Obrázky na stránke
PDF
ePub

tes.

in 2, di

eli sole posse, ulosucto aliqui ibidem.

mittemus, non repetentes alibi dicta, sed illa taphysica 5, sect. 2, art. 23, et inn. 28, et pro summatim colligentes, eisque aliquid adden- illa allegavi, Scotum, Durandum, Gabrielem,

Marsilium et Alensem, quibus nunc addo Bona2. Primus sensus.-Prima sententia negans venturam in 2, dist. 3, prima parte ejus, et posse de potentia absoluta dari Angelos ejus- ibidem Richardum, art. 5, quæst. 1, Argentidem speciei. — In primo ergo puncto aliqui num, quæst. 2, art. 2, et Albertum, in Sum., Thomistæ negant fieri posse, ut sub eadem p. 2, tr. 2, quæst. 8, Henricum, quodlib. 2, specie ultima Angeli solo numero multiplicen- quæst. 8, et quodlib. 11, quæst. 1, Ægidium, tur: expresseque declarant, id intelligi etiam quodlib. 2, quæst. 7. Et ex Thomistis præter secundum potentiam Dei absolutam. Et tri- Capreolum supra citatum, qui saltem dicit, buunt D. Thomæ, quia utitur illis verbis, im- posse hoc admitti, etiam in schola D. Thomæ, possibile est, ut dicta quæst. 50, art. 4, et constanter id docuit Ferrariensis 2, contra latius tract. 3, opusculor. tract. 7, de Ente et Gent., cap. 93, et ex modernis illam defendunt Essentia, cap. 4, quæst. 9, ubi licet non uta- Bannez, Cumelius et Ripa, ut omittam alios, tur verbis implicandi contradictionem, vel de quos in puncto tertio, nominabo. Retuli etiam potentia absoluta, re tamen vera illa est ejus supra locum D. Thomæ, quem omnes etiam sententia, non solum quia dicit simpliciter esse referunt in opusc. 16, § ult. Restat autem, ubi impossibile, sed etiam quia dicit, annihilato in fine solutionis primæ objectionis Averrois, Angelo unius speciei, si Deus velit illam spe- ait : Valde ruditer argumentatur ad ostendenciem reparare, necessario reproducturum esse dum, quod Deus facere non posset, quod sint eumdem Angelum, et naturam angelicam non multi intellectus ejusdem speciei, credentes, hoc magis esse universalem, quam ipsam divinam implicare contradictionem. Ubi D. Thomas sennaturam, ac proinde esse essentialiter incom- tit, contrariam sententiam non solum esse falmunicabilem multis individuis naturis, sicut sam, sed etiam valde rudem, ac subinde imilla est. Citatur etiam pro hac sententia Her- probabilem. Quod mihi etiam videtur, quia væus in 2, d. 3, quæst. 2, art. 2, quem videre divinæ potentiæ denegat aliquem effectum finon potui : alii vero Thomistæ antiqui solent nitum sine probabili fundamento, quo possit pro hac sententia citari, qui id non dicunt. Ca- implicatio contradictionis in tali effectu ostenpreolus enim, qui maxime illam sententiam di. Quod late in dicto loco Metaphysicæ decladocuisse videtur, in 2, d. 3, quæst. 1, concl. 5, ravi, et probavi, et ideo solum brevi responsioet in solutionibus argumentorum contra illam, ne fundamentorum contrariæ sententiæ contandem ad 2 Durandi, in solut. 4, contrariam tentus ero, quia eo ipso, quod ex parte rei non non improbat etiam ex mente D. Thomæ. ostenditur, neque ostendi potest impossibilitas, Eamdem vero sententiam indicat Abulensis, sufficienter probatur id fieri posse a Deo, nam in cap. 21, Matt., quæst. 19, et Paradoxo 4, dicere Deum ex impotentia sua id non posse, cap. 34, licet distincte non dicat, implicare erroneum esset. contradictionem, nec de absoluta potentia ex- 4. Responsio ad argumenta. - Ad primum presse loquatur. Fundamentum est, quia sola ergo negatur major, si excludat omne aliud materia est principium intrinsecum distinctio- principium distinctivum etiam de potentia abnis numericæ, deficiente autem principio in- soluta, et maxime, si universe intelligatur de terno distinctionis, repugnat fieri distinctio- tota latitudine entis, quidquid sit de materianem: Angeli autem carent materia, ergo non libus rebus. Possunt ergo res carentes matesunt capaces talis distinctionis. Secundo expli- ria distingui per suas simpliciter entitates, ecatur, quia Angelus est forma simplex, ergo tiamsi sint omnino in essentia integra similes, non possunt duo Angeli distingui nisi per for- nulla enim in hoc involvitur repugnantia, et mam, ergo formaliter, ergo essentialiter. Ter tunc illa distinctio erit tantum numerica, licet tio quia essentia abstracta et per se, ac abso non sit per propriam materiam, nec per alilute subsistens non potest multiplicari nume- quod subjectum, sed per ipsas entitates, quæ ro, quia habet totam perfectionem suæ speciei, cum a Deo esse recipiant, possunt etiam duo sed Angelus est forma abstracta et per se sub- esse numero distincta recipere. Ad secundum sistens, ergo, etc.

respondetur, in secunda, et tertia consequen3. Vera est sententia affirmativa. — Dicen- tia esse æquivocationem. Fateor enim Angelos, dum vero est, posse Deum de absoluta poten- si creentur solo numero distincti, per : uas entia plures Angelos ejusdem speciei , soloque titates distingui, et quia entitates illæ sunt numero distinctos producere. Ita docui in Me- formæ quædam, etiam distinguentur suis for

mis, vel potius seipsis. Non enim dicuntur 5. Secundus sensus. Prima sententia, neformæ, quia informant, sed quia sunt natura gans posse de lege ordinaria dari Angelos ejuset essentiæ integræ sine materia subsistentes. dem speciei. — Secundum punctum est, an seUnde male, vel ambigue infertur in secunda cundum ordinariam legem, seu de potentia illatione, distingui illos Angelos formaliter : ordinata, aut secundum ordinem rebus connanam formaliter distingui, proprie significat, turalem sit possibile, Angelos sub eadem spedistingui in effectu formali, vel in ratione for- cie ultima secundum numerum multiplicari. mali, in quo sensu negatur consequentia, quia Prima sententia dicit, licet hoc sit possibile de licet illa sit distinctio formarum subsistentium, absoluta Dei potentia, quia non implicat contranon est distinctio formalis, quia non distin- dictionem, non tamen secundum communem guuntur in eo, quod in eis formale est, et es- ordinem universi substantiis separatis connatusentiale, sed solum in entitate singulari, que ralem. Hæc videtur fuisse opinio D. Thomæ, solum entitative ab alia distinguitur, quamvis nam ita visus est explicare mentem suam in in formali ratione cum illa conveniat. Unde dicto opusculo 16, ut quando in aliis locis dicit, si in illo secundo consequente distinctio for- hoc esse impossibile, de hac potentia ordinaria malis sumatur late, prout idem esse potest, loquatur, non de absoluta. Unde inquit: quod quod distinctio formarum, sic nulla est ulti- licet substantive separata non habeant in sua ma illatio de essentiali distinctione : nam duæ natura causam distinctionis, nec naturalem curformæ possunt in entitate distingui, et non sum multiplicationis, possint tamen sortiri mulessentialiter, ut in anima rationali constat. tiplicationem ex supernaturali causa, nec esset Quod si dicatur in animabus esse principium implicatio contradictionis. Et in hanc sentendistinctionis propter habitudinem ad corpus, tiam propendet Capreolus in citato loco, licet nihil obstabit, quia jam non agimus de prin- eam magis non explicet. At vero Ferrariensis, cipio distinctionis, sed de modo; dicimusque dicto cap. 93, circa rationem 5, & Ad hoc diposse salvari distinctionem formarum , sine cendum primo, aliquid amplius addit, putat distinctione essentiali, per solam distinctionem enim secundum mentem sancti Thomæ, posse entitatum, quam non repugnat in formis om- Deum absolute facere plures Angelos ejusdem nino etiam absolutis ab habitudine ad mate- speciei, etiam stante hoc ordine universi. Et riam per suas entitates inveniri. Unde ad ter- fortasse (inquit) de facto sunt in una specie plutium negatur major, quia nihil repugnat, for- res, licet nobis causa distinctionis illorum non mam abstractam a materia, et ab habitudine sit manifesta. Unde ubi D. Thomas dicit, hoc ad illam, multiplicari secundum numerum et esse impossibile, ipse exponit, id est, quoad cum integra similitudine essentiali. Et ad pro- modos multiplicationis naturalis nobis notos, bationem, quia forma sic abstracta habet to- vel quantum ad modum distinctionis numeratam perfectionem suæ speciei, respondetur id lis, quem Aristoteles nobis tradidit. Sed divus esse verum de tota perfectione essentiali, non Thomas nullibi tam ample locutus est, et non de tota perfectione intitativa, seu ( quod pe- tractat, quid Aristoteles docuerit, sed quid in rinde est) de tota perfectione intensiva, non re ipsa sit: et non solum dicit, nos non cogextensiva. Nam illa abstractio non obstat, noscere modum distinctionis, sed etiam ait, quin talis forma posita in rerum natura sit nos cognoscere, nullum esse naturalem modum individua, ut recte divus Thomas in dicto 0- talis distinctionis, et ideo in dicto opusculo pusculo probat, talis autem individua natura causam supernaturalem ad talem distinctionem creata aliquid addit secundum rationem ipsi postulat. Denique in hac sententia est Ægidius, speciei, quod non est de essentia ejus : nam si- dicto quodlib. 2, q. 7, ait enim, quod Deus hoc cut actualiter existere non est essentia talis potuit, sed secundum istum ordinem, quem videnaturæ, etiamsi in re non distinguatur ab illa mus, non decuit, quod prolixo et satis obscuro ita individuatio non est de essentiali conceptu discursu explicare conatur, et tandem dicit, talis naturæ, hoc enim est proprium divinæ secundum ordinarium cursum tam perfectum naturæ. Et ideo licet in tali forma sit tota spe- esse dare Deum substantiis separatis, quantum cies, quoad essentiam, quam vocamus perfec- possunt ipsæ recipere: possunt autem illæ subtionem intensivam, non est tamen tota per- stantiæ, quantum ex se est, perfectum esse refectio entitativa, quæ in tali specie potest mul- cipere in sua specie, et ideo si Deus juxta natiplicari, quam perfectionem extensivam ap- turalem capacitatem earum illis tribuat esse pellamus, ut latius in dicto loco Metaphysicæ perfectum, non posse secundum numerum muldeclaratum est.

tiplicari. Posset autem Deus (ait) praeter cursum

naturæ non dare totum esse substantiæ separa- sed etiam de potentia absoluta, non possunt , cujus est capax, sed limitare illud, et sic Angeli multiplicari in eadem specie secundum posset eas in eadem specie mulliplicare.

communem causarum cursum, nisi in hoc cau6. Disquiritur quid sit lex ordinária in præ- sarum cursu divinum decretum liberum inclusenti. Ego vero nunquam satis intelligere datur. Igitur accipiendus est ordo causarum, potui, quomodo in hoc effectu absoluta poten- includendo in ipsis Deum, ut proximam et utia ab ordinaria distingui possit, nisi confun- nicam Angelorum causam, et in Deo ipso non dendo quæstionem de possibili, cum quæstione est supponenda determinatio libera voluntatis de facto, quas tamen nunc distinguimus. Unde ad creandum unum, vel plura individua in ut controversia de verbis auferatur, inquiro, singulis Angelorum speciebus, sed consideranan lex ordinaria in præsenti dicatur ipsa vo- da est voluntas divina, quasi in actu primo ad luntas Dei, qua de facto decrevit, has tantum volendum creare universum. Et sic est inquires efficere, tanquam sufficientes ad eam uni- rendum, an secundum communem cursum, versi perfectionem quam intendebat? vel lex id est, secundum modum connaturalem creanordinaria dicatur illa, quam res ipsæ secundum di hujusmodi res, potuerit Deus velle creare modum naturæ suæ debitum postulabant? Prior plures Angelos, in eadem specie, ita ut id vosensus quæstioni presenti non inservit, tum lendo, nihil supernaturale, vel modo supernaquia confundit quæstionem de facto cum quæs- turali ageret, sed tantum ut causa ordinis natione de possibili, quid enim aliud est, inqui- turalis operaretur, sicut, modo creando et mulrere, an sint plures Angeli ejusdem speciei tiplicando animas operatur. ultimæ, quam quærere, an Deus illos creaverit, 8. Vera sententia affirmativa in hoc sensu. et quia Deus nihil creat, nisi quod vult, idem —Sic ergo bene explicato sensu controversiæ, est, ac quærere, an voluerit illos creare: si dico non minus posse Deum creare plures Anergo lex ordinaria est idem, quod voluntas Dei gelos ejusdem speciei ultimæ de potentia oractualis, seu liberum decretum ejus, idem est dinaria, seu operando modo connaturali, et dicere, hoc esse possibile de lege ordinaria, ipsis naturis angelicis consentaneo, quam de quod dicere, hoc voluisse Deum facere. Unde potentia absoluta. Ita sentiunt reliqui theolofit, ut impossibilitas secundum legem ordina- gi, quos in puncto præcedenti pro secunda riam in illo sensu tantum sit composita, id est, opinione citavi. Et probatur primo , quia vel supposita voluntate Dei, qua statuit non creare in Angelis consideratis in esse possibili, prius plures Angelos ejusdem speciei, illos esse non ratione, quam Deus velit Angelos creare, aut posse, quod frivolum valde est. Nam eodem unum, vel plures in singulis eorum speciebus modo dicere quis posset, non posse esse plures producere, est possibile intrinsecum princispecies Angelorum in quolibet ordine eorum, pium distinctionis individuorum in eadem secundum legem ordinariam, quam modo sint. specie ex parte entitatum possibilium talium nec esse possibilem perfectiorem Angelum in Angelorum, vel non invenitur in talibus nanatura, quam sit Lucifer (si fuit supremus om- turis intrinsecum principium distinctionis. Si nium) quia supposito, quod Deus decrevit non primum dicatur, possibilis erit illa individuocreare perfectiorem, nec plures species in tali rum multiplicatio, non tantum de potentia ordine, aliud non est possibile.

absoluta, sed etiam de ordinaria. Si vero di7. Quid sit lex ordinaria resolvitur.-Opor- catur secundum, non solum de potentia orditet ergo per legem ordinariam intelligere le- naria, sed etiam de absoluta, impossibilis erit gem fundatam in ipsis rerum naturis, eisque talis multiplicatio, ergo non habet locum in consentaneam et ita debitam, ut contraria lex præsenti effectu talis distinctio. Consequentia præter, vel supra naturas talium rerum sit. tenet ex vi sufficientis partitionis, quæ in maEt similiter cum dicitur productio plurium An- jori fit, ut ex terminis contradictoriis manifesgelorum ejusdem speciei esse, vel non esse pos- tum est. Probatur ergo prior pars minoris, sibilis, secundum communem cursum causa- quia supposita capacitate, seu possibilitate ex rum universi, non debet in illis causis includi parte objecti, sicut potest Deus pro sua liberdecretum liberum Dei absolute spectatum, tate velle creare unum tantum Angelum in quia notum est, quod sine illo nihil potest singulis speciebus, ita pro eadem libertate pofieri, maxime in his rebus, quæ tantum ab tuit velle creare plures, cum ex parte illorum ipso Deo fieri possunt, ut sunt substantiæ se- possibilitas, et capacitas objectiva supponatur. paratæ. Atque ita si in hoc etiam fiat sensus Et si hoc secundum voluisset, non magis agecompositus, non tantum de lege ordinaria, ret supra ordinariam legem, quam volendo primum, quia ante liberam determinationem rialem intrinsecam, nec potest facere, quod voluntatis Dei nulla lex ordinaria supponitur ab intrinseco aliquid rei conveniat, quod illi ex parte ipsius Dei, nec ex parte ipsius speciei non est nativum. Et declaratur primo, quia angelicæ magis unitas individui, quam plura- sicut res non sunt entia actualia, nisi a Deo litas postulatur, cum utraque sit æque possi- fiant, ita non erunt actualiter distincta, id est bilis, seu non repugnans ex parte sua, ergo ut actualia entia, nisi Deus illas distinctas effidata illa hypothesi de capacitate ex parte ob- ciat, ergo sicut res non potest fieri ens actuale, jecti, possibilis est multiplicatio, tam de ordi- nisi ordine rationis ex se supponatur possibilis, naria, quam de absoluta Dei potentia. Et de- ita non possunt duæ res creari a Deo, ut disclaratur aperte, quia si ponamus Deum velle tinctæ, nisi objective supponantur ex se discreare duos Angelos in una specie, tam natu- tinctæ in esse possibili. Non potest enim Deus ralis esset creatio uniuscujusque illorum, ac si velle, ut res actu distinguantur, quas non cosolus, crearetur, et tam connaturali modo, gnosceret in esse possibili, ut distinctas; sicut seu secundum ordinem naturæ operaretur e contrario non potest facere, ut sint una enDeus creando duos, sicut creando unum tan- titas, qnas cognoscit in esse possibili distinctum, ergo tam est possibilis secundum com- tionem entitatum possibilium habere ; ergo si munem cursum creatio plurium, quam unius. non præcognoscit in natura specifica angelica Antecedens patet, quia ex parte Dei non est plures entitates in esse possibili distinctas, difficilius creare plures, quam unum, suppo- nullo modo potest illas distinctas producere. sita non repugnantia ex parte objecti , neque Declaratur secundo, quia si entitates illæ non creando duos aliquid supernaturale efficit in sunt ab extrinseco distinctæ, aliquid eis addere aliquo illorum, vel in utroque, ut distingui oportebit, quo distinguantur; at vero ut alipossint , quia solis suis entitatibus distingue- quid hujusmodi eis addi possit, oportet ut suprentur, quia talis distinctio supponitur possi- ponantur distinctæ: quomodo enim illud, quod bilis in illis entitatibus simplicibus spectatis superadditur, esset distinctum, si supponatur in esse possibili. Unde nec in modo produc- esse unum, et idem illud cui additur, ergo retionis necessarium esset aliquid supernaturale, pugnaret prorsus distinctio numerica, si non sed sola multiplicatio creationum, quæ nihil præintelligeretur possibilis, tanquam intrinsesupernaturalitatis includit, ergo illa multipli- ca ipsis entitatibus, et omnino eis connaturalis. catio individuorum esset omni ex parte natu- Et ideo non recte fit comparatio inter alios ralis, ac subinde possibilis secundum commu- effectus, quos Deus facere potest supernaturanem cursum, vel legem. Atque hoc ex sequen- liter in rebus, quia solum pendent ab ipso, ut ti puncto magis confirmabitur.

ab efficiente, et fine, et hunc effectum distinc9. Probatur ergo altera pars minoris, quia tionis numericæ, qui non potest in rebus susi in natura angelica considerata in esse pos- pernaturaliter fieri, si in ipsis entitatibus intisibili non præintelligitur possibile intrinsecum me, et connaturaliter non invenitur. principium distinctionis individuorum intra 10. Probalur tandem vera sententia, impueamdem speciem, per nullam potentiam e- gnando modos alios falsos.-Ultimo declaratur tiam absolutam Dei fieri poterit talis multipli- impugnando alios dicendi modos : nam qui catio, quia ex parte ipsius objecti supponitur dicunt, angelicam naturam specificam secunrepugnatia. Quod probatur, quia impossibile dum se esse individuam, et incommunicabiest, intra speciem aliquam multiplicari indivi- lem multis, et natura sua carere intrinseco dua, nisi in se recipiant intrinsecum princi- principio multiplicationis numericæ, ac propium distinctionis, neque hoc principium addi inde individuum Angelum nunc nihil reale potest ab intrinseco, si in ipsa intrinsece non addere supra speciem Angeli, etiam ratione invenitur, ergo si supponamus, in Angelis non distinctum ab illa, et nihilominus dicunt, posse esse possibile tale principium intrinsecum, Deum in eadem specie Angelos multiplicare, nullo modo poterunt creari distincti numero plane contraria dicunt, tum quia contradictioin eadem specie. Consequentia clara est et an- nem implicat dividi, quod indivisibile est, aut tecedens probatur, quia distinctio unius rei ab communicari multis individuis, quod per se, alia, ex parte ipsarum rerum spectata, est ve- ac præcise spectatum, individuum est, sicut de luti quidam formalis effectus, qui sine propria specie angelica isti docent. Tum etiam quia intrinseca forma,vel quasi forma fieri non po- impossibile est, multiplicari ipsam speciem antest, nec Deus potest illam supplere, quia non gelicam, quæ ultima omnino, et completa esse potest supplere causam formalem, aut mate- supponitur, ergo si singularis Angelus nihil

est, nisi ipsa species præcise posita in rerum ret quasi per partitionem unius esse per natura, non possunt magis multiplicari indivi- in duo imperfecta: quis enim hoc intelli; dua, quam ipsa species, quia quæ sunt omni- aut quæ cogit necessitas ad id excogitand no idem, eamdem unitatem, vel multitudinem aut fingendum ? sed fieret per productioi in rebus creatis recipiunt. Tum denique, quia plurium entitatum, quarum singulæ habei si species angelica ut creata in rerum natura totum esse, quod secundum naturam su non haberet entitatem de se natam distingui postulant, quia productio unius non minud ab alia simili entitate ejusdem speciei, inter- perfectionem alterius. Ac denique quocum, rogo, quidnam posset addere Deus tali speciei, modo cogitentur duo Angeli creati solo nur ut individua fieret, et posset ab alio individuo ro differentes', essent entitates substantia distingui ? Profecto nihil aliud intelligi potest, simplices et numero distinctæ seipsis, et n præter ipsum esse actuale, quo fit talis actua- per aliud, ergo hæc distinctio connaturalis lis entitas: nam accidentia omnia supponunt illis entitatibus, et unaquæque illarum tantu entitatem substantiæ singularem et individuam, habebit de esse, quantum nata est recipei imo et subsistentia supponit entitatem indivi- ergo nulla diminutio, vel restrictio in tali es duam naturæ, ipsum autem esse actuale (quod necessaria est, ut hæc multiplicatio fiat. non potest esse nisi individuum, et particulare) 12. Concluditur assertio in hoc secundo pun constituit individuam entitatem actualem, in to, sive sensu quæstionis.- Concludo igitu ipsa etiam angelica natura. At vero hocipsum sicut est possibile multiplicari numero Angelo esse reperitur nunc in qualibet singulari ange- in eadem specie de absoluta Dei potentia, it lica substantia, et si plures ejusdem speciei etiam de ordinaria, neque ad hanc multiplica creatæ sunt, vel creari possunt, nihil aliud sin- tionem esse necessariam actionem aliquam su gulæ haberent ex vi substantiæ suæ : ergo si pranaturalem, nec præternaturalem, ac pro talis multiplicatio non est intrinseca ex vi ip- inde fieri posse secundum communem cursun sarum entitatum naturalium, per nullam su- causarum naturalium, ipsam etiam primam peradditam sive naturalem, sive supernatura- causam, ut naturali, et ordinario modo opelem fieri potest.

rantem in his causis includendo. Probatur, 11. Rejicitur modus dicendi Ægidii.—Mo- quia si illa multiplicatio est possibilis de podus autem unitatis naturalis, vel multitudinis tentia absoluta, supponitur ex parte naturæ præternaturalis, quem Ægidius excogitavit, angelicæ considerata in esse possibili, non reprofecto nec probabilis, nec intelligibilis est. pugnare, nec deesse principium intrinsecum Cum enim ait, Deum tantum dare de esse sub- distinctionis numericæ sub eadem specie, ergo stantiis separatis, quantum possunt ipsæ reci- eadem potestate ordinaria, qua Deus potest pere, non solum id fatemur, sed etiam addi- creare illam speciem, potest illam producere mus, supposito quod DEUS vult creare Ange- in uno, vel in multis individuis, prout voluelum, necessario tantum illi dare de esse sub- rit. Præterea possumus hoc probare, ostendenstantiali naturæ ipsius, quantum potest ipsa do directe, differentiam individualem non surecipere. Nam quod ait, posse Deum restrin- mi necessario ab aliqua entitate distincta ab gere, vel diminuere hoc esse, intelligi non po- ipsa re individua, sed in eadem simplici entitest, quia hoc esse nihil aliud est, quam ipsa tate posse fundari differentiam specificam et entitas substantialis talis naturæ : illa autem individualem, secundum diversas comparatioentitas indivisibilis est, ita ut nec intendi, vel nes ad alias res similes, sicut in eadem fundaremitti, neque augeri, vel diminui in entitate tur differentia generica et specifica, ac proinpossit, ergo neque in esse existentiæ talis enti- de non minus connaturaliter posse in Angelis tatis potest diminutio, vel additio intelligi. inveniri metaphysicam compositionem ex speImo (ut abstrahamus a quæstione de distinc- cie, et differentia individuante, quam compotione reali existentiæ ab essentia) licet ipsum sitionem ex genere, et differentia. Et conseesse esset res distincta, etiam esset res indivisi- quenter multiplicationem individuorum in eabilis, neque posset in eo intelligi magis, vel dem specie, si in Angelis fiat, tam connatuminus ampliatio, vel restrictio. Quocirca, si ralem esse, sicut multiplicationem specierum Deus potest producere plures Angelos ejusdem sub eodem genere. Nam licet fortasse hæc ad speciei, quilibet illorum tantum habebit de majorem perfectionem, et meliorem ordinem esse substantiali, quantum potest ipse recipere, spectet, nihilominus utraque in suo perfectioquia (ut ostendi) non est capax restrictionis, nis gradu æque connaturalis est, quia neutra aut diminutionis. Neque illa multiplicatio fie- excedit ordinem, vel causalitatem consenta

; quilibetlucere ?

esse

« PredošláPokračovať »