Obrázky na stránke
PDF
ePub

litigamus, ne ipsius reginæ,ubi unam fidem etiam de

26. Verumtamen in hujus sabbati jejunio sive ipsa requie retinemus,interiora membra vexemus. prandio, nihil mihi videtur tutius pacatiusque serEtsi enim quia vetera transierunt, cum eis transiit vari,quam ut qui manducat, non manducantem non etiam carnalis vacatio sabbati ; non tamen quia spernat,et qui non manducat,manducantem non jusabbato et dominico sine superstitiosa vacatione dicet;quia neque simanducaverimus abundabimus, prandemus, ideo duobus dominis servimus, quia neque si non manducaverimus egebimus (Rom. xiv, et sabbati el dominici unus est dominus.

3) : custodita scilicet eorum inter quos vivimus, et 24. Iste autem qui vetera transisse sic dicit, ut in cum quibus Deo vivimus', in his rebus inoffensa soChristo cederet ara aliari, gladius jejunio, precibus sietate.Sicut enim quod ait Apostolus verum est,maignis,pani pecus poculo sanguis, nescit altaris nomen lum esse hominiqui per offensionem manducat(Ibid., magis Legis et Prophetarum Litteris frequentatum, 20, et l Cor.vm, 8); ita malum est homini qui per ofet altare Deo prius in tabernaculo, quod per Moysen fensionem jejunat. Non itaque simus eis similes, qui factum est,collocatum (Exod. XL,24); aram quoque videntes Joannem non manducantem nec bibentem, in apostolicis Litteris inveniri,ubi Martyres clamant dixerunt: Dæmonium habet. Sed nec rursus eis, qui sub ara Dei (Apoc. vi, 9, 10). Dicit cessisse jejunio videntes Christum manducantem et bibentem,dixe. gladium,non recordans illum quo milites evangelici runt: Ecce homo vorax et vinosus,amicus publicanoarmantur ex utroque Testamento, gladium bis acu rum et peccatorum (Matth. x1,19). Rem quippe valde tum (Eph. vi, 17,et Hebr. iv, 12). Dicit cessisse preci- necessariam his dictis Dominus ipse subjecit, atque bus ignem, quasi non et tunc preces deferebantur ait: El justificata est sapientia in filiis suis (Ibid.). in templum,et nunca Christo ignis est missus in mun Qui sint autem isti,si requiris,lege quod scriptum est: dum (Luc.x11,49). Dicit cessisse pani pecus,tanquam Filü sapientiæ Ecclesia justorum (Eccli. in, 1.): ii nesciens et tunc in Domini mensa panes proposi- sunt qui quando manducant, non manducantes non tionis poni solere (Exod.xxv,30),et nunc se de agni spernunt; quando non manducant, manducantes immaculati corpore partem sumere. Dicit cessisse non judicant; sed eos plane qui per offensionem non poculo sanguinem,non cogitans etiam nunc se acci. manducant sive manducant, vel spernunt vel judipere in poculo sanguinem (Luc. xx1,7-20). Quanto cant. ergo melius et congruentius vetera transisse,et nova CAPUT XII.— 27.Et de die quidem sabbati facilior in Christo facta esse sic diceret,ut cederet altare al causa est, quia et Romana jejunat Ecclesia, et aliæ tari,gladius gladio, ignis igni, panis pani,pecus peco nonnullæ,etiamsi paucæ,sive illi proximæ sive lonri,sanguis sanguini. Videmus quippe in his omnibus ginquæ : die autem dominico jejunare scandalum carnalem vetustatem spirituali cedere novitati. Sic est magnum,maxime posteaquam innotuit detesta. ergo intelligendum est, sive in isto die volubili sep bilis multumque fidei catholicæ Scripturisque divitimo prandeatur, sive a quibusdam etiam jejune- nis apertissime contraria hæresis Manichæorum,qui tur, tamen sabbato spirituali sabbatum carnale suis auditoribus adjejunandum istum tanquam concessisse ; quando in isto sempiterna et vera requies stituerunt legitimum diem; per quod factum est, ut concupiscitur, in illo vacatio temporalis jam supers jejunium dici dominici horribilius haberetur. Nisi titiosa contemnitur.

forte aliquis idoneus sit nulla refectione interposita CAP. XI. - 25.Cætera quæ sequuntur, quibus suam ultra hebdomadem perpetuare jejunium, utjejunio disputationemiste concludit,sicut alia quædam quæ quadraginta dierum, quantum potuerit, appropininde commemoranda non arbitratus sum, multo ma quet, sicut aliquos fecisse cognovimus.Nam et ad ipgis ad causam non pertinent,in qua de jejunio sab. sum quadragenarium numerum pervenisse quembati vel prandio disputatur.Sed ea tibi ipsi,maxime dam,a fratribus fide dignissimis nobis asseveratum si ex iis quæ a me dicta sunt aliquid adjuvaris, ad. est. Quemadmodum enim veterum patrum tempovertenda et judicanda dimitto. Si autem quoniam ribus, Moyses et Elias nihil contra prandia sabbahuic quantum potui sufficienter respondisse me pu torum fecerunt,cum diebus quadraginta jejuna veto,de hac re senlentiam meam quæris,ego in evan runt; ita qui potuerit septem dies jejunando tran: gelicis et apostolicis Litteris, totoque instrumento sire,non sibi ad jejunandum elegit dominicum diem, quod appellatur Testamentum Novum,animo id re. sed in iis eum invenit, quos jejunaturum se vovit volvens, video præceptum esse jejunium.Quibus au. plurimos dies. Jejunium tamen etiam continuatum tem diebus non oporteatjejunare,et quibus oporteat, si in hebdomade solvendum est, nullo congruen. præcepto Domini vel apostolorum non invenio defi tius quam dominico die solvitur. Si autem post nitum.Ac per hoc sentio,non quidem ad obtinendam, hebdomadem corpus reficitur, non utique ad jejuquam fides obtinet atque justitial in qua est pulchri pandum dies dominicus eligitur ; sed io numero, tudo filiæ regis intrinsecus, sed tamen ad significan quem voveri placuit, invenitur. dam requiem semptiernam ubi est verum sabbatum, 28. Nec illud moveat quod Priscillianistæ, Manirelaxationem quam constrictionem jejunii aptius chæorum simillimi,ad jejunandum die dominico soconvenire.

lent testimonium de Apostolorum Actibus adhibere,

[merged small][merged small][ocr errors][merged small]

cum esset apostolus Paulus in Troade.Sic enim scri minici non aliqua necessitate occurrente peragere, ptum est : In una autem sabbati congregnlis nobis sed quasi sacra solemnitate statuta dogmatizare cæfrangere panem, Paulus disputabat illis, exiturus perunt et innotuerunt populis christianis ; profecto alia die, produxitque sermonem usque ad medium Dec tali necessitate, qualem Apostolus habuit, exisnoctis(Act.xx,7).Deindecum descendisset de cæna timo faciendum esse quod fecit, ne majus malum culo, ubicongregati erant,ad resuscitandum adoles incurratur in scandalo, quam bonum percipiatur ex centem, qui gravatus somnodefenestra cecideratet verbo. Quidquid tamen causæ vel necessitatis exstimortuus ferebatur, de ipso Apostolo Scriptura sic lo terit, cur homo christianus die dominico jejunare quitur:Ascendens autem,inquit,cum fregisset panem cogatur, sicut etiam illud in Actibus Apostolorum atque gustasset, satisque esset allocutus usque ad di invenimus, in naufragii periculo, ubi et ipse Apostoluculum, sic profectus est (Ibid., 11). Absit ut hoc sic lus navigabat, quatuordecim diebus, ac per hoc accipiatur, tanquam solerent Apostoli dominico die duobus dominicis jejunatum (Act. xxv1, 33); nullo solemniterjejunare. Una enim sabbati tunc appella modo dubitare debemus, dominicum diem,quando batur dies, qui nunc dominicus appellatur, quod in non plures dies sine ulla refectione continuandi voEvangeliis apertius invenitur. Nam dies resurrectio ventur, inter jejuniorum dies non esse ponendum. nis Domini,prima sabbati a Matthæo,a cæteris autem CAPUT XIII. – 30. Cur autem quarta et sexta tribus una sabbati dicitur (Matth.xxviii,1;Marc.xvi, maxime jejunet Ecclesia, illa ratio reddi videtur, 2;Luc.xxiv,1; et Joan. XX, 1);quem constat eum esse, quod considerato Evangelio, ipsa quarta sabbati, qui dominicus postea appellatus est. Aut ergo post quam vulgo quartam feriam vocant,consilium repeperactum diem sabbati, noctis initio fuerant congre riuntur ad occidendum Dominum fecisse Judæi. gati, quæ utique nox jam ad diem dominicum, hoc Intermisso autem uno die, cujus vespera Dominus est ad unam sabbati pertinebat; etita eadem nocte Pascha cum discipulis manducavit, qui finis fuit fracturus panem, sicut frangitur in sacramento cor. ejus dici quem vocamus quintam sabbati, deinde poris Christi, produxit sermonem usque ad medium traditus estea nocte quæ jam ad sextam sabbati,qui noctis, ut post sacramenta celebrata, rursus usque dies passionis ejus manifestus est, pertinebat. Hic ad diluculum alloquens congregatos, quoniam mul dies primus azymorum fuit a vespera incipiens. Sed tum festinabat, ut lucescente proficisceretur domi Matthæus evangelista quintam sabbati dicit fuisse nico die: aut certe si in una sabbati non pernoclem, primam diem azymorum ; quia ejus vespera sesed per diem hora dominici fuerant congregati; eo quente, futura erat cæna paschalis, qua cena inciipso quo dictum est, Paulus dispulabat illis, exi piebat azymum et ovis immolatio manducari. Ex turus alia die, expressa est causa producendi ser quo colligitur quartam sabbati fuisse, quando ait modis, quia fuerat exiturus, et eos sufficienter in Dominus: Scitis quia post biduum Pascha fet, et struere cupiebat. Non ergo solemniter die dominico Filius hominis tradetur ut crucifigatur (Matth. XXVI, jejunabant,sed necessarius sermo, qui studii ferven 2) : ac per hoc dies ipse jejunio deputatus est, quia, tissimi audiebaturardore, reficiendi corporis causa sicut Evangelista sequitur et dicit, Tunc congreinterrumpendus esse non visus est profecturo Apos. gati sunt principes sacerdotum et seniores populi tolo, qui eos, propter alios suos usquequaque dis. in atrium principis sacerdotum, qui dicebatur Caicursus, vel alias aunquam, vel rarissime visitabat; phas, et consilium fecerunt ut Jesum dolo tenerent præsertim quia tunc ex illis terris sicut consequentia et occiderent (Ibid. 3,4). Intermisso autem uno die, docent, ita discessurus erat, ut jam non esset eos de quo dicit Evangelium, Prima autem azymorum in carne visurus. Ac per hoc magis ostenditur domi accesserunt discipuli ad Jesum dicentes : Ubi vis nicis diebus solita illis non fuisse jejunia, quia ne paremus tibi comedere pascha(Ibid., 17) ? hoc ergo hoc crederetur, curavit scriptor libri causam produ die intermisso, passus est Dominus, quod nullus cendi sermonisexponere; ut sciremus si aliquane- ambigit, sexta sabbati; quapropter et ipsa sexta cessitas oriatur, urgentiori actioni non esse pran recte jejunio deputatur: jejunia quippe humilitatem dium præferendum : quamvis ab istis avidissime significant. Unde dictum est : Et humiliabam in audientibus, et ipsum fontem cogitantibus profectu- jejunio animam meam (Psal. XXXIV, 13). rum, atque ideo magna siti non aquæ, sed verbi sine 31. Sequitur sabbatum, quo die caro Christi in satietate quidquid influebat haurientibus, non tan monumento requievit, sicut in primis operibus tum carnale prandium, verum etiam cæna contempta mundi requievit Deus die illo ab omnibus operibus est.

suis. Hinc exorta est ista in reginæ illius veste varie29. Sed tunc quamvis dominico die solita illis je- las, ut alii, sicut maxime populi Orientis, propter junia non fuissent,non erat tamen Ecclesiæ tain insi requiem significandam mallent relaxarejejunium, gois offensio, si aliqua tali necessitate, qualem apo alii propter humilitatem mortis Domini jejunare, stolus Paulus habuit, die toto dominico usque ad me sicut Romana etnonnullæ Occidentis Ecclesiæ.Quod dium noctis, vel etiam usque ad diluculum reficere quidem uno die,quo Pascha celebratur propter renocorpora non curarent.Nunc vero posteaquam hære vandam rei gestæ memoriam, qua discipuli humatici, maxime impiissimi Manichæijejunia diei do nitus mortem Domini doluerunt, sic ab omnibus ! Am. Bad. Er. et Mss. sex, prætermissa voce Mani

jejunatur, ut etiam illi sabbati jejunium devotischæi, babent, maxime impiissimi jejunia.

sime celebrent, quicæteris per totum annum sabba

tis prandent; utrumque videlicet significantes, et charitate amplectendo patri SIMPLICIANO (6), Auin uno anniversario die luctum discipulorum, et GUSTINUS, in Domino salutem. cæteris sabbatis quietis bonum. Duo quippe sunt, 1. Plenas bonorum gaudiorum litteras, quod sis quæjustorum beatitudinem,et ompis miseriæ finem memor mei,meque ut soles diligas,magnæque grasperari faciunt, mors et resurrectio mortuorum. In tulationi tibi sit quidquid in me donorum suorum morte requies esl, de qua dicitur per Prophetam : Dominus conferre dignatus est misericordia sua, Plebs mea intra in cellaria tua; abscondere pusil non meritis meis, missas munere Sanctitatis tuæ lum donec transeat ira Domini (Isai. xxxi, 20). In accepi : in quibus affectum in me paternum de tuo resurrectione autem in homine toto, id est, in carne benignissimo corde non repentinum et novum et spiritu perfecta felicitas. Hinc factum esl ut horum hausi, sed expertum sane cognitumque repetivi, duorum utrumque non significandum putaretur la domine beatissime, et venerabiliter sincerissima bore jejunii, sed potius refectionis hilaritate, excepto charitate amplectende. paschali uno sabbato, quo discipulorum, sicut di 2. Unde autem tanta exorta est felicitas litteraximus, luctus propter rei gestæ memoriam fuerat rio labori nostro, quo in librorum quorumdam jejunio prolixiore signandus.

conscriptione sudavimus, ut a tua Dignatione legeCAPUT XIV. — 32. Sed quoniam non invenimus, rentur ? nisi quia Dominus, cui subdita est anima ut jam supra commemoravi, in evangelicis et apos mea, consolari voluit curas meas, et a timore retolicis Litteris,quæ ad Novi Testamenti revelationem creare, quo me in talibus operibus necesse est esse proprie pertinent, certis diebus aliquibus evidenter sollicitum, necubi forte indoctior vel incautior, præceptum observanda esse jejunia,et ideo res quo quamvis in planissimo campo veritatis, offendam. que ista, sicut aliæ plurimæ quasenumerare difficile Cum enim tibi placet quod scribo, novi cui placeat; est, invenit in veste illius filiæ regis, hoc est Eccle. quoniam quis te inhabitet novi. Idem quippe omsiæ, varietatis locum;indicabo tibi quid mihi de hoc uium munerum spiritualium distributor atque larrequirenti responderit venerandus Ambrosius,a quo gitor per tuam sententiam confirmabit obedienbaptizatus sum, Mediolanensis episcopus. Nam cum tiam meam.Quidquid enim habentilla scripta delecin eadem civitate mater mea mecum esset, et nobis tatione tua dignum, in meo ministerio dixit Deus, adhuc catechumenis parum ista curantibus,illa solli Fiat, et factum est: in tua vero approbatione vidi citudinem gereret utrum secundum morem nostræ Deus quia bonum est (Gen. 1, 3, 4). civitatis sibi esset sabbato jejunandum,an Ecclesiæ 3. Quæstiunculas sane, quas mihi enodandas Mediolanensis more prandendum, ut hac eam cunc jubere dignatus es, etsi mea tarditate implicatus tatione liberarem, interrogavihoc supradictum homi non intelligerem, tuis meritis adjutus aperirem. nem Dei.At ille: Quid possum, inquit, hinc docere Tantum illud quæso, ut pro mea infirmitate depreamplius quam ipse facio ? Ubi ego puta veram nihil ceris Deum, et sive in iis quibus me exercere benieum ista responsione præcepisse, nisi ut sabbato gne pateraeque voluisti, sive io aliis quæcumque pranderemus; hoc quippe ipsum facere sciebam: nostra in tuas sanctas manus forte pervenerint, sed ille secutus adjecit, Quando hic sum, non jejuno quia sicut Dei data, sic etiam mea errata cognosco, sabbato ; quando Romæ sum, jejuno sabbato : et ad non solum curam legentis iinpendas, sed etiam quamcumque Ecclesiam veneritis, inquit, ejus mo censuram corrigentis assumas. Vale. rem servate,si patiscandalum non vullis aut facere.

EPISTOLA XXXVIII' (a). Hoc responsum retuli ad matrem, eique suffecit, Augustinus Profuturo, de toleranda adversa valetunec dubitavitesse obediendum:hoc etiam nos secuti dine ; de morte Megalii, et de cohibenda ira. sumus. Sed quoniam contingit, maxime in Africa,

Fratri PROFUTURO AUGUSTINUS. ut una Ecclesia vel unius regionis Ecclesiæ, alios 1. Secundum spiritum, quantum Domino placet, habeant sabbato prandentes, alios jejunantes; mos atque vires ipse præbere dignatur, recte sumus ; eorum mihi sequendus videtur,quibus eorum popu. corpore autem, ego in lecto sum. Nec ambulare lorum congregatio regenda commissa est.Quaprop enim, nec stare, nec sedere possum, rhagadis vel ter si consilio meo, præsertim quia in hac causa plus

exochadis dolore et tumore (6). Sed etiam sic, quoforte quam satis fuit,te petente atque urgente, locu niam id Domino placet,quid aliud dicendum est, nisi tus sum, libenter acquiescis; episcopo tuo in hac quia recte sumus?Potius enim siid nolumus quod ille re noli resistere, et quod facit ipse, sine ullo scrupulo vel disceptatione sectare.

(6) Simplicianus Ecclesiæ Mediolanensis antistes beatis

simo successit Arnbrosio, ex lib. 2 Retract., c. 1, nempe EPISTOLA XXXVII* (a).

anno 397. Nam Ambrosius pridie Paschatis, juxta scripGratulatur sibi Augustinus litterarias suas lucubra

torem ipsius vitæ Paulinum, defunctus est ; die scilicet tiones legi et approbari a Simpliciano ; ejusque

aprilis ex Martyrologiorum fide : porro autem Pascha

in 5 aprilis incidit an. 397. censuræ subjicii tum cæteros suos libros, lum eos * Recognita est ad a. a. bg. bl.c. cc. ff. g. gv. n. r. s. t.

quos de quæstionibus ab ipso propositis conscripsit. vc. vd. duos sb. quatuor v. ad Am. Bad. Er. Lov. Domino beatissimo et venerabiliter sincerissima

(a) Alis 149 : quæ autem 38 erat, nunc 243. Scripta

circa medium an. 397. * Decrat in hoc tomo. Hic edita est collatis antea libris (b) Rhagades et exochades a medicis referuntur inter qui eam habent præfixam libris quæstionum ad Simpli vitia sedis : ragas scilicet a verbo resso rumpo, fissura cianum.

est circa sedem in venis, quæ a sanguinis fluore dicuntur (a) Ex 4 Tomo : quæ autem 37 erat, nunc 109. Scripta hæmorrhoides ; exochas vero ab execho emince, tumor circa an. 397.

est in sede, venis iisdem prominentibus.

vult, nos culpandi sumus,quam ille non recte aliquid

EPISTOLA XXXIX ' (a). vel facere vel sinere existimandus est. Nosti hæc Hieronymus Augustino, commendans illi Præsiomnia : sed quia mihi es alter ego, quid libentius

dium, et salvere jubens Alypium. tecum loquerer, nisi quod mecum loquor ? Com Domino vere sancto et beatissimo papæ AUGUSTINO, mendamus ergo sanctis orationibus tuis et dies et

HIERONYMUS, in Christo salutem. noctes postras, ut oretis pro nobis, ne diebus intem CAP. PRIMUM. -1. Anno præterilo, per fratrem peranter utamur, ut noctes æquo animno tolerernus, nostrum Asterium hypodiaconum Dignationi tuæ ut etiamsi ambulemus in medio umbræ mortis, no epistolam miseram, promptum reddens salutationis biscum sit Dominus ne timeamus mala.

officium; quam tibi arbitror redditam. Nunc quo2. Quod senex Megalius (a) defunctus sit, jam vos que per sanctum fratrem meum Præsidium diacoaudisse quis dubitet? Erant enim a depositione cor num, obsecro primum ut memineris mei : deinde poris ejus, cum hæc scriberem, dies ferme viginti ut bajulum litterarum habeas commendatum, et quatuor. Utrum jam videris', disponebas enim,suc. mihi scias germanissimum, et in quibuscumque cessorem primatus ejus, si fieri potest, nosse volu necessitas postulaverit, foveas atque sustentes; non mus.Non desunt scandala, sed neque refugium; non quo aliqua re (Christo tribuente) indigeat, sed quo desunt mærores,sed neque consolationes. Atque in. bonorum amicitias avidissime ex petat, et se in his ter hæc quam vigilandum sit, ne cujusquam odium conjungendis maximum putet beneficium consecucordis intima teneat, neque sinat ut oremus Deuinin tum. Cur autem ad Occidentem navigaverit, ipso cubiculo nostro clauso ostio (Matth.v1,6),sed adver poteris narrante cognoscere. sus ipsum Deum claudat ostium, nosti, optime fra CAP. II. - 2. Nos in monasterio constituti, variis ter : subrepit autem, dum nulli irascenti ira sua hinc inde fluctibus quatimur, et peregrinationis videturinjusta. Ita enim inveterascepsira fitodium, molestias sustinemus. Sed credimus in eo qui dixit, dum quasi justi doloris admixta dulcedo, diutius a Confidite; ego vici mundum » (Joan. XVI, 33),quod eam in vase detinet, donec totum acescat, vasque ipso tribuente et præsule, contra hostem diabolum corrumpat.Quapropter multo melius, nec juste cui. vicloriam consequamur. Sanctum et venerabilem quam irascimur, quam velut juste irascendo in ali fratrem nostrum papam Alypium, ut meo obsequio cujus odium iræ occulta facilitate delabimur.In reci. salutes, obsecro. Sancti fratres, qui nobiscum in piendis enim hospitibus ignotis, solemus dicere, monasterio Domino servire festinant, oppido le samulto esse melius malum hominem perpeti, quam lutant. Incolumem te et memorem mei, Christus forsitan per ignorantiam excludi bonum,dum cave Deus noster tueatur omnipotens, domine vere mus ne recipiatur malus : sed in affectibus animi sancte et suscipiende papa. contra est. Nam incomparabiliter salubrius est etiam

EPISTOLA XL ** (6). iræjuste pulsantinon aperire penetrale cordis,quam Augustinus Hieronymo de titulo vulgati ab ipso libri admittere non facile recessuram, et perventuram de Scriptoribus ecclesiasticis:tum de Petro reprede surculo ad trabem. Audet quippe impudenter henso non mendaciter a Paulo,de quo jam eidem etiam crescere citius quam putatur. Non enim eru scripsil Epistolam 28. Hortatur postremo ut probescit in tenebris, cum super eam sol occiderit dat Origenis et singulorum hæreticorum errata. (Eph. iv, 26). Recolis cerle qua cura et quanta sol Domino dilectissimo, et cultu sincerissimo charilicitudine ista scripserim, si recolis quid mecum tatis observando atque amplectendo fratri, et nuper in itinere quodam locutus sis.

compresbytero HIERONYMO, AUGUSTINUS. 3. Fratrem Severum, et qui cum eo sunt, saluta CAP. PRIMUM. – 1. Habeo gratiam quod pro submus. Etiam fortasse ipsis scriberemus, si per festina scripta salutatione, plenam mibi epistolam redditionem perlatoris liceret. Peto autem ut apud eum disti, sed breviorem multo quam ex te vellem sudem fratrem nostrum Victorem, cui ago etiam apud mere, tali viro, a quo tempora quantalibet occupet, tuam Sanctitatem gratias quod Constantinam cum nullus sermo prolixus est. Quanquam itaque nos pergeret indicavit, petendo adjuves propter nego negotiorum alienorum, eorumque secularium,curis tium quod ipse novit, de quo gravissimum pondus circumstemur ingentibus; tamen epistolæ tuæ brepro ea re mullum deprecantis Nectarii majoris vitati facile non ignoscerem, nisi cogitarem quam patior, per Calamam remeare ne gravetur: sic enim paucioribus verbis meis redderetur. Quare, aggrepromisit mihi. Vale.

dere, quæso, istam nobiscum litterariam collocutio1 Lov., inveneris. At Bad. Am. Er. et Mss. quatuor nem, ne multum ad nos disjungendos liceat absendecim, jam videris.

tiæ corporali:quanquam simus in Domino Spiritus (a) Hic Megalius Calamensis episcopus et Numidiæ primas, cui ia episcopatu forte Possidius, in primatu

unitate conjuncti, etiamsi ab stilo quiescamus, et autem, uti ex conc. Carthaginensi anni 397 intelligitur, taceamus. Et libri quidem, quos de horreo domiCrescenliamus successit, S. Augustinum ordinavit episcopum; cum in eum tamen adhuc presbyterum epistolam Recensita est ad a. b. cc. fs. j. mr. r. sb. t. tt. vc. scripsisset iratus, cujus injuriæ veniam deprecatus in epis decem v. et Am. Bad. Er. Lov. coporum concilio calunniam et falsitatem scripto con: " Hanc recoguovimus ad a. bl. bn. cc. fs. j. mr. r. sb. demnavit, ex lib.3 cont. litt. Petiliani, c. 16, n. 19; lib. t. tt. vc. novem v. ad Am. Bad. Er. Lov. 3 cont. Cresconium, c. 80, n. 92, et lib. 4 cont. eumdem, (a) Alias 17 : quæ autem 39 erat, nunc 26. Scripta c. 64, n. 79, etc. Huc forlean respiciunt quie post re

circa an. 397. nuntiatam Megalii mortem subjicit Augustinus : « Non (6) Alias 9 : quæ autem 40 erat, continetur 26. Scripta desunt scandala, » etc.

circa an. 397.

[ocr errors]

nico elaborasti, pene totum te nobis exhibent. Si reliquerat, quæ convenienter ille populus et legienim propterea te non novimus, quia faciem tui timo tempore quo oportebat, acceperat. Itaque corporis non vidimus: hoc modo nec ipse te nosti; suscepit ea celebranda, cum jam Christi esset Aposnam tu quoque non vides eam. Si autem tibi non ob tolus; sed ut doceret non esse perniciosa iis qui ea aliud notus es,nisi quia nosti animum tuum; et nos vellent, sicut a parentibus per Legem acceperant, eum non mediocriter novimus in litteris tuis,in qui- custodire, etiam cum Christo credidissent, non tabus benedicimus Domino, quod tibi, et nobis, omni men in eis jam constituerent spem salutis ; quobusque fratribus, qui tua legunt, te talem dedit. niam per Dominum Jesum salus ipsa, quæ illis CAP. II. – 2. Liber quidam tuus inter cætera non

Sacramentis significabatur, advenerat. Ideoque diu est ut venit in manus nostras : quæ si ejus in

Gentibus, quod insuetos a fide revocarent onere scriptio, nescimus adhuc; non enim hoc codex gravi et non necessario, nullo modo imponenda ipse, ut assolet, in liminari pagina prætendebat.

esse censebat (Act. xv, 28). Epitaphium tamen appellari dicebat frater apud 5. Quapropter non ideo Petrum emendavit, quod quem inventus est; quod ei nomen tibi placuisse ut paternas traditiones observaret: quod si facere velinderetur crederemus, si eorum tantum vel vitas, let, nec mendaciter nec incongrue faceret ; quamvis vel scripta ibi legissemus, qui jam defuncti essent. enim jam superflua,tamen solita non nocerent: sed Cum vero multorum et eo tempore quo scribeba quoniam Gentes cogebat Judaizare (Gal. ii, 14), tur,et nunc usque viventium, ibi commemorentur quod nullo modo posset, nisi ea sic ageret, tanquam opuscula ; miramur cur hunc ei titulum vel impo adhuc etiam post Domini adventum necessaria sueris, vel imposuisse credaris. Sane utiliter a te saluti forent; quod vehementer per apostolatum conscriptum eumdem librum satis approbamus. Pauli veritas dissuasit. Nec apostolus Petrus hoc

CAP. III. – 3. In expositione quoque Epistolæ ignorabat; sed id faciebat, timens eos qui ex cirPauli ad Galatas,invenimus aliquid quod nos mul

cumcisione erant. Ita et ipse vere correctus est, et tum noveat.Si enim ad Scripturas sanctas admissa

Paulus vera narravit, ne sancta Scriptura, quæ ad fuerint velut officiosa mendacia, quid in eis rema

fidem posteris edita est,admissa auctoritate mendanebit auctoritatis ? quæ tandem de Scripturis illis

cii,tota dubia nutel et fluctuet. Non enim potest aut sententia proferetur, cujus pondere contentiosæ

oportet litteris explicari, quanta et quam inexplifalsitatis obteratur improbitas? Statim enim ut pro

cabilia mala consequantur, si hoc concesserimus. tuleris; si aliter sapit qui contra nititur, dicet illud,

Posset autem opportune minusque periculose dequod prolatum erit, honesto aliquo officio scripto

monstrari, si coram inter nos colloqueremur. rem fuisse mentitum. Ubi enim hoc non poterit, si

6. Hoc ergo Judæorum Paulus dimiserat, quod potuit in ea narratione, quam exorsus Apostolus

malum habebant; et in primis illud, quod ignoranait, Quæ autem scribo vobis, ecce coram Deo quia

tes Dei justitiam, et suam justitiam volentes consnon mentior (Gal.1,20), credi affirmarique mentitus

tituere, justitiæ Dei non sunt subjecti (Rom. x, 3). eo loco ubi dixit de Petro et Barnaba: Cum viderem

Deinde quod post passionem et resurrectionem quia non recte ingrediuntur ad veritatem Evange

Christi, dato ac manifestato Sacramento gratiæ selii (Ibidem,11,14)? Si enim recte illi ingrediebantur,

cundum ordinem Melchisedech, adhuc putabant iste mentitus est; si autem ibi mentitus est, ubi

Sacramenta vetera,non ex consuetudine solemnitaverum dixit ? An ibi verum dixisse videbitur, ubi

tis,sed ex necessitate salutis esse celebranda:quæ tahoc dixerit, quod lector sapit; cum vero contra sen

men si nunquam fuissent necessaria, infructuose sum lectoris aliquid occurrerit, officioso mendacio

atque inaniter pro eis Machabæi martyres fiereot(II deputabitur ? Non enim deesse poterunt causæ,

Mach.vui,1). Postremo istud quod prædicatores gracur existimetur non solum potuisse, verum etiam

tiæ Christianos (a) Judæi tanquam hostes Legis perdebuisse mentiri, si huic regulæ conceditur locus.

sequebantur. Hos atque hujusmodi errores et vitia, Non opus est hanc causam multis verbis agere,

dicit se damna' et stercora arbitratum, ut Christum præsertim apud te, cui sapienter providenti dic

lucrifaceret (Philipp.111,8);non observationes Legis, tum sat est. Nequaquam vero mihi arrogaverim ut

si more patrio celebrarentur, sicut et ab ipso celeingenium tuum, divino dono aureum, meis obolis

bratæ sunt sine ulla salutis necessitate, non ' sicut ditare contendam ; nec est quisquam te magis

Judæi celebrandas putabant,aut fallaci simulatione, idoneus, qui opus illud emendet.

quod in Petro reprehenderat. Nam si propterea CAP. IV.–4. Neque enim a me docendus es quo

illa Sacramenta celebravit, quia simulavit se Jumodo intelligatur quod idem dicit, Factus sum Ju

dæum ut illos lucrifaceret; cur non etiam sacrificavit dæis tanquam Judæus, ut Judæos lucrifacerem (1

cum Gentibus, quia et iis qui sine Lege erant, tanCor. ix, 20); et cetera quæ ibi dicuntur compas

quam sine Lege factus est, ut eos quoque lucrifasione misericordiæ, non simulatione fallaciæ. Fit

ceret, nisi quia et illud fecit, ut natura Judæus, et enim tanquam ægrotus qui ministrat ægroto; non

hoc folum dixit, non ut fallaciter se fingeret esse cum se febres habere mentitur, sed cum animo con

quod non erat, sed ut misericorditer eis ita subvedolentis cogitat quemadmodum sibi serviri vellet, Sic Mss. prope omnes. At Edd. habent : dicit se dasi ipse ægrotaret. Nam utique Judæus erat; Chris

mnare, etc.

: Deest non apud Bad. Am. Er. et plerosque Mss. tianus autem factus, non Judæorum Sacramenta (a) Forle, Christianæ.

« PredošláPokračovať »