Obrázky na stránke
PDF
[ocr errors]

-, Persiz

em, turpia librum, quem una cum commentariis aliorum posteriorem aliquem - sanctum interpretem ?) Persii in usum suum convertisse, itaque esse si vegetis compilata scholia illa Cornuti, quæ vulgo feruntur, argumentis amen ser probabilibus docet C. Fr. Hermannus 2), qui de Persio optime

Flagitis meruit, cujusque ingenio multa in Satiris Persianis debentur justitiam, explicata et emendata. ad more At quil 1. Satiras Persii editas continuo mirari coepisse homines

tradit vitæ Persii scriptor, optimaque Quinctilianus 3) et Martialis 4) de eo fecerunt judicia. Obscuritatis omnes eum arguerunt, nec immerito; Persius enim subtili Stoicorum philoso

phandi ratione orationeque eorum adstrictiore, quam requirebant natus es aures populi; adsuetus philosophorum conclusiunculas et exile

eorum atque obscurum orationis genus in poësi attulit, qua re

necessario factus est ad intelligendum difficilior. Præterea, ut st And alii quoque Satirarum scriptores, quando de viris rebusve suæ

ætatis hominibus notissimis agitur, leviter tantum et quasi ntarioru præteriens de iis commemorat, nec, si scholia illa imperfecta et

corrupta adierimus, multa inde lux talibus locis afferetur. Tum dicendi figuras sæpe adhibendo aliquantum tenebrarum orationi offundit, quod idem fit ex communi illo Satiricorum poëtarum more, Persio admodum usitato, dramatica prope ratione personas loquentes inducendi. Nam compluribus locis difficile est ad dijudicandum, ipsene vulgi sermonem, ut mos

io Persi Decembre

posteris

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

- ps. 18

e, Titi - Lind roperti

1) Ferreæ ætatis scriptorem religionique Christianæ addictum eum fuisse opinatur Herrm.; vixisse eum ætate Caroli Calvi, quem vocant, suspicatur 0. Jahn (vide Bähr. I. I. S 132 not, 16).

2) In Lect. Persianis Marb et Lips. 1842 Disp, Į De usu et auctoritate Scholiorum in emendando Persio p. 12-22.

3) »Multum et vero gloriæ quamvis uno libro Persius meruit» 1. I. X 1. 4) »Sæpius in libro memoratur Persius uno

Quam ļevis in tota Marsus Amazoạide.? Epigr. IV 29,

[ocr errors]

ie

est ei, imitatus loquatur an ficta aliqua persona '), in dialogis quibus sæpe utitur, non semper accurate descriptæ sunt et discretæ partes colloquentium ?).

Sed de syntaxi Persii pauca jam libet disputare 3).

Quod ad usum Substantivorum attinet, pro adjectivo Subst. posuit Persius V 40 (artificem vultum pro vultu cura atque arte elaborato). Poëtica quadam circumlocutione utitur Sat VI 10 cor Enni. Sat Il 54 cor appositionis loco pro homine posuit. Subst. pro Attributo cum Subst. junxit I, 69 (heroas sensus). Adjectivorum neutra pro Subst. posuit I, 55, 64, 124. II 61, III 33, IV 10-12, V 65, 75, pro Adverb. I 90. III 17, V 106, 190. Adjectivum genere masculino pro Adverbio usurpatum reperimus V 155, 156 (alternus).

Nominativum pro Vocativo usurpavit I 61 (Cfr Hor. d. A. P. 291, 2 Vos, o Pompilius sanguis), in exclamatione Nom. utitur IV 35. sequente Infin.

Vocativum pro Nominat. posuit III 28, 29 (Cfr Prop. I 8, 19, 11, 9).

Accusativum subjecit verbis sapere I, 11, 106, sonare III, 21, crepare V, 25, Insolenter verba purgare II, 16, mutare II, 60 relaxare V, 425 cum accusativo junxit. Dixit alog enim noctem purgas pro: a nocte te purgas, dominum quem te vindicta relaxat pro domino, a quo vindicta relaxat, vestales

1) Cfr Sat I 24, 25, 28—30, 92 sqq. 107–10. II, 38, 39, 56. III, 108, 9. v, 66, 79-81. VI, 28 sqq. 67 sqq.

2) Sat I init. II, 18 sqq. III in, IV, 25 sqq.

3) Liceat per occasionem verba, quæ solus videtur usurparse Persius afferre. sunt: Semipaganus Prol. 6 poëtris Prol. 13, cachinno Sat I, 12 oletum 112 beatulus JII, 103 balanatus IV, 37 stloppus V, 13 subæratus 106 gluttus 112, palpo 176, artocreas VI, 50. Formas quasdam insolitas usurpavit: dicier I, 28 fallier III, 51 occipiti (ablativo ad similitudinem Adjectivorum in Ceps desinentium formato) I 62, faxit 112, trossulus (in Sing) 82, sepeli (Perf.) III, 97 vetavit V, 90. Multis quoque vocabulis insolitam subjecit significationem, quæ hic afferre longum est.

urnas mutat pro: in locum vestalium urnarum successit.

o

Dativum cum verbo passivo in forma simplici more poëtarum junxit II, 14, verbo demersit Dativum pro Accus.

cum præp. in subjecit III, 34. utit: Genitivum cum adjectivis junxit, in quibus inest signi

ficatio quædam copiæ vel vacuitatis Sat I, 14, II, 61, V, 75, 1. 109, cum Adj. animi statum significantibus VI, 12 ?).

Ablativum cum verbo vivere sæpe junxit ut idem sit vero quod habere Sat I, 61, 2. II, 7. IV, 17. V, 53, 104. Ablat. loci, quem of vocant in nudo Substantivo habet II 27. Ablativi cum præp.

in juncti, quæ memorentur, digna sunt exempla II, 60 2) V, 77 cor. (in tenui farragine - in tenui farragine administranda). Nie Verba pendere, exsuperare, cadere, cum Abl. nudo junxit III

40, 89. V, 91. Sat I, 131, ubi ad utrumque ablativum fortasse iteratam præpositionem requiras, omisit illam in priore membro 3) Postremo Ablativus absolutus, quem vocant, substantivo et adjectivo efficitur III 22 viridi limo.

Onar

hic

Distributivos, qui vocantur, numeros, pro Cardinalibus adhibuit more poëtarum V, 6, 26.

· Pronomen quisque pro eo, quod est quicunque posuit V, 734). In enunciatione relativa attractione quadam usus est II, 29.

[ocr errors]

[ocr errors]

erate

solite

diner

1) Cfr Petersson. De Synt. Virgiliana Quæst. p. 30 sqq.
2) Cfr Herm. Lectt. Pers. Disp. II. p. 36.

3) Cfr Horat. III, 25, 2, quæ nemora aut quos agor in specus, quosque laudat locos Herm. I. I. Disp. II, p. 23. Madv. Latin. Sproglære S 442.

Dus

4) Cfr Herm 1. 1. Diss. II p. 50. Quod apud aureæ ætatis scriptores non esse factum ostendit Mady in Excursu VI ad Cic. de Finibus,

cabuli

Verbum ait in tertia persona posuit pro: ait aliquis I. 40, 85 )

Quod ad usum temporum attinet, Præsens Indicativi paullo insolentius reperitur positum IV 2 magistrum quem tollit sorbitio dira cicutce (= magister sorbitione sublatus ?) Præsens historicum, quod vocant, videmus usurpatum V, 36, sqq; III 101 sqq. in narratione Præsens et Perfectum vicissim adhibentur. Perfectum paullo insolentius positum est I, 36, II, 32, 43, quibus locis præsens fortasse exspectasses, nisi appareret rem jam esse perfectam significare velle poëtam. Sat III 109, 110, 115, V, 67, 68, 89, 180 sqq. pro futuro exacto ferę usurpatur Perf.

Conjunctivus prohibitivus, qui dicitur, reperitur conjunctionibus non et nec (pro ne et neve) subjectus I 5, 73) III, 73. V, 45, 157. Conj. optativus conjunctioni nec subjectus est VI, 76.

Sæpissime conj. reperitur positus in interrogationibus, quibus significetur, id de quo interroges non futurum esse 4). Sat I, 30, 88, 89, 103. II, 23, III, 19, 26, 27, V, 89, 146-8, VI, 37, 41, 69, 74.

Quantum cum Conj. in interrogatione directa reperimus junctum Sat, III, 71, quantum deceat (= quantum est, quod deceat),

Veto cum Conj., nulla adjuncta particula, qua regatur Conj., junçtum est I, 112.

2) Cír Hor. Ep. I, 19, 43, Sat 1, 4, 79 (inquit). 2) Cfr Pet. l. I. p. 38,

3) Quo loco noc reperitur cum Perf. Conj. junctum, quod in non soloecismi vitium est teste Quinctiliano. Cfr Krüger I. I. S 511 3 not, 2,

4) Cfr Madv. Lal. Sproglære. Kiöb. 1844 S 351.

Quum Conjunctionem, inter temporalem quandam et concessivam significationem mediam cum conj, positam reperimus IV 46.

Præsens Conjunctivi post Imperativum usurpatur II, 22, IV, 19, quibus locis aut pro futuro Ind. positum est, aut a conditionali illa vi, quæ in Imper, dic, exspecta latet, pendet.

Infinitivum Persius more Græcorum adjectivis sæpe subjecit ) I, 59, 118. II, 34. III, 51. IV, 16, V, 16, 20, 37, 101. VI, 6, 23, 24, 36, 76. Cum Substantivis, in quibus adjectiva quædam significatio inest, junxit Prol, 11, 1. 70. V, 13; pro Substantivo Inf. posuit I, 9, 27, 122. V, 53. Verbis quibusdam insolenter Infin. subjecit I 86 saudatur) II 45 (da fortunare = propitius fortuna, 49 (intendil) VI 7 (fert) V 13 (Intendis). Pron. personale me ad Accusativum cụm Inf. verbo memini subjectum omissum est Prol. 2. V, 41. Pro Accus. cum Inf. attractione quadam usurpatur nominativus ?) I, 42. VI, 16. Perf. Infin. iagiotixūs, ut ajunt, pro præsenti usurpatur 1, 42, 91, 132. JI, 66. IV, 17. V, 33. VI, 6.

De Adverbiis monemus Adjectiva vel pronomina cum Adverbiis et Interjectionibus, attributorum modo conjungi I, 49, (euge tuum et belle, belle hoc), 84 (hoc te pidum decenter) V 68 (cras aliud) Adverbium inde pro ex iis usurpatur I, 126. Subter Adjectivi pæne loco cum Substantivo junctum est III 41 (purpureas subter cervices = cervices quæ subter ense erant positæ).

Tmesin in præpositione in adhibuit P. ! 127 in ludere (= illudere).

Conjunctio et prægnanti quodam sensu usurpata est II, 75. III, 65. VI, 26, quibus locis idem fere significat quod

1) Cfr Pet, I. I. p. 45, 46, 2) Cfr Pet, I, I. p. 48,

« PredošláPokračovať »