Obrázky na stránke
PDF

(Apoc. i. 20) ubi apertissimé septem Spiritus Dei perhibentur, propter operationem septenariam unius ejusdemque Spiritûs. Quæ operatio septenaria par Esaiam prophetam ita commemoratur: requiescet super eum Spiritus Dei ; spiritus sapientiæ et intellectus; spiritus consilii et fortitudinis ; spiritus scientiæ et pietatis ; spiritus timoris Domini. Ipse debet intelligi timor Domini castus permanens in ieji sæculi. Servilem autem timorem consummata caritas foris mittit, et nos liberos facit, ne servilia opera faciamus, quæ sabbato prohibentur. Caritas autem Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis. Š quoque Spiritus Sanctus septenario numero commentur.

GREGORY NAZIANZEN.
Oratio xli. p. 733. (Bened. edit. Parisiis, 1778.)

[ocr errors]

AGAINST THE JUDICIAL POWER OF THE PRIESTS TO FORGIVE SINS.

AUGUsTINE.

Contra Epist. Parmeniani, Lib. ii. tom. ix. p. 42. (Bened. edit. Parisiis, 1685.)

Nam illud ex evangelio, sicut misit me Pater, et ego mitto vos, hoc cùm dixisset, insufflavit et dixit, “ accipite Spiritum Sanctum, si cui dimiseritis peccata, dimittentur; si cui retinueritis, retinebuntur,'' contra nos esset, ut cogeremur fateri ab hominibus hoc, non per homines fieri, si posteà uam dixit et ego mitto vos, non subjecisset eontinuò, “Sicui 3$ peccata, dimittentur, et si cui retinueritis, retinebuntur.'° Cùm verò interpositum est, “ hoc cùm dixisset, insufflavit et ait illis, aeeipite Spiritum Sanctum,” et deinde illatum per eos, vel remissionem vel retentionem fieri peccatorum, $atis ostenditur non ipsos id agere, sed per eos utique Spiritum Sanctum, sicut alio loco dicit, “ non enim yos estis qui loquimini, sed Spiritus Sanctus qui in vobis est.”

Sermo. xcix. de verbis evangel. Lucæ, vii. De remissione peccatorum contra Donatistas. Tom. v. p. 525. (Editio ut supra.)

Judæi quid dixerunt ? Quis est hic, qui et peccata dimittit ? ' Audet sibi homo hoc usurpare ? Quid contrà hæreticus. Ego dimitto, ego mundo, ego sanctifico. ResÉ' illi, non ego, sed Christus : O homo, quando ego a

udæis putatus sum homo, dimissionem peccatorum fidei dedi. Non ego, respondet tibi Christus. O hæretice, tu, cùm sis homo, dicis, veni mulier, ego te salvam facio: ego cùm putarer homo, dixi, “ vade, mulier, fides tua salvum te fecit.”

Pespondent, nescientes, sicut ait Apostolus, neque quæ loquuntur, neque de quibus affirmant ; respondent et dicunt, si non dimittunt homines peccata, falsum est ergo quod ait Christus, “ Quæ solveritis in terrâ, soluta erunt et in cœlo.” Nescis quare hoc dictum sit, quomodo dictum sit. Daturus erat Dominus hominibus Spiritum Sanctum, et ab ipso Spiritu Sancto fidelibus dimitti peccata, non meritis hominum volebat intelligi dimitti peccata. Nam quid est homo, nisi æger sanandus ? Vis mihi esse medicus ? mecum quære medieum. Nam hoc ut evidentius ostenderet Dominus, ab Spiritu Sancto, quem donavit fidelibus suis, dimitti peccata, non meritis hominum, quodam loco sic ait resurgens a mortuis, “ accipite Spiritum Sanctum,” continuò subjecit, “ Si cui dimiseritis peccata, dimittentur ei:" hoc est, spiritus dimittit, non vos. Spiritus autem Deus est. Deus ergo dimittit non vos. Sed ad Spiritum quid estis vos ? Nescitis quia templum Dei estis, et Spiritus Dei habitat in vobis ? Et iterum nescitis quia corpora vestra templum in vobis est Spiritus Sancti, quem habitis a Deo ? Deus ergo habitat in templo sancto suo, hoc est, in sanctis suis fidelibus, in ecclesiâ suâ : per eos* dimittit peccata, qui viva templa sunt.

JERoME.

In Matt. c. xvi. tom. vi. Victorii Mariani, Episcopi Reatini, Parisiis, 1602.

[Et tibi dabo claves regni cœlorum, et quodcumque, &c.] Istum locum episcopi et presbyteri non intelligentes, aliquid sibi de Pharisaeorum assumunt supercilio, ut vel damnent innocentes, vel solvere se noxios arbitrentur, clim apud Deum non sententia sacerdotum, sed reorum vita, quaeratur. Legimus in Levitico” de leprosis, ubi jubentur ut ostendunt se sacerdotibus, et si lepram habuerint, tunc a sacerdote immundi fiant; non quo sacerdotes faciant et immundos, sed uo habeant notitiam leprosi et non leprosi, et possint iscernere qui mundus, quive immundus sit. Quomodo ergo ibi leprosum sacerdos mundum vel immundum facit; sic et hic alligat vel solvit episcopus et presbyter, non eos qui insontes sunt vel noxii, sed pro officio suo, cum peccatorum audierit varietates, scit qui ligandus sit, quive solvendus.

* Protestants hold that the remission of sins by the clergy is a ministerial act and is declarative ; Romanists hold, according to the decree of the Council of Trent, that it is a judicial act, and depends for its validity upon the intention of the priest.

Comment. Hieronymi, Lib. vi. in Esaiam. tom. iv. (Editio ut supra.)

Funibus enim peccatorum suorum unusquisque constringitur, quos funes aut vineula solvere possunt et Apostoli, imitantes magistrum suum qui eis dixerat, “Quascumque solveritis super terram, erunt soluta et in coelo.” Solvunt autem eos Apostoli sermone Dei et exhortatione virtutum.

CYRIL of ALEXANDRIA.
Comm. in Joan. Evang. Lib. xii. (Lutetiae, 1638.)

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

* This may profitably be contrasted with what Chrysostom says on the same subject, in his work de Sacerdotio, whose opinion is completely the

reverse of Jerome's.

[ocr errors]

only to the Divine nature ? Certainly the Word, which is in the Father, cannot be said to have deviated from propriety, but he did this also very well. For he thought that they, who now had the divine and lordly spirit in themselves, ought to be masters of remitting sins and retaining what they would, the Holy Spirit which dwelt in them, remitting or retaining according to his onwn will, although perhaps the thing was performed by men.

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small]

Ecce quia per Spiritum Sanctum peccata donantur. Homines autem in remissionem peccatorum ministerium suum exhibent, non jus alicujus potestatis exercent. -

Sine peccato itaque nemo est, nisi unus Deus.

Peccata quoque nemo condonat, nisi unus Deus, quia acquè Scriptum est, quis potest peccata donare, nisi solus Deus P

[merged small][ocr errors][merged small][merged small]
[ocr errors]
[ocr errors][merged small]

De Lapsis. sect. vii.

It is the prerogative of God to forgive sins, for he himself says, “I am he who blots out thy sins,” and, “if you sins are as scarlet, I will make them as white as snow, and if they are like crimson, I will make them as white as wool.” And when God, (that is), Jesus the child of God, remitted sins, saying, “My son, thy sins are forgiven thee,” upon this he was thought to speak evil by the Jews, who did not know that he was God, and they said, “he blasphemes, for no one forgives sins, but God only.” But the Lord breathing on the holy Apostles, said, “Receive ye the Holy Ghost, whosesoever sins ye remit, they are remitted to them.” If, therefore, it is the prerogative of no one else to forgive sins but of God only, as it is not (of any one else), the Holy Ghost remits by the holy Apostles.

[ocr errors]

Nemo se fallat, nemo se decipiat, solus Dominus miserere

potest. Veniam peccatis, quae in ipsum commissa sunt, solus

potest ille largiri, qui peccata nostra portawit, qui pro nobis o

doluit, quem Deus

dit pro peccatis nostris.

HILARY.

In Matt. can. viii.

(Parisiis, 1652.)

Werum enim, nemo potest dimittere peccata, nisi solus Deus. Ergo qui remittit Deus est, quia memo remittit nisi

Deus.

« PredošláPokračovať »