Obrázky na stránke
PDF

(609)'), Alcuin (Epl. LXX.), Hinkmar (de Praed. c. IV.), Rather von Verona (itiner.), Bernardus ?), und mögen als Zeugen der Meinung ihrer Zeit und der Vorzeit von der hohen Verläßigkeit und Treue Roms in Bewahrung des überlieferten Glaubens aud Valentinian) und Justinian +) gehört werden. Rom ist das rechte

amplecti dogmata, quae ex beatis et sanctis discipulis et apostolis dei, praecipue summi Petri apostolorum sedi sanctae vestrac sunt traditae, et nibil pretiosius existimare. Epl. ad Hormisd.

1) Ταύτα γαρ τα πέρατα της οικουμένης, και οι τον κύριον ειλικρινώς και ορθοδόξως πανταχού γής ομολογούντες, ώςπερ είς ήλιον φωτός αϊδίου εις την Ρωμαίων αγιωτάτην εκκλησίας και την αυτής ομολογίας και πίστιν ιθυτενώς αποβλέπουσιν, εξ αυτής την αστράπτουσαν αίγλην προσδεχόμενοι των πατρικών και αγίων δογμάτων, καθώς αι θεόληπτοι και θεσπέσιοι ειλικρινώς και πανευσέβως εξέθεντο αγιαι έξ σύνοδοι εκφαντερικώτατα φάσκοντες το σύμβολον της πίστεως" απ' αρχής γαρ της προς ημάς καταβάσεως του σαρκοποιηθέντος θεου λόγου μόνην κρηπίδα και θεμέλιον αι πάσαι πανταχού των χριστιανών εκκλησίαι την αυτόθι μεγίστην έκτησαν το τε και έχουσιν ως ουδαμώς μεν κατισχυομένης κατά την αυτήν του Σωτήρος επαγγελίας υπό αδού πυλών, αλλ' έχουσαν τας κλεϊς τής εις αυτόν ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας και τους ευσεβώς προσερχομένους ανοίγουσαν την όντως φύσει και μόνην ευσέβειαν αποκλείουσαν τε και εμφράττουσαν πάν αιρετικών στόμα λαλούν αδικίαν εις το ύψος. Εpl. Rom. script. (int. Opusc. theol. Τ. ΙΙ. p. 72. ed. Comber.) 1) Petrus apostolicae qui culmen praesidet aedis,

Nam sacrum jugiter doctorem dogma docentem
atque superna dei crebro praecepta serentem

discipulus (Clemens) fidis derotus passibus aequat. De laud. virgg. in Canis. lect. ant. ed. Basn. T. I. p. 723.

2) Oportet ad vestrum referre apostolatum pericula quaeque et scandala emergentia in regno dei, ea praesertim, quae de fide contingunt; dignum namque arbitror ibi potissimum resarciri damna fidei, ubi non possit fides sentire defectum. Haec quippe hujus praerogativa sedis. Prol. Epl. CXC. ad Innoc. II. cont. error. Abaelard.

3) "Ην (πίστιν) ημείς από των προγόνων παραδοθείσαν οφείλομεν μετά της προσηκούσης καθοσιώσεως εκδικείν και της ιδίας ευλαβείας την αξίαν τω μακαρία αποστόλων Πέτρο άτρωτος και εν τοϊς ημετέροις χρόνους διαφυλάττειν' ένα ο μακαριώτατος επίσκοπος της Ρωμαίων πόλεως, και την ιεροσύνην κατά πάντων η αρχαιότης πάρεσχε, χώραν και ευπορίαν έχειν, περί τε πίKlee's Dogm. 1. Dritte Luft.

16

[ocr errors]

στεως και ιερέων κρίνειν, δέσποτα αγιώτατε, πάτερ και σεβάσμιε βασιλεύ. Epl. ad Theodos. (int. Leon. Epl. LY. Ball.)

1) Οι γάρ ιερείς της πρεσβυτέρας Ρώμης τη αποστολική διά πάντων ακολουθήσαντες παραδόσει ουδέποτε προς αλλήλους διεφώνησαν, αλλά την ορθήν και αληθινήν μέχρι σήμερον διεφύλαξαν δόξης. Αdν. Monophys. in Maj. T. VΙΙ. Ρ. Ι. p. 304.

1) Iren. adν. Ηaer. III, 3. n. 2.

2) C. Chalc. Και μετά την ανάγνωσιν της προγεγραμμένης επιστολής (bes Res) οι ευλαβέστατοι επίσκοποι εβόησαν αυτη η πίστις των πατέρων αύτη η πίστις των αποστόλων, πάντες ούτω πιστεύομεν, οι ορθόδοξοι ούτω πιστεύουσιν' ανάθεμα τώ μή ούτω πιστεύοντι: Πέτρος διά Λέοντος ταύτα εξεφώνησεν· οι απόστολοι ούτως εδίδαξαν ευσεβώς και αληθινώς Λέων εδίδαξε. Αct. II. Hard. ΙΙ, 306.

3) Hier. Quam ob rem obtestor beatitudinem tuam per crucifixam mundi salutem, per όμοουσίαν trinitatem, ut mihi epistolis tuis sive tacendarum sive dicendarum hypostaseon detur auctoritas. Epl. XIV. ad Damas. Ideo mihi cathedram Petri et fidem apostolico ore laudatam censui consulendam ; ubicunque fuerit corpus, congregabuntur et aquilae. Ibid.

4) Pier. Vox beatitudinis tuae in toto orbe pertonuit, et cunctis ecclesiis laetantibus diaboli venena (der Origenismus) siluere. Ad Theophil. Epl. LXI. Aug. Roma locula est, controversia finita est. Cont. Jul. 1, 3.

5) Doctor universalis ecclesiae. Abbo (Abbas) (1000) Epl. ad Greg. V. Pater et pastor universalis ecclesiae. Pet. (Cell.) Epl. VI. ad Eug. Pap.

[ocr errors]

1) Peter (Alliac.) de eccl. conc. gener. et Pontific. auct. P. III. c. I. in Gerson. opp. ed. Dupin. T. II. p. 929.

2) Der Fall des Liberius und Honorius schon vorgebracht bei Phot. interrogatt. n. 1. (in Fontani nov. delic. eruditt. T. I.)

3) Dupin Ant. Eccl. discipl. diss. bistoric. V. c. I. §. 3. Valois ad Soz. IV, 18. Blondel de primat. papae. Daß liberius ,, die firmisde

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

1) S. Baron. ann. 347. n. 40.

2) Juftinians Dreifapiteledict, worin nämlich das Andenken und die Shriften des Theodor von Mopsueftia, des Ibas von Edessa und Theodoret von Cyrus verdammt waren, hatte Vigilius nach der Aufforderung des Kaisers durch sein Judicatum sanctionirt, nacher, als dieses große Sensation erregte, wiederum den Beschluß gefaßt, daß seine Wirkung sus. pendirt und die Saše vor ein allgemeines Concil gebracht werden sollte ; darnad seben wir ihn von dem in Conftantinopel (583) zusammenberufe. nen Concil, weil die Abendländer keinen Antheil baran nehmen wollten, fich zurüdziehen und in seinem constitutum die Schriften des Theodorus yon Mopsuestia, mit Sconung seiner Person, verdammen, und ein Jahr später erlangt der Kaiser von ihm die Zurüdnahme des Conftituts und Bestätigung des Concils.

3) In den zwei Briefen an Sergius, die C. CP. III. Gen. VI. Act. XII. XIII. mitgetheilt find, worin er das Wort von einem doppelten Billen, einer doppelten Operation als neues und nicht 311 duldendes erHlärt. Daß übrigens die Ausdrüde in den zwei Söreiben: Referentes ergo sicut diximus scandalum novellae adinventionis, nos non oportet unam vel duas operationes praedicare, sed pro una, quam quidam dicunt operatione, nos autem operatorem Christum dominum in utrisque natu

« PredošláPokračovať »