Obrázky na stránke
PDF
[ocr errors]

ibid. Discipuli ... praecepto magistri dei paruerunt. ibid. Cf. 1. adv. Prax. adv. Marc. III, 12. Die Möglichkeit einer Einfleisdung Gottes bertheidigt et de carn. Chr. c. III. IV. Christianorum est, etiam deum mortuum credere, et tamen viventem in aevo aevorum. Adv. Marcion. 11, 16. Ctr. 11, 12.

1) 6. mcine Dogmengefφίώte. Tht. Ι. 6. 193.

2) Ο καταβαίνων μετά της πίστεως εις το της αναγεννήσεως λούτρον διατάσσεται το πονηρώ, συντάσσεται δε τώ Χριστώ, απαρνείται τον εχθρών, ομολογεί δε το θεόν είναι τον Χριστόν. Serm. in S. Theoph. n. Χ. θεός ών αληθινώς. adν. Judd. c. IV. ούτος ο ών επί πάντων θεός εστίν. cont. Νοέt. C. VI. Γεγονεν άνθρωπος και των όλων θεός. adν. Βeron. et Helic. . Π. θεός υπεράπειρος ibid.

3) Συ θεός πρώτος, έμπροσθέν σου ουκ εγεννήθη θεός άλλος εκ θεού πατρός, και μετά σου ουκ έσται άλλος υιός τώ πατρί ομοούσιος και ομότιμος. De Symeon. et Anna. n. VI. διά του μονογενούς και απαραλλάκτου και ομοουσίου παιδός σου την λύτρωσιν ημών ποιησάμενος. ibid. n. VΙΙΙ. Φώς αληθινόν εκ φωτός αληθινού, θεός αληθινός εκ θεού αληθινού. ibid. D. XIV.

4) Phot. περί μεν πατρός και υιού ευσεβώς πρεσβεύει. πλήν ότι ουσίας δύο και φύσεις δύο λέγει· τω της φύσεως ονόματι, ως δήλον εκ τε των επομένων και προηγουμένων του χωρίου, αντί της υποστάσεως, και ουχ ώς 'Αρείω προςανακείμενου χρώμενος" περί μέντοι του πνεύματος επισφαλώς λίαν και δυσσεβώς δογματίζει. υποβεβηκέναι γαρ αυτό της του πατρός και υιού αποφάσκει δοξης. cod. CΧΙΧ.

8) Γενέσθε αρεστοί εν πάσι τα Χριστώ θεώ ημών. Praef. τούτου τον σωτήρα βασιλέα και θεόν ημών Ιησούν ο επίσκοπος σκόπου έχεις δει. , 24. ο μονογενής θεός ΙΙΙ, 17. Cr. V, 16.

6) Habemus advocatum et deprecatorem pro peccatis nostris Jesum Christum et dominum et deum nostrum. Epl. III. Quae vero 'est animae caecitas, quae pravitas, fidei unitatem de deo patre, et de Jésu Christi domini et dei nostri traditione venientem nolle agnoscere. Epi. LXXIV. Nec hujus (Christi) potest fieri templum, qui negat deum Christum. Epl. LXXII. Quae erit gloria et quanla laetitia , admitti, ut cum Christo domino deo tuo salutis ac lucis aeternae gaudium capias. Epl. LYI. de exh. martyr. Hic deus noster, hic Christus est. de idola vanit.

[ocr errors]

+) "Ortiva (2óryou) ajtós ó tūv 0).WY TATİP év tapós ajtóv TrollOueros, δι' αυτού μόνον ουχί αυτός αυτών εκπερίων, τη ίση πάντη δυνάμει τη αύτου τρόπον τινά τιμώη και τιμώτο" όπερ πρώτος και μόνος έχειν έλαχεν Èx TÚVtWy Tây örtwv ó iv auro geòs 2.6yos. Orat. Paneg. in Orig. n. IV.

++) De verbi autem incarnatione et fide credimus in dominum nostrum Jesum Christum ex virgine Maria natum , quod ipse est sempiternus dei filius et verbum, non autem homo a deo assumptus , ut alius sit ab illo; neque enim hominem assumpsit dei filius, ut alius ab ipso exsistat. Sed cum perfectus deus esset, factus est simul homo perfectus ex virgine incarnatus. Epl. ad Maxim. Epp. et Cler. Aler.

1) Και δι' άλλης επιστολής έγραψα, εν οίς ήλεγξα και ο προσφέρουσιν εγλημάτων κατ' εμού, ψεύδος όν, ως ου λέγοντος τον Χριστόν ομοούσιον tival. Epl. ad Dion. Rom.

2) Τα δε σημεία πάντα α εποίησε, και αι δυνάμεις δεικνύσιν αυτόν θεόν είναι ενανθρωπήσαντα. τα συναμφότερα τοίνυν δείκνυται ότι θεός ήν φύσει xai yeyovev ävJpWTOS Dúoel. De advent. domini fragm. (Routh. IJI, 346.)

3) Cum dicimus deum patrem et deum filium, non diversum dicimus, nec utrumque secernimus, quia nec pater sine filio esse potest, nec filius a patre secerni .... una utique mens, unus spiritus, una substantia est. Div. inst. IV, 29. Fortasse quaerat aliquis, quomodo, cum deum nos unum colere dicamus, duos tamen esse asseveremus, deum patrem et deum filium. ibid. Negant deo dignum, ut homo fieri vellet; cur, ajunt, ad homines docendos non ut deus venit, cur vim ab imbecillis et mortalibus passus est ? Cur non manus hominum aut virtute repulit, aut divinitate vitavit , aut non majestatem suam sub ipsa saltem morte patefecit? Div. inst. IV, 22.

4) Auf den beidnisden Einwand: Natum hominem colitis antwortet er : Etiamsi esset id verum, locis ut in superioribus (I, 11. 12. 13.) dictum est, tamen pro multis et liberalibus donis, quae ab eo profecta in nobis sunt, deus dici appellarique deberet. Cum vero deus sit re certa, et sine ullius rei dubitationis ambiguo, infitiaturos arbitramini nos esse, quam maxime illum a nobis coli. adv. Gent. I. n. 18. Deus ille sublimis fuit, deus a radice intima, deus ab incognitis regnis et ab omnium principe deus sospitator est missus. n. 19. Ideo Christus, licet vobis invitis deus, deus inquam Christus, hoc enim saepe dicendum est, ut infidelium dissiliat et disrumpatur auditus, dei principis jussione loquens sub hominis forma. II, 29.

[ocr errors]
[ocr errors]

1) Καιρός ήδη καλεί μυστικωτέρας περί αυτού θεολογίας εφάψασθαι, και τον θεόν λόγον ..... εποπτεύσαι. D. Ε. ΙΙ, 6. χρησμοί θεολογούντις θεόν γεννητών αυτών αποφαίνονται, ώς αν της ανεκφράστου και απερινοήτου θεότητος μόνον εν αυτώ φέροντα την εικόνα: δι' ήν και θεόν είναι τε αυτόν και λέγεσθαι, της προς το πρώτον εξομοιώσεως χάριν. D. E. IV, 2, μιας ούσης φωτός ουσίας μίαν και την εξ αυτού γεννωμένην τελείαν αυτήν πάσα ανάγκη τίθεσθαι. ibid. IV, 3. τον του θεού παϊδα γνήσιον και μονογενή, τον των γεννημάτων απάντων κύριων και θεών και βασιλέα, τον το κύρος ομού και το κράτος αυτή θεότητι και δυνάμει και τιμή παρά του πατρός υποδεχόμενον. Η. Ε. Ι, 2. ώςτε μόνον των εξ αιώνος Ιησούν Χριστόν τόν ημών σωτήρα και προς αυτών επί γής ανωτάτω, ουχ οία κοινόν εξ ανθρώπων βασιλέα γενόμενον ομολογείσθαι, αλλά οία του καθόλου θεού παιδα γνήσιον και αυτόθεον προσκυνείσθαι και είκοτώς. Οr. paneg. in H. E. Χ, 14. μόνος αυτός ήν ο τών όλων σπορεύς. Τheophan. 1. ΙΙ. fragm. V. (Μαι. coll. I, 119.)

1) In Bezug auf die Behauptung des Theodotos, die Lehre von der Gottheit Chrifti sey erft unter Victor von Rom eingeschwärzt worden, entgegnet er, dieselbe finde fich in den beil. Büdern und bei den Vätern εστ Bictor: λέγω δε Ιουστίνου και Μιλτιάδου και Τατιάνου και Κλημέντος και ετέρων πλειόνων, εν οίς άπασι θεολογείται ο Χριστός" τα γάρ Ειρηναίου τε και Μελίτωνος και των λοιπών τις αγνοεί βιβλια, θεόν τε και άνθρωπος καταγγέλλοντα τον Χριστόν, ψαλμοί δέ όσοι και ωδαί αδελφών απαρχής υπό πιστών γραφείσαι τον Λόγον του θεού τον Χριστόν υμνούσι θεολογούντες; Η. Ε. V, 28.

2) Barn. Epl. p. ΧΙ. τον φόρον και την ελπίδα εις τον Ιησούν έχοντες.

3) Iren. In quem et credimus, quem et diligimus, quemadmodum et Jesaias (XXV, 9.) ait: Et dicent in illa die, ecce dominus deus noster, in quem speravimus et exultavimus in salute nostra. ady. Haer. IV, 9. 2. 2. Orig. θαρρούμεν δε δι' αυτόν. Cels. VIII, 14.

4) Iren. IV, 9. 2. Orig. Dilige patrem in filio, filium in patre ex toto corde, et ex tota anima, et ex tota virtute. in Luc. Hom. XXV.

3) Eccl. Smyrn. ουδε έτερόν τινα σέβεσθαι (δυνησόμεθα), τούτον μεν γαρ υιόν όντα του θεού προσκυνούμεν. de martyr. S. Polycarpi. Clem. coh. X. Orig ένα ούν θεόν, ως αποδεδώκαμεν, τον πατέρα και τον υιόν θεραπεύομεν. Cels. VΙΙ, 12. υμνούς γάρ εις μόνον τον επί πάσι λεγόμε

[ocr errors]
[ocr errors]

2) Alexander : Ego servus Christi sum. Hunc ore confiteor, corde teneo, incessanter adoro. Martialis : Omnes, qui non confitentur Christum vere esse deum, in ignem aeternum mittentur. Pass. S. Felicit. el fill. ejus. n. 4.

3) Ego quidem ut homo imbecillis sum et longe minor, quam ut de infinita illius deitate aliquid magnum dicere possem. Act. S. Justin. Philos. n. 1.

4) Christum cum patre et spiritu sancto deum esse confiteor, dignumque est, ut illi animam meam refundam, qui mihi creator est, redemptor. Pass. S. Epipod. n. VI.

des Lucian und Marcian“), Petrus von Lampsacus ?) (200), Pionius und seiner Martyrergefährten ') (259), Achatius) (250), Nicephorus “) berufen.

5) 1) Der Vater ift in wahrhaftiger und unendlich vollkommener Weise Vater, der Sohn also in eigentlichter, wahrhaftigster Weise Sohn, somit einer und derselbigen unendlichen Wirklichfeit und Wesenheit mit dem Vater 6). Wer des Sohnes Eristenz und unendliche Vollkommenbeit läugnet, hebt so die Griftenz und unendliche Volfоmmenheit des Vaters und die Dreieinigkeit nach ihrer

*) Honorem Caesari 'reddimus, timorem aulem et cultum Christo deo vero praestamus. Act. MM. Scillit. n. II.

1) Da fie ihre magischen Bücher verbrennen, um Christen zu werden, sagen fie zum Volte: Nos illum cognoscimus deum esse et in illo spem nostram ponimus. Act. S. Lucian. et Marc. n. III.

2) Oportet ergo me magis deo vivo et vero, regi saeculorum omnium Christo sacrificium offerre orationis, deprecationis, compunctionis et laudis. Act. SS. MM. Petri, Pauli, Andreae, Pauli et Dionys. Virg. n. 1.

3) Der Neotoros Polemon: Quem deum colis? Asklepiades : Christum. Pass. S. Pion. et socc. n. IX. Die Richter des Pionius : Quem deum colius? Pionius : Hunc, qui coelum fecit et sideribus ornavit, qui lerram statuit, et foribus arboribusque decoravit, qui ordinavit circumflua terrae et maria et statuta terminorum vel littorum lege signavit. Tum illi: Illum dicis, qui crucifixus est ? et Pionius: Illum dico, quem pro salute orbis pater misit. ibid. n. XXVII.

4) Zu Marcian dem Consular: Mihi praeceptam est, ne quando deum meum negem. Si servis homini fragili atque carnali, cito ab hoc saeculo recessuro, quem mox a vermibus scio edendum, quanto magis ego potenlissimo deo obedire debeo, cujus virtus constat in saecula, et cujus illud est dictum, qui me denegaverit coram hominibus etc. Act. disput. S. Achat, 0. III.

3) Ημείς οι χριστιανοί χριστόν τον βασιλέα έχομεν, ός αληθινός θεός έστιν και ποιήτης ουρανού και γης και θαλάσσης και πάντων των εν αυτοίς. Certam. S. Niceph. n. III.

6) Chrys. Őre ydp ouoouotos ó yevin gois tõ yevviouvil oủx ér' iva θρώπων μόνον, αλλά και επί ζώων απάντων και επί δένδρων, τούτο ίδη τις άν. πώς oύν ουκ άτοπον επί μεν φυτών και ανθρώπων και ζώων ακίνητον τούτον μένειν τον λόγον, επί θεού δε μόνον κινείν αυτόν και ανατρέπειν ; De consubstantiali adv. Anomoeos. Hom. VII. n. 2. Cfr. Aug. Serm. CXXXIX. n. 3.

« PredošláPokračovať »