Obrázky na stránke
PDF

СССХХХ1П. De intellects

Anima camalia appelons feminin comparatur non habcnti rcclorem viruin, qui eel intellecius, cujus cam oportet sapienlia gubernari : nnii quasi aliud sit quam anima; sed quia obtutus quidam occullus sit aniinae. Sicut enini exteriores oculi quiddam sunt ■:irn¡s : i ta mens quiddam est animi, quud in eo se)-nudum participalionem divinae Talionis execllit. Et tunc omnibus motibus suis bene prsesidet, cum superna luce radialur, ut sit in ea lumen verum, quod illuminât ornncm homincm venienlem in bunc iiiundum (a).

CCCXXXIV. De loco orntionis.

Qui supplicaturus Deo locum aptum et sanctum requiris, interiora tua munda, et omni inde mala cupidilate depulsa, praepara tibi in cordis lui pace secrctum. Volens in templo orare , in le ora : et ila ;>ge semper, tit Dei lemplum sis. Ibi enim Deus exaudit, ubi habitai (b).

CCCXXXV. De honune interiore.

Scnsus corporis corporalia nunlianl cordi. Et non omnium facultas eadcin : quia non inde videtur, unde audilur; nee unde sapor, inde et odor capitur : nee hi ministri sine lactu ad laevia el áspera, calida et frígida , húmida et sicca, disccrneiida sufliciunt. Incorpórea vero animus suo lantum sensu dijudicat, et cuines varietates uno niolu aiiingit, et quidquiddiscrelinnis inier bona el mala, justa et injusta rationabililer iuvenil, onus est inlenlionis affeclus : ut ibi imago Dei appareat, ubi шипи idemque est quod mens potest quantum potest (с).

CCCXXXVI. De vin Filii Dei.

Dei Filius Dens vi ut m habere in semetipso, sicut habet Paler, non participando adeptos est, sed naseendo. Vilain enim gentiii Раит vita ; nee difforl in nliquo essentia gignenlisct g> nili ; cum sic ex Paire sil Filius, ut coiisempiternie xqualitatis non una quideiu persona, sed una sit deitas (d).

CCCXXXVII. Dejudicio.

Quamvis niinquam recédai a Filio Paler; ad judirandos lamen vivos el morluos non ipse dicilur, sed Filius adfuturtis : quia ibi nee Palris, nec Filii deitas, sed illa forma videbitur Filii, quam sibi per sacraincnium incarnationis univit. Ipsa ergo erii judex , quae sub judice slelit; ipsa judicabil, quae judicata est : ut videanl impii ejus ploriam , in cujus mansiietudincm fremuerunl '. Talis ergo apparebit judex, qualis videri possit, et al> eis quos Coronavirus , et ab eis quos damnalurus est. Paler autem non apparebit; quia forma servi non est induitis: sed Filio, qui cliam homo laclus est, dedil judieii potcslaicin ((.').

CCCXXX VIH. De volúntate Dei et hominis.

Suam voliiutaiem homines faciunl, non Dni, quando id agunl quod Deo displicet. Quando autem ila faciunl quod volunl, ul divina; servían! volunlati: quamvis volentes aganl quod agunl; illius lamen voluntas esl, a quo el prx-paratur , el jubelur quod volunl ([).

CCCXXXIX. De doctrina Palrit per Verbum.

Si ilium docet Pater, qui audit Verbum ejus;

?na:re quid sil Christus, el invenios Verbum ejus, ii principio eral Verbum {Joan. 1,1): non aulcm , lu principio Dens fecil Verbum ; sicul, In principio i<etis fecil caelum el terram(Gen. i, 1). Verbum enim Dei Dens est, non crealnra : пес factum ¡nier omnia, sed pur quod facia sutil omnia. Ill ergo ad talis

[subsumed][ocr errors]

Verbi doctrinan! homo in came consiiiuius posset accederé; Verbum caro factum est, el habiiavil in nobis (Joan, i, 1,3, 14) (a).

CCCXL. De corpore Christi. Caro Christi (idelium vita est, si corpus ipsiiis esse non negligent. Fiani ergo corpus Christi, si volm.t vivere de spir'uu Christi ; de quo non vivit, nisi corpus Christi {!>).

CCCXLI. Qui edunt corpus Christi. Escam vitae accipit, cl aMernilalis poculttm liibit,

S ni in Christo manei, et cujus Christus habiialnr est. am qui discordai a Christo, пес cariiem ejus ma iducat, nec sanguinem bibil: etiamsi unta: rei Sacramentum ad judicium sua; pr;esumpiionis quotidiu indifferenter accipiat (c).

CCCXLII. De malorum felicitate.

Vellet mundana sapienlia, ul nuuquam permitteret Deus eos qui mali suul esse felices : quod utique non sinit; sed ideo mali cum habent (|uod volunt, felices putantur, quia quid sil felicitas ¡enoraiit• (d).

CCCXLIII. De mulatione cordis.

Aliud esl migrare corpore, aliud corde. Migrai corpore, qui molu corporis mutai locum : migrai corde, qui molu cordis mulal affectum. Si aliud amas, aliud amabas; non ibi es. ubi eras (с).

CCCXLI V. De chrismale.

Christi nomen a chrismate est, id esl, ab unrtione. Quia ideo omnis christianus sancliiieatur, ul intelligat se non solum sacerdotalis et regiae dignitatis esse consortem, sed eliam contra diabolttm lieri luctaiorem (f).

CCCXLV. De lumine.

Sequamtir Christum lumen verum, ne ambulemtis in lenebris. Tenebrae auicm meluenda; sunt moruin , non octilorum: et si oculorum, non exterioruiii, unde discerniiur, non album et nigrum, sedjuslitin cl injustum (о).

CCCXLVI. De incarnalione Verbi.

Catliolica (ides Dominum Jesum Christum et vertun Deiim et verum lioniiiiem credit, et prédicat. Utruiiique enim scripliim est, et iilrumqiie verum est. Qui Deum lantumuiiido asserit Christum, niediciiiam negat qua sana tus est : qui hoiiiineiii lanlunmiodo asserii Chrisiuin, polenliam negal, qua creams est. Utrumi|tie ergo, anima lidelis ac recta, snseipe : cl Deus Christus est, el homo Christus est. Qualis Dens Christus? iEqualis Patri, uiiiiin cum Patre. Qualis homo Christus? Viiginis filius, trahens de homme mortalitatem, non Iraliens iniquitatein (Л). CCCXLVII. De missione Verbi.

Missus est Doniinus Christus a Patre, non recessii a Paire. Missio ejus incarnatio fuit, el iiivisibili deitali hoc fuit in hunc mundum venire, quod appareie. Quod si cito capereiur, non opus erat ut credcreiur. Crcdendo ergo capitur, quod nisi credaliir, nuiiqiiaui inlelligilur (/).

CCCXLVIH. De Patre et Filio.

Ut recte credatur Pater el Filins, ipse Filius aiidiendus est, dicens, Ego el Puler unum stimm (Joint. x, 30). Duobtis enim verliis du;u siinul h.ereses deIruncantur. Nam per id quod ail, unum, Arnim percnlit; per illud quod ait, sutnus, Sabulliuin slravit: quia пес, sumus, de uno; пес, пиит, dicercl de diverso (j).

1 Augustinus, ignoraitir.
(я) Ex Tract. ¿liiii Joan. п. 8.
(0) Ibid. п. 13. •

(с) vide ibid. п. 18.

Íd) vide Tract. 28 in Joan. n. 7.
e) Ex Tract. 52 in loan. n. I.
Л vide Tract. 33 in loan. u. 3.
g) F.x Tracl.33 in lean. n. i.
(it) Ex Tract. 3C in ua.i. n. 2.

[ocr errors]
[ocr errors]

CCCXLIX. De Deo et homine Jesu Christo.

Ulriiniquo oportet noverimus in Christo, et undo a'qualis Palt i est. et linde ¡Ho major est Paler. Illud Yerbuin esi, illud саго; illud Dens est, illud homo: sed onus est Chrisms Dens et homo (a).

CCCL. ой multar dirime Trinitatis.

Miillorum dominum multa; sine dubio aiiimre, et mulla sunl corda : sed ubi per dilectionem fideinqiie adlirereanl Deo, liuntomncs una anima, et cor unum. Si ergo charitas Dei, qwe diffusa est in cordions nostris per Spirilum sanctum, qui dalus est nobis, tanlam imiiaiem muUarum animaruni et mullorum Cordimil facil; quanto magis cerliusque in Paire el Filio et Spiritu sancio œierna et incomnuitabilis unilas manet, ubi indifferens Triniias onus Deus est, unum lumen, uniimque prineipium (6)?

CCCLI. De doctrina Patris ad Filium.

Non sie docuil Pater Filium, quasi indoctum genuerit, et scienliam contulerit nescienti : sed temporalis doctrina est intemporalis essentia; et hoc est a I'.iire doceri, quod est a Patre generan : quia simplici veritatis naturae esse et nosse, non est aliud alque aliud, sed ipsum (c).

CCCLI I. De fide el veníale.

Fides semper praevenit visioiiem. Credimus enim, nt cognoscamus: non cognoseimus, ul credamus. Fides ergo est, quod non vides, credere: Veritas, quod credidisli, videre(d).

CCCLI1I. De bono odore Christi.

Bonus Christi odor esi prsedicatio verilatis : quo odore vilain capil, qui Evangelio bonis operibus' servit et congruil; mortem autein incurril, cujus ab bis qua; bene loquitur, vita disseulit. Qua; conditio eiiani auditores obstringil, cum recta prxdicatio ab aliis per incredulilalem auditor in mortem, ab aliis per (idem suscipitnr in salinem (e)

CCCLIV. De facúltate credendi.

Fides Christi f si, credere in cum qui juslifical impiiun : credere in Mediatoren! sine quo nullus reconcilialur Deo, credere in Salvalorem (|ui venit qu¡crere et salvare quod porterai, credere in eum qui dixit, Sine me nihil potestis faceré (Joan, xv, 5). bed banc lidem non apprehendil, qui ignorans Dei justiliam qua juslilicatiir impius, su:im vull constituera qua convincjlur snporbus. Talia enini seulieiilcs sua elalione obdurantur, et excaocanlur : quia negando Dei graliam non adjuvanlur (Л.

CCCLV. De vera dileclione.

Charitatem babens, qua; c*l de corde puro et conseioniia bona el fide non ficta, diligit Deuni et proxiiniiin sicut se ipsum. Amatorenim Dei, amaior est ми : et non diligcns Deum, non diligit proximum; quia non diligit se ipsum. Pro hac autein dileclione patienter etiam mundi odia sunt toleraiida : necesse csl enim ut nos oderit, quos videt odisse quod dili

CCCLVI. De bipartita mundi significalione.

Duo hurniniim genera sub uno mundi nomine nuncupanlur. Sicut enim dicilur niundus in impiis, iia dicilur mundus in Sanctis. Uiide cum lotus a senieiipso el in odio el in anion; discordel, nos eum et odisse jubeinur el amare, cum dicilur nobis, Nolile diligere mundum (I Joan, il, 15); el cura dicilur, Diligite inimicos vestros (Slatth. v, i) : ut quorum exseerainur iniquilatcm.opteinussalutem (A).

CCCLVII. De vitanda scientiœ gloria.

Ad viiandam tentationem vana; gloria:, inelinr est disceulis conditio, quam docentis. lutins enim audi

1 Alias, moribiis. *

(a) Ex rraci. 37 in Joan. n. 10.

(b) r.x Tract. 39 in Joan. n. 5.

(c) Ex 'ITact. 40 Ui Joan. n. 5.
((() Ibid. n.O.

ie¡ \id« 'ITact. 50 in Joan, п. Я.
(П Ex ITact. 55 in Joan. n. 10.
(n) Ex Tract. 87 in Joan. un. 1 el 2.
Oí) ibid. u. i.

tur verilas, quam prsedicainr. Qiioniam cum dncirim rccipilur, biimiliias custodilur : cum aulem dispoutio placet, vix est ut disserentem non pulset qiianmlacuuiqiie jacta u lia (a).

CCCLVIH. De laude qua se prœdkat Dm.

Periculosum est bomiiii sibi placeré, cui cavendum est superbire. Deus anlcin quantumeumque se laude! non se exlollit excelsos, пес vult se sua videri nu! jeslate majorem. Sod cum boniini loquitur poientntn suaiii, non hoc agit, ut gloriosior ipse, sed ut ilk nielior liai et doctior. Nobis enim prodesi aucturna nosirum agnoscere, el ei qui est super omnia, subjaccre: nee de quo non possumus comprehend«« .¡щ,] est, possumus sentiré quod non est (b).

CCCLIX. De remittendis peccatis.

Christiana observantia ad perfects pielatis prof«. dum, per niiiui.im maxime pervenit ¡ndulgentam. peccalorum, dante nobis Domino sua; boiiitatis eiemplum. Nam si ¡Ile, in quo nullum omniiio fuit peccalum , interpellât pro peccatis nostris; quanto maps nos invicem pro propriis orare debemus? Amplcctcnda qiiippe est bomini, qui non omni polest оме peccato, lam benigna conditio; ut dimitiendo delicti aliena, diluât sua (с).

CCCLX. Ve œternitate sanctorum.

Justorum desideriorum socielati tunc nihil deerii, quando Deus omnia in ¡His omnibus eril. Ad qium bealiludinein hi perveniunt, qui hnic Keculonnteseparationem anima; came moriuntur, ncc in eis inteiiiuntur riipidilalibiis, quas sola superat dilectio Dei; lit el id patiaiur iniqniias, quod elegit; el eo bon» fruaiur justitia, quod ama vit (d).

CCCLXI. De confitendo homine Jesu Chritio.

Qui sic conliteiur Christum Deuni, ul euindeiu kminnm ncgel verum, babentein scilicet uniuin sihi nostra; camis animieque natura m : non est pro ill i mortuus Christus ; quia secundum bominem tuoriuns csl Christus. Nun reconciliaiur per niediau>reiii Deo: unite cuim Deus ct unus est mediator bei et hominum, homo Christus Jesus. Non jusiMicatur

Ecr ipsum : quia sicul per inobedicnliam urnas oininis peccatnres conslituli sunt miilti, iia per oliedicntiani nuius hominis jusli consi¡iueulur niulti. Non resurgel in resurrectione vita; : quia per lioininem mors, el per bominem resurrectio miiriimruin; sicul cnim in ЛЛm oniiies moriuntur, на el in Christo omnes vivïlicabuntur. Nee ullus se beat! Petri defendat exeinpln, qui se multis lacryinis et accusa vil, el lavit: ul principem suum ЕссЫз, non negalionis , sed prcnilenlix imilatione sequeretur (e).

CCCLX H De œternitate.

In quibiistlain aHernis potest aliqua esse distanlia: ipsa aulem a-lerii¡l:»s absque divcrsilaic mensura; est. Mulla; quippe mansiones in una vita varias mcriloruin significant dignilates. Sed ut Deus omnia in omnibus crit, fiel etiam in disparí claritaie per gaud'ium, ul qnod habenl singuli, commune sit omnibus. Quoiiiain per conncxumcm düectionis, a gloria capitis nulla eril aliena pars corporis (/).

CÍXLXIIl. De fide.

Fides eoruin qui Deum visuri sunt, quod non videt credit: nain si videl, non est fides. Credent! pollicetur' nie i ¡linn : videnii reddilur premium {g).

CCCLXIV. De pelilione contraria.

Male usuriis oo quod vull aeeipere, Deo poliia miseranle nun aeeipil. Proinde si hoc ab eo neti

[ocr errors]

iiir, unde homo exaudiius lœdatur; magis meiueniluni esl, ne quod possil Deus non dare prupilius, tlei iratus (a).

CCCLXV. De dileclione.

Qui diligil me, inquil Dominus, diligelur a Paire meo; el ego diligam eum, el manifeslabo ei me ipsum (Joan, xiv, 21). Quid est, diligam? lanqiiam tunc ilileciurus sit, ct nunc non diligat? Absit. Qnomodo eniin nos Pater sine Filio, aul Filius sine Paire diligerct? cum ¡nseparaliililcr o|»erenlur, quomodo separabiliter dilignnl? Sed ad hoc diligam eum, ad quod sequitnr : lit manifestabo eime ipsum. Diligam, * el manifestabo , id est, ad line diligam , ul manile'stem. Nunc eniin ad hoc dilexit, ulcredamus, et inandatuui ejus • leneamus : tunc ad hoc diliget, ut videamns , el i|>sam visionem mercedem fidei capiainus. Quia i't nos nunc diliginms credeiidn quod videhiimb : tunc aulem diligemus videndo quod credidimus (b).

CCCLXVI. De palmitibus mtis.

Ha sunt in viie palmiles , ul vili nihil conférant, sed inde aecipianl u:ide vivant. Sic quippe vitis est in palmilibus , ul vitale alimentuui submiiiislrei eis, non suniai ab eis. Ac per hoc el maneinein in se habere Christum , et mauere in Christo, discipulis iirodest uiriiniqiie, non Christo. Nam praciso pal■uile poiesl de viva radice alius pullulare : qui aulem i>ra:cisus esl, sine radice non polest vivere (с). CCCLXV 11. De humanœ jusiiliœ modo.

Divinilus dictum esl : Nuli esse Justus multum (Ееele. vu, 17). Quo noiata non esl juslitia sapiente, sed Mipci bia praesumenlis. Qui ergo lit minis Justus, ipso nimio fit injustus. Quis eslautem qui se fácil juslum, nisi qui dicil se non habere peccalum (d)? CCCLXVill. De simplicilate.

Nullius, eliain incorpore* crealura:, vere simplex substantia est, cui non hoc esl esse , quod nosse; polest eniin esse, nee no*se : at illa divina non polest quia idipsum est quod habet. Ac per hoc non sic habit scienliam , ut aliud sit ¡Hi scienlia qua seit, aliud essentia qua est, sed ulrumque unum : quamvis non ulrumque dicendum sit, quod verissime simplex el unum esl. Habet enim Paler vilain in semelipso , nee aliud esl ipse quam vita quie in illo est: cl dedil Filio habere vilam in semelipso; hoc esl, genuil Filium qui el ipse vita est. Sic ilaque debemus aceipere, quod de Spirilu saucto dictum est : Non enim loquelur a semelipso, sed quœcumque audierit loeuetur (Joan. xvi. 13) ; ul iutelligamus, non eum esse u semelipso. Paler quippe solus de alio non esl. Nam el Filius de Paire nains est; et Spirilus sanclus de Paire procedii. Paler aulem nec natus est de alio, пес procedii. Nec ideo saue aliqua disparities in summa illa Trinilate cogilalioni occurral bullíanse: quia et Filius ei de quo natus esl, et Spiritus sanetus ci de quo proredil, aequalis est (e).

CCCLX1X. De inlemporalilate deilatis.

Oiiamvis natura incommulabilis non aeeipiat Fuit ei Eril, sed tanlum , Est : ipsa enim veradier esi, quia aliter quam esl, esse non potest : tarnen propter rnuiabilitatem leinporum , in quibiis versalur nostra morialitas el nostra mulabililas, non mendaciler dicimus et Fuit, et Est, et Eril : fuit in prDeieiilo.estin urasenlibus, eril in fuluris. Fuilquippe, quia niinqiiam deliiil • eril quia nunquaradeerit : esl, quia semper esl. Nenne enim velutquijam non sil, cum piseteriusoccidit; um cum praesentibus, tanquam non maneat, labilur; aul cum luturis, lanquam non fuerit, orietur. Protnde cum secundum 7olumina temporum locutio humana

[ocr errors][merged small]

varietur; qui per nulla esse poluit aul potest aut poterit témpora, vera de illo <liciini.ur cujusliliel leniporis verba. Semper ilaque audit Spirilus sanetus, quia semper seit : el scire, etauilire, hoc illi est, quod semper esse. Semper vero illi est esse, de Paire procederé. Nemo aulem polest dicere, quod non sil vita Spirilus sanetus : cum vita Pater, vita sil Filius. Ac' per hoc sicut Paler , cum habeat vitam in semelipso, dedil el Filio habere vitam in semelipso : sic Spiritui sánelo dedit vilam procederé de illo, sicut procedit cl de ipso (л).

CCCLXX. De dileclione qua diligimus Deum. Prorsus donuiii Dei est, diligere Deum. Ipse ut diligerelur dedil, qui non dilectos dilexit : displicentes amali sunius, ul fierel in nobis unde placereinus. Diflu'dii enim charilalem in cordibus nostris Spiritus Patris el Filii, quem cum Paire amamus el Filio (b). CCCLXXI. De pace Christi. Pax Christi liuein temporis non habet, et ipsa est niiinis pi:e iiiieniiouis actionisque perfectio. Propter banc Sacraineulis ejus imbuimur : propter banc mi— rabilibus ejus operibus et sermonibtis eriidinnir:: propter haue Spirilus sancli pignus accepiiiius : propier banc in eum credimus et speramus, el aniore ipsius , quantum donat, accendiinur : propter banc denique omnem tribulationem fortiter lolerauius, ut in ea féliciter sine tribulaiione regnemus. Vera enim pax unitalem facit : quoiiiam qui adbxret Deo, uiius spirilus est (c).

CCCLXXII. De temporibus. Опте tempus ab illo est disposituui, qui lenipnri subditos non est. Qtiouiam quœ futura erant per singula témpora , in Dei sapieulia habeut efficaces' causas, in qua nulla sunt témpora. Non ergo credatur bora passionis Domini falo urgente veiiisse, sed Deo potius ordiuanle Non enim sidérea nécessitas Christo inlullt crucein; пес sidera coegerunt morí siderum conditorem : qui intemporalis cum Paire, sic leuipus quo carne morerelur, queinadmoduin et quo de matre nasceretur, elegit (d).

CCCLXXI1I. De umiaie Trinitatis. In eo quod d ici lur , Urne esl aulem vita œterna, ut cognoscanl te solum verum Deum, el quemmisistiJesum Christum (Joan, xvn, 5); ordo verborum esl, I i le, et quem misisli Jcsuin Christum, cognoscanl solum Deum verum. Conscquenler enim iulelligiiur et Spiritus sanetus : quia Spirilus esl Patris ei Filii, tanquam cbarilas subsianiialis et consubstanlialis amboruiii. Quoniam non duo dii, Paler et Films; nee 1res dii, Pater et Filius et Spirilus sanetus : seil ipsa 'limitas uiius solus verus Dens. Nec idein lamen Pater, qui Filius; пес idem Filius, qui Paler; пес idem Spirilus sanclus, qui Paler aul Filius : quoniam 1res sunt, Pater , el Filius, el Spirilus sanclus : sed ipsa Trinitas Uiius esl Deus ('<•).

CCCLXXI V. Quid dedit Pater Filio. Quidqiiid Deus Pater Deo Filio dedil, gignendo dedil, lia enim dedil Filio Paler, sine quibus Filius esse non possel, sicut ei dedil ni essel. Nam quomodo Verbo verba daret aliqua, in quo iiieflabililer dixit omnia ( /')'

CCCLXXV. De custodia Dei, qua suos serval. Cuslodiam circa nos Dei, non lain cariialiler debemus aceipere, velul vicissim nos servent Paler et Filins , amborum in nobis servandi alternante custodia, quasi alius alio discedente succédât. Simul enim custodiunt Pater el Filius et Spirilus sanclus, qui est unus verus Dens. Sed Seriplura nos non levai, nisi descendal ad nos. Sicut Verhorn саго factum d scen

1 Attas, efficientes.

(a) Ex Trac. 99 ia Joan. п. 5, 9.

(b) Ex Tract. 102 in Juan. u. 5, est et canon 23 Aratuieaui concito.

(ci Ex Tract. 101 in loan. п. (i.
(ci) Ibid. п. i.

te) Ex tract. lOo in luán. п. 3.
(/•) Ex Trac

[ocr errors]

dit, ut relevara : non cecidit, ni jaceret. Si descendeniem cognovimus, cuín lévame surgamus : et mlelligamus.eum ita loquitur, personas eum distinguere, non separare naturas (n).

CCCLXXVI. De gratia Dei, que omne hominis merilum prwvenilur. Si naiuram cogitemos, in qua creati sumus; cum nmnes Veritas crea ver i l, quis non est ex veritate? Sed non onines sunt, quibus, ul audiant veritatem et credant, ex ipsa veritate prcestatur, nullis procul dubio prœcedentibus meritis, ne gratia non sit gratia. Si enim dixisset, Omnis qui audit vocem meam, ex veritate est : ideo dictus ex veritate pularetur, quia obtempérai vcrilati. Non autem hoc ail : sed, Omnis, inquii, qui est ex veritate, audit vocem meam (Joan. xviii, 37). Ac per hoc, non ideo esl ex veritate, quia ejus audit vocem : sed ideo audit, quia ex veritate esl; id est, quia hoc illi donum ex veritate collatum I est : quod quid est aliud, quam, douante Christo credit in Cln ¡slum (¿j?

CCCLXXV1I. De amore, quo Ueum amare debemus. Quisquís sc ipsum, non Dcum amat, non se amat: et quisquís ßeuni, non se ipsum amat, ipse se amat. Qui enim non potest vi veré de se , moritur utique amando se. Cum vero ille diligitur de quo vivitur; non sc diligendo magie diligit, qui proterea se non diligit, ut cum diligal de quo vivit (c).

CCCLXXVIII. De indiviso Patris et Filii opere. Quidquid illud est quod oportet Patrem agere ad Filium, non (it nisi per eumdem Filium : ad ipsum scilicet, quia filins hominis est, el lacius est inter omnia : per ipsum autem, quia Filius Dei esl, et per illuni (¡uni a Pain: omnia (d).

CCCLXXIX. De subjeetione Filii. Non est minim dicen: Aposiolum, etiam in futuro sreculo Pairi Filium subjeciuin futurum, ubi ait, Tunc et ipse sulijectus erit ei, qui Uli subjeeit omnia : quandoquidem in Filio forma humana iiiansura est, qua semper major esl Pater. Quamvis non defuerint, qui illam tunc Filii suhjeclionein ipsius human» formai in divinam substantial!) commutationem intelligendam pularunt, tanquam hoc cuique rei suhjicialur, quod in earn vcrlitnr et miilalnr. Scd intelligi polest, ideo inagis dixisse Aposiolum , etiam lunc Pairi Filium subjectuni futurum, ne quis in eo putaret spiriluin et corpus humanuni conversione aliqua cnnstimendum : ut sit Deus omnia, non laiilum in illius forma hominis, scd in omnibus ( I Cor. xv, 28); quando capitis gloria Universum corpus implebil (c). CCCLXXX. üihil in quibuscumque creaturis a Creatore inordinatum relinqui. Quantacnmque bona, quamvis magna, quamvis minima, nisi ex Deo esse mm possum. Quid enim majus in crentiuis, quam vita inlelligensï am quid minus polest esse, quam corpus? Qua; qiiaiiiiimlibet deliciaul, ei in id tendant ut non siut ; lamen aliquid forma: illis reiiianel, m quoquo modo sint. Quidquid antem form* cujuspiam rei dellcicntis nmaliel, ex illa forma est quae nescil deficcre; inotusque ipsos rerum deiieientium vel proficieniium excederé ntimerorum suorum leges non sinit. Quidquid igitur laudabilo adverlitur in rerum natura, sive exigua, sive ampia, quod laude dignum judicciur, ad rxcclleiiiissiniam et ineffabilem laudem referendum est Cnndiloris (/).

ixxJ.xxxi. Quoa prœsaentiaDei neminem pec care coinpellat. Neminem Deus ad peecandum cogil : pravidet laiiien eo» qui propria volúntate peo aliuiit. cur ergo non \indicet Justus, quae Deri non cogit prsescius? Sicut eniiu nemo memoria sua cogil facta esse, quae praeterierunt : sic Deus pr.-escienlia sua non cogit facienda, qua: tulura sunt. Et sicul homo quaedam qua: tecil meminit, nee Urnen omuia quae

(a) Ex Tract. 107 in Joan. n. 6.—(b) Ex Tract. 1 la in Joan, n. 4.—(c) Ex Tract, m in Joan. u. 3.—(d) vide libruui 1 de Trinitate,cap.7.-(í;) vide ibid.,cap.».—(f) Ex libro 3 de Ubero Arbitrio, cap. (7.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[merged small][ocr errors]

tibi ab hominihus deferuutur : réspice te ipsum, quia mor-
tal ¡s es; et quia terra es, et in terrain ibis, circumspice
eos qui ante te similibus splendoribus fulscre. Ubi sunt
quos ambiebant civium poteutalus? ubi insuperabiles im-
peratores? ubi qui convenlus disponebaut et festa? ubi
equorum splendidi inyectores1, exercituum duces, sátrapa;,
lyianni ? Non omnia pulvis? non omnia limite? non in pail-
as ossibus eorum vita; memoria est? Réspice sepulcra, et
vide quis servus, quis dominus, quis pauper, quis dives.
Discerne, si potes, v iot nui a rege, tortem a debili, pulcbrum
a deformi. Meinor ¡taque natura?, non cxtollaris aliquando.
Memor autem cris, si te ipsum respexeris.
1 Alias, mdritorcs.

[graphic][merged small]

B тояст1 Dec1m1im Prjkfatio. 0-10

E.k Acgustim Libro De Ileresibos Ad Qüodvultdeom.
Hjeresis 88. 107-108

*. AURKLU AUGUSTIN!, HIPPONENSIS EPISœPI, DE
PECCATORUM MER1T1S ET REM1SS10NE, ET DE BA-
PTISMO PARVULORUM, AD MARCELLINUM LIBRI
TRES. 109-110

Upeb Piumus. — Refellit eos qui dicuut Adam, etiamsi
non peccasset, fuisse moriturum; nee ex ejus pec-
cato quidqtiam ad ejus posteros propagalione trans-
iisee. Mortem hominis probat consecutam non ne-
cessitate naturae, sed mérito peccati : tum etiain
peccato Ada; tolam ejus stirpem obligatam esse
docel, ostendens párvulos ob id baptizan, ul origi-
nalis peccati remissionem accipiant. ¡bid.

Capot Prihuh. Prafatio. ¡bût.

4. Adam si non peccasset, non fuisse moriturum. ¡bid.

ill. Aliud esse inortalein, aliud esse morti obuoxium. ¡bid.

IV. Mors etiam corporis ex peccato. Ill

v. Mortale, morluum ac moriturum. ¡bid.

vi. Quilinudo corpus mortuum ob peccatum. 112

vil. vita corporis speranda, prascedente jam vita Spi-
ritus. 113

vill. verba Pauli quo sensu intelligenda. ¡bid.

IX. Pecatum propagatione, nou uuilatione tautuin
transisse in omnes. 114

X. Aclualis et originalis peccati dislinctio. ш

XI. Regnum mortis quid apud Aposlolum. ||i>

XII. t'iiiiui peccatum omnibus commune. 117
Xtll. Quomodo per пиши mors et per uiium vita. 118
Xiv. Nemo nisi Christus justificat, ibid.

XV. ConGrmat ex propagatione peccatum esse, quem-
adnuKliini et justitiam ex regeneratiune. Quoinodo
et omnes per Adam peccalores, et omnes per Chri-
stum justi. 119

XVI. Infantes non baplizati lenissime quidem, sed ta-
rnen ilamuaulur. Pœna peccati Ada;, gratia corpo-
ris amissa. 120

XVII. Non esse infantibus personale peccatum tri-
buendum. 121

xviii. Refellit eos qui baptizan párvulos volunt non
in peccati remissionem, sed ad obiineuduiu re-
gnum cceloruin. ¡¡¡id.

XIX. infantes ul filíeles, ¡ta et penitentes iliomiur.
Peccata sola inter Deum et homines séparant. 132

XX. Ad meusam Domini nemo rile nisi baplizatus

Sa.nct. August. X.

accedit.
XXk inscrutabile, cur infantes alii discedant frustran
baptismo, alii non.

XXII. Refellit eos qui putant animas ob delicia alibi
commissa, in corpora meritis suis convenienlia de-
trudi, in iisquemagisminusveaffligi.

XXIII. Christus etiam infanlium salvator el redero-
ptor.

XXIV. Baptismus salus, Eucharistia vita vocaluraPu-
nicis Christianis.

XXV. párvulos mos natos ¡Iluminan quidam perperam
colligebant ex Evangelio.

XXVI. concludit peccato originis omnes obnoxios.
XXMI. Congerit testimonia Scripturarum.

XXMtl. Colligit omnes egere morte Christi, ut salven-
tur, parvuli non baplizati in damnatione erunt cum
diabolo. Quomodo omnes per Adam ad eondemna-
tionem, el omnes per Christum ad justilicalionem.
Nemo cum Deo reconcilialiir nisi per Christum.

XXIX. Bonum conjugii quid. Boni et mali usus aua-
tuor differentia?.

XXX. Baptismum ad quid infantibus necessarium vo-
luerinl Pelagiani.

XXXI. Christus cap« et corpus. Christus ob persona;
umtalem et iu cuelo manebat et in terra déambula-
bal, unus Christus quomodo ascendát in coehun
Caput et corpus unus chrislus.

XXXII. Serpens in deserto exaltatus Christum in cru-
ce pendenlem üguravit. Parvuli etiain ipsi serueu-
lIS inorsu venenali. r

ХХХШ. Nemo potest reconciliari Deo, nisi per Chri-
stum. r

XXXIV. Baptismi forma, seu ritus. Exorcismus. Du-
plex de parvulis error.

XXXV. In parvulis non esse peccatum propria; vita»

XXXVI. De mtantium ignorantia, et unde sit.
XXXvil. si Adam non talis est creatus quales na-

scimur, cur Christus expers peccati infansnaius est
etimbelhs?

XXXV1U. Ignorantia et innrmilas infantis.

XXXIX. Quateuus evacuetur peccatum per Bapti-
smum in iiarvulis, similiter et in adultis, et quid
lnde consequatur utilitatis.

Ubeb Secundus. —Disputât Augustinus contra eos qui
dieunt, quod in hac vita suit, fuerini et luluri slnt
homines uulluin habenies omnino peccatum : qua

(Soixante.)

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
« PredošláPokračovať »