Obrázky na stránke
PDF

44. El quod scriptum est, quod vull omnes homincs bellatores, dirigentes aciem corde pacifico venerunt in salvos fieri (1 Tim. 11, 4), nec tamen eines salvi liuall, Hebron, ul constituerent David super omnem Israel o multis quidem modis intelligi polest, ex quibus in aliis Par. XII, 18, 38). Sua voluntate utique isti consti. opusculis nostris aliquos commentoravimus (Enchirid. luerunt regem David. Quis non vidcal? quis hoc necap. 103 ; lib. 22 de Ciril. Dei, capp. I el 2 ; suy ra, lib. gel? Non enim hoc non ex animo , aut non ex bonz A contra Julian., cap. 8, etc.) : sed hic unum dicain. voluntale fecerunt , quod fecerunt : corde paciJln dictum est, Omnes homines ruli salvos fieri, ut in fico : et lamen hoc in eis cgil, qui in cordibus homitelligantur omnes priedestinati; quia, omne genus num quod voluerit operalur. Propter quod præmisit hoininunn in eis est. Sicut dictum est Pharisais, Deci. Scriplura, Et ambulabat David proficiens, el magnifimatis omne olus (Luc. xi, 12): ubi non est intelligen- cabalur, el Dominus omnipolens erat cum illo. Ac per dum nisi omne quod habebant; nequc cnim oinne hoc Dominus omnipotens qui erat cum illo , adduxil olus quod erat in tolo terrarum orbe decimabant. islos ut eum regem constituerent. Et quomodo addySecundum istum locutionis modum dictum est, Sicut xil? numquid corporalibus ullis vinculis alligavil? Isel ego oinnibus per omnia placeo (1 Cor. x, 33). Nuin lus egit, corda tenuit, corda movit, eosque voluntatiquid eniin qui hoc dixit, placebat etiam tam multis bus eorum, quas ipse in illis operatus est, traxit. Si persecutoribus suis ? Sed placebat omni generi liomi ergo cum voluerit regcs in terra Deus constituere, DU!, quod Christi congregabat Ecclesia, sive jam in- . magis habet in potestate voluntales hominum quam siis positis, sive introducendis in eam.

ipsi suas; quis alius facit ut salubris sit correptio, el 45. Non est ilaque dubitandum, voluntati Dei, qui fiat in correpți corde correclio, ut cælesti constiluain cælo el in terra omnia quæcumquc voluit secit lur in regno ? (Psal. CXXXIV, 6), el qui ctiam illa quæ sulura sunt C APUT XV. - 46. Corripianlur itaque a prrpofecil (Isai. xlv, sec. LXX), humanis voluntates non sitis suis subditi fratres correptionibus de charitate posse resistere , quominus faciat ipse quod vall : venientibus, pro culparum diversitale diversis, vel quandoquideni etiam dc ipsis hominum voluntatibus, minoribus, vel amplioribus. Quia et ipsa quzc damnaquod vult, cum vull, facit. Nisi forle ( ut ex multis lio nominatur, quam facit episcopale judicium, qua aliqua commemorem) quando Deus voluit Saüli re- pæna in Ecclesia nulla major est, polest, si Deus gmm dare, sic erat in poleslale Israelitarum subdere voluerit, in correplionem saluberrimam celere alque sc memoralo viro, sive non subderc, quod utique in proficere. Neque enim scimus quid conting: i sequenti corum erat positum voluntate, ut eliam Deo valerent die; aut ante finem vilæ hujus de aliquo desperandum resistere. Qui tamen hoc non fecit, nisi per ipsorum est; aut contradici Deo potest, ne respiciat el del poe hominum voluntalcs, sinc dubio habens humaniorun nitentiam, et accepto sacrificio spiritus contribulati cordium quo placerei inclinandoruin omnipotentissie cordisque contriti a reatu quamvis justa damnationis mam potestatem. Sic enim scriplum est, El dimisit absolvat, damnatumque ipse non damnet. Pastoralis Samuel populum, et abiil unusquisque in locum suum; tamen necessitas habet, ne per plures scrpant dira el Saül abiit in domum suam in Gabaa; el abierunt po- contagia, separare ab ovibus sanis morbidam : ab illo, lentes quorum letigil Dominus corda cum Saüle. Et filii cui nihil est impossibile, ipsa forsitan separationc sapestilentes dixerunt : Quis salvabil ros? hic ? ? El inho- nandam. Nescientes enim quis pertineat ad prædestinoraverunl eum, et non allulerunt ei munera (I Reg. x, natorum numerum,'quis non pertineat ; sic allici de25-27). Numquid aliquis dicturus est, non ilurum fuis bemus charitatis affectu, ut omnes velimus salvos ficri. se cum Saül, quemquam eorum, quorum leligit cor- Hoc quippe fit, cum singulos quosque, ut occurrerint da Dominus ul irent cum illo; aut isse aliquem pe- cum quibus id agere valeamus, ad hoc conamur addu. slilentium, quorum ut hoc facerent corda non leligit? dere, ut justificati ex side pacem habcant ad Deum Item de David, quem Dominus in regnum successu (Rom. v, 1): quam prædicabat eliam Apostolus, cum prospcriore constituit, ita legitur : El ambulabat Da- dicebat, Pro Christo ergo legatione fungimur, lanquam vid proficiens, et magnificabalur, et Dominus erat cum Deo exchortante per nos : obsecramus pro Christo, reconillo (I Par. x1, 9). Hoc cum præmissum fuisset, paulo citiari Deo (II Cor. v, 20). Quid est enim ci rcconcipost dictum est : Ei Spiritus induit Amasai principem liari, nisi pacem ad illum habere? Propter quam patriginta', el dixil : Tui sumus, o David, el lecum suluri, com etiam ipse Dominus Jesus dixit discipulis suis : fili: Jesse. Pat, pax libi, el pax adjuloribus tuis, quia In quamcumque domum intraverilis, primum dicite , auxilialus est tibi Deus. Numquid iste possel adversari Pax huic doniui : el si ibi fuerit filius pacis, requiescel voluntati Dei, et non polius cjus facere voluntatem, super illum pax vestra; sin autem, ad vos reverlet ur qui in ejus corde operatus cst per Spiritum suum (Luc. x, 5, 6). Cum hanc evangelizant pacem, de quo indutus est, ut hoc vellet, dicerer, et facerel? quibus prædictum est, Quam speciosi pedes eorum qui liem paulo post ait eadem Scriptura : Omnes hi viri annuntiant pacem, qui annuntiant bona (Isni. LII, 7 )!

- Bobis quidem tunc incipit esse quisque filius pacis, * Sic Mss. juxta XX. Al Am, Er., Num salvabit nos hic ?

nos hic 2

cum

cuin obedierit et crediderit huic Evangelio, el es fille lov., Numquid salvabit nos hic ?

• Lu Mss., induil Sumai principem triginta. Editi ferebant, principem inter triginta. Abest, inter, a LXX et a Mss.. diceret, vellet et faceret : forte pro, vellet dicere, rellot • Er. Lov., filü imendose.

et facere. ,... quinque Mss., rellet dicere et facere. Sorboricus, vellet Hic ex uno l'alicano Ms. addimus, quod fecerunt

[ocr errors]

justificatus pacem ad Deum habere cæperit : secun- pter quem Christus mortuus esi (I Cor. vii, 11). Nou ardum autem prædestinationem Dei, jam filius pacis gumentemur contra ista pracepla salubremque lerr erat. Neque enim dictum est, Super quem requieverit rem dicentes, Et corrumpant mores bonos colloquia pax vestra, fict filius pacis : sed, Si ibi fueril, inquit, mala; E., pereat infirmus, quid ad nos? Firinum fur: filius pacis, requiescet super illam domum' pax vestra. damentum Dei stat, el nemo peril nisi lilius perditioJam ergo ct antequam illi annuntiarelur hec pas, fi- nis. lius pacis ibi eral, sicut eum noverat atque præscierat CAPUT XVI. -- Absit ul ista garrientes, securos non evangelista, sed Deus. Ad nos crgo qui nescimus nos in bac negligentia esse debcre credamus. Vcrum quisnam sit filius pacis, aut non sit, pertinel nullum est enim quia nemo perit, nisi filius perditionis : sed exceplum facere, nullumque discernere; sed velle ait Deus per Ezechielem prophetam, Ille quidem in omnes salvos sieri, quibus prædicamus hanc pacem. peccato suo morietur , sanguinem vero ejus de manu Neque enim meluendum est ne perdamus canı, si ille speculatoris requiram (Ezech. III, 18). cui prædicamus, non est filius pacis, ignorantibus no- 49. Proinde , quantum ad nos pertinet ,a qui prebis : ad nos enim revertelur, id est, nobis proderit destinalos a non prædestinatis discernere non valeista prædicatio , non et illi; si autem super cum pax mus, et ob hoc omnes salvos fieri vellc debemus ; prædicata requieverit, et nobis, et illi.

omnibus, ne pereant, vel nc alios perdant, adhibenda 47. Quia crgo nos qui salvi futuri sint nescientes, est a nobis medicinaliter severa correptio : Dei est omnes quibus prædicamus hanc pacem salvos fieri aulein illis eam facere utilem , quos ipse prescivit et velle Deus jubet, et ipse in nobis hoc operalur , dir- prædestinavit conformes imaginis Filii sui fundendo islain charilalem in cordibus nostris per aliquando timore non corripimus, nc aliquis inde perSpiritum sanctum qui dalus est nobis (Rom. v, 5) : cat; cur non etiam limore corripimus, ne aliquis inde polest eliam sic intelligi, quod omnes homines Deus plus pereal ? Neque enim dilectionis viscera majora vull salvos fieri; quoniam nos facit velle : sicut misit geslamus quam bealus Apostolus, qui dicit : Corripite Spiritum Filii sui clamantem, Abba , Pater (Galat. inquietos, consolamini pusillanimes, suscipile infirmos, 11, 6), id est , nos clamare facientem. De ipso quippe palientes estote ad omnes : videle ne quis malum pro Spiritu, alio loco dicit, Accepimus Spirilum adoplionis malo alicui reddat (1 Thess. V, 14, 15). Ubi intelligenfiliorum, in quo clamamus, Abba, Paler (Rom. viii, 15). dum est lunc potius malum pro malo reddi , si corriNos ergo clamamus, scd ille clamare dictus est, qui piendus non corripitur, sed prava dissimulatione nic. cflicit ut clamemus. Si ergo clamantem Spiritum gligitur. Dicit etiam : Peccantes coram omnibus corl'cclc dixit Scriplura, a quo cfficitur ul clamemus; ripe, ut cæleri timorem habeant (I Tim. v, 20). Quod recle etiam volentem Deum a quo efficitur ut veli- de his peccatis accipiendum est que non latent, 110 mus. Ac per hoc, quia el corripiendo nihil aliud de- contra Domini sententiam pulelur locutus. Illc enim bemus agere , nisi ut ab isla pace qux est ad Deum dicit : Si peccaverit in le fraler luus , corripe eum inter non recedatur, aut ad eam qui recesseral revertalur, le el ipsum. Verumtamen ct ipse severitalem correpos agamus sine desperatione quod agimus. Si filius plionis eo usque perducit , ut dicat, Si nec Ecclesian pacis cst quem corripimus, requiescet super eum audieril, sil libi tanquam ethnicus et publicanus (Math. pax nostra : sin aulem, ad nos revertelur.

xvmi, 15, 17). Et quis magis dilexit infirmos, quam 48. Quamvis ilaqne etiam dum quorumdam fides ille qui pro omnibus est fiaclus infirmus , ct pro om. sylverlitur, firmum Dei fundamentum slet, quoniam nibus es ipsa infirmitate crucifixus ? Quie cum ila scivit Dominus qui sunt ejus : non tamen ideo nos sint , nec gratia prohibet correptionem, ncc correptio .pigri et negligentes esse debemus in cirripiendis, qui negat gratiam : et ideo sic est praccipienda justitia , corripiendi sunt. Neque enim frustra dictum est, ut a Deo gratia , qua id quod præcipitur fiat, lideli Corrumpunt mores bonos colloquia mala (1 Cor. xv, oratione poscalur ; et hoc utrumque ita faciendum, 53); el, Peribit infirmus in lua scientia , frater, pro- est , ut neque justa correptio negligitur. Omnia vero ! ita hoc loco Mss. At edili habent, super eum ; et omit

liec cum charilale liant : quoniam charitas nec faluni, donsum.

cit peccalum, et cooperit multitudinem peccatorum. i lu Mss., Peril.

AD SUBSEQUENTES DUOS LIBROS,

UNUM DE PRÆDESTINATIONE SANCTORUM, ALTERUM DE DONO PERSEVERANTIÆ,

ADMONITIO

PETITA EX LOVANIENSIUM EDITIONE.

Postquam in Gallias allati suere libri quidam Augustini contra Pelagianos scripli, non paucorum illic animos, offenderunt; non modo de communi doctorum vulgo , sed quorundam etiam presbytcrorum ac cpiscoporumu qui el pielale el cruditionc celebres ct cominendali habcbantur : adeo ut mulli quoque Augustini doctrine faventes, eorum auctoritatem reverili, a mcliore sententia revocarentur, aut cam certe proliteri publice non andcrcnt. Verum alii quidam cordatiorcs firmioresque, inter quos præcipui Prosper et llilarius (a), sentienles ens Pelagiani crroris vel incautos negolium agere, quosdam vero rem non intellectam imperite calumniari; fortiter se iis opposuere. Quibus cum per omnia satisfacere non possent , re ad Angustinuin relata rogant ut quic in ejus libris, præsertim de Correptione el Gratia , quosdam suorum offendebant, clarius discrtiusque explicare dignarelur. Ea vero que sint, ex subjectis utriusque epistolis cognoscere licebit. flac occasione scripsit Augustinus sequentes libros duos, alterum de Prædestinationc Sanctorum, alterum de Dono Perse. verantix. Sed adeo nec his quidem satisfaclum hominibus illis fuit, ut Augustini doctrinam ac libros magis ctiam magisque aversarentur, multa in eis imperite malitioseque calumniantes. Unde factum ut adversu. corum rcprehensiones Prosper defunclo jam Augustino varios edidcrit apologiarum libellos : cujus generis sunt preIcr alios, ad capitula Gallorum , ad objectiones Vincentianas, ad excerpta Genuensium , el adversus. Collalorcm responsiones. Quibns cuin corum inscitiam ct calumnias clarissime coarguisset, ut erubescere jam merilo ctiam deberent , majores tamen poslea molus concitarunt, nec Prospero jam et Hilario parcenles : ut coacti fuerint ad Apostolicam Scdcm confugere, quam eo tempore Celestinus pontifex gubernabat. Is rem 10am ab ris cdocliis ad Galliae episcopos quosdam lilleras mittit, quibus Augustinum et doctrinam ejus luetur ac predicat, oblrcclatores ejus graviter coarguit, episcopis mandal ul eis silentium imponant. Sed ne sic quidem pror. suis quievere. Quia enim pontifex libros cos quos illi tam odiose traducebant, videlicet de Correptione et Gratia, de Prxdestinatione Sanctorum , dc Perseverantiæ Dono, nominatim non expresserat, titulis cos suis desi. grans; post Coclestini mortcm aiebant non cos fuissc approbalos, nec propter illos commendalum auctorem, scd pro anteriorum scriplorum merilis laudationem islam in eum fuisse collatam : ut lestis est propter illos Prosper sub finem libri contra Collatorcm. Quocirca , tempöre Felicis Papæ IV, celebralım fuit in Arausicana civitate concilium (6), quod est ejus loci secundum, in quo renovala el iteralo confirmala est ca. tholica ci apostolica , eademque Augustini de gratia et libero arbitrio doctrina, canonibus ipsis ex Augustini Jibris passim decerptis. Onæ omnia in Appendice, parle secunda , reperire licebil. Cielerum quod horum duorum librorum in Retractationibus suis non meminerit Augustinus, inde faclum , quod cum hirc scriberet, jarn duos Retraclationum libros ediderat , quemadmodum ipsemet infra lestatur, libro primo et libro secundo.

Jis præsertim ex libris Augustini agnosci voluit Hormisdas Papa , quid Romana et Catholica Ecclesia de libero orbitrio et gratia Dei profilcatur. Cujus Pontificis auctoritatc libros eosdem episcopi Africani pro fide in Sardinia exsules maxime commendant in Epistola synodica. Præ omnibus, inquiunt, sludium gerite, quos ad Prosperum et llilarium scripsil , memoralis fratribus legendos ingerere. Quorum mentionem beatæ memoria flormisdas Sedis Apostolicæ gloriosus antisles in epistola , quam consulenti se sanclo fratri consacerdo:ique nostro Pos. sessori rescripsit, cum magno pra'conio catholicæ laudis inseruit ; cujus hæc verba sunt : De arbilrio tamen libero el gralia Dei , quid Romana , hoc est catholica , sequatur el servei Ecclesia , licet in variis libri beati Augustini, a maxime ad Prosperum el llilarium abunde possit agnosci, lamen el in scriniis ecclesiasticis expressa capilula com linentur.

B001010010 EPISTOLA INȚER AUGUSTINIANAS CCXXV (c). Domino bcatissimo papæ, ineffabiliter mirabili, incomparabiliter honorando, præslantissimo patrono

AUGUSTINO , PROSPER. 1. Ignolus quidem libi facie, scd jam aliquatenus, si reminiscaris, animo ac sermone compertus ; nam per sanclum fratrem meum Leontium diaconum misi epistolaset rccepi ; nunc quoque Beatitudini luse scribere audco, non solum salutationis, ul lunc, sludio; sed eliam fidei, qua Ecclesia vivil , affectu. Excubante enim pro universis membris corporis Christi vigilantissima industria tua , el adversus hæreticarum doctrinarum insidias verilatis virtute pugnantc, nullo modo mihi verendum putavi ne onerosus libi, aut importunus essem in co quod ad multorum salutem, ac perinde ad pietatem tuam pertinet : cum potius reum fue turum esse nie crederem, si ca, quæ valde perniciosa essc intelligo, ad specialem patronum fidei non reserrem.

2. Multi crgo servorum Christi (d) qui in Massiliensi urbe consistunt, in Sanctitatis lux scriptis, quae adver. s018 Pelagianos hicreticos condidisti, contrarium putant patrum opinioni el ecclesiastico sensui, quidquid in eis de vocalione electorum secundum Dei propositum disputasti. El cum aliquandiu tarditatem suam culpare ma

Quatuor Mss., epistolam. (a) Hilarium huuc Arelatensem appellant Lopanienses, sed falso. Vide annotationem ad Hilarii epistolarn, infra, col. 053-934. ' (t) llic rursum corrigendi Lovanienses, qui Arausicannm istud secundum concilium jussu Leonis Papæ I celebratan: dicunt.

(c) nec ej istola mittitur a Prospero ad Augustinum de reliquiis Pelagianæ hæreseos in Gallia sobolescentibns, deque hujusmodi hominum qnerelis adversus Prædestinationis et Gratiæ doctrinai superioribus ipsius Augustini opusculis, præsertim libro de Correptione et Gratia explicatam.

(d) id est, monachorum, quorum nominatissiinus Joannes Cassianus Collationum editor, ipsius prosperi contra Collatorem libro postea conlutaļus.

luerint, quam non intellecla reprehendere, quidamque eorum lucidiorem super hoc alque apertiorem Beati. ludinis luic expositionem voluerint postulare; evenit cx dispositione misericordiae Dei, ut cum quosdam (a) intra Africam similia movissent, librum de Correptione et Gratia plenum divinæ auctoritatis emitieres. Quo in notitiam nostram insperala opportunitale delalo, pulavimus omnes querelas resistentium sopiendas; quia universis quaestionibus, de quibus consulenda erat Sanclitas lua, lam plenc illic ab;oluteque responsum est. quasi hoc specialiter studueris, ut quæ apud nos erant lurbala , componeres. Recensilo autem hoc Bealinn dinis lux libro, sicut qui sanctam atque apostolicam doctrinæ lux auctoritatem antca sequebantur, intelligen tiores multo instructioresque sunt lacti; ila qui persuasionis suæ impediebantur obscuro, aversiorcs quain fucrant, recesserunt. Quorum lam abrupta dissensio primum propler ipsos meluenda est, ne tam claris lamque egregiis in omnium virtutum sludio viris spiritus Pelagianæ impietatis illudat : deinde ne simpliciorcs qui que, apud quos horum magna est de probilatis contemplatione reverentia, hoc lutissimum sibi asliment, quod audiant cos, quorum auctoritatem sine judicio sequuntur, asserere.

3. llæc enim ipsorum definitio ac professio est : Omnem quidem hominem Adam peccantc peccasse; el neminem per opera sua, sed per Dei gratiam regeneratione salvari : universis tamen hominibus propitiationem, qux est in Sacramento sanguinis Christi, sine exceptione esse propositam, ut quicumque ad fidem el ad Baplismuin acccdere volucrint, salvi csse possint. Qui autem credituri sunt, quive in ca fide, quæ deinceps per grutiam sit juvanda, mansuri sunt, prascisse anle mundi constitutionem Dcum, et eos prædestinasse in re. gauni suum, quos gratis vocalos, dignos futuros electione, et de hac vita bono fine excessuros esse pravidesil. Ideoque omnem liominem ad credendum et ad opcrandum divinis institutionibus admoneri, ut de appreliendenda vita æterna nemo desperet, cum voluntarize devotioni remuneratio sit parala. Hoc autem propositum Focationis Dei, quo vel ante mundi initium, vel in ipsa conditione generis liumani, eligendorum et rejicicudorum dicitur facla discretio, ut secundum quod placuil Crcalori , alii vasa lionoris, alii vasa contumelir sint creati, et lapsis curam resurgendi adimere, et sanctis occasionein leporis asserre; eo quod in utraque parlo superfluus labor sil, si neqne rejeelis ulla industria possit intrare, neque elcclus ulla negligentia possit cxciderc : quoquo enim modo se cgerint, non posse aliud erga cos quam Deus delinivil, accidere; el sub inccrla spc cursum non posse esse constantem, cum, si aliud babeat prædestinantis cleclio, cassa sil adnitentis inlenlio. Removeri ilaque omnem industriam, lollique virlules, si Dci constitutio hirmanas præveniat voluntates ; cl sub hoc prædestinationis nominc, falalem quamdam induci neccssilalem; aut diversarum nalurarum dici Dominum conditorem, si nemo, aliud possil esse quam factus est. Atque ut brevius ac plenius quod opiranlur exponam, quidquid in libro hoc cx contradicentium sensu Sanclilas lua sibi opposuit, quidquid etiam in libris contra Julianum ab ipso sub hac quæstione objectum, polentissime dcbellasli ; hoc totum ab istis sanctis intentiosissime conclamatur. Et cum contra cos scripla Beatitudinis lux validissimis ct innumeris lesljinoniis divinarum Scripturarum instrucla proferimus, ac secundum formam disputationum luarum, aliquid eliain ipsi quo concludantur astruin us ; obstinationem suam velustate defendunt : ct ca que de Epistola apostoli Pauli Romanis scribentis, ad manifestationem divinæ grative prævenientis electorum merila proferuntur, a nullo unquam ecclesiasticorum ila esse intellecta, ut nunc sentiuntur, affirmanı. Cumque ut ipsi ca exponant sccundum quorum velint sensa, deposcimus , nihil se profitentur invenisse quod placeat, el de his taceri exigunt, quorum altitudinem nullus alligcrit. Eo postremo pervicacia tola descendit , ut fidem nostram ædificationi audientium contrariam esse definiant; ac sic etiamsi vera sit, non promendam : quia et perniciose non recipienda tradantur, et nullo periculo quæ intelligi ncqueant, conticeantur.

4. Quidam vero horum in tantum a Pelagianis scmilis non declinant , ut cum ad confitendam pam Christi gratiam, qua oninia prævenjat merita humana, cogantur, ne si merilis redditur, frustra gralia nominelur; ad conditioncm hanc velint uniuscujusque hominis pertinere , in qua eum nihil prius merenlem , quia nec existenlem, libcri arbitrii el rationalem gratia Creatoris instituat, ut per discretionem boni ct mali, et ad cogni. tionem Dci, et ad obedientiam mandatorum ejus possit suam dirigere voluntatem, alque ad hanc gratiam, qua in Christo renascimur, pervenire, per naturalem scilicet facultatem, pelendo, quærendo, pulsando : ut idco accipiat, ideo inveniat, ideo introcal, quia bo:10 naluræ-bene usus, ad islam salvantem gratiam, initialis grą tire ope meruerit pervenire. Propositum autem vocantis gratix in hoc omnino definiunt, quod Deus consii. uerit nullum in regnum suum, nisi per Sacramentum regenerationis assumere, ct ad hoc salutis donum omnes homines universaliler, sive per naturalem, sive per scriptam legem, sive per evangelicam prxdicationcil vocari . ut el qui voluerint, fiant lilii Dei, et inescusabiles sint qui fideles esse noluerint; quia justitia Dei in eo sit, lit qui non crediderint, percant; bonitas in co appareat, si neminem repellat a vila, sed indifferenti1 universos velit salvos fieri et in agnitionem veritatis venire. Jam hic proferunt testimonia quibus divinarum Scriplurarum cohortatio ad obediendum incitat hominum voluntales , qui ex libero arbitrio , aut faciant quæ jubentur , aut negligant : et consequens pulant, ut quia prevaricalor ideo dicitur non obedisse , quia noluit, fidelis quoquc non dubilctur ob hoc devolus suisse, quia voluit; el quane luin quisque ad maluin, tantum habeat facultatis ad bonum; fariquc momento animum sc vcl ad

(a) Adrumclinos monachos.

vitia , vel ad virtutes movere , quem bona appelenlem gratia Dei fovcal, mala scciantem damnatio jusia suscipial.

5. Cuinque inter hic innumerabilium illis multiludo objicilur parvuloru in , qui ulique excepto origin::li peccato, sub quo omnes homines similiter in primi hominis damnatione nascuntur, nullas adhuc habentes voluntates, nullas proprias acciones, non sine. Dei judicio secernuntur; ut ante discretionein boni ac mali de u3u vile istius auferendi, alii per regenerationem inter cælestis regni assumantur hzredes, alii sine Baptismo inter mortis perpeluze transeant debitorcs : lales aiunt perdi, talesque salvari, quales futuros illes in annis majoribus , si ad activam servarentur ælalem, scientia divina praviderit. Nec considerant se gratiam Dei, quam comitem , non præviam humanorum volunt esse meritorum , eliam illis voluntatibus subdere, quas ab ea, secundum suam phantasiam, non negant esse preventas. Sed in laulum quibuscumque commentitiis meritis electionem Dei subjiciunt , ut quia præterita non exstant, sulura, quæ non sint futura, confingant, novoque apud illos absurditalis genere, el non agenda przescila sint, et prascita non acta sint. Hanc sane de humanis merilis præscientiam Dei, sccundum quam gratia vocantis operelur, mullo sibi rationabilius videntur astruere, cum ad earum nationuin contemplationem venitur, qux vel in prxterilis sirculis dimiss.c sunt ingredi vias suas (Act. xiv, 15), vel nunc quoque adhuc in veteris ignorantize impietate depereunt, nec ulla eis aut Legis aut Evangelii illuminatio coruscavil; cum tamen, in quantum prædicatoribus ostium aper. lum est et via facta est, gentium populus, qui sedebat in lenebris el in umbra niorlis, lucem viderit magnam (Isai, ix, 2, el Malth. iv, 16); et qui quondam non populus, nunc autem populus Dei sit; el quorum aliquando non miserlus est, nunc autem misereatur (Osee 11, 23, 24, el Rom. ix, 25): prævisos inquiunt a Domino crediquros, et ad unamquamque gentem ila dispensala tempora ac ministeria magistroruin, ut exorlura eral bonarum credulitas voluntatum. Nec vacillare illud , quod Deus omnes homines velit salyos fieri, el in agnitionem veritatis venire (I Tim. II, 4); quandoquidem inexcusabiles sint, qui cl ad unius veri Dei cultum poluerint instrui intelligentia nalurali , et Evangelium ideo non audierint, quia nec fuerint recepturi.

6. Pro universo autem humano genere morluun esse Dominum nostrum Jesum Christum , et neminem prorsus a redemptione sanguinis ejus exceplum, etiamsi omnem hanc vitam alienissima ab eo mente pertranseat ; quia ad omnes homines pertineal divinæ misericordiæ Sacramentum : quo ideo plurimi non renoventur, quia quod nec renovari velle habeant, prænoscantur. Itaque, quantum ad Deum pertinet, omnibus paralam vitam æternam ; quantum autem ad arbitrii libertatem, ab his eam apprehendi, qui Deo sponte crediderint, et nyxilium gralix merito credulitatis acceperint. In istam vero lalis gratiæ prædicationem hi, quorum contradictione offendimur, cum prius meliora sentirent, ideo se vel maxime contulerunt, quia si profilerenlur ab on omnia bona merita præveniri, et ab ipsa ut possint esse, donari , necessitate concederent Deum secundum proposilum et consilium voluntatis suæ, occullo judicio, et opere manifesto , aliud vas condere in honorem, aliud in contumeliam (Rom. 1x, 21); quia nemo nisi per gratiam justificetur, et nemo nisi in prævaricatione pascatur. Scd refugiuut istud fateri, divinoque adscribere operi sanctorun merita formidant; nec acquiescunt pricdestinatum electorum numerum nec augeri posse nec minui, ne locum apud infideles ac negligentes cobortantium incitamenta non habeant, ac superflua sit industriæ ac laboris indictio , cujus studium cessante clectionc frustranduin sit : ita demum enim posse unumquemque ad correctionem aut ad profectum vocari, si $c sciat sua diligentia bonum esse posse, et libertatem suam ab hoc Dei auxilio juvandam, si quod Deus manétait, clegerit. Ac sic, cum in his, qui tempus acceperunt liberæ voluntatis, duo sint quæ humanami operenliir salutem, Dei scilicet gratia et hominis obedientia ; priorem volunt obedientiam esse quam gratiam, ut inilium salulis ex co qui salvatur, non cx co credendum sit slare qui salvat, et voluntas hominis divinæ gratiæ sibi parjal opem, non gratia sib humanam subjiciat voluntatem.

7. Quod cum perversissimum esse, revelante Dei misericordia , et instruente nos lua Beatitudine noverimus; possumus quidem ad non credendum esse constantes, sed ad auctoritatem talia sentientium non sumus pares : quia inullum nos et vite meritis antecellunt, el aliqui eorum, adepto nuper summo sacerdotii honore. supereminent; nec facile quisquam, præler panicos perfectæ gratiæ intrepidos amatores , lanto superiorum disputationibus ausus est contraire. Ex quo non solun his qui eos audiunt, verum etiam ipsis qui audiuntur, cum dignitatibus crevit periculum; dum el mullos reverentia eorum aut inutili colibet silentio, aut incurioso ducit assensu; el saluberrimum ipsis videtur, quod penc nullius contradictione reprehendilur. Unde, quia in istis Pelagianæ pravitatis reliquiis non mediocris virulentiæ fibra nulritur, si principium salutis inale in homine collocalur; si divinæ voluntati impie voluntas liumana præfertur, ut ideo quis adjuvelur quia voluit, non ideo quia adjuvatur, velit; si originaliter malus rcceptionem boni non a summo bono, sed a semetipso inclioare male creditur; si aliunde Deo placelur, nisi ex eo quod ipse donaverit : tribue nobis in hac causa, papa beatissime, paler optime, quantum juvanto Domino potes, diligentiam pielatis lui:r, ul quæ in istis quæstionibus obscuriora et ad percipiendum difficiliora sunt, quam lucidissimis expositionibus digneris aperire.

8. ac primum, quia plerique non putant christianam fidem hac dissensione violari, quantum periculi sit i la Mss., runum.

« PredošláPokračovať »