Obrázky na stránke

σασαν ημων ευχην αναφερειν επι τον θεον αυτο και θεον ημων, και πατερα αντα, και πατερα των βιοντων κατα τον λογον τα θεε.-Orig. cont. Cels. lib. 8. Usher. verif. Lat. ed. (Basileæ, 1575.)

Origenes dans un passage tirè de l'exposition du premier pseaume, rapporté par Eusébe au livre 6, chapitre 25, conte aussi vingt-deux livres de l'Ancien Testament, mais il met de ce nombre le livre d'Esther, joignant le livre de Ruth avec celui des Juges.--Dissertation Preliminaire, Nouvelle Bibliotheque des Auteurs Ecclesiastiques, par L. E. Dupin. (Utrecht, 1731.)

Οι λοιποι των χρισιανων εδε εν ταις θειαις γραφεις κειμενοις ονομασι και τεταγμενοις επι το θεα χρωνται εν ταις ευχαις,-αλλ' οι μεν ελληνες ελληνικους, οι δε ρωμαιοι ρωμαικοις, και 8τως εκατος κατα την εαυτό διαλεκτον ευχεται θεω, και υμνει αυτον ως δυναται, και ο πασης διαλεκτο κυριος των απο πασης διαλέκτο ευχομενων ακοει.Origen. cont. Cels. lib. 8. Usher. Verif. Latin. ed. Basilea, 1571.


Πετρος μεν ουν ο Αποσολος προσκυνήσαι θελοντα τον Κορνελιον, κωλευει λεγων, οτι καγω ανθρωπος ειμι. Αγγελος δε θελοντα προσκυνησαι τον Ιωαννην εν τη Αποκαλυψει, κωλευει, λεγων Oρα μη, συνδουλος σου ειμι, και των αδελφων σου των προφητων, και των τηρουντων τους λογους του βιβλια τουτο, τω θεώ προσκυνήσον. εχουν θεου ετι μονο το προσκύνεισθαι, και τουτο ισασι και αυτοι οι αγγελοι, οτι καν αλληλοις δοξαν υπερεχωσιν, αλλα κτισματα παντα εισι. Και ουκ εισι των προσκυνουμενων, αλλα των προσκυνούντων την δεσποτην. Τον γουν Πατερα το Σαμψων τον Μανοε θελοντα θυσιαν προσενεγκειν τω αγγελω, εκωλυσεν ο αγγελος, λεγων. Μη εμοι, αλλα τω Θεω προσενεγκον.

Ει τοινυν μαθηται εσε των ευαγγελιων, μη λαλειτε κατα το θεα αδικιαν, αλλα τοιχειτε τοις γεγραμμενους και γενομενοις. Ειδε ετερα παρα τα γεγραμμενα λαλειν

will speak any-thing besides that which is written, why do you contend with us, who are determined neither to hear nor to speak any thing but that which is written? The Lord himself says, If ye continue in my word, ye are truly free.Concerning the Incarnation of Christ. (Paris, 1627.)

For the holy and divinely inspired Scriptures are of themselves sufficient for the discovery of divine truth.-Speech against the Gentiles. (Edit, as above.)

Anti-Images. The invention of idols is not good, but altogether evil. For that which has a bad beginning, being wholly bad, cannot be deemed good in any way.-Speech against the Gentiles. (Edit. as above.)

Then they bring in a supposititious piece falsely attributed to Athanasius, importing that the Jews of Beryta having used Christ's image, as the Gospel relates that their fathers used Christ himself, and having at last pierced his side with a spear, there came out of it blood and water, &c.—Dupin's Ecclesiastical History of the 8th Century, Second Nicene Council.

Faith the Foundalion of the Church. This is the faith of the catholic church. For the Lord founded and rooted it in the Trinity when he said to his disciples, Go and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, Son, and Holy Ghost.-Letter to Serapion. (Paris, 1627.)

Canon of the Old Testament. All the Scriptures of us Christians are inspired. And there are not innumerable books, but on the contrary the books are defined and included in a canon, and these are the books of the Old Testament.

Genesis, Exodus, Leviticus, Numbers, Deuteronomy, Joshua, Judges, Ruth, the first and second of Kings, the third and fourth of Kings, the first and second of Chronicles, the first and second of Ezra, the Psalter of David, the Proverbs of Solomon, Ecclesiastes, the Song of Songs, the Twelve Prophets, Amos, Micaiah, Joel, Obadiah, Jonah, Nahum, Habukkuk, Zephaniah, Haggai, Zachariah, Malachi. These twelve are in one book. Isaiah, Jeremiah, Ezekiel, Daniel. There are other books of the Old Testament besides these, which are not canonical. The Wisdom of Solomon, the Wisdom of Jesus the Son of Sirach, Esther, Judith, Tobias. These are not canonical. Synopsis of the Holy Scriptures. (Paris, 1627.)

βολεσθε, τι παρα ημας διαμαχεσθε, τους μητε ακουειν, μετε λεγειν, παρα τα γεγραμ. μενα, πειθομενους και λεγοντος τ8 Κυριου, οτι εαν υμεις μεινητε εν τω λογω τω εμω, οντως ελευθεροι εσε.-De incarnatione Christ. (Parisiis, 1627.)

Αυταρκεις μεν γαρ εισιν αι αγιαι και θεοπνευσαι γραφει προς την της αληθειας απαγγελιαν.-Oratio contra. Gentes. (Paristis, 1627.)

Ολως η των ειδωλων ευρεσις, ουκ απο του αγαθου, αλλ'απο κακιας γεγονε. τοτε την αρχήν εχων κακην εν εδενι ποτε καλον κριθειη, ολον ον φαυλον.-Oratio contra Gentes. (Parisiis, 1627.)

Αυτη της καθολικης εκκλησιας η πισις εν τριαδι γαρ αυτην εθεμελιωσε και ερριζωσεν ο κυριος, ειρηκως τους μαθηταις, πορευθεντες μαθητευσατε παντα τα έθνη, βαπτιζοντες αυτους εις το ονομα το Πατρος και το Υια και τα Αγιου Πνευματος.Epistola ad Serapionem Episc. (Parisiis, 1627.)

Πασα γραφη ημων χρισιανων θεοπνευσος εσιν εκ αορισα δε, αλλα μαλλον ωρίσ. μενα και κεκάνονισμενα έχει τα βιβλια. Και εςι της μεν παλαιας διαθήκης, ταυτα.

Γενεσις, Εξοδος, Λευτικον, Αριθμοι, Δευτερονόμιον, Ιεσους και του Ναυη. Κριται, Ρουθ, βασιλεων προτη και δευτερα, βασιλεον τριτη και τεταρτη: Παραλειπομενον, πρωτον και δευτερον. Εσδρας, πρωτος και δευτερος. Πσαλτηριον Δαβιτικον. Παροιμιαι Σαλαμωνος. Εκκλησιαστης, Ασμα Ασματων. Πρoφεται Δωδεκα, Ειτα Αμως. Μιχαιας, Ιωήλ, Αβδιου, Ιωνας, Ναυμ, Αμβακεμ, Σοφονιας, Αγγαιος, Ζαχαριας, Μαλαχιας,' ουτοι μεν δωδεκα εις εν βιβλιον. Ησαιας, Ιερεμιας, Εζηκιηλ, Δανιηλ. Εκτος δε τουτων εισι παλιν ετερα βιβλια, της αυτης παλαιης Διαθηκης, 8 κανονιζομενα μεν.

Σοφια Σολομωνος, Σοφια Ιησου νιε Σιραχ, Εσθηρ, Ιουδηθ, Τωβιτ. Τοσαυτα και τα μη κανονιζομενα.--Synopsis Sacre Scriptura. (Paristis. 1627.)


I saw an example of this in the Gospel of John, where treating concerning the eating of his body, and seeing many offended thereby, he said, “Does this offend

what if


shall see the Son of man ascend where he was before? It is the spirit that quickeneth, the flesh profiteth nothing. The words which I speak unto you, they are spirit and life.” He spake both of the spirit and the flesh, and made a distinction between his spirit and flesh, that not only believing in what was visible to their eyes, but also in bis invisible nature, they might learn that the things which he said were not carnal, but spiritual: for, for how many would his body have sufficed for meat that it should become the nourishment of the whole world? For this reason, therefore, he mentions the Son of mau's ascension into heaven that he might draw them from the corporeal sense, and that they might understand, that the flesh he spoke of was heavenly nourishnient and spiritual

food given to them from above. For the words which I speak unto you, they are spirit and life. As if he had said, This my body which is shown to you and is given for the world, shall be given as food, so as to be imparted spiritually within each, and to become to each a safeguard against the resurrection of eternal life.-Upon that passage of the Gospel, Whosoever shall say."


Ordained 412, Died 444.-Dupin.

Against the Judicial Power of the Priests to Forgive Sins.

Moreover Christ giving the Spirit says, Whose sins ye remit, they are remitted, and whose sins ye retain they are retained: although he only who is by nature God bas the power of absolving the guilty from their sins. For whom is it fitting should release the violators of the law from their sins, except the Author of the law itself?

In what manner therefore, and in what way, does the Saviour give to bis disciples the prerogative, which is due only to the divine vature? Certainly the Word, which is in the Father, cannot be said to have deviated from propriety, but he did this also very well. . For he thought that they who now had the divine and lordly spirit in themselves, ought to be masters of remitting sins and of retaining what they would, the Holy Spirit which dwelt in them remitting or retaining according to his indwelling will, although perhaps the thing was performed by men.-Commentary on the Gospel of John, book 12, rol. 4, p. 1101. (Paris, 1638.)

Τατον δε τον χαρακτηρα, και εν τω κατα Ιωαννην ευαγγελιoν εώρακα, οπηνικα περι της το σωματος βρωσεως διαλεγομενος, και δια τουτο πολλους έωρακως τους σκανδαλισθεντας, φησιν ο Κυριος. Τοτο υμας σκανδαλιζει και εαν ουν θεωρησητε τον Υιον τα ανθρωπου αναβαινοντα, οπου ην το προτερον και το πνευμα εςι το ζωοποιον, Η σαρξ και ωφελει ουδεν. Τα ρηματα α εγω λελαληκα υμιν, πνευμα εςι και ζωη. Και ενταυθα γαρ αμφοτερα περι αυτο ειρηκε, σαρκα και πνευμα. Και το πνευμα προς το κατα σαρκα διεσειλεν, ινα μη μονον το φαινομενον, αλλα και το αορατον αυτα πισευσαντες, μαθωσιν, οτι και α λεγει, ουκ εςι σαρκικα, αλλα πνευματικα. Ποσοις γαρ ηρκει το σωμα προς βρωσιν, ινα και τα κοσμε παντος τετο, τροφη γενηται; Αλλα δια τετο της εις ουρανους αναβασεως εμνημονευσε του υιου του ανθρωπου ινα της σωματικης εννοιας αυτες αφελκυση, και λοιπον την ειρημενην σαρκα βρωσιν ανωθεν ουρανιων και πνευματικην τροφην παρ' αυτα διδομενην μαθωσιν. Α γαρ λελακηκα, φησιν, υμιν, πνευμα εσι και ζωη. Ισον τω ειπειν, το μεν δεικνυμενον και διδομενον περι τα κοσμα δοθησεται τροφη, ως πνευματικως εν εκασω ταυτην αναδιδοσθαι, και γινεσθαι πασιν φυλακτηριον εις ανασασιν ζωης αιωνιου.-Ιn illud Evangelii, « Quicum que dixerit.(Parisiis, 1627.)


Δους δε το πνευμα Χριςος, αν τινων αφητε τας αμαρτιας αφεωνται, φησιν" αν τινων κρατητε, κεκρατηνται, καιτοι μονού το κατα φυσιν οντος θεου δυναμενου τε και εξουσιαν εχοντος απολυειν αμαρτιας τους ημαρτηκοτας. Τινι γαρ αν προςηκοι το χαριζεσθαι τισι τα εφ' οιςπερ αν αλοιεν εις τον πλημμελησαντες νομον, ει μη τω τον νομον ορισαντι; •

κατα τινα τοιγαρουν αρα τροπον τε και λογον, το μονη πρεπόν αξιωμα τη θεια φυσει τους εαυτό μαθητας περιεθηκεν ο Σωτηρ ; Αλλ' ουκ αν αμαρτοι τα πρεποντος ο εν πατρι λογος, εδρα δε τετο και σφοδρα καλως. Ωετο γαρ δειν τους το θειον τε και δεσποτικον εχοντας εν εαυτοις ηδη πνευμα, και του διαφειναι τας τινων αμαρτιας ειναι κυριους, και ως περι αν βαλωνται κρατειν, τα ενοικισθεντος αυτοις αγια πνευματος αφιεντος και κρατούντος κατα βουλησιν οικειαν, και δι' ανθρωπων τεληται το πραγμα τυχον.-Comm. in Joan. Ευαng. lib. 12, tom. 4, p. 1101. (Lutetia, 1638.)

« PredošláPokračovať »