Obrázky na stránke
PDF

In quarto, contra sccundum librum Juliani duo præsertim docet, unum quidem, virtutcs I. fiJelium veras non esse : alterum vero, malam esse concupiscentiam, quod ipsis etiam Gentilium seiitentiis, præbente occa. sionem Juliano, commonstrat. Circa medium libri paucis obiter ostendit, quomodo gratia non secundum merita detur, nec tamen in fatum sit referenda : utque intelligendum quod Apostolus ait, Deum velle omnes homincs salvos fieri. In quinto, librum adversarii tertium confutans, dicit cur novam hæresim qu;e originis peccatum negat, detestetur multitudo christiana, quia nimirum imaginem Dei tantos hic in parvulis cruciatus pali, et si absque Baptismo intereant, a regno Dei excludi novit. Perizomata a parentibus primis ob pudorem ex peccato venientem assumpta probat. Peccatum po se esse præcedentis peccati pœnam. Ex eadem damnationis massa esse a'ios gratis elcctos, alios vasa iræ factos. Concupiscentiam non ideo laude dignam, quod per eam hominis iiobedientia puuiatur; sed semper esse malam, in illis etiam, qui ei non consentiunt. Quomodo inteiligeiidum illud Apostoli, ut sciat unusquisque suum vas possidere. Werum sine concubitu esse, quale Mariæ cum Joseph fuit, conjugium. Frustra Julianum ex Aristotelicis categoriis contra originale pcccatum argutari. Quid caro Christi a c.eterorum hominum carne peccati distet. Manichæis minime favere Catholicos, dum libidinis malum et originis vitium agnoscunt; sed Pelagianos potius, cum t de ea re quæ a peccato libera esl » dicunt * • peccata non nasci. » Sexto tandein libro ad Juliani quartum respondens, nasci hominem cum peccato confirmat cx Baptismo parvulorum, ex Apostoli verbis, et ritu exorcismi ex exsufflationis baptizandorum. Oleæ et oleastri exemplo convenienter cxponit quomodo ex parentibus regeneratis ac justis nascantur filii peccatores et regenerandi. Peccatum originale in primis parentibus voluntarium esse ostendit, ac nobis quidem alienum proprietate actionis, nostrum tamen contagione propaginis. IIujus peccati merito fieri , ut tantis ab infantia miseriis atteratur genus humanum, utque parvuli sine regenerationis gratia morientes excludantur a regno Dei. Quomodo concupiscentia manet actu, præterit reatu. Pauli testimonia perverse a Juliano exposita revocat ad catholicuwm intellectuin. Ezechielis postremo auctoritatem, qua ille abutebatur, secundum legitimum sensum interpret:utur.

In libros Contra Julianum, vide lib. 2, cap. 62, Itetractationum, t. 1, col. 655, a verbis, Interea libri quatuor, usque ad verba, Contumelias tuas et verba maledica, Juliane. M.

[merged small][ocr errors][merged small]

. Quoniam mihi fraterno excitalus affectu, Juliani quatuor libros, quos adversus unum meum (a) scripsit, priusquam pctercm , ipse misisti; nihil convenientius putavi esse faciendum, quam ut ea quæ respondeo, tu ptitissirauim legens judices, utrum recte congruenterque responderim. Nam de his quatuor libris nonnulla deccrpta scripserat nescio quis ad illustrem et religiosum virum comitem Walerium, adversus eumdem librum neum, quem me ad illum scripsisse cognoverat : quæ cum in manus meas eodem sublimi viro curante venissent, illi primo non distuli secundum volumen adjungere , in quo illa omnia, sicut potui, refutavi. Scd nunc eosdem libros cum diligentius inspicerem, comperi illum, qui nonnulla inde selegerat, non omnia ita posuisse ut in liis libris leguntur. Unde poterit videri Juliano, vel cuilibet illorum, me potius fuisse mentitum; quia non utique sicut hi quatuor libri, ita illa quæ de his excerpta, et memorato comiti missa sunt, innotescere potuerunt. Quisquis ergo et illum secundum librum meum ad comitem identidem Walerium, sicut primum conscriptum legit, noverit me in quibusdam non respondisse Juliano; sed ei potius qui de libris ejus illa selegit, et non ita posuit ut inveuit, sed aliquantum putavit esse mulanda; fortasse ut eo modo quasi sua faceret qu;e aliena esse constaret. Nunc autem veriora credens exemplaria, quæ tua Sanctitas misit, ipsi auctori video respondendum, qui unum meum quatuor libris suis refellisse se jactat, et usquequaque spargere fidei venena nen cessat. Aggressus sum igitur hoc opus in adjut6rio Salvatoris pusillorum atque magnorum ; et scio te, ut id implerem orasse pro me, et pro iis quibus hujuscemodi labores nostros profuturos credimus et optamus. Attende ergo jam responsioncm meam, cujus principium hanc epistolam subsequetur. Wale in Domino memor nostri , frater beatissime.

[ocr errors]
[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Catholicam sententiam de originali peccato a se in primo lihro de Nuitiis et Concti; iscentia explicatam suscipit defendendam contra Julianum, qui eam quatuor grandiorihus libris insectari ausus, iii ejus defeiisoreS| yiaiiiëïíôï rum nuncupationem conferre non vergatur. Hauc exsecrabilem criminationem in clarissimos quosque patrum iaiïe.

corum quam, latinorum fecidere ostendit Augustiuus, allatis in eam rem ipsorum testimoniis, cuìm responsione ad illa nopminatimi Basilii et Joannis ChrysQstomi loca, quæ suflraga;i sibi Julianus putat. Extrema I arte libri mon$trat, yiaiiichäörüm hæresim temerariis quibusdam Juliani ipsius sententiis plurimum adjuvari.

[ocr errors]

CAPUT PRIMUM. — M. Contumelias tuas et verba maledica, Juliane, quæ ardens iracundia' libris quatuor anhelasti, si me contemnere dixero, mentiar. Quomodo enim possum isla contemnere, ubi testimonium conscientiæ meæ cogitans, vel gaudere me video debere pro me, vel dolere pro te, et pro eis qui decipiuntur abs te ? Qiiis autem contemnat sive exsultationis suæ materiam, sive moeroris? Nam unde partim lætamur, partim contristamur, nulla ratione contemnimus. Meorum quippe causa gaudiorum est promissio Domini dicentis: Cum dicunt omne malum adversum vos, mentientes, propter me ; gaudete et exsultate, quoniam merces vestra multa est* in cuelis (Matth. v, 11, 12). Et rursus mei causa moeroris est Apostoli affectus, ubi lego: Quis infirmatur, et ego non infirmor? quis scandalizatur, et ego non uror (II Cor. xi, 29)? Sed hæc pro tuo dogmate, quod veritatem putas*, etiam tu potes dicere. Auferamus itaque de medio, si placet, ista communia, quae dici ex utraque parte possunt : quamvis veraciter dici ex utraque parte non possunt.

2. Primum abs te quaero, cur libro , meo saltem specie tenus te respondisse glorieris, cum tuis libris quatuor unius mei partem nec quartam reprehendendo tetigeris, eosque saltus in prætereundis meis disputationibus feceris, quasi omnino desperares* utriusque operis, et mei scilicet et tui quemquam esse posse lectorem, qui ista deprehenderet. Denique etiam pauca

ipsa, in quibiis vix est, ut dixi, quarta pars voluminis inei, quæ velut infirmiora existimans, quatuor inorum grandiorum * voluminum strepitu, quasi quadrigarum impetu prosternere et conculcare molitus es, consideratione multo plurium caeteroriiim, quae attingere timuisti, inconcussa manere monstrantur : quod ostendere pene superfluum est. Admonendi enim sunt potius qui hoc nosse desiderant, ut non eos pigeat utrumque legere, et quod scripsi, et quod respondere voluísti. Ita enim se res ipsa declarat atque indicat, ut nimium tardi sint, qui hoc a nobis postulent demonstrari. 5. Nunc ergo quia video te veritate descrtum *, ad naledicta esse conversum, ita distribuam disputationem meam, ut ostendam prius quantis et qualil)ns Ecclesiæ catholicæ doctoribus nomine Manichæorum intolerabilem facere non cuncleris injuriam, et cum me appetis, in quos tela sacrilega jaculeris. Deinde monstrabo, quod tu ipse sic adjuvas Manich;eorum damnabilem et nefandæ impietatis errorem, ut nullum talem patronu*:, ncc in suis dilectoribus valeant iiivenire. Tertio loco, quantum breviter potuero, sententiis non meis, scd eorum qui fuerunt ante nos, ct adversus impios fidem catholicam defenderunt, inanes argutias tuas et elaborata argumcnta convincam. Postrcmo, quoniam si te non correxeris, necesse tibi erit ctiam illos Ecclesiae catholicæ oppugnare (loctores, atque contendere nec ipsos in hac quaestione cathohi

ADMONITIO PP. BENEDICTINORUM. Libri sex contra Julianum emendati sunt ope manuscriptorum Vaticanorum quinque, et octo Gallicanorum, nnius ex Libliotheca clarissimi viri D. Emerici Bigot, aliorum ex abbatia Floriacensi, ex abbatia casalis Benedicti, ex Prateiie:isi, ex Michaelima, ex bgccensi, ex Lyrensi, et ex Parisiensi S, yictoris; auxilio quoque lectionum variarum ex manuscri, tis uribus Belgicis, et collatæ sunt antiquæ editiones Am. Er. et Lov. '

Comparavimus præterea eas omnes editiones initio Retr. et Confess., t. 1, memoratas. M.

[merged small][ocr errors]
[graphic]
[graphic]

cam tenuisse veritatem, defendam contra te, Deo ad• juvante, et ipsorum et nostram fidem : ubi etiam id . poterit apparere, non solum tu verbis tuis, quod secundo loco me demonstraturum esse promisi, sed ipsum dogina Pelagianum, quod commune est omnibus vobis, quantum adjuvet Manichæos. CAPUT II. — 4. Primam itaque partem distributionis meæ, quemadmodum exsequar, parumper adverte. Nempe inter nos, quantum attinet ad iutentionem libri mei, cui te respondisse quatuor tuis jactas, ista vertitur qu;estio, quod ego dico sic nuptias esse laudandas, ut nullo modo ad earum culpam vituperationcmque pertineat, quod omnes homines primorum illorum hominum peccato nascuntur ' obnoxii. I!oc enim qui negat, ipsa christianæ fidei subvertere firmamenta conatur. liinc quippe factum est ut de nuptiis et concupiscentia librum scriberem : iiuptiarum scilicet ' bonum discerneiis ab eo inalo unde trahitur origina'e peccalum. Tu autem dicis niiptias sine dubitatione damnari, nisi quod ex eis nascitur, ab omni sit liberum obligatione peccati : propter quod libris quatuor te unum meum refutasse gloriatis. In quibus libris volens homines avertere a fide catholica fuiidatissima, et ad novitatem vestri erroris adducere, saepe incutis legentium sensibusMlanichææ pestis horrorem*: quasi malum naturale cum Manichæis sapiat, qui diciu infantes secundum Adam carnaliter natos, contagium mortis antiquæ prima nativitate contrahere, et ob hoc secunda indigere, ut per lavacrum regenerationis prius peccati originalis remissione purgentur, et in Dei filios adoptati in regnum Unigeniti transferantur. IIoc de Manichæorum nomine et crimine faciebat etiam Jovinianus, negans Mariæ sanctæ virginitatem, quæ fuerat dum conciperet, permansisse dum pareret : tanquam Christum cum Manichaeis phantasma crederemus, si matris incorrupta virginitate diceremus exortum. Sed in, adjutorio ipsius Salvatoris, sicut spreverunt Catholici velut acutissimum quod Joviuianus exseruerat árgumentum, et nec sanctam Mariam pariendo fuisse corruptam, nec Dominum phantasma fuisse crediderunt, sed et illam virginem mansisse post partum, et ex illa tamen verum Christi corpus cxortum : sic sperneni* vestra calumniosa vaniloquia, ut neque cum Manichæis astruant mali natura!e prin«ipium, et secundum antiquam et veram catholicam fiilem nullo modo dubitent Christum in evacuando «hirographo paterni debili liberatorem crcdere par. vulorum. CAPUT III. — 5. Sed tu qui tam crebro nobis Manichæorum nomen opponis, quos et quales viros et quanlos fidei catholicæ defensores tam exsecrabili criminatione appetere audeas, si evigilas intuere. Non quidem omnium de hac re sententias, nec omnes eorum, quos commemorabo, me congregaturum esse polliceor; quia nimis longum est, et necesse esse non arbitror : sed ponam pauca paucorum, quibus tamen nostri eontradictores cogantur erubescere et c^dcre ;

1 sjc Mss. Editi, nasrantitr. * Sic viss. Editi autem, errorern. * Ai.ud 19v., spern** t.

si ullus in eis vel Dei iiinor, vel hominum pulor tantum malum pervicaciæ superaverit. Irenæus Lugdu. nensis episcopus non longe a temporibus Apostolorum fuit : iste ait, v Non aliter salvari homiiies ab antiqua serpentis plaga', nisi credant in eum qui secundum similitudinem carnis peccati in ligno matyrii exaltatus a terra omnia traxit ad se, et vivificavit, mortuos» (Lib. 4, cap. 5). Item idem ipse : v Quemadmoduin adstrictiim est, »inquit, « morti genus humanum per virginem, solvatur per virginem *, æqua lauco disposita, virginalis inobedientia per virgiualem obedientiam. Adhuc enim protoplasti peccato per correptionem* primogeniti emendationem accipiente, serpentis pridentia devicta per simplicitatem columb;e, vinculis illis resoliti stimus, per quæ alligati eramus morti » (Lib. 5, cap. 19). Videsne antiquum Iiominem Dei, quid de antiqua serpentis plaga sentiat? quid de similitudine carnis peccati, perquam sanatur plaga serpentis in carne peccati? quid de protoplasti peccato, per quod alligati fueramus? 6. Multo autem apertius de eadem fide* beatissimns martyr et episcopiis Cyprianus: “ Si homines, » inquit, « impcdire aliquid ad consecutionem gratiae * possct, magis adultos et provectos et majores natu possent impedire peccata graviora. Porro autem si gravissimis delictoribus et in Deum multum ante poccantil)us, cum postea crediderint, remissa ° peccatorum datur, et a Baptismo atque gratia nemo prohibelur; quanto magis prohiberi non debet infans, qui recens 11:ιtus nihil peccavit, nisi quod sccundum Adam carnaliter natus, contagium mortis antiquæ prima nativitate contraxit? Qui ad remissam peccatorum accipiendam hoc ipso facilius accedit, quod illi remittuntur, non propria, sed aliena peccata » (Epist. 66, ad Fidum). 7. Reticium ah Augustoduno episcopum magnae fuisse auctoritatis in Ecclesia tempore episcopatus sui, gesta illa ecclesiastica nobis indicant, quando in urbe Roma Melchiade " Apostolicæ Sedis episcopo præsidente, cum aliis judex interfuit, Donatumque damnavit, qui prior auctor Donatistarum schismatis fuit, et Caecilianum episcopum Ecclesiæ Carthaginensis absolvit. Is cum de Baptismo ageret, ita locutus est : v Ilanc igitur principalem esse in Ecclesia indulgentiam, neminem præterit, in qua antiqui criminis omne pondus exponimus, et ignorantiæ nostræ facinora prisca delemus, ubi et veterem hominem cum ingenitis sceleribus exuimus (a). » Audis antiqui criminis pondus, audis prisca facimora, audis cum sceleribus ingenitis hominem veterem : el audes adversus haec ruinosam construere novitatem ! 8. Olympius Hispanus episcopus, vir magnæ in

[merged small][ocr errors]

l.cclesia et in Christo gloriae, in quodam sermone ecclesiastico : v Si fides, » inquit, ¢ unquam in terris incorrupta mansisset, ac vestigia defixa tenuisset, quæ signata deseruit, nunquam protoplasti mortifera transgressione vitium * sparsisset in germine, ut peccatum cum homine nasceretur (a). » Habesne aliquid, quod adversus nos tibi dicere videaris, quod non etiam in istum dicere compellaris, vel potius in istos? Una est enim omnium catholica fides, qui per unum hominem peccatum intrasse in mundum , in quo omnes pcccaverunt (Rom. v, 12), uno corde credunt, ore uno fatentur, et vestras novitias præsumptiones catholica antiquitate subvertunt. 9. Audi adhuc quod te possit amplius commovere, atque turbare, et utinam in melius commutare. Ecclesiæ catholicæ adversus hæreticos acerrimum defensorem venerandum quis ignoret Hilarium episcopnm Galium ? Qui cum de Christi carne ageret, attende quid dixerit : • Ergo cum missus est, » inquit, v in similitudine carnis peccati (Id. viii, 5), non sicut carnem habuit, ita habuit ct peccatum. Sed quia ex peccato omnis caro est, a peccato scilicet Adam parente deducta, in similitudine peccati carnis est missus, existente in eo non peccato, sed peccati carnis similitudine. » Rursus idem ipse in Expositione centesimi duodevigesimi Psalmi, ciim ad id venisset quod scriptum est, Vivet anima mea, et laudabit te (Psal. cxviii, 175): Wivere se, » inquit, , iii hac vita iion reputat; quippe qui dixerat, Ecce in iniquitatibus conceptus sum, et in de'ictis peperit me* mater mea (Psal. l, 7). Scit sub peccati origine et sub peccati lege csse se natum. » Sentisne quid audias? Quaerisne quid dicas? Ilune virum tanta in episcopis catholicis laude praeclarum, tanta notitia famaque conspicuum, de peccato originali aude , si quid tibi frontis est, ciiminari. 10. Sed adhuc audi aliiim excellentem Dei dispensatorem, quem veneror ut patrem : in Cliristo enim Jesm per Evangelium ipse me genuit (I Cor. iv, 15), et eo Christi ministro lavacrum regenerationis acccpi. Beatum loquor Ambrosium, cujus pro catholica fide gratiam, constantiam, labores, pericula, sive operibus sive sermonibus, et ipse sum expertus, et mecum non dubitat orbis prædicare Romanus. Ilic vir cum secundum I.ucam exponeret Evangelium : • Jordamis, » inquit, « conversus est retrorsum (Psal. cxiii, 5) : significavit salutaris lavacri futura mysteria, per quae in primordia naturæ suæ, qui baptizati fuerint parvuli, a malitia reformantur, » (Lib. M in Luc., n. 56). Rursus idem ipse in eodem opere : t Non enim virilis coitus, » inquit, • vulvæ virginalis secreta reseravit; sed immaculatum semen inviolabili utero Spiritus sanctus infudit. Solus est enim per oninia cx natis de femina sanctus Dominus Jesus, qui terrenae contagia corruptelæ immaculati partus novitate non senscrit, et cœlesti majestate depulerit» (Lib. 2, n. 55). Iteniqiie

* Tres e vaticanis Mss., mortifera transqressione mortifìrum vitium. * Am. Er. et Mss., concepit mue. (a) Nee hujus quidquam exstat.

in eodem ipso : « Omnes, » inquit , « in Adam morimur *, quia per unum hominem peccatum intravit in mundum, et per peccatum mors; et ita in omnes homines pertransiit, in quo omnes peccaverunt. Illius igitur culpa, mors omnium est » (Lib. 4, n. 67, ad Luc. iv, 58). Alio item loco in eodem Evangeiio : • Cave ergo, » inquit, t ne ante nuderis, sicut Adain uudatus est, mandati cœlestis custodia destitutus, et exutus fidei vestimento, et sic lethale vulnus accepit, in quo omne genus occidisset humanum , nisi Samarit., nus ille descendens vulnera ejus acerba curasset » (Lib. 7, n. 75, ad Luc. x, 50). Rursus in opere ipso, alio loco : « Fuit, » inquit, « Adam, et in illo fuimus omnes: periit Adam, et in illo omnes perierunt » (1;io. 7, n. 254, ad Luc. xv, 24). Rursus idem ipse in Apologia prophetæ David : • Antequam nascimur, » inquit, • maculamur contagio, et ante usuraim lucis, originis ipsius excipimus injuriam , in iniquitate concipimur. Non expressit, » inquit, t utrum parentum, an nostra. Et in delictis unumquemque generat mater sua. Nec hic declaravit, utrum in delictis suis mater pariat, an jam sint aliqua delicta nascentis. Scd vide ne utrumque intelligendum sit. Nec conceptus exsors iniquitatis est, quoniam et parentes non carent lapsu: et si nec unius diei infans sine peccato, multo magis nec illi materni conceptus dies sine peccato sunt. Concipimur ergo in peccato parentum, et in delictis corum nascimur. Sed et ipse partus habet contagia sua , nec unum tantummodo habet ipsa natura contagium » (Cap. 11). Idem ipse in Expositione liljri Tobiae : ¢ Quis iste, » inquit, a peccati est fenerator, nisi diabolus, a quo Eva mutuata peccatum*, obnoxiæ successionis usuris omne genus defeneravit humanum » (Cap. 9) ? Rursus in eodem : Diabolus, » inquit, « Evam decepit. ut supplantaret virum, obligaret haereditatem » (Cap. 25). ldem ipse in Expositione Psalmi quadragesimi octavi : • Alia est, » inquit, v iniquitas nostra, alia calcanei nostri, in quo Adam dente serpentis est vulneratus, et obnoxiam h:rreditatem successionis human;e suo vulnere dereliquit, ut omnes illo vulnere claudicemus » (In vers. 6). CAPUT IV. — 11. l nunc, et mihi oljice originalo peccatum : dissimula ab istis, finge te nescire q'ii(} dicant; et sanctæ Ecclesiæ tot tantisqtie doctoribus*, q.ii.vita optime gesta debellatisque stiorum tempori;m crioribus, gloriosissime * de hoc sæculo antequam vos ebulliretis exierunt , ve!ut eis non visis, in me impetum faciens, et velul nesciens quod illi sub meo nomine lacerenliir, tanquam securus insiilta. Crederem te, fateor, quid mali facias ignorâre, nec impudentiae, sed imprudentiæ tuæ Iribiierem, quod h;ec lumina civitatis Dei audes hostiliter insectari; quæ sectari fideliter debuisti : crederem te, inquam , hoc tantum nefas committere nescientem, nisi in eo libro,

[ocr errors]

cui te respondisse vel existimas, vel existimari cupis, apertissimum testimonium de sancti Ambrosii disputatione posuissem (De Nuptiis et Concupiscentia, lib. 1, n. 40). An ibi non legisti, quod cum Christi nativitatem de virginis partu supra dictus insinuaret episcopus, v ldeo, » inquit, v et quasi homo per universa tentatus est, et in similitudine hominum cuncta sustinuit, sed quasi de Spiritu natus abstinuit a peccato. Omnis enim hoino mendax (Psal. cxv, 2), et nemo sine peccato nisi unus Deus. Servatum est igitur ut ex viro et muliere, id est, per illam corporum commixtionem nemo videatur expers esse delicti. Qui autem expers delicti, expers est etiam hujusmodi conceptionis » (Ex commentar. in Isaiam). Si liæc ibi verba venerandi Ambrosii non legisti, quomodo redarguendum librum, in quo ea sunt posita, suscepisti? Si autem legisti, quid adversum me furis, et illum in me primitus carpis ? Quid nomen dilaniare niteris meum, et Ambrosium facis tacito ejus nomine Manicli;eum? 12. Cernis nempe cum quibus tua maledicta sustineam, cernis cum quibus mihi sit causa communis, quam nulla consideratione sobria pulsare calumniis et expugnare conaris? Cernis quam tibi perniciosum sii , tam horribile crimen objicere talibus; et quam inihi gloriosum, quodlibet crimen audire cum talibtis? Si cernis, cerne, et tandem tace : Pelagianam linguam tot linguis catholicis deprime , tot venerandis oribus proterva ora submitte. Si scholam Xenocratis sicut Polemo (a) ex antelucano convivio temulentus intrasses, non tanta quanta in isto coetu tot sanctorum del)ercs verecundia coerceri. Ilic enim certe tanto major debet esse verecundia, quanto verior addiscitur sapientia. Tanto amplius reverendi sunt tot memorabilium episcoporum quam uuius Xenocratis vultus, quanto Platone Xenocratis doctore doctor istorum major est Christus. Ego certe beatæ memoriæ Memoris patris tui non immemor (b), qui mecum non parvam iuierat amicitiam colloquio litterarum, teque ipsum mihi charissimum fecerat, cum te viderem in libris tuis non antelucano convivio temulentum, sed insano convicio turbulentum, introduxi te sedandum atque sanandum, non in alicujus philosophi auditorium, sed in sanctorum patrum pacificum honorandumque converitum. Sit operae pretium, obsecro te, aspice illos quodammodo aspicientcs te, et mansuete ac leniter diceiiles tibi : Itane nos, fili Juliane, Manichaei sumus? Rogo , quid respondebis? Quibus eos oculis intueberis? Quae tibi árgumenta succurrent? Quæ Aristotelis categoriae, quibus, ut in nos velut artifex disputator insilias, videri appetis elimatus? Quae tuorum argumentorum vel acies vitrea, vel plumbei pugiones in illorum conspectu cxscri audebunt? Quae abs te arma uon fugient nudumque destituent? An forte dicturus

(a) Polemo ex luxuriosa adolescentia insignis factus philosojlius, vide Valerium Maximum, libro 6, çap. 9, el Läertium ibi9genem, libro 4 de vita Iliilosophorum.

(b) Vide Augustinum, E| ist. 101 ; vide etiam infra, Mereatoris Comiponitorium adversus pelagianos, in sGcunda p.rua Appendicis.

es, neminem illorum te in isto crimine nominasse ? Et quid facies, cum tibi dixerint, Tolerabilius dente maledico nomina concideres nostra, quam fidei: nostram, cujus merito in.cœlo nomina ipsa scripta sunt nostra ? An forte dices eis, Nec fidem vcstram ullo taii crimine violavi ? Sed qua confidentia id dicere audebis, homo qui dicis Manichaeum esse sensum, confiteri ex Adam trahere nascentes originale peccatum ; quod isti confessi atque professi sunt quod in Christi Ecclesia * suorum rudimentorum tempore didicerunt, quod Christi Ecclesiam suorum honorum tempore docuerunt, qui per Spiritum sanctum tani mulia pcccata omnibus quos baptizare potuerunt, tam multis parvulis sola originalia remiserunt? Iterum te admoneo, iterum rogo, aspice tot ac tales Ecclesiae catholic;e defensores atque doctores* : vide quibus tam gravem tamque nefariam irrogaris injuriam. 15. An ideo contemnendos putas, quia occidentalis Ecclesiæ sunt omnes, nec ullus est in eis commemoratus a nobis Orientis episcopus ? Quid ergo faciemus, cum illi Græci sint, nos Latini ? Puto tibi eam partem orbis suflicere debere, in qua primum Apostoloruiii suorum voluit Dominus gloriosissimo martyrio coronare. Cui Ecclesiæ præsidentem beatum Innocentium si audire voluisses, jam tunc periculosam juventutem tuam Pelagianis laqueis exuisses. Quid enim potuit ille vir sanctus Africanis respondere conciliis, nisi quod antiquitus Apostolica Sedes et Romana cum cæteris tenet perseveranter Ecclesia? Et tamen ejus successorem (Zosimum) crimine prævaricationis accusas, quia doctrinae apostolic;e ct sui decessoris sententiæ noluit refragari. Sed de hoc interim taceo, ne animum tuum, quem sanare potius cupio quam irritare, laudibus tui damnatoris exulcerem. Sancto Innocentio vide quid respondeas, qui nihil aliud de hac re sapit, quam qnod isti in quorum te conventum, si tamen prodest aliquid, introduxi : cum his etiam ipse considet, etsi posterior tempore, prior loco. De miseris parvulis ab originali malo, quod trahitur ex Adam, per Christi gratiam liberandis, unam cum eis tenet christianam veramque sententiam : qui omne præteritum vitium *, primi scilicet hominis, qui libero arbitrio est in profunda demcrsus, Christum dixit sui lavacro purgass0 Baptismatis (Epist. 181, n. 7, inter Augustinianas); qui denique parvulos definivit ( Epist. 182, n. 5, inter Augustinianas), nisi inanducaverint cari:*in Filii hominis, vitam prorsus habere non posse (Joan. vi , 54). Iluic responde, imo ipsi Domino, cujus ille anlistes usus est testimonio, et dic unde imago Dei laim capitali supplicio puniatur, ut vita privetur, si peccatum a nascentibus originale non trahitur. Sed quid dicas, aut quid respondeas; qui etiam si beatum audeas Innocentium, non aulel)is tamen Christum dice- re Manichæum? H 4. Non cst ergo cur provoces ad Orientis antisti

* Codices Mss., quod in sancta Ecclesia : et infra, quod sanctum Ecclesiam.

* • mc omnes Mss. fditi, rectores.

* Am. Er. et plerique Mss., hic et infra, præteriti ritium.

« PredošláPokračovať »