Obrázky na stránke
PDF
[ocr errors]

1) Rom. X, 10. Corde enim creditur ad justitiam, ore autem confessio fit ad salutem.

2) Rom. XV, 3. Deus autem spei repleat vos omni gaudio et pace in credendo, ut abundetis in spe et virtute spiritus sancti.

3) Rom. V, 6. Charitas dei diffusa est in cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis. Cf. VIJI, 14. 15. I Cor. XII, 3. Nemo potest dicere dominus Jesus, nisi in spiritu sancto. Cfr. Eph. VI, 23. Charitas cum fide a deo patre et domino Jesu Christo, i Joan. IV. 7. Charitas ex deo est. Et omnis qui diligit ex deo natus est.

4) Phil. II, 13. Deus enim est, qui operatur in vobis et velle et perficere pro bona voluntate.

5) Phil. I, 6. Confidens hoc ipsum, quia, qui coepit in vobis opus bonum, perficiet usque in diem Jesu Christi. Cfr. I Cor. IV, 7. Quis enim te discernit ? Quid habes, quod non accepisti ? Si autem accepisti, quid gloriaris quasi non acceperis ? I Cor. VII, 25. Misericordiam consecutus a domino ut sim fidelis. Rom. XI, 38. Quoniam ex ipso, per ipsum, et in ipso sunt omnia.

6) II Cor. III, 8. Non quod sufficientes simus, cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex deo est. Eph. II, 10. Ipsius enim factura sumus, creati in Christo in bonis operibus, quae praeparavit deus, ut in illis ambulemus. Phil. II, 13. Deus est enim, qui operatur in nobis et velle et perficere pro bona voluntate. I Thess. V, 24. Fidelis est, qui vocavit vos, qui etiam faciet. II Thess. I, 11. Ut impleat omnem voluntatem bonitatis et opus fidei in virtute. Phil. I. 29. Donatum est vobis pro Christo non solum, ut credatis in eum, sed ut etiam patiamini propter eum. Heb. XIII, 21. Deus . . . . aptet vos in omni bono, ut faciatis ejus voluntatem faciens in vobis, quod placeat coram se per Jesum Christum. Cl. Jacob. I, 17. Omne datum optimum et omne donum perfectum desursum est, descendens a patre luminum.

[ocr errors]

1) Aug. Sive parum, sive multum sine illo fieri non potest, sine quo nihil fieri potest. In Joan. Tr. LXXXI. n. 3.

2) Jerem. X, 23. Scio domine, quia non est hominis via ejus, nec viri est, ut ambulet et dirigat gressus suos. Deut. XXX, 6. Circumcidet deus cor tuum et cor seminis tui, ut diligas deum tuum toto corde tuo, et in tota anima tua, ut possis vivere. Sir. I, 22. Corona sapientiae tuae timor domini, replens pacem et salutis fructum, 23. et vidit et dinumeravit eam, utraque autem dona dei. Ez. XXXVI, 26. Dabo vobis cor novum et spiritum novum ponam in medio vestri... 27. Et spiritum meum ponam in medio vestri, et faciam, ut in praeceptis meis ambuletis et judicia mea custodiatis et operemini. XI, 19. . . . Et auseram cor lapideum de carne eorum et dabo eis cor carneum, 20. ut in praeceptis meis ambulent et judicia mea custodiant, faciantque ea. Sap. VIII, 21. Et ut scivi, quoniam aliter non possem esse continens, nisi deus det, et hoc ipsum erat sapientiae, scire, cujus erat hoc donum, adii dominum et deprecatus sum illum. Cfr. ( Matth. XIX, 11. I Cor. VII, 7.) Ps. LXXXVI, 16. noxia nyw179 77295 gry n30.

3) Lignum aridum existentes primum nunquam fructificaremus vitam sine superna voluntaria pluvia. III, 17. n. 2. Quapropter necessarius est nobis ros dei, ut non comburamur neque infructuosi elliciamur. Ibid. n. 3.

Klee's Dogmatit. III. Dritte Luft.

[ocr errors]

1) Ade gute Gedanken find nach ihm durch Gottes Eingebung Strom. VI, 47.

2) Nobis bibentibus non discedit, sed bibit cum nobiscum, cum sit in singulis ipse, quoniam non possumus soli et sine eo vel manducare de pane illo, vel bibere de generatione vitis illius verae. Nec mireris, quoniam ipse est et panis et manducat nobiscum panem, ipse est et potus generationis de vite et bibit nobiscum. In Matth. comm. series n. 86. Selecta in Ps. T. II. p. 571. ed. de la Rue. de Princ. I. 8.

3) In nullo gloriandum, quando nostrum nihil est. Testim. III, 4.

4) Ad quorum (officiorum ) custodiam nisi a deo dirigamur, infirmes per naturam nostram erimus. Adjuvandi igitur per gratiam ejus, dirigendique sumus, ut praeceptarum justificationum ordinem consequamur. In Ps. CXVIII. I. 'I. n. 12. Prius prophela concedi sibi orat, quam se id mereri ut obtineat ostendit. Omnia vult a dei bonitate in se inchoari. ibd. lit. VI. n. 4. Oleum (in der lampe der Jungfrauen ) boni operis est fructus. In Matth. comm. c. XXVII. n. 4.

3) Και το βούλεσθαι καλώς δείται της παρά θεού βοηθείας, μάλλον δε αυτό προαιρείσθαι τα δέοντα θείον τι και εκ θεού δώρον φιλανθρωπίας. Δεί γαρ και το εφ' ημών είναι, και εκ του θεού σώζεσθαι. Οr. XXXI.

6) Epl. CLXXIV. wo von dem Vollbringen des Guten die Rede ift.

7) Ad Monachos T. III. p. 347. wo von dem Volbringen des Guten die Rede ift.

8) Ergo salutem vestram, inquit, operamini; sed ipsa operatio tamen a deo est; deus enim operatur in vobis, et operatur ut velitis, ita et velle quasi nostrum est, unde nos operamur nobis salutem. Et tamen, quia ipsum velle a deo nobis operatur fit, ut ex deo et operationem et voluntatem habeamus. Ita utrumque mixtum est, ut et nos habeamus voluntatem et dei sit ipsa voluntas, et quia habemus voluntatem , adsit efficacia pro bona voluntate. In Philipp. II, 13.

9) Και προθυμίαν αυτός δίδωσι, και εργασίαν" όταν γάρ θελήσωμεν, αύξει το θέλειν ημίν λοιπόν, οίον βούλομαι αγαθόν τι εργάζεσθαι. ενήςγησεν αυτό το αγαθόν, ενήργησε δι' αυτού και το θέλειν. In Phil. Ηom. VIII. n. 2. ότι εν τη προαιρέσει κείται τη ημετέρα μετά την άνωθεν χάριν τα της αρετής και της κακίας. Ιn Gen. Ηom. LΙV. n. 1. ουδε γαρ αρκεί η ψυχή ημίν εις κατορθώματα, εάν μη απολαύσωμεν τής βοηθείας εκείνης, και ένα μαθητε, ότι ουδε η ψυχή αρκεϊ εις κατορθώματα, και το

[ocr errors]
[ocr errors]

Hieronymus '), Auguftin?), Cyrillus +), Theodoret ++), leo +++),

Réyo. eis xatophápata; oudè els durniñual GUVLÉVAI Tūv .eyouéwwyo fuχικός, φησίν, άνθρωπος ου δέχεται τα του πνεύματος. ώςπερ γάρ σαρκικών καλεί τον τη σαρκί δουλεύοντα, ούτω ψυχικών καλεί τους λογισμούς τους ανθρωπίνοις τα πράγματα επιτρέποντα και μη δεχόμενος του πνεύματος την èvépyelav. De proph. obsc. II. n. 5.

+) Non in potestate nostra est cor nostrum et nostrae cogitationes. De fuga saeculi c. 1. n. 1.

++) Quisquis ergo huic assentiens videtur esse sententiae, qua dicát adjutorio nobis non opus esse divino, inimicum se catholicae fidei et dei beneficiis profitetur ingratum. Nam nec nostra communione sunt digni, quam praedicando taliter polluerunt. Ipsi enim sua sponte, dum sequuntur illa, quae dicunt, longe a vera religione refugerunt. Epl. ad PP. Conc. Carthag. n. 8. Cf. Epl. ad PP. Syn. Milev. n. 4. sq.

1) Ita et homo a principio conditionis suae deo utitur adjutore, ut quum illius sit gratiae, ut creatus sit, illiusque misericordiae, quod subsistit et vivit, nihil boni operis agere potest absque eo, qui ita concessit liberum arbitrium, ut suam per singula gratiam non negaret. Epl. ad Cyprian. seu comm. in Ps. LXXXIX. In servis suis ipse operatur bonum suum. ibd.

2) Nisi ergo amor ejus detur inde nobis, non est, unde possit esse in nobis. Ac per hoc voluntas bona, qua diligitur deus, in homine non potest esse, nisi in quo deus operatur et velle. De Patientia c. XXV. n. 22. Non igitur tantummodo in hoc nos adjuvat deus, ut sciamus, quid agendum sit, verum etiam, ut amando agamus, quod discendo jam scimus. Nemo itaque potest esse non solum sciens, verum etiam contipens, nisi deus det. Epl. CLXXXVIII. ad Julianam n. 8. Nos, quantum concessum est, sapiamus et intelligamus, si possumus, dominum deum bonum ideo etiam sanctis suis alicujus operis justi aliquando non tribuere vel certam scientiam, vel victricem delectationem, ut cognoscant, pon a seipsis, sed ab illo esse sibi lucem, qua illuminentur tenebrae eorum, et suavitatem, qua det fructum suum terra eorum. Pecc. mer. et rem. II, 19. n. 32. Nunc vero cum (Pelagius) anathematizat eos, qui gratiam dei et adjutorium non ad singulos actus dicunt dari, sed in libero arbitrio esse vel in lege atque doctrina, satis evidenter apparet, eam illum dicere gratiam, quae in Christi ecclesia praedicatur, quae sub ministratione sancti spiritus datur, ut ad nostros actus singulos adjuvemur : unde et oramus semper adjutorium opportunum, ne inferamur in tenta

Petrus Chrysologus -) und die Concilien von Milev ?), Orange :) und Trient'). Auch erhellt der Glaube der Kirche

tionem. De grat. Pelag. c. XIV. n. 13. Cf. de grat. Christi c. III. ad Honorat. Epl. CXL, n. 85.

1) Ουκούν αγαθή μεν και μονοτρόπως αγαθουργός, μάλλον δε αυτόχρημα το αγαθόν η θεία τε εστι και απόρρητος φύσις. C. Julian. Ι. ΠΙ. “Όπλον ούν άρα ασφάλειαν αρραγή ταϊς ημετέραις ψυχαίς δέδωκεν ο πατήρ το πνεύμα Χριστού, την αυτού χάριν τε και παρουσίαν και δύναμιν εν ημίν αποπληρούν αμήχανου γάρ, ανθρώπου ψυχήν κατορθώσαι τι των αγαθών, ήγουν των οικείων κρατήσαι παθών, ή της του διαβόλου παγίδος οξείας διαδράναι το μέγεθος, μη τή του αγίου πνεύματος τετειχισμένου χάριτι και αυτόν έχoυσαν εν εαυτή διά τούτο Χριστόν. In Joan. ΧΙV, 18. Ου γαρ δυνήσεται τα κατορθώσαι των αγαθών μη ισχύοντος θεού κατασκοτισθήσεται δε και τον νούν αμέτοχος του θείου φωτός υπάρχων τε και νοούμενος. In Zacch. n. LXXXV.

1) Θεού δε χάριν ωνόμασε την ετήσιν των αγαθών. ου το της γνώμης εκβαλών αυθαίρετον, αλλά διδάσκων ότι της θείας επικουρίας δυνατόν συναγαγείν τον πλούτος της αρετής. In II Cor. VΙΙΙ, 1.

***) Bonorum operum et spiritualium studiorum deum auctorem esse, non dubium est, qui, quorum incitat mentes, adjuvat actiones. Epl. (LXI. Ball.) ad Martin. et Faust. Presbyt. c. I.

1) Lassescit mens, caro nostra deficit ad divina, nisi deus, quae fieri jubet, impleat ipse, qui jubet. Serm. LXXI.

2) Conc. Milev. II. (416) can. IV. Item, quisquis dixerit, eandem gratiam dei per Jesum Christum dominum nostrum propter hoc tantum nos adjuvare ad non peccandum, quia per ipsam nobis revelatur et aperitur intelligentia mandatorum, ut sciamus, quid appetere, quid vitare debeamus, non autem per illam nobis praestari, ut, quod faciendum cognoverimus, etiam facere diligamus et valeamus, anathema sit. c. v. Item placuit, ut, quicunque dixerit, ideo nobis gratiam justificationis dari, ut quod facere per liberum jubemur arbitrium, facilius possimus etiam sine illa implere divina mandata, anatbema sit.

3) C. Ar. II. C. VII. Si quis per naturae vigorem bonum aliquid, quod ad salutem pertinet vitae aeternae, cogitare, ut expedit, aut eligere, sive salutari , id est, evangelicae praedicationi consentire posse confirmat, absque illuminatione et inspiratione spiritus sancti, qui dat omnino sudvitatem in consentiendo et credendo veritati, haeretico fallitur spiritu. c. XXV. Prorsus donum dei est diligere deum.

4) Sess. VI. c. 1. Si quis dixerit, hominem suis operibus, quae vel

« PredošláPokračovať »