Obrázky na stránke
PDF
ePub

Tum quia si tale tributum imponatur perso- sunt, et dominium , quod clericus de illis acnæ, est contra exemptionem quam talis perso- quirit, temporale est; quod autem acquisitio na habet a potestate judicis sæcularis. Si vero fuerit media actione vel jure spirituali, non imponatur rei sive fructibus cjus, sic imponi- refert, quia respectus ille transit, et non matur bonis ecclesiasticis, quia im positio præcedit net. Sicut quando ex bonis Ecclesiæ datur priusquam talia bona clerico acquirautur, et pauperi eleemosyna, eo ipso quod pauper illa tunc adhuc ecclesiastica sunt, et ita fit contra acquirit, incipit pars illa esse mere temporatalium bonorum immunitatem.

lis; ita ergo esse videtur in his bonis clerico6. Si vero tale tributum intelligatur imponi rum. Igitur in ordine ad tributa, eadem ratio super ipsammet actionem lucrandi tales red- crit de illis quæ de aliis bonis patrimouialibus ditus, vel stipendia, etiam est contra immuni- clericorum. tatem, quia illa actio spiritualis est, et omni 8. Quid dicendum, si clerici non sunt tano extra forum potestatis sæcularis , et ideo lium reddituum domini. Adverto tamen non est capax tributi. Item, quia illud lucrum punctum hoc pendere ex alia celebri contronon est per modum mercaturæ , aut civilis versia de redditibus ecclesiasticis, an clerici, contractus, sed est per modum stipendii an- postquam illos recipiunt titulo sui beneficii, nexi ministerio spirituali, et ideo sequitur illorum verum et proprium dominium consenaturam, et forum sui principalis, solumque quantur, ita ut de illis possint libere dispoab spirituali potestate minui potest , ideoque nere, quantum spectat ad obligationem justijure canonico statutum est ut beneficia sine tiæ, vel semper maneant dispensatores eorum diminutione conferantur. Quoad hanc ergo bonorum, ut ex illis imprimis congrue alanpartcm, et usque ad prædictum statum talium tur, et deinde cætera in pia opera dispensent. bonorum, recte probatur illa ratione, non Qui enim hoc posterius censent, ut Navarrus posse clericis imponi tributa de talibus bonis. et alii, consequenter dicere possunt et debent, Et hoc modo videtur intelligi statutum Concilii et illa bona semper esse sacra, quia semper Vormatiensis, quod refertur in cap. Sanci- manent sub dominio Dei, ac subinde æquipatum, 23, quæst. 8, et in cap. 1, Extra de Cen- rari ecclesiasticis bonis, quia revera semper sib., ubi dicitur : Presbyteri in Ecclesiis con- manent ecclesiastica. Unde juxta hanc senstituti, non de decimis, neque de oblationibus tentiam, per applicationem talium bonorum fidelium aliquod servitium faciant , præter ad hanc vel illam personam clerici, non muecclesiasticum.

tatur eorum status quoad dominium proprium 7. An redditus ecclesiastici in clericos trans- Dei, nec quoad generalem finem , ad quem lati. tributis subjaceant. — At vero si talia bona ecclesiastica sunt destinata , sed solum bona considerentur ut jam sunt facta propria mutatur facultas proxima dispensandi illa. clericorum , non videtur illa ratione probari, Nam antequam clericus illa acquirat peculiari esse incapacia tributorum sæcularium. Pro- titulo, facultas dispensandi illa est in pastoribatur, quia jam illa bona re vera non sunt bus Ecclesiæ, vel in communitate aut minissacra, neque in ulla specie talium bonorum tris ejus; postquam vero beneficiatus illa aca D. Thoma numerantur, si attente legatur; quirit, illi committitur propria facultas ea nam in ultima specie ponit bona, quæ sunt dispensandi sua auctoritate, semper tamen ut deputata ad sustentationem ministrorum, sive ecclesiastica, et ut fidelis dispensator et prumobilia sint, sive immobilia. Aliud autem est dens. Et consequenter etiam in hac opinione esse deputata , aliud vero esse jam ministro. satis probabile est, raptorem talium bonorum rum facta, nam primum habent, quamdiu etiam de potestate clerici, esse sacrilegum, sunt communia, et sub potestate Ecclesiæ, ac non ratione personæ a qua furatur, nec raspeciali dominio Dei; postquam vero personis tione loci unde furatur, sed ratione ipsorum clericorum dividuntur et applicantur, statum honorum, quia sacra sunt. Ac tandem juxta mutant, et sacra esse desinunt, quia respec- eamdem sententiam satis consequenter dicitum illum peculiarem ad Deum, et annexio- tur , talia bona clericorum esse a tributis nem ad spiritualem titulum amittunt. Cujus exempta, non solum ratione persone, sed rasignum est, quia in quoslibet usus converti tione sui, quia sacra sunt, et piis usibus sempossunt, et quia possunt donari laicis propria per destinata, et quidquid ex illis per tributum auctoritate privati clerici cujus sunt, et pro- detraheretur , non tam clerico quam piis usipter causam vel rationem temporalem. Deni- bus minueretur. Atque de his maxime clerique quia bona illa in se spectata temporalia corum bonis, et cum eodem fundamento pro

cedere potest eorum sententia, qui dicunt, tura sua sunt subjecta potestati spirituali, ad bona clericorum æquiparari bonis ecclesiasti- quam pertinet illa taxare, moderari, vel auge. cis in omni exemptione, præsertim a tributis, re; imo et Pontifex posset super illa, si essent nt videre licet in Glossa 2, in c. Ecclesia S. copiosa, pro pauperibus vel sumptibus EccleMariæ, de Constit., et ibi Decius, num. 18, siæ aliquod tributum imponere; ergo ratio et aliis, quos refert Covar., lib. 1 Variar., postulat ut ab impositionibus laicorum sint c. 4, num. 2 et 3.

exempta, quia non debent duplici onere præ9. Vera resolutio. At vero si contrariam gravari. Differunt autem hæc bona a propriis sententiam supponamus , nimirum, clericos ecclesiasticis redditibus, quia non manant ex beneficiatos acquirere proprium dominium propriis ecclesiasticis bonis, neque ex titulo illius portionis, sen partis reddituum suorum spirituali alicujus ecclesiastici beneficii, sed beneficiorum, quæ illis in stipendium datur, ex quibuscumque bonis temporalibus per moconsequenter profecto dicendum est, idem esse dum mercenarii stipendii, interveniente hu. judicium de illis bonis quod de aliis patrimo- mana conventione, seclusa imperfectione dannialibus clericorum quoad exemptionem a tri- di unain rem pro alia, sed considerando solum butis. Ioc enim sufficienter probant rationes rationem debitæ sustentationis. Ex hac autem factæ, illo fundamento supposito, quia per il- differentia, quæ in facto ipso notoria est, selam particularis dominii acquisitionem trans- quitur alia, nimirum, de his posterioribus luferuntur bona illa a superiori ordine ad infe- cris in omni opinione probabili certum esse, riorem, sicut quando dantur laicis ministran- «lericos acquirere proprium ac temporale tibus Ecclesiæ in stipendium laboris sui, seu dominiuin talium bonorum, posseqne de illis ministerii temporalis, vel quando dantur cle- prout voluerint, salva justitia, disponere, ut ricis propter actiones communes laicis, ut do- etiam Navarrus, loco supra citato, fatetur. cendi, canendi, etc. Nam æque mutatur domi- Et ideo etiam quoad tributa est similiter cernium, et consequenter status talium bono- tum, eamdem esse rationem de his bonis jam rum. Quod autem id fiat in stipendium spiri- acquisitis in facto esse, ut sic dicam, quæ de tualis vel corporalis actionis, accidentarium patrimonialibus, de quibus dicendum superest, et non mutat conditionem bonorum , est. quam in inferiori statu consecuta sunt. Hæc autem sententia de dominio clericorum circa

CAPUT XXIV. hæc bona hodie magis recepta est, et probabilior censetur, et sine dubio fuit opinio divi UTRUM PATRIMONIALIA, ET IN UNIVERSUM BONA Thomæ, dicto Quodlib. 6, art. 12, ad 3, et ideo TEMPORALIA CLERICORUM SUB COMMUNIBUS LEetiam in præsenti supponimus, quoad tributa GIBUS SÆCULARIUM TRIBUTORUN COMPREHENet exemptiones eamdem esse rationem de bis

DANTUR. bonis, quæ de patrimonialibus clericorum.

10. Quid de bonis quasi patrimonialibus cle 1. Prima ratio dubitandi. — Ratio dubitanricorum. Unde a fortiori constat, idem esse di sumi potest primo ex cap. Magnum, 11, dicendum de bonis quæ Navarrus quasi patri- q. 1, quod est Ambrosii, lib. 4 in Luc., circa monialia vocat ; illa enim partim conveniunt, illa verba: Et sedens docebat de navicula turpartim differunt a præcedentibus. Conveniunt bas, ubi attingens locum Matth. 17, ubi Chrisquidem quoad modum acquirendi seu lucran- tus soli Petro jussit mittere hamum, et tollere di illa per actionem, seu ministerium spiri- staterem inventum in ore piscis, et solvere tuale, et ideo existimo etiam in hoc convenire, tributum, in quo ait Ambrosius significatum quod acquisitio talium bonorum est de se a esse, magnum et spirituale documentum, quo tributis immunis, ideoqne etiam illa bona, ut christiani viri sublimioribus potestatibus dosunt stipendia talium ministeriorum, sunt centur debere esse subjecti, ne quis constitunatura sia a tributis exempta. Militat enim tionem terreni regis putet esse solvendam. Et eadem ratio supra facta, nimirum, quod illa videtur clericos comprehendere, nam sulijunactio est spiritualis, et ideo jure divino exem- git: Si enim censum Dei Filius solvit, quis tu pta a jurisdictione civili; ergo etiam stipen- tantus es, qui non putes esse solvendum? dium, quod ratione illius datur, et est quasi 2. Secunda. -Secundo faciurit dubium leaccessorium illi , debet esse eodem modo ges civiles, quæ frequenter statuunt hæc triexemptum, ut non possit per impositionem buta solvenda esse a clericis. Quamvis enim sæcularis tributi diminui. Item hæc lucra na- aliquæ sint antiquæ leges eximentes clericos

ab aliquibus ex his tributis, ut patet in l. 2, Non minus, de Immunit. eccles., et in c. 1 C. de Episc. et Cler., et in aliis, quæ supra ex de Immun. eccles., in 6; et Bart., in l. PlaCodice Theodosiano retulimus, nihilominus cet, C. de Sacros, eccles., n. 25 et sequent.; illæ sunt quasi peculiares exceptiones, nam et Bald., in l. 2, C. de Episc. et Cleric., et in generalis regula legum civilium esse videtur, illis locis alii juris civilis interpretes, Paulus clericos non eximi a solvendis tributis suorum de Castro, in l. Ad instructiones, C. de Sacrotemporalium bonorum, quando generaliter san. eccles., et Gregor. Lopez, in l. Si, et 54, similibus bonis imposita sunt, ut sumitur ex titulo sexto, parte prima; et Sumnistæ com1. De iis, C. de Episcop. et Cleric., et ex l. Ad muniter, v. Immunitas, et Navarr., in Mainstructionem, et l. Neminem, Cod. de Sacro- nual., c. 17, n. 200, et in c. 27, n. 97; et sanct. eccles., et ex epist. Valentiniani apud Medin., C. de Restit., q. 15. Probatur autem Theodoret., libr. 4 Hist., capit. 7, dicentis: primo ex jure canonico, nam in omnibus caEpiscopi vectigalia, uti leges postulant, pensi- pitibus proxime citatis eximuntur clerici ab tare non recusant.

hujusmodi tributis. Nam in c. Non minus, 3. Tertia. — Tertio videtur hoc esse rationi expresse dicitur: De bonis Ecclesiarum et cleconsentaneum, quia, licet personæ clericorum ricorum ; in c. autem Quanquam, de Censib., sacræ sint, et ideo sint etiam exemptæ, bona in 6, apertius dicitur : Districtius ne ab Ectamen eorum temporalia sunt, et mere civilia, clesiis et personis ecclesiasticis talia exigantur. et ideo sunt temporalibus principibus subjec- Et infra : Ecclesiasticæ personæ, ac res ipsata; ergo merito possunt principes ex illis tri- rum jure divino et humano a sæcularium perbuta exigere. Neque enim obstat quod illa bo- sonarum exactionibus sunt immunes. Ubi quæna respectum habeant ad personam sacram dam Glossa marginalis addit ad nomen illud et exemptam, tanquam ad proprium domi- res, limitationem non patrimoniales, sed cornum, quia illud dominium est mere tempo- rumpit textum; nam ubi lex non distinguit, rale, et ad temporalem finem de se ordina nec nos distinguere debemus, præsertim sine tum. Et ita respectus ille non est ad talem textu, vel cogente. ratione. Igitur indefinita illa personam ut sacram vel exemptam, sed præ- locutio æquivalet universali ; idem enim est cise ut civem. Neque etiam obstat quod prin- dicere, res clericorum esse exemptas, ac diceceps non habeat jurisdictionem in personam re nulla bona clericorum esse tributis secaclerici, qua possit illum ad solvendum tribu- laribus subjecta, præsertim quia negatio intum cogere, quia satis est quod juste possit clusa in voce exemptionis cadit supra res exillud petere tanquam debitum, ut clerici in emptás, et ita vocem illam distribuit. conscientia reddere teneantur. Quod si re 5. Atque hoc magis declaratur in Clement. nuant, et necessaria sit coactio, apud suum unic., eodem titulo, quæ præcipit observari, judicem conveniri poterunt, ut debitum sol- quidquid contra exigentes ab Ecclesiis et ecclevant. Quod si hoc non sufficiat, vel commodesiasticis personis talias, collectas, aut exacfieri non possit, poterit princeps, vel minister tiones quascumque, a prioribus Pontificibus ejus tributi coactor, rem temporalem, non tam vel Conciliis statutum est, ubi distributio illa jurisdictionis, quam defensionis titulo, occu- quascumque dictam limitationem excludit. Nec pare, ne jure suo privetur. Atque hæc omnia refert quod non de rebus, sed de personis loex eo maxime coufirmantur, quod in multis quatur, quia non potest pro re exigi tributum, regnis ita fieri et consuetudine receptum esse quin a persona, cujus talis res est, exigatur. videmus, principibus catholicis, et pastoribus Præterea hoc magis declaratur ex Clement. Ecclesiæ scientibus, et tacentibus.

ult., de Censibus, ubi tam a personis eccle4. Omnia clericorum bona exemptione gau- siasticis, quam pro earum rebus propriis trident. - Nihilominus dicendum est, omnia buta extorqueri prohibentur, etc. Ubi et disclericorum bona exempta esse ab oneribus tincte ponuntur res et personæ, et dum additributorum civilium, sive realia, sive mista tur pro rebus propriis, satis significatur sercenseantur, præterquam in casibus a jure ca monem esse de omnibus bonis etiam propriis ; nonico exceptis. Ita sentiunt doctores Cano- talia enim maxime sunt patrimonialia, nam nistæ in c. Ecclesiæ, et c. Quæ in Ecclesia- quæ ex suis beneficiis clerici acquirunt, vel rum, de Constit., et in c. Si clericus, de Foro non sunt ita propria, vel certe non ita solent comp., quibus locis videri inaxime possunt in jure canonico vocari. Et præterea additur Panormit., Decius et Felinus, et in c. ult. de ibi exceptio, scilicet, ut id intelligatur de reVita et honest. Cleric., et in c. Adversus, et c. bus, quas non negotiandi causa deferunt, aut

deferri faciunt, cel transmittunt, quæ exceptio quasi in signum subjectionis, et in stipendium firmat regulam in contrarium ; nam res, quæ laboris in administranda suprema jurisdictione negotiationis causa feruntur, inter patrimo- impensi, ut significavit Paulus, ad Rom. 13; nialia bona continentur; ergo si hæ excipiun- ergo, sicut clerici omnino exempti sunt a jutur a regula, reliqua omnia patrimonialia bo- risdictione sæculari, ita etiam consequenter ab na sub illa comprehenduntur. Atque hoc modo omnibus tributis solvendis eximuntur. Dices, idem confirmatur ex cap. ult. de Vita et ho- licet sint exempti a jurisdictione principum, nestat. clericor., ubi Pontifex a clericis per- non tamen a commodo, et utilitate gubernamittit exigi tributa, quæ a mercatoribus solvi tionis et sollicitudinis eorum ; nam eorum solent, quando ipsi clerici eisdem negotiatio- providentia in pace conservantur , defendunnibus se implicant, de qua exceptione infra tur, et saltem secundum communem rationem dicemus; nunc enim solum ex ea colligimus, civium gubernantur. Ac denique simpliciter extra casum negotiationis, nulla clericorum vasalli sunt, et honorem debitum principi bona, per se loquendo, esse obnoxia secun- tanquam domino exhibere debent; ergo jusdum canonicum jus sæcularibus tributis. tum etiam esset ut per aliquam contributio

6. Ex jure civili probatur conclusio. - nem ad principis sustentationem juvarent, Præterea huic juri canonico consentit civile 8. Responsio.- Respondeo ex verbis Pauli, in constitutione Friderici supra citata, et ha- 1 ad Cor. 9 : Si nos cobis spiritualia seminabetur in Auth. Item nulla, Cod. de Episc. et mus, magnum est, si nos carnalia vestra metaCleric. , ubi prohibetur ne collectæ vel exac- mus ? Sic ergo dicimus, sicut clericalis status a tiones ecclesiasticis personis imponantur. Nec regibus in temporalibus juvatur, ita reges a refert quod expresse non loquatur de bonis, clericis in spiritualibus juvari ; nam pro illis tum quia (ut dixi) non potest talis exactio ex et pro tota republica apud Deum intercedunt, bonis personarum fieri, quin a personis fiat, et peculiariter pro regibus obsecrant, ut Pauquorum sunt bona; et e converso non possunt lus monet, 1 ad Timoth. 2. Per hæc

ergo

suffialiter tributa hujusmodi exigi a personis, nisi cienter compensant beneficium, quod a regide illorum bonis ea postulando , et juxta illo- bus accipiunt. Eo vel maxime quod fere nulrum quantitatem seu proportionem. Non enim lus labor, vel sumptus principibus sæcularibus de solo censu, seu capitationis tributo, sed in accrescit, ex eo quod politicum regimen et universum de exactionibus et vectigalibus, regum protectio in eorum commodum redunangariis et perangariis ibi sermo est, sub qui- det. Accedit præterea ratio supra facta, quod bus verbis certum est comprehendi etiam illa Summus Pontifex, cui directe subsunt clerici, tributa, quæ personis ratione bonorum impo- potest ab eis exigere tributa, cum rationabilis nuntur. Unde per illam constitutionem dero- causa occurrerit, et consequenter etiam potest gata est lex De iis, vel, si quæ forte aliæ li- prohibere ne alteri solvant, saltem sine sua bertati clericorum in hac parte derogantes in facultate, quod etiam (ut infra dicam) moralilibris Codicis, vel in authenticis Justiniani re ter necessarium est ut clerici a laicorum imperiuntur. Vel potius renovantur antiquæ le- portunitatibus et injuriis immunes conservenges priorum imperatorum , in quibus hæc tur. Denique propter hanc immunitatem cleriexemptio adeo clericis concessa est, ut etiam corum, etiam quoad bona ipsorum, non désunt ex aliqua honesta et moderata negotiatione ad regibus et principibus sufficientia stipendia et victum comparandum accommodata ab eis illa redditus, quibus onera suorum munerum posexigi prohiberent, ut sumitur ex leg. 10, 14 sint substinere. Quod si interdum indigueet 36, de Episcop. et Cleric., in Cod. Theodo- rint ecclesiastico subsidio, non sua potestate, siano.

sed ejus qui patrimonium Christi dispensat, et 7. Ratione suadetur conclusio. Objectio. ecclesiastici status peculiarem curam gerit, il– Ratione probari potest absolute hæc asser- lud postulare debent, ut scandala et excessus tio, quia hæc immunitas, etiam quoad bona, evitentur, et omnia ordinate fiant. est valde consentanea rationi naturali , et di 9. Ad Ambrosium prima responsio.-Ad fungnitati sacerdotali; nam, si viri nobiles solent damenta ergo in contrarium facilis est responin humana republica ab hujusmodi tributis sio ex dictis. Et imprimis ad Ambrosium aliqui esimi, cur non magis eximentur persone sa- respondent, illum loqui de facto, non de jure; cræ Deo dicatæ ? Secundo, potest idem con- clerici enim (in illo præsertim tempore), quancludi ex alia exemptione clericorum a juris- do ab illis exigebatur tributum, pacifice illud dictione sæculari ; nam tribula solvuntur solvebant, non ex justitiæ debito, sed ex cha

[ocr errors]

ritatis affectu, ad vitandum scandalum, et ne etiam exempta sint. Et ideo non refert quod propter affectum temporalium bonorum priu- bona temporalia sint, neque quod respiciant cipibus subesse nolle viderentur. Colliguntque clericum, non ut clericum, sed ut temporalem hanc mentem Ambrosii ex facto Christi ju- dominum vel civem, quia ille non tantum est bentis Petro solvere tributum, quod in exem- exemptus ut clericus, sed etiam ut civis, et plum adducit; constat antem ex verbis Christi, simpliciter ejus persona, et consequenter etiam ipsum non ex debito, sed ad vitandum scanda ea quæ illi quasi accessoria sunt. Ad id vero lum, Petro, ut tributum solveret, præcepisse. quod de jurisdictione attingitur, jam ostensum Ut ergo exemplum sit accommodatum, neces- est exemptionem a tributis valde conjunctam, sarium videtur ut sententia Ambrosii in eo- vel consequentem esse cum exemptione a judem sensu intelligenda sit. Est ergo expositio risdictione, cum ipsa tributi impositio et exacprobabilis, quamvis verba illa Ambrosii : tio actus jurisdictionis sit. Neque potest ullo Christiani viri docentur, potestatibus sublimio- modo dari laicis licentia occupandi per vim, ribus debere esse subjecti, et similia, aliquid seu violenter subtrahendi bona clericorum, in amplius significare videntur.

quos jurisdictionem non habent, quia hoc est 10. Secunda, ad eumdem. – Aliter ergo contra omne jus naturale, solumque in casu responderi potest, Ambrosium non esse locu- extremæ necessitatis permitti posset, ut statim tum de clericis, sed simpliciter dixisse, Chris- dicam. Denique ad consuetudinem, quæ objitiani viri. Quod verbum indicat, magnum il- citur, respondemus ad nos nunc non pertinere lud documentum, quod ibi tradit, præcipue modum et qualitatem consuetudinis expendatum esse contra antiquum errorem, asseren- dere, quæ ad factum pertinet, non ad jus, tem Christianos exemptos esse a tributis prin- ideoque solum nunc dicimus, talem consuetucipum, eo ipso quod Christiani sunt. Illum dinem ex genere suo iniquam esse, et in jure enim errorem refellebat Paulus ad Roman. 13, reprobatam tanquam ecclesiasticæ libertati cum protulit sententiam quam Ambrosius al- contrariam , nisi vel per Pontificem expresse legat : Omnis anima potestatibus sublimiori- approbata sit, vel in aliqua exceptione juris bus subdita sit. Cum autem Ambrosius inter- sit fundata, juxta ea quæ in sequentibus dirogat: Quis tu tantus es, qui non putes esse solvendum ? non oportet ut clericos compre

CAPUT XXV. hendat, nam statim subdit : Tu, qui sæculi sequeris lucrum, cur sæculi obsequium non re AN CLERICI TENEANTUR AD ONERA REALIA SOLcognoscas ? Cur te supra sæculum quadam ani

VENDA, QUÆ REBUS IMMOBILIBUS ADHÆRENT. mi arrogantia feras, cum sæculo sis misera cupiditate subjectus ? Loquitur ergo de sæculari 1. Duæ exceptiones a regula in præcedenti bus seu laicis. Denique licet demus, in priori capite posita excogitari possunt, quas expeninterrogatione clericos comprehendere, sensus dere necesse est. Prima est de tributis realinon incongruus esse potest, eos non debere bus, quæ rebus immobilibus inhærent, priussua auctoritate , et quasi propria præsum. quam in potestatem clericorum perveniant ; ptione negare tributum, sed vel juxta conces nam de posterioribus tributis, quæ supervesiones principum, vel juxta suorum Prælato- niunt, postquam talia bona clericorum effecta rum decreta.

sunt, certum est sub generali regula compre11. Ad secundam objectionem ex jure civili. hendi, quia omnia jura sine distinctione lo- Ad tertiam.- Ad leges civiles, fatemur ali- quuntur, et rationes supra adductæ æque de quas leges Justiniani non favere huic exem- immobilibus et de mobilibus procedunt, quia ptioni, jam vero responsum est illas esse revo etiam onera bonorum immobilium redundant catas, et de legibus antiquiorum imperato- in dominum, et tandem ex fructibus solvunrum christianorum verius est plenam immu- tur, quæ mobilia sunt. Deinde quando onera nitatem a tributis clericis concessisse. Quam- seu tributa in bonis ipsis antecedunt, si sint vis negari non possit, inter ipsos imperatores ex pensionibus procedentibus ex proprio, ac fuisse varietatem, quam Ecclesia tunc tolera- privato dominio ejus, qui primo pensionem bat, quia ita tunc expediebat, ad quod fortasse imposuit, mediante aliquo pacto, sic certum etiam allusit Ambrosius, ut supra notavimus. est rem transire cum suo onere, ac subinde Ad rationem recte ibi responsum est, bona ad- esse a clerico solvendum : nam quæ in hac hærere personæ, ideoque non posse personam parte diximus de Ecclesiis, in clericis locum esse plene et perfecte exemptam, nisi bona habent.

cemus.

« PredošláPokračovať »