Obrázky na stránke
PDF
ePub

τόξον υπερθέσεως μεν και διαθήκης σημείον clear that this second fragment is by a του μη κατακλυσθήναι την γην της δε Christian hand. μελλούσης εναργές κολάσεως· ότι προς την μέλλουσαν τιμωρίαν αφορών ο θεός φησι, Fol. 222. A passage is also added at την παρούσαν υπερθήσομαι.

the close of a long quotation from III. The passage, as in the Leipsic Cat. Vit. Mos. $ 31 which does not however (1. 160), is attributed to the same author seem to be Philo, and I have accordingly as the preceding quotation in the Cat., omitted it, as no doubt might have been who is certainly Philo: but the reference done with the preceding. to the “wrath to come ” makes it pretty

There are a few similar passages in the Leipsic Catena, e.g. 1. col. 105. Φίλωνος επισκόπου Διδύ- τον τοιούτον θάνατον έπει γαρ επλήσθη μους αυτούς είναι από μιας συλλήψεως, διό φησίν η γη αδικίας απ' αυτών ώστε ουκ αν φησι πρόσκειται το έτεκε Κάϊν' και προσ- ενειστήκει ει μη ήμάρτανον. έθηκε τεκειν τον αδελφόν αυτού.'

1. 141. Φίλ. Εβρ. Ιδού τούτό έστιν και 1. col. 137. Φίλ. Εβρ. Δήλον δε και έκ είπεν άνω· ου μη μείνη το πνεύμα εν τοις τούτου, ως ουχ ειμαρμένη αυτοίς επήνεγκε ανθρώποις τούτοις.

None of these passages seem to me to be Philo: they are ordinary glosses and nothing more.

The following passage is also referred to Philo Hebraeus in Cat. Lips. Ι. 397:

"Αγγελος ήν ο παλαίσας μετα Ιακωβ και είπεν, αποστείλόν με· ο δε είπεν, ου μή σε ου θεος ως ενόμισεν ο Ιακώβ· λέγει γαρ αποστείλω και τα εξής: αρα γαρ αναχωρείν τελευτών, ο άγγελος και δυσάμενός με έκ ουκ ήδύνατο; αλλα διδούς χώραν αυτώ ειπείν νεότητός μου και αυτος ήδει ότι άγγελος πάντως γαρ ήθελεν ειπείν, ώκνει δέ λαβών μεν ήν, θεός δε δι' αγγέλου ειργάζετο και δε παρρησίαν, φησίν, ου μή σε αποστείλω.

The remaining passages in the Catena, more than three hundred and fifty in number, are, with the most trilling exceptions, identified. The results, however, are not worth the space which they would take to record.

The following (Latin) passages in the Catena of Zephyrus I have not yet succeeded in identifying.

Fol. 110. Quis constituit te principem Fol. 187. Num. VIII. Quoniam dono et iudicem super nos?

dati sunt mihi a filiis Israel. Cervicosum hunc hominem fuisse au. Nullius rei indigus atque adeo nihil tumant quem Moses pridie defenderat ab accipiens, aliquid accepisse fatetur ut opprimente.

pietatem studiumque religionis imprimat in animis nostris. Damus igitur ut accipiamus vicissim a Deo, sed ut illud improprie dictum est, ita hoc ex ipsa re verum arguitur.

deserta forent aut parum tuta, ne caedis invitae reus facile caperetur, tradereturve consanguineis defuncti, sed iubet ut ad sacras urbes Levitarum confugiat, ubi non modo se quisque facile credere poterat sed non parum quoque solatii percipere, videns apud eos confugisse qui praemium caedis a Deo ornatissimas urbes accepissent. Eos enim qui vitulum pro deo conflaverant, etiam consanguineos Levitae suis manibus volentes interemerant.

Fol. 206. Num. xxxv. Ut fugiat ad ea qui fuderit sanguinem.

Non in templis sacrisque aperuit asyla, ne ab immundis inficerentur: neque rursus effugium dedit in loca quae

The following passages are referred to Philo in Georgidius Monachus (Migne, Patr. Gr. 117) but not previously quoted in these pages.

Col. 1116. Μή σε καταπληττέτω τα Col. 1136. Σοφιστείας έργον ευρεσιτης ψυχής φυσήματα είδωλα γαρ ειδώλων λογείν, σοφίας δε έκαστα διερευνών των εν τα των ανθρώπων τετύχηκε πράγματα. τη φύσει μετ' αιδούς και της αρμοστούσης

αποδοχής.

We shall conclude this book by printing the passages from Cod. Rup. to which reference was made on p. 102, and express a strong hope that some one will be able to furnish the necessary identifications.

f. 27. Επειδαν ηγεμών άρξη καθηδυπαθείς και προς τον αβροδίαιτον αποκλίνειν βίον, σύμπαν όλείσθαι δει το υπήκοον, των γαστρος και των μετα γαστέρα προς αναρρήδοσιν (1. προσαναρρηγνυμένων) έξω των αναγκαίων επιθυμιών: ει μή τινες εύμοιρία χρήσαιντο φύσεως, ψυχήν ουκ επίβουλον αλλ' ευμενή και ίλεω κτησάμενοι εαν δε αυστηροτέραν και σεμνοτέραν έληται προαίρεσιν, και οι λίαν αυτών ακράτορες μεταβάλλουσι προς έγκράτειαν, ή φόβω ή αιδοί σπουδάζοντες υπόληψιν έμποιείν ότι ζηλωται των ομοίων εισίν.

Referred to De Vit. Mos.
f. 30. Το λέγειν άνευ του πράττειν ατελές.

f. 38. Το περί θεον αμαρτάνειν του περί άνθρωπον αφορητότερον.

f. 71. Το μέγιστον αγαθόν ειρήνη και μηδείς ικανός ανθρώπων παρασχεϊν, έπει θείον τούτο δώρον.

Also in Anton Melissa, col. 861.

f. 72 b. 'Εκ του περί μέθης δευτέρου κεφαλαίου. 'Αλήθεια εστίν ή τα των συνεσκιασμένων πραγμάτων ανακαλυπτήρια άγουσα δύναμις. 'Εκ του αυτού. Αλήθεια αυταρκέστατος έπαινος. f. 113 a. Έκ της αυτής (sc. ad Gaium).

“Ο της ειρήνης φύλαξ, ο διανομεύς των επιβαλλόντων εκάστοις, και τας χάριτας αταμιεύτους εις μέσον προθείς, ο μηδεν αποκρυψάμενος αγαθών ή κακόν εν παντί το εαυτου βίω.

Εκ της αυτής. Ουκ ασφαλές τους βουλομένοις επί των πάντων ηγεμόνα και δεσπότην εκκαλείσθαι τα πράγματα.

f. 125. 'Εκ των περί των μετονομαζομένων.

Ο μηδέποτε εν ταύτώ βεβαίως ιδρυμένος, άλλοτε αλλοίας δεχόμενος μεταβολας και υποσκελιζόμενος, δυστυχής έστιν όλισθος γαρ σύμπας εστίν ο βίος αυτό κάλλιστα γούν είρηταί τινι

βέβαιος ίσθι και βεβαίοις χρώ φίλοις. f. 148. Νόμος ούτος θείος την αρετήν δι' εαυτήν τιμών.

'Αρετη προηγούμενον φύσεως έργον αρχαίον: 'Αρεται μόναι των ανθρώπων τα πράγματα επίστανται.

f. 157 b. "Όταν αιτιάται δικαστης κρινομένου, ανάγκη σιωπάν.

f. 171. Φιλoύσι τα αμαρτήματα από πλήθους όχλου (1. όλβου) και ευθηνίας των αναγκαίων τίκτεσθαι.

f. 187 b. Τοις εντυγχάνουσι μη χείλεσιν άκροις οι θείοι νόμοι ελπίδας αγαθάς δημιουργούσι.

f. 195 b. Ω διάνοια, δέξαι τύπον ακιβδηλευτoν ίνα περί τε αρχής του αιτίου και αγαθότητος αναδιδαχθείσα καρπώση κλήρον ευδαίμονα, γνώση δε ευθύς και την των ακροτάτων δυνάμεων σύνοδόν τε και κράσιν· εν οις μεν ο θεός αγαθός, εμφαινομένου του της αρχής αξιώματος, εν οις δε άρχων, εμφαινομένης της αγαθότητος" ίνα τας τούτων απογενομένας αρετάς, αγάπης και ευλάβειαν θεου κτήση, μήτε εν οις πάσχεις υψηγορούσα δια το της ηγεμονίας του βασιλέως μέγεθος, μήτε εν οις υπομένεις τι των αβουλήτων απογινώσκουσα τας αμείνους ελπίδας δι' ημερότητα του μεγάλου και φιλοδώρου θεού.

f. 196 b. Το ένδον οικείων δικαστηρίω πάς άφρων αλίσκεται. Also Anton Melissa, col. 1213.

f. 200 b. Τους αγαθοίς άγαθας υπέχειν έoικε γνώμας ο θεός δι' ών ωφελούντες ωφεληθήσονται.

Also Anton Melissa, col. 1077.

110

FRAGMENTS OF PHILO JUDÆUS.

f. 213 b. Φίλωνος εκ του περί μετονομαζομένων.

Πόνος μεν τους συμφέρουσι, ραστώνη δε τοις βλαβερούς έπεται πόνου δε ραστώνης προκρίναντος (1. προκρίνοντες) τοις τα συμφέροντα εισηγουμένοις απεχθάνονται.

Again on f. 142, and Anton Melissa, col. 1128.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

NoTE. In Quest. in Genesim XIX. 14 emend κρατούμενοι το καρπούμενοι and compare Plato, Phedrus 251 Ε; Legg. Ι. 636 D; Rep. VΙΙΙ. 548 B, 1x. 586 Ε; Conυίυ. 187 Ε.

CAMBRIDGE : PRINTED BY C. J. CLAY M.A. AND SONS, AT THE UNIVERSITY PRESS.

« PredošláPokračovať »