rationabiliter operari; connon sit necessaria ad tollendum aliquod sultius tamen esset, quando materia talis scandalum, non esse obligandum, sed tunc est, ut conjuncta aliis præceptis possit grave tantum, quando ad tollendum scandalum, onus imponere, explicite interrogare confesvel ad satisfaciendum Ecclesiæ in crimine sorem intentionem ejus. publico, el notorio judicatur necessarium, 6. Addunt etiam Doctores, si quis recitet, vel valde expediens absque gravi incom- rosarium aut horas eo tempore, quo ex præmodo pænitentis, qui in eo casu non po- cepto audit sacrum, satisfacere. Ita Angel., test dici cogi , sed rationaliter induci ad verb. Feriæ, § 46; Adrian., q. 1 de Satisf.; id, quod facere debet; reliqua de hoc puncto Medin., tract. 2, q. 48. Et ratio est, quia re dicta sunt in superioribus.

vera facit opus impositum, ad quod alias non 4. Quartum dubium.-- An debeat esse unum tenebatur, et quod incompossibile non est edc illis tribus , jejunio, oratione, et eleemosy. cum auditione Missæ.

9.-Quarto quæri potest, an opus satisfac. 7. Sextum dubium. — An debeat esse opus torium oporteat esse aliquod ex illis tribus, particulare. -Sexto quæri potest, an oporteat jejunio, oratione et eleemosyna.Respondetur: hoc opus esse aliquod particulare, vel per non oportet, si hæc in rigore sumantur, esse clausulam generalem, quidquid boni feceris , aliquod ex illis, quamvis ad illa reduci de- et mali sustinueris, eleventur opera ad sabeant aliquo modo. Videantur dicta disputa- tisfactionem ex opere operato. Quam quæstione præcedenti, et accommodentur hic. tionem ponit S. Thom., Quodl. 3, art. 28, et

5. Quintum dubium. --An possit esse opus respondet, hoc posterius affirmando, quem se. supererogationis.- Quinto, an oporteat hoc cuti sunt Palud. supra, et Petrus Soto, lect. 2, opus esse supererogationis, vel possit esse de Satisfact., et Navarr., in Sum., c. 26, n. ex aliis præceptis, videantur supra dicta in 24, et de Pænit., d. 6, c. 1, in princ. n. 36, simili. Quibus suppositis respondetur, re- quibus in re pia et favorabili ego non contragulariter imponi opera supercrogationis , dicam ; et quia, si peccatum in communi ut inajor sit satisfactio, et ut detur pæniten potest esse materia hujus sacramenti, cur tibus occasio plura bene operandi. Nihilomi- non etiam satisfactio in communi? Ne autem nus non est dubium quin opera etiam præ- possint inferre aliqua absurda, existimo in

telligendum hoc esse quoad satisfactionem D. Thom., q. 1, art. 3, quæstiune. 3 ; Ri. pro peccatis in iila confessione confessis, char., art. 2, q. 5 ; Palud., d. 20, q. 2, in quia de illis tantum fertur judicium, et ita fin.; et ibi Major, g. 5, et d. 17, 9. 2; et ibi postquam illa plene fuerint remissa, ille effec- Durand., q. 2 et 3; Alens. 4 p., q. 24, meinb. tus cessabit.

4, art. 5, alias q. 64, memb. 2, art. 3, et 8. Ultimo quæri potest, an possit etiam im- memb. 3, art. 1 ; Anton., 3p., tit. 18. c. 19, poni opus per aliud implendum, sed de hoc § 19; Ruard., art. 3, pag. 273 ; Victor., in dicam infra, in sect. 9.

Sum, n. 210; Soto, d. 20, q. 2, art. 2;

Petr. Sot., lect. 2 de Satisfact. ; Cano , SECTIO VII.

Relect. de Poenit., p. 5, in fine; Ledes., 2, p. ltrum pænitens teneatur satisfactionem sibi im- 4, q. 20, art. 3. Et colligitur ex Leone P., posilam acceptare, et acceptatum implere. ep. 89, alias 91, habetur in c. Multiplex, de

Pepit., d. 1 ; et ex Concil. Salegustadiensi, 1. Prima sententia. Non teneri. — Se- c. 18, in 3 tom. Conciliorum : Mulli, inquit, cunda sententia. – Nunc dicendum superest tanta falluntur stultitia, ut capitali crimine de his, quæ pænitens exhibere tenetur. In culpati pænitentiam a suis sacerdotibns acce. qua re prima sententia est pænitentem non plare nolint. Favet etiam c. Omnis utriusque, teneri ad acceptandam pænitentiam ; si ta- ubi eodem modo præcipitur fidelibus, ut men illam acceptet, teneri illam implere. confiteantur, et pænitentiam impleant ; item Ita Scot., d. 18, 9.1, art. 1 ; ibi Gabr., q. 1, Concil. Florent., dum inquit, hanc satisfacart. 3, dub. 1, et d. 16, art. 3, dub. 5 ; Me- tionem esse imponendain secundum arbidin., tract. 2, q. 5 ; Sylvest., verb. Confessio, trium sacerdotis ; clarius Trident., sess. 14, q. 25 (licet q.6 videatur contrarium sentire); c. 8, ubi dicitur, esse in sacerdotibus potesArmil., verb. Confessio, § 29 ; Navarr.,c. 26, talem ligandi,non tantum ad infirmitatis men. 20. Idem sentiunt Hostiens. et Panorm., dicamentum, sed etiam ad peccati commissi inʻc. Significaoit, de Pen. et remiss. Fun- vindictam, et hoc sensu definit canone 15, damentum est, quia peccator in hac vita non datam esse sacerdotibus potestatem, non sotenetur satisfacere pro poena temporali, sed lum absolvendi, sed etiam ligandi. potest in purgatorium remittere ; ergo quoad 3. Probatur ratione. — Et ratione probahoc non lenetur se subdere clavibus. Confir- tur, primo ex supra dictis, quia confessor tematur primo, quia alias teneretur acceptare netur satisfactionem imponere; ergo alter condignam pænam, etiamsi esset gravissima. tenetur acceptare. Patet consequentia. tum Confi:malur secundo ex communi omnium quia cum uterque concurrat ad sacramenconsuetudine; nullus enim confessor negat tum, uterque tenetur integritatem ejus serabsolutionem pænitenti eo solum, quod no- vare ; tuin etiam quia alias valde inefficax lit pænitentiam acceptare. Secunda sententia esset poteslas sacerdotis vindicativa. Confirest Cajet., tom. 1 Opusc., tract. 6, q. 2, au 2, matur, quia unusquisque tenetur parere ja. ubi non solum negat teneri ad acceptandum, dici recte judicanti; sed impositio pæniten. sed etiam, si acceptet, teneri ad implendum; tiæ est pars justitiæ ; ergo. Et hæc ratio sol. et videtur sane magis consequenter loqui, vit fundamenta contrariæ sententiæ ; nam quia illa acceptatio non est votum, nec pro- licet in lege naturæ non esset præceptum samissio, sed tantum simplex propositum ; si tisfaciendi, tamen in lege gratiæ, quatenus ergo præceptum confessoris per se non indu- hominibus commissum est integrum judicium cit obligationem, nec acceptatio illam in- de peccatis, per eos imponi potest hæc satisducet.

faciendi obligatio ; sicut etiam imponi potest Conclusio prima.

pænitentia per modum medicinæ. Unde obi2. Posse confessorem obligare pænitentem, ter colligitur, hanc conclusionem non tantum ut acceptet et impleat. — Dico tamen primo, procedere in annua confessione, sed etiam confessorem obligare posse pænitentem, ut in quacunque alia, quæ voluntarie fit, præsatisfactionem impositam acceptet et impleat. sertim si sit de materia necessaria, quia eaHæc conclusio videtur mihi hoc tempore tam dem est ratio de integritate judicii, et sacracerta, ut sine temeritate negari non possit ; menti, et quia per illam confessionem extinnam vere aperte definivit illam Tridentinum, guilur obligatio confitendi amplius illud pecadeo ut Victoria existimaverit eam esse de catum, et ideo eodem modo potest pro illo fide. Docuit illam Magister, d. 16 et 18, el ibi satisfactio imponi.

« PredošláPokračovať »