Obrázky na stránke
PDF
ePub

quam determinatam ad certum bonum in par- et est in Deo: tum etiam, quia licet in gradu ticulari : nam in hoc nulla apparet implicatio. intellectuali posset Deus facere species perfecNeque desunt qui hoc esse possibile existiment. tiores, non tamen potest facere substantiam

7. Responsio.-Nihilominus respondeo con- altioris gradus, quam sint Angeli, libertas aucedendo sequelam, et ad probationem dico tem sequitur ad ipsum gradum intellectualem imprimis, involvi repugnantiam, cum dicitur ut sic, non ex hac, vel illa perfectione ejus voluntas natura sua determinata ad unum bo- specifica, ergo quantumcumque in perfectione num ex necessitate volendum, semper, ac ne crescerent species angelicæ, nunquam aliud cessario, et in particulari, et ab intrinseco, genus voluntatis haberent. Si autem illa detota enim hæc determinatio necessaria est, ut terminatio ex imperfectione proveniret, oporpotentia non sit libera. Quia ad aliquod objec- tet esse contra gradum rationalem, quod est tum primarium potest esse voluntas determi- contra hypothesim. Assumptum patet, quia in nata simpliciter, et circa alia esse libera, ut gradu rationali homo habet infimum gradum, est divina: item ad objectum confusum, et et talem determinationem non habet. abstractum creata voluntas potest esse deter 9. Secunda assertio.-Voluntas Angeli est minata, saltem quoad specificationem, salva de natura sua libera quoad exercitium. - Selibertate, quoad alia, ut est per se notum. cundo dicendum est, voluntatem Angeli in exerItem ab extrinseco necessitari, non est contra citio suorum actuum esse natura sua liberam. naturam voluntatis, licet sit supra illam. At Solent distinguere theologi duplicem modum vero totalis determinatio intrinseca destruit libertatis contradictionis , et contrarietatis : naturam voluntatis ; quia de ratione volunta- priorem vocant quoad exercitium actus, postis est, ut ex se sit potentia indifferens. Ve- teriorem vero quoad specificationem. Et quorumtamen ne principium petere videamur, niam in utroque explicando peculiares diffiaddimus, repugnare potentiam appetentem cultates occurrunt, de singulis oportet prius consequentem facultatem cognoscentem ratio- ostendere in voluntate Angeli reperiri. Igitur nalem, non esse natura sua liberam. Quia si- assertio posita nunc indefinite accipienda est : cut necesse est potentiam rationalem, seu in non enim asserimus in omnibus actibus voluntellectum esse potentiam universalem attin- tatis Angeli hanc libertatem inveniri, id enim gentem ipsum ens, et omnes rationes entis, ac postea inquiremus, sed convenire absolute boni, et differentias, ac gradus ejus : ita etiam ipsi voluntati, quod erit verum, si in aliquibus necesse est, ut appetitus consequens rationem actibus illam habeat. Et sic assertio sequitur sit potentia universalis habens pro objecto necessario ex præcedenti, quia usus libertatis adæquato bonum, et tendens in unumquod- primus, et maxime necessarius est quoad exerque bonum secundum gradum ejus, in qua citium actus. Nam actus potest esse liber quoad universalitate, et indifferentia libertas consis- exercitium, licet non sit liber quoad specificatit. Nec hoc repugnat omnipotentiæ divinæ, tionem, ut patet in amore boni in communi: quia ad illam non spectat, ita rerum naturas non tamen potest esse liber quoad specificatioimmutare, ut faciat connaturale, quod non nem, nisi etiam sit liber quoad exercitium. est, vel quod naturæ repugnat, quia hoc in Ratio est, quia si actus sit necessarius quoad terminis repugnantiam involvit, sed ad po- exercitium, eo ipso est necessarius quoad spetentiam Dei spectat, uti natura prout volue- ciem, imo etiam quoad individuum. Quia actus rit, et sinere, vel non sinere illam suos motus non exercetur nisi in determinata specie, et operari.

individuo, et circa determinatum objectum, 8. Implicat substantia allioris gradus, quam et cum definitis circumstantiis: ergo si detersunt Angeli.-A posteriori etiam optime con- minatio ad actum est necessaria quoad exerfirmatur hæc veritas, quia de facto nulla crea- citium, est determinatio ad talem actum partura intellectualis creata habet illam determi- ticularem, et talis objecti, ergo cum tali nenationem appetitus eliciti, sed quælibet capax cessitate quoad exercitium actus, non stat facta est omnis boni secundum varias species libertas quoad specificationem in eodem actu. ejus, ergo signum est talem determinationem Ergo e contrario, ut actus possit esse liber pugnare cum natura appetitus rationalis, qui quoad specificationem, oportet ut etiam quoad voluntas dicitur. Probatur consequentia, quia exercitium liber sit. Ergo ut sit potentia libera, vel illa determinatio esset ex perfectione, vel ad minimum necessarium est, ut quoad exerimperfectione: primum dici non potest, quia citium libera sit. Deinde in hoc etiam probant libertas ad perfectionem simpliciter pertinet, testimonia, et rationes in priori assertione ad

ductæ : et ideo in hac secunda, in hac genera- inde sequatur, non posse cessare ab omni velle, litate sumpta, nulla est occasio dubitandi. quia ille actus necessarius est quoddam velle,

10. Tertia assertio. Voluntas Angeli est nihilominus tamen illa non est necessitas coneliam libera quoad speciem. - Dico tertio, vo- fusa (ut sic dicam) sed determinata, quæ vel luntas Angeli etiam est libera quoad specifi- revera nulla est, vel quamvis sit in uno actu, cationem actuum. Hæc assertio, sicut et præ- adhuc restat quæstio de collectione cæterorum cedens indefinite ponitur, non enim est necesse actuum liberorum, an sit in ea libertas. Et de in omnibus actibus voluntatis Angeli hunc hoc puncto nihil fere dicunt. modum libertatis reperiri. Potestas autem sic 2. Partis negantis primum argumentum. operandi necessaria est voluntati. Et sic facile Videri autem potest non posse dari in probatur assertio, quia non solum potest An- voluntate Angeli necessitatem ad exercendum gelus velle, et non velle aliquod objectum, aliquem actum indeterminate, si omnis actu quod pertinet ad libertatem contradictionis, determinatus est liber quoad exercitium. Quia seu exercitii : sed etiam potest velle hoc, vel libertas (ut dicebam) non exercetur in confuso, oppositum ejus, ut potest velle quiescere, aut sed in particulari: at contrariorum, seu oppomoveri, loqui, vel tacere, et similia in quo sitorum eadem est ratio, ergo etiam necessitas consistit libertas contrarietatis. Ratio vero hu- quoad exercitium, quæ libertati opponitur, jus libertatis est, quia in his particularibus non potest esse circa objectum universale, et objectis possunt inveniri, et considerari variæ confusum , sed circa aliquod particulare: rationes boni, et mali, convenientis, et discon- ergo, si nullus particularis actus est necessavenientis: et ideo etiam voluntas pro sua li- rius, nec totum disjunctum necessarium est. bertate potest hæc in particulari amare, vel Secundo quia eadem ratio libertatis est in tota refutare. Et in his maxime versatur amor, collectione, quæ in singulis actibus invenitur, quem D. Thomas, dict. quæst. 60, art. 2, elec- Probatur, quia sicut nullus particularis actus tivum vocat. An vero hæc libertas naturalis est necessarius Angelo ad bonum suum, ita Angeli quoad specificationem inter quælibet etiam nec unus, vel alius, et sic de reliquis particularia bona versetur, et quas conditio- disjunctim sumptis. Tertio, quia ad libertatem nes requirat, in capite quarto explicabimus. quoad exercitium sufficit potestas suspendendi Nunc in generali hoc præmisisse sufficiat. actum per puram privationem, seu negatio

nem influxus, ita ut non sit necessarium, velle CAPUT III.

non elicere actum, sed satis sit non velle elicere, seu non elicere ex certa scientia, et

poUTRUM VOLUNTAS ANGELI SEMPER, AC NECESSARIO testate, ac dominio supra suum actum, seu inALIQUEM ACTUM EXERCEAT.

fluxum: sed voluntas est domina absolute sui

influxus, ergo non necessitatur quoad exerci1. Status quæstionis. — Priusquam de par- tium, etiam ad totum disjunctum actuum sibi ticularibus actibus dicamus, explicare opus est, possibilium. Propter hæc ergo videtur hæc an in voluntate Angeli necessitas quoad exer- sententia probabilis. citium locum habeat circa totam collectionem 3. Probabilior opinio contraria. Nihiloactuum, quasi confuse, seu disjunctim sump- minus contraria videtur probabilior. Ita tenet torum. Ita ut licet sit liberum Angelo non eli- Ferrariensis 3, contra Gent., cap. 109, S. Sed cere hunc actum, vel illum, et sic de singulis circa, et Bannez, quæst. 60, dub. ult., post 1 definite sumptis, nihilominus non sit illi libe- conclus., et sumitur ex divo Thoma, quæst. 16, rum ab omni actu abstinere, et omnino nihil de Malo, art. 2, ad 2, ubi idem in hoc puncto actu velle, et ideo in confuso necessitetur ad de voluntate quod de intellectu sentit, et simiexercitium alicujus actus, licet determinatio liter 2, contra Gent., cap. 97, sub intellectu ad hunc, vel illum sit libera. Vel potius intel- videtur comprehendere voluntatem, quantum ligenda sit hæc libertas non solum circa omnes ex ejus rationibus conjectare licet. Probatur actus particulares, sed etiam circa totam ac autem conclusio, quia maxime consentaneum tuum collectionem , ita ut liberum sit vo est perfectioni angelicæ naturæ, ut semper sit luntati Angeli ab omni actu cessare. De hoc in actu secundo in suis potentiis internis, quia puncto fere nihil invenio ab auctoribus dic- talis status est de se perfectior, et Angelo postum. Nam licet quidam theologi ponant in sibilis est, et in eo non lassatur, vel fatigatur. Angelis necessitatem quoad exercitium in ali- Propter quam rationem dicebamus, in lib. præquo particulari actu, ut statim referemus: et ced., cap. 35, num. 21, Angelum quoad in

tellectum semper esse in actu secundo, non 5. Ad primum argumentum pro opposita solum quoad unum actum cognoscendi se, sed sententia in n. 2.- Nec obstant rationes dubietiam quoad aliquem usum alicujus speciei de tandi in contrarium positæ. Ad primam enim se indeterminatum, et per voluntatem Angeli respondeo, hanc necessitatem non opponi lideterminandum : ergo eodem modo cum pro- bertati simpliciter alicujus actus, nam illa non portione de voluntate philosophandum est. obstante, quilibet actus, quo huic necessitati Quia licet actus intellectus tantum sint liberi satisfit, est simpliciter liber : sed opponi liberimperative, et actus voluntatis elicitive, nihil- tati, seu potestati carendi omni actu, que poominus sicut voluntas necessario applicat in- testas non habet pro objecto unum, vel alium tellectum ad aliquem usum specierum, ita po- actum, sed collectionem omnium disjunctim, test necessario applicare se ad aliquid volen- seu carentiam omnium simul, quod objectum dum:et sicut non potest absolvere intellectum' universale, seu confusum est, et ideo illa neab omni actu intelligendi, ita nec se poterit cessitas etiam habet objectum commune, et omni actu volendi privare.

confusum : sed diverso modo, nam potestas 4. De facto omnes Angeli ex quo creati sunt, carendi omni actu complectitur toiam collecnunquam ab omni voluntatis actu cessarunt. tionem aciuum, seu omnes copulatim; necesSecundo in particulari declaratur a priori in sitas vero solum respicit omnes disjunctim, hunc modum, quia si esset aliquis actus volendi quia non contrarie, sed contradictorie (ut sic in particulari, in quo nulla ratio mali inveni- dicam) opponitur dictæ potestati, seu liberretur, nec in ejus carentia ratio boni appre- tati : et inde est ut in particulari illa necessihendi posset, non posset voluntas a tali actu tas per singulos actus libere factos expleatur. cessare, sed esset in particulari necessarius Ad secundum negatur assumptum , major quoad exercitium, hac enim ratione amor Dei enim necessitas in toto disjuncto, quam in in Patria necessarius est quoad exercitium, ut singulis actibus invenitur, ut ex rationibus a suo loco dicemus. Sed in carentia omnis acius nobis factis satis patet, quia nullus actus devoluntatis nulla ratio boni cogitari potest, nec terminatus est necessarius ad constituendam in actuali exercitio alicujus velle indefinite potentiam in actu secundo, aliquis vero est sumpti, potest inveniri aliqua ratio mali, quia necessarius, et in quocumque in particulari in tota latitudine actnum, non possunt non potest aliqua ratio convenientis, aut commoesse multi convenientes, at vero, ut dicebam, di inveniri, ob quam ab illo cessare expediat, melius est actu operari, quam ab operatione in tota vero collectione minime. Ad tertium. cessare : imo illud est de se bonum et perfec- Major, quæ in illo sumitur, scilicet, ad suspentum, hoc autem simpliciter est imperfectum, dendum actum libere, ac voluntarie, non esse ergo non potest voluntas talem cessationem necessarium actum positivum, non est certa, formaliter, aut virtualiter velle, ac proinde ad sed controversa, ut in 1, 2, videbimus. Nunc velle aliquid saltem indefinite, necessitatur. autem illam permittimus: et ad minorem diTandem de facto certum videtur, omnes An- cimus, si sensus ejus sit, voluntatem ita esse gelos ex quo creati sunt, nunquam ab omni dominam sui influxus, ut liberum illi sit hunc, actu voluntatis cessasse. Nam, ut infra videbi- vel illum suspendere, aut præstare, verum est mus, in actuali operatione intellectus, et vo- quoad singulos, et sic conceditur minor, et luntatis creati sunt, et immediate post, vel negatur consequentia, si vero de tota collecpeccarunt, vel meruerunt, quod sine actu vo- tione minor intelligatur, negamus illam. Tum luntatis non fecerunt, et deinceps, tam boni quia licet ad suspendendum actum non interquam mali Angeli aliquid per voluntatem exer- cedat positiva volitio formalis (ut sic dicam) cent, non solum ex vi beatitudinis, aut pænæ, intercedit virtualis, ratione cujus dicitur illa sed etiam sua libertate, ut postea videbimus. suspensio voluntaria, ac libera, et ideo ad ilErgo signum est hunc statum actualis opera- lam etiam necessarium est, ut illa suspensio tionis, etiam secundum acium voluntatis esse totalis sub aliqua ratione boni, seu conveniennaturalem Angelo. Et hanc sententiam unico tis representetur, quod fieri non potest, ut fere verbo attigit P. Vasquez, 1 p., quæst. 60, dixi. Tum etiam quia supposita dicta sentenart. 3, in notato, art., in fin., ei illam non au- tia, licet al suspensionem influxus in aliquem det rejicere, licet dicat sibi adhuc non satis actum non sit necessaria volitio, qnæ illam certam esse. Nec nos illam ut certain tradi- suspensiovem pro objecto habeat, erii necesmus, sed ut maxime probabilen, et probabi- saria applicatio virtutis activæ ad alium acliorem.

tum, ita ut uon suspendat voluntas unum

actum, nisi divertendo. se ad alium, et ideo exercitium, sed etiam quoad specificationem. fieri non potest, ut omnino efficientiam om- Quæ distinctio difficile applicatur in proposito, nis actus voluntarie suspendat.

ut ex dicendis patebit. 6. Hoc supposito superest quæstio, an hæc 2. Opinio omnino negans. - Prima probatio. necessitas quoad exercitium in aliquo particu- Rejicitur. — Nihilominus oppositam senlari actu voluntatis angelicæ inveniatur, quæ tentiam generaliter defendit Ferrariensis 3, non potest explicari, nisi ad particularia ob- contra Gent., capit. 109, $ Sed circa ea, etc., jecta descendendo, quæ in tria membra pos- ubi tenet in voluntate Angeli naturaliter, et sunt distingui, quæ suni amor sui, amor Dei, extra visionem beatam nullum esse actum neet amor alterius creaturæ, de quibus D. Tho- cessarium quoad exercitium, neque etiam amomas, dist. quæst. 60, art. 3, 4 et 5, disputavit, rem sui. Quod, solum probat, quia licet intelet ideo de singulis dicere oportet.

lectus Angeli semper, ac necessario sit in co

gnitione sui speculativa, non eadem necessitate CAPUT IV.

judicat practice se esse diligendum a se. Unde

infert, neque per voluntatem necessario diliUTRUM ANGELUS NATURALI DILECTIONE, ID EST, gere seipsum, quia voluntas sequitur judicium NECESSARIA, SEIPSUM DILIGAT.

practicum, non speculativum. Quæ ratio non

cogit, tum quia non probat Angelum non ne1. Opinio affirmans.—Quod dilectio sui sit cessario habere illud judicium practicum, aliquo modo naturalis, dubium non est : quo cum sit valde connaturale, et proportionamodo vero sit naturalis, et quanta necessitate tum. Tum etiam quia probabilius judico, cose Angelus diligat, id est controversum. Qui- gnitionem illam, quam Angelus de se habet dam enim ex modernis interpretibus D. Tho- naturaliter, esse sufficientem, ut se amet, si mæ docuerunt, Angelum se necessario amare, velit, sicut visio Dei clara est sufficiens ad ita ut a quodam determinato aciu amandi se amandum ipsum, ut est eminenter speculativa, cessare non possit, etiamsi velit, vel potius id et practica : ita enim Angelus naturaliter covelle non possit. Ita Bannez, diet., quæst. 60, gnoscendo se, judicat se esse objectum a se dub. ult., et inclinat Cumelius, eadem quæs- diligibile, et amorem sui esse optimum, et sibi tione, art. 3, quamvis in primo oppositum pro- convenientem, quia est perfecta sui cognitio, babilius judicasset. Ratio est quia Angelus se quæ omnia hæc facile potest comprehendere. necessario cognoscit, ergo etiam necessario se 3. Secunda probatio ex Vasquez. - Infiramat. Probatur consequentia, tum quia co- matur. — Unde Vasquez, dicta quæstione 60, gnoscendo se, cognoscit et judicat cum eadem art. 3, eamdem sequens sententiam aliam ranecessitate bonum, ac conveniens sibi esse, tionem adducit, scilicet, quia ut actus amoris se semper diligere: tum quia sicut cognitio sui sit necessarius quoad exercitium, necessarium est fundamentum aliarum cognitionum, ita est , ut in cessatione ab illo nullo ratio boni amor sui est fundamentum aliorum amorum. apprehendi, ac judicari possit, nec in illo amore Tum præterea quia, sicut cognitio sui habetur possit aliqua ratio mali pro aliquo tempore insine labore, defatigatione , aut impedimento veniri, ob quam vitandam possit intermitti : aliorum actuum, ita amor sui non solum non sed Angelus in amore sui actuali, et in cessadefatigat, verum delectat, et non impedit alias tione ab illo actu potest invenire specialem, et actiones. Tum denique quia sicut in cessatione majorem rationem boni, ut si cesset ab amore a sui cognitione nullam rationem boni Ange- sui, ut amori Dei toto corde vacet. Sed huic lus apprehendere potest, ita neque in cessa rationi tacite occurrebant auctores primæ sentione ab amore sui. Hanc etiam opinionem tentiae, dicentes Angelum propter amorem sui sequitur Valentia, I tom., dispuiat., quæst. 9, naturalem, non impediri, quominus alios actus punct. 1, ei allegat D. Thomas, quæst. 8, de liberos perfectissime exercere possit. Sicut Verit., art. 6, ad 7, et art. 14, ad 6. Sed divus supra de cognitione sui dicebamus, non impeThomas de cognitione sui tantum loquitur : dire alios actus perfecte scientiæe per proporipse vero Valentia putat esse parem utriusque tionatam speciem. Et præsertim non impediet rationem, tamen in quæst. 11, punct. 1, dis- ille amor amorem Dei ex toto corde : sicut cotinctionem adhibei de dilectione amicitiæ, et gnitio sui non impedit cognitionem Dei, sed concupiscentiæ, et dictam sententiam limitat potius ad illam ducit : nam etiam amor sui de ad amorem amicitiæ, uam amore concupiscen- se ducit in amorem Dei. Et declaratur : nam tiæ dicit se libere amare, non tantum quoad amor Dei potest dici ex toio corde, vel in co

natu potentiæ, et intensione, et hæc non im- possessarum, quas aliquis sibi amat, seu conpedit amor naturalis sui (ut dicebamus) vel in cupiscit. At vero respectu perfectionum, quæ appretiatione, et hæc etiam non impeditur ex et necessario insunt, et ab ipsa substantia Anamore naturali sui, nam si est naturalis est bo- geli non distinguuntur, vix potest distingui nus, et moderatus, et ideo optime componi po- amicitia, et concupiscentia, nisi per imperfectest cum amore Dei ex toto corde secundum tum modum concipiendi nostrum, et secunappretiationem, vel denique dicitur amor Dei dum distinctionem aliquam rationis a nobis ex toto corde, quasi objective, quia omnia conceptam. Nam Deus seipsum amando, et in amantur propter ipsum, et hoc etiam non im- suis bonis complacendo, non dicetur amare pedit amor naturalis sui, nam cum sit bonus, aliquod bonum sibi amore concupiscentiæ, sed in Deum, ut ultimum finem referibilis est. dicitur amare se benevolentiæ amore propter

4. Notatio pro vera sententia. Amicitia perfectionem suam, quæ est idem quod ipse. proprie est ad alterum. — Ut meam sententiam Unde talis amor in se benevolentiæ est, licet a proferam adverto, cum amare sit velle alicui nobis per rationem in benevolentiam, et conbonum, sicut docet divus Thomas, 1, 2, quæst. cupiscentiam concipiatur, distinguendo ratione 26, art. 4, cum Aristotele, 2 Rhetoric., capit. 4, perfectionis Dei ab ipso, ut sapientiam, vel necessarium esse ut Angelus amando se, velit justitiam, etc. Quatenus autem Deus vult sibi sibi bonum. Duplex autem bonum potest sibi bona externa, ut honorem, laudem, etc., sic amare : unum est bonum illud quod in se vi- dici potest amare illa bona amore concupiscendet, sibique est intrinsecum, aliud est bonum tiæ sibi, licet respectu sui etiam ille amor sit aliud, quod potest intendere, sibique procurare. benevolentiæ. Sic ergo in Angelo amor suæ Unde primum bonum amat per modum com existentiæ videtur esse in re pura benevolentia, placentiæ in bono possesso : secundum autem licet secundum rationem ibi etiam possint disper modum concupiscentiæ, aut desiderii, sive tingui amor amicitia ad personam, et concuille amor sit idem actus complacendi, aut de- piscentis ad bonum illi volitum. Quæ distincsiderandi, sive sit illorum fundamentum. Uter- tio ex parte objecti clarior est in amore sui, que vero actus respectu personæ Angeli, cui quoad alias perfectiones, quæ adduntur essenipse amat talia bona, amor est amicitiæ minus tiæ : nam licet sit benevolentia sui, est concuproprie dictæ : quia amicitia propria est ad al- piscentia perfectionum, quas sibi vult. Quæ terum, ut Aristoteles docuit, et de charitate affectio sine dubio major est ad intrinsecas Gregorius dixit. Dicitur autem lato modo ami- perfectiones, quam ad adventitias. citia, prout distinguitur ab amore concupis 6. Auctoris assertio bipartita. In priori centiæ, quia est amor benevolentiæ alicujus parte ostenditur primum ex D. Thoma nempe personæ propter seipsam ; concupiscentia vero Angelum exercere semper amorem.-His positis dicitur amor respectu illius boni, quod ipsi dico, Angelum semper se amare aliquo amore personæ, et principue nobis ipsis volumus : et naturali, nullum tamen actum particularem ita uterque amor Angeli respectu bonorum, amoris sui habere, qui absolute necessarius, quæ sibi vult, dicitur amor concupiscentiæ, quoad exercitium, sit. Prior pars procedit juxta doctrinam D. Thomæ hic quæstion. 60, juxta sensum tractatum in fine capitis præart. 3, et Cajetani, 1, 2, illa quæst. 26, art. 4. cedentis, quod Angelus semper, ac necessario

5. Notatio altera. —Quanquam in hoc dis- est in aliquo actu voluntatis suæ. Nunc vero tinctio aliqua necessaria videatur, quoniam in tria addimus in hac parte : unum est, illum illo amore, quo Angelus complacet in bonis, esse actum amoris, aliud est, esse amorem naquæ jam habet, et in seipso videt, quædam turalem, tertium est, esse amorem sui. Prisunt idem cum substantia sua, ut est perfectio mum indicatur a divo Thoma, dict. quæst. 60, essentialis ejus, et actualis existentia : alia art. 1, ubi in particulari colligit esse in Angelo sunt distincta in re a substantia, licet intrin amorem naturalem, ex eo quod in Angelo est seca, ut potentiæ, species connaturales, et na- inclinatio naturalis secundum voluntatem. Et turalis cognitio, vel si quid aliud hujusmodi ratio est, quia licet in voluntate sint plures est. In illo ergo amore respectu istorum bono- actus, ut supra declaravi, tamen amor est rarum, quæ a substantia distinguuntur, facile dix omnium, et virtute in omnibus includitur. distinguitur amor concupiscentiæ ab amore Ideoque nullus alius affectus potest esse Angelo amicitive ex parte objectorum, seu rerum di- naturalis, nisi in amore naturali fundetur, et lectarum, quia in re distinctæ sunt : sicut propterea D. Thomas de solo amore Angeli etiam cernitur in amore perfectionem nondum ibi disputavit, reliquos tacite ad amorem re

« PredošláPokračovať »