Obrázky na stránke
PDF
ePub

15

20

Nec tam Larissæ percussit campus opimæ,

Quàm domus Albuneæ resonantis,
Et præceps Anio, ac Tiburni lucus, et uda

Mobilibus pomaria rivis.
Albus ut obscuro deterget nubila cælo

Sæpè Notus, neque parturit imbres
Perpetuos; sic tu sapiens finire memento

Tristitiam vitæque labores
Molli, Plance, mero; seu te fulgentia signis

Castra tenent, seu densa tenebit
Tiburis umbra tui. Teucer Salamina patremque

Quum fugeret, tamen uda Lyæo
Tempora populeå fertur vinxisse coronâ,

Sic tristes affatus amicos :
Quò nos cunque feret melior fortuna parente,

Ibimus, o socii comitesque!
Nil desperandum Teucro duce, et auspice Teucro;

Certus enim promisit Apollo
Ambiguam tellure novâ Salamina futuram.

O fortes pejoraque passi
Mecum sæpè viri! nunc vino pellite curas:

Cras ingens iterabimus æquor.”

25

30

ODE VII.

AD LYDIAM.

5

Lydia, dic, per omnes
Te deos oro : Sybarin cur properas amando

Perdere ? cur apricum
Oderit campum, patiens pulveris atque solis ?

Cur neque militaris
Inter æquales equitat, Gallica nec lupatis

Temperat ora frænis ?
Cur timet flavum Tiberim tangere ? cur olivum

Sanguine viperino
Cautiùs vitat? neque jam livida gestat armis

Brachia, sæpè disco,
Sæpè trans finem jaculo nobilis expedito?

Quid latet, ut marinæ
Filium dicunt Thetidis sub lacrymosa Trojæ

Funera, ne virilis
Cultus in cædem et Lycias proriperet catervas?

10

15

ODE VIII.

AD THALIARCHUM.

5

10

VIDEs ut altâ stet nive candidum
Soracte, nec jam sustineant onus
Silvæ laborantės, geluque

Flumina constiterint acuto.
Dissolve frigus, ligna super foco
Largè reponens; atque benigniùs
Deprome quadrimum Sabina,

O Thaliarche, merum diotâ.
Permitte divis cætera : qui simul
Stravêre ventos æquore fervido
Depræliantes, nec cupressi,

Nec veteres agitantur orni.
Quid sit futurum cras, fuge quærere; et
Quem sors dierum cunque dabit, lucro
Appone : nec dulces Camænas

Sperne puer, neque tu choreas;
Donec virenti canities abest
Morosa. Nunc et campus, et areæ,
Lenesque sub noctem susurri,

Compositâ repetantur hora

15

20

ODE IX.

AD MERCURIUM.

5

MERCURI, facunde nepos Atlantis,
Qui feros cultus hominum recentûm
Voce formâsti catus, et decoræ

* More palæstræ ;
Te canam, magni Jovis et deorum
Nuntium, curvæque lyræ parentem;
Callidum, quidquid placuit, jocoso

Condere furto.
Te, boves olim nisi reddidisses
Per dolum amotas, puerum minaci
Voce dum terret, viduus pharetra

Risit Apollo.
Quin et Atridas, duce te, superbos,
Ilio dives Priamus relicto,

10 15

Thessalosque ignes et iniqua Trojæ

Castra fefellit.
Tu pias lætis animas reponis
Sedibus, virgâque levem coërces
Aureâ turbam, superis deorum

Gratus et imis.

20

ODE X.

AD LEUCONOËN. Tu ne quæsieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi Finem di dederint, Leuconoë; nec Babylonios Tentâris numeros. Ut meliùs, quidquid erit, pati! Seu plures hiemes, seu tribuit Jupiter ultimam, Quæ nunc oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrhenum. Sapias, vina liques, et spatio brevi Spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit invida Ætas. Carpe diem, quàm minimùm credula postero.

5

ODE XI.

+

5

AD AUGUSTUM.
Quem virum aut heroa lyrâ vel acri
Tibiâ sumis celebrare, Clio ?
Quem deum, cujus recinet jocosa

Nomen imago,
Aut in umbrosis Heliconis oris,
Aut super Pindo, gelidove in Hæmo,
Unde vocalem temerè insecutæ

Orphea silvæ,
Arte maternâ rapidos morantem
Fluminum lapsus, celeresque ventos,
Blandum et auritas fidibus canoris

Ducere quercus ?
Quid priùs dicam solitis Parentis
Laudibus, qui res hominum ac deorum,
Qui mare ac terras, variisque mundum

Temperat horis?
Unde nil majus generatur ipso,
Nec viget quidquam simile aut secundum :

10

15 20

25

30

Proximos illi tamen occupavit

Pallas honores.
Præliis audax, neque te silebo,
Liber, et sævis inimica virgo
Belluis; nec te metuende certâ

Phæbe sagittà.
Dicam et Alciden; puerosque Ledæ,
Hunc equis, illum superare pugnis
Nobilem : quorum simul alba nautis

Stella refulsit,
Defluit saxis agitatus humor;
Concidunt venti, fugiuntque nubes ;
Et minax, nam sic voluêre, ponto

'Unda recumbit.
Romulum post hos priùs, an quietum
Pompilî regnum memorem, an superbos
Tarquinî fasces, dubito, an Catonis

Nobile letum.
Regulum, et Scauros, animæque magnæ
Prodigum Paulum, superante Pæno,
Gratus insigni referam Camænâ,

Fabriciumque.
Hunc, et incomptis Curium capillis,
Utilem bello tulit, et Camillum,
Sæva paupertas, et avitus apto

Cum lare fundus.
Crescit occulto velut arbor ævo
Fama Marcelli: micat inter omnes
Julium sidus, velut inter ignes

Luna minores.
Gentis humanæ pater atque custos,
Orte Saturno, tibi cura magni
Cæsaris fatis data; tu secundo

Cæsare regnes.
Ille, seu Parthos Latio imminentes
Egerit justo domitos triumpho,
Sive subjectos Orientis oræ

Seras et Indos,
Te minor latum reget æquus orbem :
Tu gravi curru quaties Olympum;
Tu parùm castis inimica mittes

Fulmina lucis.

40

45

50

55

60 ODE XII.

AD REMPUBLICAM.

O NAVIS, referent in mare te novi
Fluctus! O quid agis ? Fortiter occupa

Portum. Nonne vides ut

Nudum remigio latus,
Et malus celeri saucius Africo,
Antennæque gemant, ac sine funibus

Vix durare carinæ

Possint imperiosius
Æquor? Non tibi sunt integra lintea,
Non dî quos iterum pressa voces malo:

Quamvis Pontica pinus,

Silvæ filia nobilis, Jactes et genus et nomen inutile. Nil pictis timidus navita puppibus

Fidit. Tu, nisi ventis

Debes ludibrium, cave.
Nuper sollicitum quæ mihi tædium,
Nunc desiderium, curaque non levis,

Interfusa nitentes
Vites æquora Cycladas.

10

15

20

ODE XIII.

NEREI VATICINIUM DE EXCIDIO TROJE.

5

Pastor quum traheret per

freta navibus İdæis Helenen perfidus hospitam, Ingrato celeres obruit otio

Ventos, ut cáneret fera
Nereus fata : “ Malâ ducis avi domum,
Quam multo repetet Græcia milite,
Conjurata tuas rumpere nuptias,

Et regnum Priami vetus.
Eheu! quantus equis, quantus adest viris
Sudor ! quanta moves funera Dardanæ
Genti! Jam galeam Pallas, et ægida,

Currusque, et rabiem, parat.
Nequidquam, Veneris præsidio ferox,
Pectes cæsariem, grataque feminis

10

« PredošláPokračovať »