Obrázky na stránke
PDF

Higuiilur1, nienibra faciuni claudicare, vcl acgrc movcri, non earn viriuiein qua jusiu>' est homo : vuU nus autem, quod peecatum vocalur, ¡psaiii vilain vulnera!, qua recle vivebalur. Hoc auleni valde1 lune inajns at(|iie alüns diabolos inflixil, quam sunl isla hoinlnibus nola peccala. L'nde illo magno priini l.o■iiiiiis peccato, natura ibi nostra in deicrius roniiuiilala, non solum СасЧа esl peccalrix, verum eliaui general* peccalores; et lamen ipse languor quo bene vivendi virtus periit, non csl uiique natura, sod Vitium : sicul teile mala in coipore valeludo, non с-Л nlla substantia vel natura, sed »ilium; et licet non semper, lamen plcrnniqiie mala; valeliidiucs pannUt:n iiigenPrantur quodamniodo, et apparent in cor■Kii'iliiis Quorum.

•Î8. Hoc auleni peccalnm, quod ipsum Imminent in paradiso in pejus mulavii, quia multo esl gr.indins quam judicaro nos possiimtis, ab omni nascente iraliilur, nee nisi in rcnascenlc rciniitilur; ila ut eliam de parenlibiis jam renalis, in quibus remissum aique tectum esl, trahalur in rcalum nascenliuni (¡lioriim, nisi et ipsos, quos prima carnalis ualivilas obliga vil, seciinJa spirilualis absulvat. Cujus rci mirabilis, niirabile Crcalor in oliva et oleastro proxluxit cxcmplum, ubi non solum ex oleasiri, verum eliam ex oliva: semine uoiinisi oleaster exoriliir. Uuapropler qii.imvis et in hominibus natura generalis, gratia regencralis, sil isla carnalis concupiscente repugnans legi mentis : tarnen quia iemi-sa est in remissione pecealorum, non jam illis in peccatum reputalur, nec nocet aüquid, nisi ejus uioiibus ad illicila consculiatur. Proles vero eoriim, quia non per spiriiualem, sed per carnalem coticupiscemiain geminalur, velut ex illa oliva quidam nosiri generis oleaster, sic indu rcalum nascendo trahit, ut nisi 1euascendo liberari ab illa peste non possit. Quomodo ergo alïirmai islc nos adscribere sanctitatem nascenlibns, et culpam generantibus; cum potius veritas mnnstret, elsi fueril* sanclitas in generantibus, originalem culpam inesse nascentibus, qua: non aboleatur nisi in renaseenlibus?

CAPUT XXXV.—59. Quae cum ila sinl, de isla carnis concupisccnlia el de libídine imperiosa hnpiidicis, ilomanda pndicis, pudenda tarnen cl pudicis et impudicis, senti.it isle quod libel; quia ei, sicut video, inul;um placet : non earn laudare cunctetur, quam nominare confiindiiur; appellct earn, sicut appellavit, membrorum vigorein, ncc castarum auriiini revcrcatur borrorem; appel let niembrorum polenliani, ncc caveat impudentiam. Dical, si non erubescíl, in paradise si nemo pcccassel, bunc ibi vigorein vclut floreni virere* potuisse; nee opus fuisse ut legere«

1 Nonnulli Mss., infu/tmtur : et paulo post, altius diabolos mjixit. Habetur, infixti, iu libro eliam sexto operis Imporíecii, cap. 7.

« Unus e vaticanis Mss., rectus.

* tlie addilur, vatde, ex mauuscriptis; cujus loco apud Am. et Er., legilur, vainita. \ide lil>rum sextum operis laiperfecli.

* in edilis, gaurit.

* Antiquiorrs Mss., fuerat.

* »iures Mss., tigere. NonnuUi, iircrc.

tur, quod ¡la moverciur, ul hule nemo confunderotur; sed parala conjuge semper cxcrceielur, nunquam reprirnerciur, ne aliquando voluplas1 lanía tanUe felieilali negnrelur. Absit cnim ul illa beatitmlo possel aul ¡n loco illo non habere quoj vellei, anl in suo corpore vel animo sentiré qund nollel : ac per hoc si motus libidiuis volunUlein boiniíium pr:evenircl, voluntas continuo sequerclur; uxor, quae propter hoc nuni|iiam absens esse debebat, sive conceptura', sive jam gravida, illico adnioverelur; el aul proles seminarelur, aut voluplas naturalis et laudabilis explerelur; el perircí semen hominis, ne appeliius lain bnnae conciipiscenllc Traudaretur: lautuin non se converlercnt conjuges in cum usuin, qui esl contra naturam, sed quolies deleclaret, membris ad hoc creatis el genitaübus uicrentur. Verunitameu quid si el ¡lie usus contra naturam forsitan delectare!, quid si el in haue voliiplatem laudabilis ¡Ha libido adhinuirct? tiirum scqiiercniur earn, quoniam suavis esset; an repugnarent, quoniam turpis essel? Si sciiucrcmur, ubi est cogitatio qualiscumque honesta lis? Si repugnarent, ubi esl pax tant;« l'cücilatis? Hic si lorie crubiicríl, et dixeril la ni.mi paceiu felicilatis illius, lanlumque ordiuem in bis rebus e»se potuisse, ut nunquam carnis concupiscenlia volunlalem ¡Iloruni hamiiium pravenircl; sed cum ¡psi vcllent, lune ¡На consurgeret : lune aulcm vcllenl, quando ad semiuandos liüos opus essel; ¡la ul nullus seminis essel irrilus jaclus, nullus fierel concubilus quem non sequerelur concepius et parlus, ad nulum serviente carne, ad ituluni serviente libídine : hoc si «licit, »allem considercl nunc in homiuibus non. esse quod dieii. El si non vull concederé Vitium csso libidincm : dical saltern per ¡llorum hominuiu inobedienliam eliam ipsam vilialam esse carnis concupisccniiain; ul illaqua: obediculer el ordinale nioverelur, nunc inobedienter iuordinalcque moveatur: ila ul ipsis quoque pudicis ad nulum non oblcmperet conjugalis, sed et quando non est neecssaria moveatur, et quando neecssaria est, aliquando cilius, aliquando lardius, non' eorum sequatur nutus, sed suog exscrat inolus. Haue ergo ejus iuohedieniiam inobedientes illi tunc homines receperuiit, et in nos propagine iransfudcrtini. Neq te cnim ad eorum nulum, sed uiique inordinate niovebatur, quando membra prius glorianda, tunc jam pudenda texeriinl.

60. Sed, ul dixi, sential de isla libídine iste quod libel, prxdicel ut übet, laudel quantum übel (sicul cnim mullís locis significa!, mulltim übet), ul ejus si non usibusb saltern laudibus Pelagiaui oblfcctculur, quicumque eorum proposito continenlix carnali conjugio non fruunlur* : lantum parvulis parcat, ut non cos laudel milliliter, defendalque crudeliter; salvos esse non dical, non ad laudalorem Pelagiuni,

1 sie aliquot Mss. AI editi, voluntas. * Editi, uxorqne provter hoc nunquam abseits esse d»t#bet, sed site conceptiva, casiigaulur ad uiauuseriplus. 3 Omncspropc inauuscripli bic omittunl, nan. » In Ui$ , cunte conjuaiim ntm [iinmltr.

[ocr errors][merged small]

Ilis quatuor libris material» subministravit Vinrentius Victor, juvenis in Mauritania Casareensi naïus, cl ex Kogaiislarum factione (quae Donalislarum scissura erat, partem qiinmdam Mauritania? circa urbem Cartciiuam occupans) ad calliolicain Ecelesiam conversos ; quem Victoren) ferebaiii, Viiicenlii illius, qui post Rogalum faclioni eideiii'prefneral, maguam existima lioncni liactenus animo tenere, ut earn ob causam ipsius потел, suum volucrit esse cognomen (л). Hic igilur Victor com in quamdam Angusiiiii scriplionem incidissct, qua ¡lie sc quidem ignorare lalebaliir, an oinnes anima: ex una Adami anima propagentur, an singulis quibusque honiinibus singula a Deo, sicul ipsi Adamo, sine propagation« denlur; sed lamen scire dicebal, ani111:1111 natura spiriiiim esse, nun corpus : ulrunique displiciilt ex aequo Viclori, el quod Augustinus vir tanlus do anima; origine quid tenendum sit non sine cunctaiione doceret, pni-sertiiu propaga lionem animaruni verisiiralein esse ducens, el quod anima? naluram asscveranler pioiiunliarel incorpoream. Ergo adversus Anguslinuin bac de re conscriptos iluos libros Petro Hispano presbylero nuncupavil, placila bxreticorum Petagianuruin nonnulla, el alia ¡is pe} ni cnnlinentes.

Rcnalus monaclius, qui Caesarea! lune eral, idem ¡Ile, ul videlur, qui Augiisliiio in eadem urbe aiilumno anni ¿18 exisienti, Optati episcopi de anima; origine consulenlis episUilam exhibucrat (*) : hic ilaqtic ex or<line quidem laicorum, sed íide admodum orlliodoxa , doscripios diligenter eosdein libros Viclorls Caesarea llippuiiein Iransinisil xstiva lempeslale : quos tarnen exeunle lanluin aulumno accepil Augnsliiius, anuo ul pillant 419. Mux ul il los legit saiiclus Docior, priuitun ex qnatuor snbsequentibus libris sine ulla dilalione çonscripsil ad Bcnaliiiu nionachiim : secundum deiiule, epístola: forma, ad l'etrum pri'sbyterum : duos vero postremos ad ipsum Yictorcm, sed aliipianto post lempore, ul ex illis inlelligilur verbis libri i, n. 7, Si aulern Dominus volucrit, ut ad ilium ipsum jutenem teribum, sicul detidero. lu Relraciatiouihus lia'c Auguslini lucubralio proxime sub opusculis anni 410 recensetur, quinto videlicet loco posl Cesta cum Emérito, quae apud Cxsareaii) anno 418, iliense seplenibii confucla sunt : perlincl ¡taque ad linem anni 419, scu ad initium 4-20, scripta posl Pulagianos concilioruin calbolicorum et Sed is Apostólica; auctoritale jam quidem damnatos, sed nuperrime (c) : qnod anno Christi 418 felieiier cornígera!.

In primo libro ad Renalum scripto, dciiion.-liat siiam du anima; natura scnlentiam , el de ejusdem origine cunctationcm injuria reprehendí a Victore. Juvenilem coercet hominis arroganiiam , quem in errores graves ас inauditos, dum quacsiionem solvendam suas vires cxcedenlem suscipere andel, prnlapsnin ostendil; alque ipsum, ul statuai animas non ex propagine Gen, sed novas singulis nasceniibus a Deo ¡nsul'flari, Scripluraruin testimonia conferre ambigua, nec ad earn rem satis idónea.

In secundo, IVtruní admouel, 11c committal, ul libros de anima; origine a Victore ad ipsum scriptos laudando approbasse, aul quo: temeré juvenis ¡lie proountiavit fidei Christianas contraria, pro dogmalibus calholicis habere existimelur. Errores Yictoris varios, eosque gravissimos notât, el verbis coufutal paucis. Petro démuni ipsi snadet, ul Yictorcm ad eos corrigendos adducat.

In tertio, ad ipsum Viclorom scripio, mouslrai quamam in suis Victor libris emendare deheat, si veut habcii calholicus : eaqiie ipsius placila et paradoxa, ¡n superioribus ad Испании el ad Petruni libris jam confuíala, hoc tertio libro persiringil breviier, el ad undcciin errorum capita revocat.

In quarto ad eunidem Viclorem libro, primuin cunctatiouem suam deanimarum origine ¡inmérito culpari, seque ab ipso, quia nihil bine definiré uusus sit, injuria pecoribus comparan demonslrat. Deinde vero quod inconriauter asseveravit, animain spirituui esse, 110:1 corpus, hoc temeré etiam improban a Victore, ut animant corporcam natura sua, et spirilum ab ¡psi anima in domine distinction esse, iiiani conato propugna.

In librot quatuor de Anima et ejus Origine, ride lib. 2, cap. 56, Rctractationum, torn. 1, çol. 653, a verbis, Eodem tempore, usque ad verba, Sd'ibondum putavi. M.

(a) vide infra, lib. 3, n. 3.

(/>) vide Augustini epislolara 100, 0, 1.

fa чЬ: Intra, lio. i, и. 17, ci lib. 1, п. 34.

HIPPONENSIS EPISCOPI

DE ANIMA ET EJUS ORIGINE

LIBIU QUATUORS

LIBER PRIMUS.

AD MENAI UM MONACIIUM.

Acceptls a Renato duobiis Hbris viucentii Victoria, qui Augustini scntcnliam de anlmx natura, et ejusdem de i| sius origine cuuctalioneiu improbabat, ostendit Augustinus, juveuein arroganter de se ipso senlieutem, ul de re tarn andila deciderel, in errores inlolcrand<;s incurrisse. Tum delude Scripturaruni testimonia, quibus probare se Victor exüujmabat, aniinas a üeo, nou ex propamine Deri, sed novas singulis uascuulibus ¡usuUlari, deuioustrat ambigua esse, atque ad kaue ipsius opiuioueiu coufirmaudatu minime idónea.

CAPUT PKIMUM. — i. Sincciilaiem tuam erga nos, Renate fralcr charissime, et fraternam benevolentiain, ac niuiux dilcciionis affectum probntum quidem et antea Icnebanius : verum nunc probatiorem nobis aniica diligentia deinonslrasii, quod mihi duos libros, ejus quidem bomiiiisqiieni penilus ignorabam, nee cm Ich ¡deo contenineudi, Vinccntü Victoris ( sie enim pricnolaliim ibi потен ejus inveni ), proximo piMlerila »slate inisisli; quamvis mihi, со quod abseits fuisseni, in aulumni lino si■ ■ l reddili. Quoinodo enim tu charissimus meus posses vel deberes in nieam non perferre noliliam, cum in manus luas venissent cujuslibet hominis qualescumquc Hilera?, licet ad alium seiibcnlis, ubi tarnen nomen commémorareim- et legerelur meum, ¡la ul conlradiccrelur verbis nieis, quae in quibusdam opusculis edidisseni? Hoc ilaque fecisli, quod sinccrissimuseldileclissiiiius amicus meus faceré debuisli.

CAPUT II. — 2. Sed bine angor paiiluluin, quod adliuc lux Sanclitati minus unuin vcllem cognitus sinn : quandoquidem putasti me nie accepiurum, quasi tu milii injuriam feceris, noluin faciendo quod alius fecit. Quantum nulem lioc absil ab animo meo, vide, ut ne ab ¡lio quidem me passum injuriam conquerar. Cum enim aliter qua:dam quam ego saperet, nuinquidnam debuit relicere? Uude milii gralum esse debet, (|tiod ¡ta non laciii*, ul id cliam legere possimus. Dcbcrel quidem ' tantum scribere polius ad me, quam ad alierum de me : sed quod mibi esset ¡gnolus, non est ausus se milii ingerere in meorum refutalione diclorum. Nee cousulendum nie pulavit, ubi sibi videlur minime dubitanduin, sed plane cognitam et certam lenere senlcnliam. Oblempcravit aulem amico sup, a quo sc, ut scriberet, dicil esse compuUum. Et si quid inier dispulandum, quod in meant coutumeliain re

dundaret, expressit; non eum conviciantis volúntale crediderim, sed diversa seniieiitis necessitate fecisse. Ubi enim mihi animus erga me hominis ¡gnolus est et incei lus, melius arbitrer meliora sentiré, quam inexploraia culpare. Fortassis enim amore mei fecit, sciens ad me pervenire posse quod scripsil; dum in eis rebus errare me non vult, in quibus se potius errare non ptiiai. El ¡deo debeo etiam ejus habere gratam bencvolentiam, cujus me necesse est improbare senienliam : ac per hoc in eis quae non recle sapil, adhuc leniier corrigendus mihi videlur, non aspere dclestandus; prxserlim quia, sicut audio, nuper calltoücus farms est, quod ei gratulandum est. Caruit enim Donatistarum vel potius Rogalistaruin divisinne et errore, quo antea lenebatur : si lamen caiholicaiu veriiatem sicut oportet intelligat, ut vere de illius conversione gaudeamus.

CAPUT III. — 3. Mabel enim eloquium, quo pos sil explicare quœ sentit. Untie cum illo agendum est, eique opiandum ut recia seniiat, ne facial esse dclectabüia qu.f sunt iuiiiilia, et qua: diserta dixerit, vera dixisse vidcaiur. Quamvis cl in ipso cloquio babeal inulta emendanda, et a nimia exundanlia reprimenda. Quod in illo tibi quoque, ul viro gravi, sicut lua indicant scripta, displieuit. Sed hoc vel facile corrigilur, vel sine detrimento litlei a levibus mentibus amalur, loleralur a gravibus. Ilabemus enim jam quosdam spumeos in sermone, sed in Ode sanos. Non ilaque desperandum est, etiam hoc in islo (quamvis sit lolerabile, si permanseril), posse tarnen expurgari et lemperari, aiqtic ad integrum et solidum vel perduci, vel revocari modum : prxsertim quia juvenis esse perhibetur, ut quod minus habet perilia, suppléât diligentia ; el quod eruditas loquacitatis crucial, seiatis maluritas decoquat. lllud est molcslum et pcriculosuin 177 DE ANIMA ET EJUS ORIGINE,

ADHONITIO PP. BENKDICTINORl'M.

Ad emendando* libros quatuor de Anima et ejus Origine, prater vaticanum codicem unum, usi sumus undeeim cali cants iiiaiiiiscrii lis quos nobis varia; suppedilarunt abbati«, scilicet Remensis S. itemigü duos, rarisieusis S. Geruuini л Pratis unum, alium abhatia cennmanensis de Cultura, alium sagiensis S. Martini, alios landem Pralelleusis, Micbacliua . Casalensis, corbeiensis, Cygiranuensis, Cistercieusis : cousuluimus etiam variantes leclioncs Belgicorum quinqué maiiusuriplorum a¡,ud Lovauienses; et conlulimus ediliones Am. Er. et Lov.

Cotnparavimus prœterca cas omnes eililiones initio Retr. et Confess., t. 1, memóralas. M.

1 rleriqiie Mss., deberes quidem.
(и) Script! sub li.iuin mini Christi 119.

vd pernicbsum, si cum laudator eloqucnlia, persua(ItMiur insipientia, el ¡n pretioso póculo bibutur pestífera |x>lip.

CAPUT IV. — i. Ut enim jam ¡ncipiam demonstrare, qua; pracipucsíul in ejus dispiilaiionc vitanda: Animant dicita Deo qiiidem lactam, ncc Dei esse partem she naturam; quod omnino verum est : scd cum earn non vnli ex niltilo factam faieri, el aliam millain creaturam unde sil facta commémorât, aique i'.a illi dal auctorem Deum, ut ncque ex ttullis exsiantibus, id est, ex nihilo, noque ex aliqtia re, quae non est quod Deus est, sed de se ipso cam fe( issc credatnr ; nescil eo se revolví, quod déclinasse se puiat, ut scilicet nihil aliud anima quam Dei natura sit ; ас sic consequcnler et de Dei natura fiai aliqitid ab eodem Deo, cui faciendo malcria de qua fácil, sit ipse qui fácil : ас per hoc el Dei sit natura mutabilis, et mulata in deteritts ejusdem ipsius Dei ab co/lein ipso Deo natura damnetur. Qnod pro lua lideli inlclligcniia, quam non sil opinandum, et quam sil a corde calliolico secludendum, Iongcque fugieiidum, vides. lia quippe anima vel de (lain facia, vul Dei (latus faclus est ipsa, ut non de ipso sít, sed ab ipso de uibilo créala sit. Ñeque enim siciil homo quaudo sufllat, non potest de nibilo (latum faceré, sed quem de isto acre ducit, lamo reddit; ila Dco putandtim est auras aliqttas circmiifusas jam fuisse, quariun exiguam qiiamdam parliculam spirando trahereí, el respirando refunderet, quando in hominis fadem sufllavít, eique illo modo ariimam fecit. Quod el si ila esset, ner sic de ipso, sed de subjacent! re aliqua flabili pnssei esse quod (lavil. Sed absit ni negemos omnipotentem de nibilo flatum vita; faceré potuisse, quo lierei homo in animant rivam : aique in eas contrudamur angustias, ui vel jam fuisse aliquid, quod ipse non esset, unde datum facerel, opinemiir; vel quod mutabile factum videmus, de se ipso fecissc crcdainns. Quod enim de ipso est, neccsse est ut ejusdem natiir.t- sit cujus ipse est, ac per hoc ctiam imniuiabile sit. Aniiiij vero, quod omncs falentur, mutabilis est. Non ergo de ipso, quia non est iniinulabilis sieul ipse. Si auiem de nulla re alia facta est, dc niltilo facta est procul dubio, sed ab ipso.

CAPUT V. — 5. Quod vero cam non spirilum, sed corpus esse conlendit; quid aliud vult eflicere, quam nos non ex anima cl corpore, sed ex dtiobtts vel eliatn tribus constare corporibus? Cum enim spiritu, anima, et corpore constare nus (licit, el omnia hace tria corpora esse assent; prefecto ex tribus corporibus nos puiat esse compactos. In qua opinionc quanta com scqualur absurditas, illi potins quam tibi demonstrandum puto. Verum isle lolerabilis error est hominis, qui nondum cognovit esse aliquid, quod cum corpus non sil, corporis tarnen quanidani siutililudincm gercre possit.

CAPUT VI.—6. lllud plane quis feral, quod in secundo libro, cum qua-siioiipiii difficillimain solvere <:ouarelur de originali peccalo, qualcnus ad corpus tnimanique pciliccal, si anima non de parent¡bus

S. AUCUSTINI LIBF.K PRIMUS. 47*

irahitur, scd a Deo nova insufflator; banc ergo tau» molestam et tarn profundan! intens enodare qux-stioneni : i Mérito, i inquil, • per carnem, priscatn repa«ral btibiiudiitem, quam visa fiierat paulisper amisi-se « per carnem, ut per earn ¡ueipial renasei, per quam i ineruerai inquinan. > Cernís nempe boniment au sum suscipere quod vires ejus excedit, in lam im mane prajcipiliuin deeidisse, til dicerei inquiunri animant mentisse per carnem; cum diecre uulln modo possil, unde hoc medium traxerit ante carnem Si enim a came incipit medium habere peccali, dicat si potest, unde ante peccaium suuiii came merueril inquinan. Nam hoc medium quo in carnem peccairiccm missa est, ut inquiuareitir ex ¡Ha, prufeclo aut ex semelipsa Italmit, aut, quod vero mullo amplios abhorre!, ex Deo. Ex carne quippe medium non polnii habere ante carnem, quo mérito inqoínanda niil(erciur in carnem. Si ergo a semelipsa hoc medium habuit; quomodo habuil, quae ante carnem nihil inali fecit? äiautem hoc medium ex Deo dicilur habuisse; quis hoc audiat? quis feral? quis dici impune permutai? Non enim hoc loco quxrilur, quid moment, ni jtidicarclur dautnanda post carnem : sed quid mentent ante carnem ¡la damnari, ni inquinattda milicrcliir in carnem. Explicel hoc si polest, qui est ausus dicere, inquinad animant mentisse per carnem.

CAPUT VII.— 7. Item alio loco, cum eaindem, qua se ipse implicueral, velut explicandam proponerei qiiacslionem, tanquani ex persona adversariorum ait: iCtir, inquitml, Dens animam lam injusta anhnadf versionc mulctavit, ut in corpus cam pecc.di rele» gare ' volucril, cum consortio carnis peccatrix esse < incipit, qua? peccatrix esse non potúil? i In hujus quacstionis lanquam scopuloso gurgitc, debuit ulique cavereuaufragium, nee eo sc comniittcre, unde se non cruerel Iranseundo, sed forte redcundo, id est, po> nitendo. Nam de prascientia Dei se nilítur liberare, sed (rustra. Praescienlia quippe Dei eos quos sanainrus est, peccatores prxnoscil, non facit. Nam si cas animas liberal a peccalo, quas innocentes el inundas implicuit ip-e peccalo, vtilmis sanat ipiod ¡ululit nobis, non quod iuvenil in nobis. Avertat anient Deus, et omnino alisii, iildicamns, quando lavacro regenerationis Deus tnitudat animas parvuloruin, tunc euin mala sua corrigere, quae illis ipse fecit, cum eas nulluni hállenles pcccalum peccatrici carni, cujus originali peccalo coniamiuarcntur, admiseuil. Quas lamen isle aecusans dicit inquinan nteruisse per carnem, nee polest diecre unde lanlum malí mcruerinl anle carnem.

CAPUT VIII — 8. Hanc ergo qtuesüoncin frustra se piitans de prascientia Dei posse dissolvere, adlnic se involvit, el dicit : i Anima si peccatrix esse meruit, quae peccatrix esse non potiiit, lamen ñeque in peccalo remansil, quia in Christo prefigúrala in peccalo esse non debuit, sicut esse non potuil. i Quid csl quod dicit, i peccatrix esse non p iiuit, » vel i in pec

1 InMss, religare, sie infra, п. 13, re ligan, pro, reit Qui i.

calo esse non póiuit, i nisi, credo, si nun venire! in camera? Noque en im poluil original! pcccato esse peccatrix, aut quoquo modo in original) peccato esse, nisi per camera, si de parente non trahilur. Videmus ergo earn per graliam liberari a peccaio : sed non v idem us unde inerucrit haerere pcccato. Quid est ergo quod dielt : i Si peccatrix es-e meruit, non lamen in pcccato remansit? > Si eiiiin abilloquxram, cur non in pcccato remansen!, rectissime respondeat quod eara Christi gratia libcraverit. Sicut ergo dieit unde anima parvuli fuerit liberata peccatrix, sic eliaui il i cat mide merueril esse peccatrix.

9. Sed quid dicit, ctii hoc quod pr.-clocutus est, contigil? Namque ut islam quxstionem silii proponeret, ail: < Alia subslruuulur opprobria qucrulis murium alionibus oblatranlitira, el excussi quasi quodain turbine, ¡dciuidein inter iminauia saxa collidimur. i Hoc si ego de illo dicerem, fursitan succenseret. Verba sunt ejus : quibus prannissis proposuit qujuslioneni, in qua ipsa saxa quibus collisus iiauCragavit, ostenderei. Ad hoc cnira perdnctus et, et tain borrendis cautibus illalus ', impulsus, inlixus, ill erucre se nisi emendando quod dixit, oinnino non possit; non valons oslenderc quo mérito anima sil Tacla peccatrix, quam dicere non timuit ante шипе S'.ium pcccalum meruissc lieri peccairicem. Quis lain iiiiinane supplicium meretur sine peccato, ut in aliena iiiiquilate conceptúe, aniequam exeat de visecribus mairie, jam non sil sine peccato ? De hac aulem ровна parvulorum animas, qui regcncrantur in Christo, nullis eoruin pra'cedcnlibus uteritis gratuita liberal gratia : almquiii gratia jam non est gratia (Rom. xt, 6). Proinde isle homo vadle intelligens, cui displicel in tanta profundilate, elsi non docta, lamen caula nostra cunctaiio, dicat si potest, in banc розпаш quo perveoerit anima mérito, de qua pœna liberal gratia sine mérito. Dicat, ut quod dixit, aliqua, si valuerit, ratione defendat. Non enim hoc exigèrent, nisi ipse dixisscl quod anima moment esse peccatrix. Dicat inerilum ejus, ulruin bonuin fuerit, aune malum. Si bunuin, quo mérito bono veuil in malum? Si malum, mide aliquud malum inerilum ante oinne peccaium? Iiein dico : Si bonum , nun ergo earn gralis, sed secundum dobiium liberal gratia , cujus prxcessil merilum bonuin; ac sic gratia jam non crit gratia. Si aiitem malum, quaro quod sit : an quod venil in caritem, quo nun venisscl, nisi apud quem non est in¡quilas, ipseraisissel?Nuuquara igilur nisi se in pejora précipitons, haue suain senlcniiam molietur astruere, qua dixit quod anima meruit esse peccatrix. El de Ins qiiidem parvulis, quorum inBaptismodiluitiiroriginale pcccalum, iuvenil qiialiiercumque quod dicerel, quoniam pra-scientia Dei prxdestmalis in vitam retentara nihil obesse pnluisset, paulisper alieno iuiixrere peccato. Quod tolerabiliter dicerelur, si nun isle verbis suis implicareliir, dicens quod merueril anima esse peccatrix; unde se omnino non liberal, nisi hoc cum diiisse pœiiiteat.

U. etLov., ¡Hints. Am. et rss., Hiatus.

CAPUT IX.—10. De Ulis aulem parvulis qui mono prxveiiiunlur priusquam baplizeutur in Christo, emu responderé voliiisset, ausus est eis promiitere, non solum paradisum, verum etiaui reguuin coelorum: non iuveniens qua cxiret, ne Deuin animas innocentes dicei с cogerelur alterna mûrie damnare, quas nul« lo mérito precedente peccati, carni inserit peccatrici. Sed ulcumque soutiens quid mali ' dixcrit, sine uüa Christi gralia animas redimí parvulorum in xicrnaui vitam regnumque coelorum, el in eis posse solví originale peccaium sine Baptismo Christi, in quo fit remissio peccalorum : videos ergo, in quam se profundiialcm naufragosi gurgitis jeeeril, i Sane, > iiiquit, i pro eis oblationes assiduas, et offerenda jugitcr sanctorum censoo sacrificia sacerdolum. > Ecce aliud unde inini)ii.iin exiturus est, nisi eiim dixisse poeniteat. Quis enim offerat corpus Christi, nisi pro eis qui membra stmt Christi ? Ex quo aulem ab ¡Ho dictum est, iVîsi quis renalus fuerit ex aqua et Spiritu \ non potest inirare in regnum l)ei(loan. in, S) ; et alio loco, Qui perdideril animant suant propter me, invenid earn (Maith. x, 39) : nemo fit ui em brum Cliristi, nisi aut Baptismale in Chrislo ,aut morte pro Christo.

II. Unde el latro ille, non ante cruccm Domini sectalor*, sed in cruce confessor, de quo iionnuiiquam pra?judicium captatur, sive teiiialur, contra Bapiismalis sacramentum, a Cypriano sancto inter martyres eomputatur {Cyprianus, Epist. ad Jubaianum), щ sun sanguine bapiizantur, quod plerisque non baptizatis fervente persecuiione provenit (o). Tamo namque pondere appensum est, lantumque valuil apud euin qui hace novit appendere, quod confessus est Dominum crucifixum, quanium si fuisset pro Domino crucifixus. Tunc enim fides ejus de liguo floruit, quando discipulorum marcuil ; nisi* cujus mortis lerrore inarcuerat, ejus resurrectione reviresceret. lili enim desporaverunt de moriente, ille speravit in commoriente : cefugerunt illi auciorcra viue; rogavit ille consoriem pœnae : doiuerunlilli tanquam hominis mortem, credidii ¡lleregnalurum esse post mortem : dcserucruiit illisponsorein salutis, honoravil ille socium crucis. Inventa est in eo mensura marlyris, qui tunc in Christum credidii, quando defecerunt qui hiiuri erant martyres. El hoc qiiidem oculis Domini darum fuit, qui non baptízalo, tanquam martyrii sanguine abluto, tanlam feliciialem elatim contulil(Luc. xxui, 43). Sed eliain nostrum quis non considered, quanta fide, quanta spe, quanta chántale mortem pro Chrislo vívenle suscipere poiuil, qui vitam in moriente qiiaesivit. Hue aeccdii, quia non incredibiliter dicilur, lalronem qui tunc credidii, juxla Dominum crucifixum, aqua illa quiede vulnere lateris ejus emicnit, tanquam saeratissimo baptisrao fuisse perfusum. Ut omiilam quod eum, aniequam damnaretur, haptizatum non fuisse, quoniam nemo nostrum

1 Plures Mss., quod mule.

1 Kdill, ex aqua et Spirita sancto. Abest, sancto, a irirm scnptis.

* vaticanus Ms., sccutor.

'lilein vaticamis vs., к.

(«) vide lüi. i de Ha,.i. conira nouai., п. 29, el ia Lev« 4-81, lib. 2 Retract., ec t?et35.

« PredošláPokračovať »