Obrázky na stránke
PDF

Conclusio secunda.

■i. Quw sil illa obligalio. Objeclio. Sohitur. — Secundo: diccndum est haec obligatio ex genere suo est gravis, et sub rcatti peccati mortalis : tamen in individuo saepe potest esse tantum sub veniali. Probalur prima pars, quia materia de se gravis est, et ad religionem, seu jusliliam divinam pertinens ; ergo. Unde colligitur, si confessio sit de maleria morlali el necessaria, et pnenitenlia imposita etiam sit gravis, tunc esse p';ccatum mortale, si voluutarie, et sine cam rationabili omiltatur. Dices : quid si pccnitens nolit acceptare, neque absolutionein recipere, sed alium adire confessorem. Jlespondetur, facile posse hoo a gravi culpa cxnisari. praesertim si pcenitenti liberum sit hnic, vel alteri sacerdoli confiterir. Nihilominus, si revera conlessor nullam moralem vim inferat, sed convenientem satisfactionem imponat, non cst absolute libernm, nec licilum pcenitenti sacramentum inchoatum relinquere, et effugere sacerdotis justum judicium, cui jam semel se subdidit; confessoreslamen iu liocnon debentcsse nimis ditficiles, scdaccommodari oportetfragilitati pcenitentis, et leviores illis pcenitentias imponere, si graviores illi acceplare nolint; pra?sertim qunndo non est aperta eoium malitia, et ioedicinae necessitas in ftiturum non urget, et ita fiet, ut moraliter vix po^sit fieri roagna dissensio inter contessorem et poenitentem, si uterqne licite et juste suo niunere fungatur.

■ 5. Probatur secunda pars conclnsionis. — Secunda pars conclnsionis communis cst J tenet Soto, d. 20. q. 2, art. 2; Palud., d. 17, q. 7, concl. 4; Navar., in Sum., c. 21, n. i, constatque ex generali regula peccatorum, quaj ex levitate muteriae veuialia fiunt. Erit autem levis materia, primo, si confessio sit desolis venialibus. Secundo, sisit de mortalibus jam tonfessis, ut boto eliam et alii notarunt, quia, licet integritas sacramenti non servetur, tamen est in re valde ex.trinseca et secundaria. Terlio, si omitlat parlem pcenitentiaj' in confessione mortalium, quando pars illa non est gravis. Quarlo, si contingat in cunfessionc morlalium levem poenitenliiim imponi, etiarasi tota illa omitlalur, non erit peccatum mortale, qua, licetcausa sit giavis, tamen materia praecepti nou cst sulliciens ad tantam obligationem. Et, si illa esset malelia partialis, omissio ejus non esset moitalis;

ergo nec etiamsi sit totnlis, quia, ut diximus, sola heec mulilatio sacramenti non sufficit ad peecatum mortale. Quinto, addit Medina supra, omissionem fore venialcm, si confessor noluit submajnri obligatione ligare, etiamsi materia seu poeuitentia imposita gravis fuerit; ad quod necessarium erit, ut sacerdos suam intentionera jicenilenti declaret. Aliis autem videtur, non esse hoc id potestate sacerdotis, qui in Iioc se habet sicut legislator, qui potest proeceplum ferre, aut uon ferre; si autem ferat, non est in poteslate ejus magis vel minus obligare, sed in necessario sequilur ex maleriuj gravitate. Verumtamen, licct praecipiens non possit excedere gravitalem materia? in impouenda obligatione, quia hoc supcrat potestatem, et non pendet ex sola voluntate, tamen satis probabile videtur, posse obiigutionem moderari infra materhe gravilatem, quia in hoc uon se habet tanquam agens naturale, ut necessario agat secunduin ultimum actum potentiae sua>. Probabilis crgo videtur hnec opiuio Medinae, praserlim cum dixerimus, posse sacerdolem pcenitentiani imponere siiie ulla obligatione; cur ergo non pnteriteam imponere cum minori, seu levi obligalione , cum hoc pcndeat ex volunlate ejus, infra limites suae potestatis?

6. Quandoobligetur pasnitens.—Sed quajres, quando obligetur paenitens ad banc satisfactionem. Respondetur : si confessor designat tcmpus, intraillud implenda est, ut constat; quod si forte inlra illud non implealur, non slatiin cessat obligatio, ut coutiiigit in praeceptis Ecclesiasticis, quse si praecipiunt jejuninm, vel Missam tali die, illo trausticto, cessat, quia intentio talis lcgis est omuino definire tule tempus; at vero intentio cmfcssoris est satisfaciio pro peccatis; circumstuntia vero tempoiis solum cst, nc nimia sit dilatio. Quocirca non est intentio sacerdotis, ut statim obligatio cesset, si forte aliqua ex causa ditfcralur. UuJe etiam fil, ut hujusmodi dilatio facile possil a mortali culpa excusari, quia non cst contra substautiam prcecepti; unde si rationabilis causa intcrcedat, interdura etium poterit honestari. At vero, si confessor non clesignet tempus, obligat, per se loquendo, adimplendam pcenitentiam, quam primum commude fieri possit, quia et integiilas sacrumcnli, et rutio mcdicinse, et justaj sentcntias, quaj secuin afferttuljnnctani execatiooem, ac duuique rutiouabilis iutentio confessoiis hoc lequirit; sicut ergo votum, quod teinpus non determinat, dc se cbligat statim, ita eliam haec satisfactio. Sed baec omnia moralitcr inteiligenda sunt; non enim stalira est judicandum peccatum mortale in quacunque dilatione , sed quando judicio prudenlis confessoris csset nimia.Quid vero agendum sit, si pcenitens oblitus est pcenitentiae impositae, etan ob eam causam teneatur confessioncm itcrare, dictum est supra inter disputandum de integritale.

Poenitens an possil ohligari anlequam absolvatur.

7. Tandem potest ex his definiri dubium supra hnc reinissum , an possit sacerdos obligare pcenitentem ad implendarn pcenitentiam priusquam illuinabsolvat. Dicoenim, si sermo sit de salisfactionc tautum ut est vindicta, non posse sacerdotem hoc facere, per se loquendo, quia nulluin ad hoc babet jus; nec babet per se causam differendi absolutioncm, si pcenitens acceptat poeuitentiam, et nulla est ratio existimandi non impleturura illam. Etideodixi^ per se loquendo; namper accidensob tale periculum,si verum sil, polerit sacenlos juste id facere. Sicut etiam potcst, et interdum debet, non absolvere, donec impleat pcenitentiain in praecedenti confessione irnposilam, et inique, ac saepius omissam, qnanqiinm in hoc prudentia confessoris necessaria est. At vero, si propter curationem ct medicuiam judicct confessoridexpedire, poterit facere, et pcanitens tenebitur obedirc, quia tunc potius agitur de condigna dispositione ad remissionem peccatorum, quam de satisfactione pro temporali pcena. Uude illud pra^ceptum a confessore positum, non tam est nova impositio, quam declnratio alicujus obligationis, .juam pcenitensde sc babet, ut possit de illius dispositione et proposito vitandi peccala moraliter constare; et ad summum videtur sacerdostunc modurn scu medium determinare; in quo, si sint plura et sufficientia, potest se volunlati poenitentis accommodare, ul medicinatn eligat, quia boc satis est ad lllius curatiouem, ad quam solaiu sacerdos jus habet et potestatcm in eo actu, ut declaratum est. Ad fundamenta piimae opinionis jam fere responsum est. Nam, licet stando in solo jure naturae, et extra hoc sacrameutum peccator possit tcmporalem satisfaclionem in purgatorium reservarc, tamen,suppositasubjectione ad claves iu hoc judicio, tenetur satisfactionem impositam acceptare, lum pro

pter integritatem sacramenti et judicii; tum maxime, quia in judicio recto et bene inslituto, arbitrium pcBnae, ubi illurl locum habet, non est commissum reo, sed judici, apud quera est polestas vindicaliva et coactiva, qi:a3 coaclio iu pra;senti jndicio, eo quod sit voluatarium, proprie non habet locurn; fit aulern prout potest, ligando per praecepti ne« cessilatem. Ad piimam confirmalionem, tutn respondelur, confessorem posse quidem obligare ad satisfaclionem condignam, ita tamen ut simul sit medicinalis, atque adeo tolerabilis, et accomraodata humanae fragilitati. Alia difficultatem non habent.

SECTIO VIII.

Utrum necesse sit posnitentiam implere in statu gralix.

1. Prima assertio,sufficere in statu peecati mortalis. — Hoc dubiuin intelligi potest de necessitate ad inlegritalein sacramenli, veiad effectura ejus. Dico primo : satisfaclio exhibita in statu peccati mortalis sufficit ad integritatem sacramenli, et ad implendam obligalionem a confessore impositum. Est communis, et ratio est, quia confessor tanlura praecipit opus, et non modum ejus. Confirmatur, quia in aliis praeceplis vel sacraraentis satis est substautia operis, eliauisi extra cliaritatem tiant; neque est hic nova fingenda obligatio sine necessitate. Neque luec conclusio pendet ex queestione de effectu, quia effectus est finis, non materia bujus prascepli. Ex hac conclusione infertur, etiamsi ipsnin opus satisfactorium male fiat, ita ut ex aliqua circumstantia peccatum sit, posse sufficere, piopter earndem rationem; ut si imponatur jejunium, et pceniteus vel in quanlitate excedat, vel in fine deliciat, si tamen foiraam jejunii servet, implebit praeeeplum sibi impositum, propter rationes factas.

2. Circa alteram partem de effectu, duplex est quaestio. Prior est, an pceuitentia facta in peccato morlali statim habcat aliquem effectum ex opere opetato. Altcia.an saltem habeat illum recedente ficlione. Circa priorem aliqui dicunt babere effectum statim. Ita Marsil., in 4, q. d I, art. 3; Medin., Cod. deConfess., q. de Pcenit. injuncta extra grat. implet.; Scotus, et omnes, qui de salisfactione ex opere operantis ita opiuantur, a fortiori hoc dicent. Fundamentum est, qi',a confessor mulat pcenam purgaloiii i11 la'e opus poenale, el non prascipit, ut fiat iu 8ra" tia; ergo per ipsurn opus exhibitum satisfit. Confirmatnr, quia sacramentum dat effectum non ponenti obicem ; sed huic effectui remissionis pceuae non ponitur obex propter solum statum peccati mortalis; ergo.

Satisfactionem in mortali non conferre effectum operanti. Assertio secunda.

3. Nihilominus dico secundo: satisfactio impleta in peccato mortali non confert e!'ectum operanti, durante illo stalu. Itn dicunt caeteriTbeologi, quos statim referam; et probari potest ex omnibus, quibus disputatione praecedenti ostendi, pcenam non remitti homini existenti in peccalo morlali. Unde fundamentum hujus conclusionis esse debet, hnjusmodi statum esse obicem huic effectui contrarium. Quod patet inductione, tam in aliis operibus, quam in aliis sacramentis, baptismo, Eucharistia et similibus; nam,si homo in peccato morlali illa suscipiat, non consequetur remissionem aiicujus pcenae temporalis, etiamsi realum aliquem ex pecratis prius remissis habcat. Ratio vero reddi potest, quia, cum remissio pcenae temporalis sit effectus supernaluralis aliquo modo preeparans hominem, seu removens impedimentum ploriffi, non est cur eonferatur, nisi ei, qui est proportionatus ad gloriam, et araicus Dei. Confirmalur, quia sacramentum non confert specialem cffcctum sine generali, neque secundarium siue primario, ut in aliis videre est; crgo idem dicendum est de hac parte. Pra-sertim, cum supra dixeriraus, hanc partem etiam conferre- augmentum gratias. Ex quibus facile solvitur argumentum contrarue seutentia;, quia confessor non ita commutat poenam purgalorii, ut ex vi operis imposili remiltatur, sed ut per illud applicetur virtus passionis Cbristi, quse tamen non npplicatur nisi subjecto disposito, et non ponenti obicem.

4. Quorumdam opinio.—Circa ultimum vero punctum quidam negarunt hanc satisfactionem habere effeetum, recedente fictione. Ila Adrian., q. 2 de Satisf., in solut. argum.; Soto, dist. 19, q. 1, art. 5 ; Ledesma, 2 part., q. 13, art. 3, dub. 4. Alii vero non generaliter hoc negant, sed de iilis operibus, quaj nulhim relinquunt etfectuin in operante; nara, si relinquant, ratione talis effectusdicunt, recedente iictione, posse remiltere pcenain, ut jejunia propter debilitatem quam relinquuut. Ita Paludan., dist. 15, q. 1, art. 3; D. Anton., 3 pnrt., tit. 14, c. 20, § 2; Syl

vester, vnrb. Satisfactio, q. 3. Quse tamen distinctio est impertinens, et sine ullo fundamento. Prior vero sententia est probabilis; quia, cuin satisfactio pro pcena temporali iterari possil, cumque aliis modis possit illitis pcenae reinissio obtineri, nulla videtur esse sufficiens ratio ad dicendum, satisfactionein illam alinuid operari ablato obice peccati.

Hanc satisfactionem habere efectum recedente fictione. Assertio tertia.

5. Nihilominus dico tertio : licet res sit incerta, probabiiius videtur hanc satisfactionemhabere effectum, recedente fictione. Ita Cajetan., tom. 1 Opusc, tract. 6,quaist. ull.; Petrus Soto, lect. ultim. de Satisfactione; Victor., in Sumraa, n. 201 ; Navarr., de Pcenitent., dist. 6, c. 1, in princ, n. 48. Probatur, quia sacramentum pcenitentiee, si coutingat esse informe, habet effectum, recedente fictione ; credibile aulem est partem imitari naturam totins. Et confirmatur, quia sicut non tenetur quis iterare contessionem informem , ita nec satisfactionem extra statnm gratia-. exhibilam ; ergo, etc. Fateor rationes non esse adeo elflcaces, quia haec satisfactio sacraraeutalis non est mediura necessarium ad satisfactionem pcenae, sicutcon» fessio est necessaria ad remissionem culpre; el ideo neque est tam necessarium ut redeat hic effectus. Proptcr quod dixi, rem hanc csse incertam ; conjecturae tamen sunt vnldc probabiles et sufHcientes. Considerandura est enira, opus illud satisfactorium, licet, ut est opus operantis, sit mortuum, et ideo nunquam habeat effectum, tamen ut est opus sacramentale, et applicalio ineritorum seu satisfaclionis Christi, semper esse opus ex se vivum, quodammodo tamen moitifn atum ratione subjecti, utnon possit in eo habere effectum, secundum praesentemdispositionem. Sicut autem opera mortificata reviviscunt et operantur, recedente fictione, ita opus illud iucipil habere suum effectum,ablatafictione. Ad hunc autem effectum non est necessaria aliqua actio physica, sedtantum moraliscondonatio, quse tit a Deo iutuitu prioris applicationis sacramentalis satisfactionis; et ideo impertinens est quod illa satisfactio aliquem physicum seu naturalem effectum reliuqunt in operante, ut habeat effectnm, recedente fictiono.

6. Objectio.Solvitur.—Dices : ergo nou solum satisfactio impleta in stalu peccati, scd etiam impleta per opus peccaminosum habebit effeclum, recedunte Qctione. Respondetur primo negnndo seqnelam ; quia ut illud opus sit satisfaclorium, etiam ex opere operato, oportet ut non sit malum, quia alias non Uabet congruitatem, ut sit quasi instrnmentum morale ail hunc effeclum. Secundo, et niagis consequenter respondetur, concedendo sequelam, quia baplismus, eliamsi ex parte suscipientis fuerit actus peccaminosus, postea, recedente fictione, remittit totam pcenam simul cmn culpa ; et confessio ipsa, vel susceptio alterius sacramenti, et etiamsi fiut peccaudo venialiter, confert gratiam. Ueniqne, illa actio quoad substantiam esl bonu, et est punitio delicti, et, ut sic, est instrumentum quo applicatur Christi satisfaclio.

7. Qtiomodo peccet pcsnitens implens panitentiam ia mortali.—Sed quaeres, an peccet mortaliter is, qui impletpoenam injunctam in peccato mortali. Quod enim peccet venialiter, videlur clarum ex dictis, quia recipit partem sacramenti indigne, el ponit obicem effectui sacramenti. Unde si verum cst, quod snpra cum S. Thom. dixi, hanc partem dare gratiae augmentum ex opcre operato, videtur plane sequi etiam morlaliler peccare, sicut suscipiendo matrimonium,-vel aliud simile sacramenlum, quia ponitobiccm gratite sanctificar.ti. Et revera si speculative argnmentum consideretur, est ratio facta valdc ellicax et probabilis; tamen quia hic etfeclus est valde incertus, et probabiliter etiam negari potest, ideo practice et moraliter non censeo esse imponendum tantum onus sine majori cei titndinc ; et ita existimo, practice loquendo, hoc nou esse peccatum mortale.

SECTIO IX.

An Itwc satisfactio sil omniiio personalis, an vero possit per alium impleri.

1. Posse per alium impltri satisfadionem. —CommunissententiaThcologorum est: osse pcenitentem implere per alium satisfactionera sibi impositam, praesertim si ille sil impoteus, vel alius sit sanctior et dignior. Ita D. Thom., dist. 20, q. 1, art. 2, queestiunc. 3; Palud., q. 3, art. 1 ; Sylv., verb. Satisfactio, queest. 3; Alensis, 4 part., q. 85, memb. 4. Sed notandum est duplicem posse esse queestionem: prima est, an sine voluntate confessoris possit pcenitens satisfactionem per alium imp)ere; altera est, an ex illius voluntate hoc possit fieri. In priori, certuni est non posse poeniteutem satisfactionem per alium iraplere,

quia lia-c obligatio orilur ex pnvcepto ; ergo si confessor pieecipil ut ipse, verbi gratia, jejunet, non implebit prseceptum, eliamsialius ipsius nomine jejunet. Unde infertur, quaudocunque confessor nihil explicnt, sed absolute injungit pcenitenti, ut hoc vel illud faciat, imponere obligationem personalem, per ipsum, et non per alium implendam, quia hajc est rationabilis intentio coufessoris, et hoc sonant verbaejus. Hrec etiam salisfaclio, cum siraul sit medicina, qnoad hanc partem, non potest per aliura exerccri. Ac deuique, hoc magis est eonseiilaneum naturae sacramenti. Rt in hac conclusionc couveniuut fere omnes Theologi, in 4, dist. 20; D. Bonavent., art. 1, q. 1 et 2 ; Durandus, q. 2 ; Argentin., q. \, art. 2 ; Uichardus, art. i,q. 3; Gabriel, dist. 16,q. 2, arl. 3, dub. ult.;Alensis, 4 pari., q. 24, memb. 4, art. 4 ; Medina, Cod. de Confess., q. de 1'oenitentia tempore quo eelebratur impleta; Cajetan., in Sum., verb. Satisfactio, c. 2;Antonin., 3part.,til. 14, c. 20. § I ; Altisiod., lib. 4 Summa>, tractat, 6, q. 2 c. 3 ; Angelus, verb. Saiitfactio, n. 3; Arrailla, § G ; Soto, dist. 19, q2, art. 4 ; Ledesma, q. 14, art. 4; Cordnba, lib. 5 de Indnlgentiis, q. o, ad 8, circa finea qusestionis; nec puto auctores initio citatoi conlrarium in liac parte sentire.

2. Circa alteram partem quaeslionis dicendum est, si confessor judicaverit expedire, posse imponere poenilentiam per aliuni implendam, et tunc satistieri prascepto ejns, si tah modo fial; loquor autem deactu viilnlis. qui fit per alium.ut percausara principal«roi ut cst jejunium, oratio, disciplina; namde iilo, qui fit per alium lauquam per ministrum, ut esl, veibi gralia, eleemosyua, nulla erat qua^stio. Et in hoc sensu docent l»anc conclusiouem Doctores cilali et citandi. R;itw veroest, quia Iioc pra;cepliim pcndetexvoluntate coufessoris; et ideo illi satisfit, si juxta eamdem voluntatem implealur. Noudebel aulem confessor sinejusta et necessarw causa hunc modnm satisfactionis imponere. quia nec est adeo in Ecclesia usitalus, nec aJ finem hnjus sacramenti adeo expediens, q»ia talis satisfactio nec deservire potest per modum mediciiiBe, neque ipsa ratio salisfac'10" nis satis certa est, ut jam dicara.

Sufficiatne satisfaclio per alium implela d saiisfaciendnm cx opere operalt pro Ulo,Pr0 gno fit.

3. Quaeres, an hsec satisfactio p*r ^M<a

facta sufficiat non tantum adimplendum pra?ceptum confessoris, sed etiam ad satisfaciendum cx opere operato pro illo, pro quo fit. Ledesma supra negat, tum quia ille actus non est pars sacramenti; nam partes sacramenti sunt aclus ipsiusmet poenitentis; tum etiam quia non procedit ex virtute clavium, neque confessor potest obligare aliquem ad talem actum. Contrarium vero sentiunt aperte D. Thom., Bonaventura, Durandus, Soto supra; Gabriel, dist. 16, q. 2, art. 3, dub. ult.; Aleusis, 4 part., q. 83, membro primo, articulo quinlo. Et consequenter loquendo, hoc videtur probabilius. Ratio autem reddi potest, primo, quia unus potest alteri applicare satisfactionem suam, non solum qua? respondct actui ex opere operantis , sed etiara cx operato. Sed ha?c ratio non placet, quia fundamentum, quod assumit, non est semper verum ; nam, licet in sacrificio Missa?, quod proprie consistit in actione, et pro alio offerri potest, id verum habeat, tamen in satisfactioue, quee est proprius effectus alicujus sacramenti, ut baptismi, verbi gratia, non existimo posse alleri communicari, nisi solum ei, qui sncramentum suscipit; et idem est de remissionepcena?, quoeexprivilegio per modum operis operati coneeditur alicui operi, utest martyrium, qnia hujusmodifructus conceditur solum suscipienti tale sacramentum, vel patienti talem pcenam ; et ideo non est positum in ejus voluntate, nt aliis illum commuuicet. Secundo supponit iila ratio, hanc pceniteutiam per alium factam habere effectum ex opere operato, et hoc est quod inquirimus.

4. Ratio ergo csse potest, quia, quando pcenitentia imponitur per alium implenda, semper intelligitur facienda ex motione et petitione ipsius pcenitentis, et sic esl aliquo modo illius; ergo, ut sic etiam potest esse aliquo modo pars sacramenti ab illo suscepti; ergo etiam potest habere effectum ex opere operato circa illum. Nec enim necesse est ut puenitens per seipsum exerceat omnes actus, qui sunt partes hujus sacramenti. Et eadem ratioue potest confessor elevare per virtulem clavium actum alterius, ut habeat effcctum ex opere operuto, non ex sola intentione proximi operantis, scd ex applicatioue ct elevalione ipsius ministri, ut recte docuit Medin., tract. 2, q. 84. Et ad hoc satis est ut applicatio seu impositio sacerdotis Gat in ordine ad sacramenlum perliciendum, et vindicandura hoc modo delictum, etiamsi propriam obligaxxu.

tionem non imponat alteri, nt pro altero satisfaciat; quanquam etiam possit ha?c obligatio imponi, veluti ex paclo , vel consensu alterius volentis in se assumere debitum, seu onus satisfaciendi pro alio.

SECTIO X.

Quis possit satisfactionem impositam tollere, vel mutare.

1. Distinguere oportet interpretationem, seu declarationem a propria mutatione, sive ablalione pcena?; interpretatio enim non est actus polestatis, sed prudentia?, vel doctrina?. Et duobus modis habet locum in pra?senti. Primo, si quis rationabiliter judicet clnvem a principio errasse, et salisfaclionem injnstam imposuisse, et ideo declaret pcenitentem non teneri ad illam implendam. Secundo, si a principio fuit juste imposita, postea vero pcenitens factus est impotens, vel suborta est sutliciens causa, quae illum excuset; tunc enim etiam habet locum interpretatio, ct quando causa, seu impotentia revera est sufficiens ad excusandum, non tenetur pceuitcns commutationem postulare, quia nulla est ratio lalis obligationis, ut in aliis pra?ceptis et votis patet; nam, quia obligatio cadit iu talem actum, velmateriam, et illc actus jam non est moraliter possibilis vel conveniens, cessal obligalio.

2. Proprie ergo qusestio versatur, quando revera durat obligatio satisfactionis impositae, a quo possit auferri altero e tribus modis, scilicet, vel omnino tollendo, vel dispensnndo, vel commutando in sequalem ; et de quatuor personis potest esse qua?stio, primo de eodem confessore, secundo de a?quali, tertio de superiori, quarto de inferiori.

3. De eodem confessore tribus modis intelligi potest mutare pcenitentiam injunctam. Prirao ex vi ejusdem confessionis, et quasi eamdem causam agens et judicans. Secundo, iterando judicium, et confessionem ejusdem peccati. Tertio omnino extra confessioncm. Hic tertius modus est semper illicitus et impossibilis , ut ex dicendis a fortiori patebit. Secundus est verus, ut Soto rcete doeuit, quia hoc sacrnmentum et judicium circa idera peccalum iteiabilc est, ut ex statim diccndis constabit; nam quoad hoc eadem esl ralio de eodem confessore et de a?quali. Tcrtio item modo potest idem sacerdos sine iterutione confessionis mitigare pcenitentiam, vcl commutare, si pcenitens ad ipsum recurrat intra

51

« PredošláPokračovať »