Obrázky na stránke
PDF

randrien'), Auguftin?), Chryfoftomus ), Cyrillus*), Theodoret"),

πίστις ή υπέρ τάς λογικούς μεθόδους την ψυχήν εις συγκατάθεσιν έλκουσα. Io Ps. CXVI. 1.

1) Νύν δε διδάσκει Παύλος" εάν μη πιστεύσητε ουδ' ου μή συνήτε. Και η σοφία των ανθρώπων μωρία παρά τω θεώ, και ου χρή τα περί του ένδοξου πνεύματος λόγια τα μείζονα λογισμών ανθρωπίνων κατασοφίζεσθαι. Trin. Ι. 3.

2) Arcana et secreta regni dei prius quaerunt credentes, quo faciant intelligentes. Fides enim gradus est intelligendi, intellectus autem meritum fidei, aperte hoc propheta dicit ompibus praepropere et praepostere intelligentiam requirentibus et fidem negligentibus, ait enim, nisi credideritis etc. Serm. CXXVI. p. 1. Magnum est, quod incipit a fide, sed contemnitur. Fundamentum solet etiam in aedificio ab imperitis contemni. lo Joan. Tr. XL. n. 8. Quid promittit credentibus, fratres? Et cognoscetis veritatem. Quid enim. non illam cognoverant, quando dominus loquebalur ? Si non cognoverant, quomodo crediderunt ? Non quia cognoverunt crediderunt, sed ut cognosccrent crediderunt. Credimus enim, ut cognoscamus, non cognoscimus, ut credamus. Quod enim cognituri sumus, nec oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis adscendit. Quid est enim fides, nisi credere, quod non vides ? Ibid. n. 9.

3) Η πίστις πάντων εστι διδάσκαλος, και ταύτης άνευ ουδέ λαλήσαι τι δυνάμεθα. In Ps. CΧV. n. 2. Πίστεως έργον ή κατανόησις. Ιn Heb. Ηom. ΧΧΙΙ. n. 1. Και γαρ όταν αποφαίνηταί τε ο θεός, ου μη δεί πολυπραγμονείσθαι, πίστει παραδέχεσθαι χρή. De incomprehensib. Ηom. ΙΙ. . 2. Επί πάσιν αναλαβόντες τον θυρεόν της πίστεως πίστιν ενταύθα, ου την γνώσιν φησιν. In Εph. Horn. XXIV. n. 1. Εάν δε σοφίσματα ή και λογισμοί, και ευθύναι, ουκ έτι εστι θυρεός, αλλά συμποδίζει ημάς. Ιbid. n. 2.

4) Εάν μη πιστεύσητε, ουδ' ου μή συνήτε.... τροφος ούν άρα συνέσεως πίστις. Ador. Spir. et verit. 1. VΙ. 'Απόχρη .... εις πίστιν άπασιν τοϊς αρτίφρoσιν ή θεού φωνή ταυτί δε λελάληκα προς υμάς, φησίν, ου μάτην, αλλ' ίνα γνώτε και πιστεύσητε και συνήτε, ότι εγώ είμι διά γαρ γνώσεως ή πίστις, διά δε της πίστεως η σύνεσις· εαν γαρ μη πιστεύσητε, ουδ' ου μη συνήτε. In Jes. 1. ΙV. Οr. I. Δείται γάρ ή τοιαύτη γνώσις βεβηκότος τε νού τε και γεγυμνασμένου, και οξύ βλέπειν ειδότος, και προσέτι τούτοις προςειςοικισαμένου την πίστιν κρήτις γαρ αύτη και ακατάσειστος υποβαθρα των περί της θεότητος λόγων και πρός γε τούτο ημάς εμπεδοϊ λέγων και προφήτης Ησαΐας, εάν μη πιστεύσητε, ουδ' ου μή συνήτε. Adv. Julian. Ι. Ι. 'Αρχή γαρ συνέσεως ή πίστις. Ιbid. 1. VΙΙ.

3) Ηγείται μέντοι της γνώσεως ή πίστις, έπεται δε τη πίστει η γνώ

[ocr errors]

σις" έχεται δε της γνώσεως και ορμή, ακολουθεί δε ταύτη η πράξις: δεί γάρ πιστεύσαι πρώτον, είτα μαθείν γνόντα δε ορμήσαι, ορμήσαντα δε πράξαι: ουδε γαρ τα πρώτα στοιχεία μαθείν οίον τε και τα γραμματιστή μη πεπιστευκότα, ότι τοιώς δε χρή το πρώτον ονομάζειν, και τοιώςδε το δεύτερον, zal tala ás ajtūs. Graec. affect. curat. disput. I. 1) Credentes nam Christus adit, dubitabile pectus Sub titubante fide refugo contemnit honore.

Apotheos. cont. Ebionit. v. 27. 28. 2) Hoc veraciter dicitur credi, quod non valet videri. Dial. IV, 6.

3) Nisi credideritis non intelligetis. Unde datur intelligi, quod non fides er intellectu, sed ex fide intellectus existat, nec qui intelligit credat, sed qui credit intelligat, et qui intellexerit, bene agat. Vit. contempl. I, 19.

4) Alim yuo Tas TiOTEWS TEposyivstal Ý Tös ül: Jetas yvūOLF. (mit Anfübs rung von Jes. VI.) In Luc. XI.

8) Non tenlo, domine, penetrare altitudinem tuam, quia nullatenus comparo illi intellectum meum; sed desidero aliquatenus intelligere veritatem tuam, quam credit et amat cor meum. Neque enim quaero intelligere ut credam, sed credo ut intelligam. Nam et hoc credo, quod nisi credidero, non intelligam. Prol. c. I.

6) Credimus, ut cognoscamus, non cognoscimus, ut credamus. Quid est enim fides, nisi agnoscere, quod non vides ? Summ. Sentent. Tr. I. c. II.

7) Aug. Joter credentem et credulum plurimum interest. De Ulil. cred. c. ix. n. 22. Quod intelligimus, debemus rationi, quod credimus, auctoritati, quod opinamur , errori. Ibid. XI, n. 25.

8) Clem. Tivetal Toivuv aúth Á niotis úródelĘis Beßaia. Str. VI, 8. Cfr. Justin. de resurr. n. I.

9) Clem. Sır. II, 4. Y, 1. Aug. Unde, ut non recedant (a templi dei societate) regulam fidei pusillis magnisque communem in ecclesia perseveranter tenent, et in quod pervenerunt in eo ambulant, donec eis deus revelet, si quid aliter sapiunt, cogitationes suas carnales non dogmatizant, quia non obdurant contentiosis defensionibus immanendo, sed quodam

[ocr errors][ocr errors]

liges leben'), stets innigere Vereinigung mit der Wahrheit?) und fortwährende Reinigung mittels der Wahrheit :) deren Wissen errungen werden muß; daß im wahren Christen fein Zweifel möglicht), daß die Zweifelei vom Teufel "), daß welche das Zweifeln

[ocr errors]

und Widersprechen als Kunst treiben, sich daran gewöhnt haben, die Fähigkeit zum Glauben einbüßen'), und die Kraft der Wahr: beit in sich und Andern durch den Schein ihrer Sophismen vernichten ?); daß, welche der profanen Philosophie eine solche Herrschaft neben und über dem Glauben vindiziren, den Glauben auf ihre Vernunft basiren zu müssen vermeinen, damit einen Gögen im Allerheiligsten aufstellen, ihre fetten Kühe von den magern aufzehren lassen :). Den Glauben erfennen als das Element und

1) Clem. ETEì zuì ai xótzE; Tooc Toũy lau8zvous at ô tô1609 καταρυπανθεϊσαι, αποβάλλουσι μεν τα ώτα, πρός δε τούτοις αποπίπτουσαι κατάγνυνται και αυται τον αυτόν γάρ τρόπον και οι ταις πολλαίς φλυαρίαις καταρυπάναντες την αγνήν της πίστεως ακοήν τέλος ήδη εκκουφούμενοι προς thu Saluv, izpečoi te yiyvortul xai eis you ÚTEOTÍTETOVOLV. Str. V, 1. Bas. in Princ. Prov. n. 7.

2) Basil. in Princip. Proverb. n. 7.

3) Greg. IX. Tacti dolore cordis intrinsecus amaritudine repleti sumus absynthii, quod sicut nostris est auribus intimalum, quidam apud vos, spiritu vanilatis ul uter distenti, positos a patribus terminos profana transserre satagunt novitate, coelestis paginae intellectum SS. Patrum studiis certis expositionum terminis limitaiae, quos transgredi non solum est temerarium, sed profanum, ad doctrinam philosopbicam naturalium inclinando, ad ostentationem scientiae, non profectum aliquem auditorum, ut sic videantur non Theodidacti seu theologi, sed potius Theophanti. Cum enim theologiam, secundum approbatas traditiones sanctorum, exponere debeant, et non carnalibus carnis sed deo potentibus destruere omnem altitudinem extollentem se adversus scientiam dei et captivum in obsequium Christi omnem reducere intellectum, ipsi doctrinis variis et peregrinis abducti redigunt caput in caudam et ancillae cogunt famulari regioam, videlicet documentis terrenis coeleste, quod est gratiae tribuendo naturae ....O improvidi et tardi corde in omnibus, quae divinae gratiae assertores, prophetae videlicet, evangelistae ac apostoli sunt locuti ! cum natura per se quicquam ad salutem non possit, nisi gratia sit adjuta. Dicant praesumtores hujusmodi, qui doctrinam naturalem amplexantes, verborum folia et non fructus auditoribus suis apponunt, quorum mentes quasi siliquis paslae vacuae remanent et inanes, et eorum anima non potest in crassitudine delectari, eo quod sitibunda et arida aquis Syloë currentibus cum silentio non potatur: sed eis potius, quae de torrentibus philosophicis hauriuntur, de quibus dicitur : «Quo plus sunt poiae, plus sitiuntur aquae, » quia satietatem non afferunt, sed anxietatem

« PredošláPokračovať »