Obrázky na stránke
PDF
ePub

vilegio absque alia conditione, vel limita- Foro compet,, verb. Minores, per illud vertione, quamdiu illo nou privantur. Unde, licet bum intelligit Ecclesiæ servientes, quos dicit religiosus professus habitum deserat, et apos- eodem privilegio gaudere. Videturque inteltata tanquam laicus incedat, semper gaudet ligere etiam si ordinati non sint, tum quia in hoc privilegio, quia semper est persona sacra textu, minores illi, seu juniores (ut legitur in et religiosa, cui simpliciter concessum est. c. 2, 11, quæst. 1) distinguuntur ab omnibus Quod si objicitur c. 1 de Apostatis, responde- clericis, verba enim sunt : Neque presbytemus imprimis ibi non esse sermonem de reli- rum, neque diaconum, aut clericum ullum, aut giosis, sed de clericis, qui, relicto clericali ha- minorem Ecclesiæ ; tum etiam quia Gloss. bitu, in apostasia tanquam laici conversantur. illa citat cap. Ecclesiarum, 12, q. 2, in quo Deinde ibi non videntur apostatæ simpliciter sine dubio est sermo de communibus servis, privilegio privari; nam solum dicitur : Si in non solum Ecclesiarum, sed etiam Episcopocriminibus comprehensi teneantur, per censu rum, et omnium clericorum. ram ecclesiasticam non præcipimus liberari,

10. Resolutio negans. Quid de familiariubi Glossa advertit, solum juberi ut judices bus Episcoporum. — Dicendum nihilominus sæculares non cogantur per censuras juris- est, nullos Ecclesiæ ministros, aut servos gaudictionem suam in apostatas non exercere, dere privilegio fori, quantum est ex vi juris non tamen dari eis facultatem illam exer communis. Ita docent Panormit., Felin, et cendi; hæc enim duo diversa sunt, et in ma- alii, in dict. cap. 2, de Foro compet.; et Arteria pænali non est ab uno ad aliud facienda chidiac., in dict. c. Ecclesiarum , et in c. Cleextensio. Unde Panormit. ibi, et in c. Perpen- ricum, 11, q. 1 ; et Jul. Clar., dict. § ult., q. dimus, de Sent. excom., satis probabiliter di- 35, n. 18 et 19. Et sufficienter probatur, quia xit, in eo casu non privilegium fori, sed tantum nullo jure cavetur. Item post Concilium Tricanonis amitti, cui sententiæ favent Paulus IV, dentinum, est evidens, quia in clericis, etiam constit. 29, contra Apostatas; et Pius IV, minoribus, servientibus Ecclesiæ, requirit haconstit. 8, simili, quæ in Bullario Romano bitum et tonsuram, ad hoc privilegium ; ergo videri possunt. Denique, licet ibi esset ipso multo minus poterit laicus serviens Ecclesiæ jure facta privatio illius privilegii, illa esset tali privilegio frui, cum neque tonsuram dequædam poena, quæ non nisi post sufficientem ferre possit. Unde idem est longe certius de monitionem et incorrigibilitatem incurretur, servis seu famulis clericorun. De familia auut eadem Glossa notavit. Per se ergo et ex vi tem Episcopi dicunt prædicti auctores, esse juris communis professi semper gaudent hoc consuetudine receptum, ut a judiciis sæculariprivilegio. Aliæ vero personæ ecclesiasticæ bus sint exempti, et omnes ad hoc allegant infra hunc gradum constitutæ habent statum cap. ult. de Offic. Archidiac., quod certe mihi mutabilem aliquo modo, et ideo licet quam- non probatur. Consuetudini ergo standum esdiu in statu permanent, privilegio fruantur, se censeo, et ubi de usu contrarium non constatim ac statum deserunt, illud amittunt, non stiterit, a communi sententia non est receden. in penam, sed quia fundamentum privilegii dum; nam talis consuetudo valde rationabilis jam in eis non invenitur, ideoque hujusmodi est in favorem Episcopalis jurisdictionis et personas cum clericis minoribus comparavi- auctoritatis. Et ob eamdem causam eadem mus. Sioque novitius statim ac habitum di- consuetudo, et cum majori amplitudine circa mittit, privilegio non gaudet; imo et religio- familiares Cardinalium servatur, ut ex Julio sus, qui simplicia tantum vota emiserat, si Claro supra, numero vigesimo septimo, et ex absolutus a votis dimittatur, privilegium si- aliis auctoribus, qui de Cardinalibus scripsemul amittit. Idemque a fortiori estin omnibus runt, in elligi potest. aliis.

11. Neque in contrarium obstat dictum 9. Ecclesiis vel clericis serrientes an hoc c. 2, de Foro compet., in verb. Minores, seu privilegio gaudeant. Ultimo vero dubitari Juniores. Nam imprimis Hostiensis ibi per hoc loco potest, an sub his personis ecclesias- minores intelligit monachos et conversos, quæ ticis , quæ hoc privilegio gaudent, compre- expositio non potest accommodari lectioni hendantur omnes in quocumque munere Ec- quæ habet Juniores. Sed quia illa non sine clesiæ servientes, etiamsi ordinati non sint. causa permissa est a Gregorio IX , intelligere Idemque dubitari solet de familiaribus Epis- possumus, vocem minores, ab ipso usurpatam coporum, imo et de iis qui cæteris clericis in- esse, non ut significet minores ætate, sed miserviunt. lo quo puncto Glossa, in cap. 2 de nores gradu. Et ita sub illa voce comprehen

[ocr errors]

dentur omnes personæ ecclesiasticæ nullum consequenter dicendum videbatur. Si quis taordinem habentes, quia in ordine hierarchico men diligenter consideret quæ inter explisunt in inferiori gradu, juxta cap. A subdia- candas causas et effectus hujus privilegii dicta cono, 93 dist., cum similibus. Secundo dicere sunt, fere omnes proprietates , quæ in illo possumus, per minores intelligi scholares ( ut spectari possunt , declaratas inveniet. Nam ait Glossa, et late exponit Panormitanus), vel imprimis ex dictis colligitur, privilegium hoc juvenes destinati ministerio vel servitio Eccle esse divinum, id est, a Deo ipso concessum, siæ, non tamen omnino laici , sed habentes quæ magna dignitas est talis privilegii, a qua saltem primam tonsuram. Atque ita nomine consequenter habet ut et immutabile in uniclerici in illo textu solum intelligetur ille, qui versali seu simpliciter sit, et ut etiam ex parte aliquo vero ordine insignitus est, ut habeat lo non sine magna et justa causa possit auferri, cum illa disjunctio, aut ullum clericum, aut ut in capit. 28 attigimus, et paulo post amminorem Ecclesiæ. Neque hic usus illius vo- plius declarabimus. Deinde habemus ex diccis est novus, nam olim inter clericos, so- tis, privilegium hoc non ese juris privati, sed lum usque ad ostiarios numerabantur, ut pa- publici, non solum quia in publicam utilitatet in capite 1, decima septima dist., et in tem universalis Ecclesiæ latum est, sed etiam dict. cap. A subdiacono.

quia utrique juri canonico et civili insertum 12. Ad c. Ecclesiarum. — Neque etiam ob- est, ideoque eminentiori modo habet prærostat dictum cap. Ecclesiarum serros , quia ibi gativas omnes, quas privilegia in corpore juinon agitur de quibuscumque famulis conduc- ris inserta habere solent, ut ex generali doctitiis, aut liberis servientibus, sed de servis trina de privilegiis suppono. Tertio haberi poperpetuis, ut ibi Glossa et alii exponunt, et test ex dictis, privilegium hoc maxime favoPanorm. ac Felin., in dicto c. 2, de Foro com- rabile esse, quia imprimis favet religioni, cupet. Dicuntur autem ibi a Concilio Toleta- jus jus summo favore dignum est, ut sensit no III, hujusmodi servi esse immunes ab one- etiam jureconsultus, in l. Sunt personæ, ff. de ribus et officiis, tam publicis quam privatis, Religios. et sumptib. funer. Ac deinde non laicorum, quia invitis dominis non possunt co- in favorem unius loci, vel provinciæ, aut gengi. Quod quidem, quantum attinet ad privata tis, sed ob augmentum et decentiam divini obsequia laicorum, pertinet ad rationem justi- cultus, et honorem totius ecclesiastici status tiæ ; nullus enim privatus juste potest alie- institutum est. Unde etiam fit regulas omnes, num servum ad sibi serviendum compellere. quæ de ampliandis favoribus in jure latæ sunt, Altera vero pars, de publicis oneribus et offi- ad hoc privilegium applicandas esse. Quarto ciis, ad exemptionem a tributis reducitur, jux- denique concludi potest ex dictis, privilegium ta superius declarata. Nam mancipia Ecclesia. hoc non personale tantum esse, sed reale, rum, imo et clericorum a tributis cxempta quia non intuitu alicujus personæ, sed dignisunt in l. 1, Cod. de Episcop. et Clericis. Et tatis Pontificiæ et totius clericatus concessum ratio est, quia servi, seu mancipia inter buna est, ut dicitur in c. Si diligenti, de Foro comdomini computantur, et ideo sicut alia bona pet., ct ex dictis de finali causa et ratione huclericorum exempta sunt a tributis, vel sicut jus privilegii est manifestum. Unde tandem fit domus, equi, aut boves clericorum a publicis hoc privilegium non extingui cum persona, oneribus exempta sunt, ita etiam servi. Unde sed de se perpetuum esse, nam hæc propriehæc exemptio non est per se et directe con tas privilegia realia comitari solet. cessa personis servorum, sed redundat ex pri 2. De his ergo proprietatibus, ultima excevilegio clericis concesso, quia onus imposi- pta, nihil nobis dicendum superest, sed juxta tum servo redundaret in dominum, et ita es- generalia principia et doctrinas de privilegiis set contra immunitatem ejus.

explicandæ et amplificandæ sunt. Solum cir

ca perpetuitatem declarandum superest, quanCAPUT XXX.

ta illa sit, et an omnem modum amissionis,

ablationis, seu desitionis talis privilegii excluAN PRIVILEGIUM IMMUNITATIS CLERICORUM AB dat. Perpetuum enim dicitur quod incorrupALIQUO HOMINE REVOCARI POSSIT ? tibile est, vel, si latius loquamur, quod saltem

non corrumpitur, nec finem habet. Si ergo 1. Hactenus explicuimus omnes causas et hoc privilegium perpetuum est, amitli non effectus hujus immunitatis ecclesiasticæ, de poterit, nec auferri. In contrarium vero est, qua tractamus : nunc de proprietatibus ejus quia multa sunt alia privilegia, quæ dicuntur

perpetua, et desinere possunt. Solet enim pri- gare. Ita ergo in præsenti privilegium hoc, vilegium dici perpetuum, quoties vel adhæret quatenus ab ipso Deo concessum est, simplicirei de se perpetuæ, ut fundo, vel, si adhæretter irrevocabile ab ipso dici potest. Quia si personæ, non cum vita illius extinguitur, sed datum est positivo jure divino legis gratiæ, ei perpetuo succedi potest, et nihilominus ta- sicut ipsa lex gratiæ data est simpliciter, et lia privilegia tolli vel amitti possunt, per su cum absoluta promissione perpetuitatis, utique periorem potestatem, aut efficacem aliquam quamdiu mundus duraverit, ita etiam hoc jus voluntatem, actionemve contrariam. Viden- immunitatis ecclesiasticæ ex absoluta volundum itaque superest an major sit hujus privi- tate Dei, et sine ulla subintellecta conditione legii perpetuitas, quod non potest commodius perpetuo stabilitum est, quamdiu sacerdotium fieri, quam explicando an modus aliquis, quo novæ legis cum mundo duraverit; ergo eo. solent privilegia desinere, in hoc privilegio dem modo est hoc privilegium perpetuum et immunitatis locum habeat.

irrevocabile. Nam in fine mundi non revoca3. Tres modi privilegium amittendi. Pri- bitur, sed, cessante illius fundamento ac fine, vilegium hoc immunitatis per lapsum tempe. seu necessitate, consequenter cessabit. Si vero ris , vel mortem concedentis amitti nequit. privilegium hoc est a Deo solum ratione juOportet ergo præ oculis habere modos quibus ris naturalis, sic magis ab intrinseco irrevoprivilegia destruuntur, quos nunc ad tres re- cabile est, quamdiu fundamentum et mateducimus, qui sunt revocatio privilegii, renun ria illius juris eadem perduraverint, ut per se ciatio ejusdem, usus ei contrarius, et per hos clarum est, et in libr. 2 de Legibus latius est modos breviter discurremus. Nam duo alii declaratum. modi corruptionis, qui in aliis privilegiis hu 5. An per reges possit hoc revocari.-- Ratio manis accidere solent, scilicet, vel per lapsum dubitandi. De secundo puncto, scilicet, de temporis, vel per mortem concedentis, per se regibus temporalibus, major, est difficultas. notum est in hoc privilegium cadere non Primo, quia jus hoc sub ea ratione humanum et posse. Alius vero modus, qui dici solet per civile est, ac subinde mutabile. Secundo, quia abusum, quomodo circa hoc privilegium in- unaquæque res per quas causas nascitur, per terdum contingat, in superioribus capitibus easdem dissolvitur ; ergo quatenus hoc priviexplicatum est, declarando quomodo privatio legium per voluntatem regis constitutum est, clericalis privilegii interdum sit pæna. Et ad retractari potest, quia voluptas regis terreni hoc etiam reducitur, quod per mutationem mutabilis est. Hæc est enim ratio ob quam cæclericalis status, interdum etiam amittit', 'tera privilegia humana revocari possunt. Tervel minuitur modis supra declaratis; quam- tio, quia sæpe imperatores talia privilegia revis ille non tam proprie dicatur abusus, quam vocarunt, ut sumitur ex Gratiano, in c. Omnes, mutatio subjecti, per quam interdum solet ac- & Hæc si quis, 11, q. 1, et ex l. Si quis cucidens corrumpi. Et ita posset etiam illa pri- rialis, C. de Episc. et Cleri., et ex l. Neminem, vatio reduci ad cessationem causæ intrin- et ex Authent. Quas actiones, C. de Sacros. secæ,'a qua hoc privilegium pendet, qui est eccles., et ex l. 19 de Episc. et Cleric., in Coalius modus quo solent privilegia amitti , et dice Theodosiano. Et in legibus particularium illa tantum consideratione potest in hoc privi- regnorum inveniuntur leges similes, quibus legio locum habere. His igitur prætermissis, exemptio clericorum saltem ex parte revoca

4. Prima conclusio.—Dico primo: hoc pri- tur. Quarto, quia reges, qui nunc vivunt, dicere vilegium ita est perpetuum, ut etiam irrevoca- possunt non concessisse tale privilegium, nebile sit. Assertio est communis et certa, qua que suos antecessores ipsorum juri præjudiin hunc modum breviter ostenditur, quia pri- care potuisse. vilegium hoc, maxime a Deo, vel a rege tem. 6. Probatur conclusio etiam quoad reges.porali, seu imperatore, vel a Pontifice Summo Nihilominus dicendum est privilegium hoc revocari posset; in nullo enim alio talis potes- non posse per voluntatem temporalium printas cum aliquo apparenti fundamento cogitari cipum revocari. Quæ assertio duobus modis potest. Probatur ergo assertio de singulis. Et potest intelligi. Primo, non posse revocari abimprimis de Deo nulla est controversia, nam solute et simpliciter, etiam quatenus per Dei vel si velit, potest omnia mutare; si autem velle, Pontificum voluntatem constitutum est; alio repugnet promissioni ejus, non volet, neque modo intelligi potest, etiam quoad id in quo potest velle in sensu composito, ut aiunt, quia potuit a principibus temporalibus propria vonon potest esse infidelis, neque se ipsum ne- luntate donari. In priori sensu assertio quoad

Deum per se nota est; quoad Pontifices autem

rum eam resumere, præsertim ipsis Pontificisequitur evidenter ex principiis supra positis, bus non consentientibus. Quæ sententia sic neque alia probatione indiget. Nam Pontifex exposita communis est. Innocentius, in cap. potest clericos eximere a sæculari potestate, Norit, de Judiciis, et ibi Panormit., n. 23; etiam temporalibus principibus invitis, ut in Felinus, c. 1 de Constitution., n. 19, vers. superioribus ostensum est; ergo non possunt Alius casus, et in capite primo de Prob., et hi reges revocare privilegium fori seu exemptio duo plures alios antiquos referunt. Idem Hosnis, ut a Pontificibus concessum, quia sicut tiens., in dicto c. Novit, n. 2, et in Sum., tale privilegium non pendet a voluntatibus tit. de Immun. ecclesiar., & Sed nec illa; et priucipum in fieri, ita neque in duratione seu Alvarus Pelagius, lib. 1 de Planct. eccles., conservatione sua. Et confirmatur, quia non c. 44; et Driedo , libro primo de Libert. potest inferior mutare jus a superiore statu- Christian., cap. 9; Covarruvias, Pract., tum, vel auferre jus a superiore concessum; c. 31 ; Soto, in 4, d. 25, quæst. 2, art. 2, consed Pontifices constituerunt hoc jus immuni- clus. 6; Molin., 1 tom. de Justit., disputation. tatis, quatenus sunt superiores regibus tempo- 31. Et idem defendunt Medina et Palacius, ralibus, saltem indirecte, per spiritualem po- etiam si alias existimaverint exemptionem testatem, ut in superioribus declaratum est; hanc non aliter quam ex donatione princiergo non potest per principes temporales mu- pum incoepisse. tari. Neque contra hanc partem procedunt ra 8. Fundatur autem primo hæc veritasin tiones dubitandi, neque in illa est controversia quodam principio in materia de Privilegiis inter auctores catholicos, nisi forte apud illos, recepto, quod privilegium vel superiori vel qui negant posse Pontificem propria potestate æquali concessum non potest amplius a conet sine consensu principum exemptionem con- cedente revocari. Et ratio est, quia tale pricedere. Sed illa sententia et paucorum est, vilegium transit in pactum, ut juristæ aiunt; et certe improbaliilis, et quod ad rem maxime pacta autem servanda sunt, etiam cum subdispectat, illimet auctores, qui illam defendunt, tis, nedum cum non subditis, et multo magis nihilominus docent exemptionem semel intro cum superioribus. Vel aliter magis rationem ductam cum consensu regum non posse ab explicando, licet in idem redeat, quia talis eisdem regibus revocari; in hoc vero loquun- concessio potius est donatio quædam quam tur juxta posteriorem sensum assertionis a privilegium, ut recte dixit Driedo; est enim, nobis propositum.

ut paulo antea explicavi, collatio quædam ju. 7. Procedit ergo asssertio etiam in secundo risdictionis propriæ, a se illam auferendo, et sensu supra explicato, qui sensus per hanc con- in alium transferendo; hæc autem quædam ditionalem declaratur, nam licet hoc privile- donatio est. Item quia inferior non potest gium haberet suam primam originem a libe- dare privilegium superiori, quasi exercendo rali donatione principum, non posset per il- jurisdictionem in ipsum, cum illam non halos revocari. Vel aliter exponi potest, si Pon- beat; ergo solum potest id facere, paciscendo tifex, intelligatur nunc habere triplicem mo- vel donando. Talis autem donatio completa dum jurisdictionis super clericos in crimina- et acceptata non potest a donante revocari, libus et civilibus. Unus modus est jurisdic- invito donatario, quia post donationem jam tionis temporalis directe datæ a Deo in tales non est dominus rei qui eam donavit, sed cui personas. Alius est jurisdictionis indirectæ ex donata est; nemo autem potest auferre rem vi potestatis spiritualis, et has sine dubio non alterius, invito domino. Et confirmatur ac habet a regibus, et ita neque auferri per eos declaratur, quia si princeps posset talem dopossunt. Tertius modus est jurisdictionis di- nationem revocare, aut esset per dominium, rectæ in tali materia circa tales personas, seu potestatem dominativam, aut per potesquam habuerint Pontifices ex donatione im tatem jurisdictionis, nullus enim alius tituperatorum, quia, ut supra dicebamus, exi- lus justus cogitari potest. Non per domimendo clericos a sua directa jurisdictione nium, nam hoc amissum est per donatiotemporali, non reliquerunt eos exleges, seu nem seu talis privilegii concessionem ; præabsque directo superiore in temporalibus, cedens autem dominium, quod jam non est, sed jurisdictionem suam directam in Pontiti- nullam potestatem seu facultatem moralem ces transtulerunt. Dicimus ergo, etiam hoc relinquit. Supponimus enim privilegium esse posito, non posse principes amplius auferre simpliciter et absolute concessum absque alijurisdictionem illam a Pontificibus, et sibi ite- qua conditione, nam si illam includeret, ob

eam non impletam posset interdum prior do- sub terminis universalioribus propositum, minus donationem revocare, quia tunc non quod nullum privilegium, per quamcumque omnino priori dominio enunciavit; hic au- potestatem temporalem, etiam non supremam, tem non ita est, sed exemptio pure et absolu concessum Ecclesiæ, et ab ipsa acceptatum, te facta est; ergo propter præcedens domi- potest per civilem potestatem, etiam suprenium revocari non potest. Neque etiam per mam, revocari. Ratio est fundata in alio jure potestatem jurisdictionis, quia nullam habet divino, quo omnia bona ecclesiastica a jurisunus princeps in suum superiorem, cum in æ- dictione omnique potestate sæcularium prinqualem sibi nou subditum illam non habeat, cipum exempta sunt, ut supra ostensum est. ut ex terminis constat ; ergo.

Ex quo principio ita colligimus : privilegium 9. Evasio.- Refellitur.- Hoc autem prin- Ecclesiæ concessum, eo ipso quod incipit esse cipium, quod sine dubio evidens est, recte in in possessione et usu Ecclesiæ, inter bona ecpræsenti puncto applicatur, quia hoc privile- clesiastica computatur, ut per se constat; sed gium, ut manare intelligitur a principibus sæ- princeps sæcularis, quantumvis supremus, cularibus, datum est non subditis et superiori, nullam habet potestatem super ecclesiastica nimirum, clericis, ecclesiis, Pontifici. Dices, bona ; ergo nec potest quidquam circa priviimo datum esse subditis, si supponamus an- legia ecclesiastica disponere; ergo multo te concessionem hanc clericos fuisse principi- minus illa revocare aut auferre poterit. bus laicis subditos in temporalibus. Respon

11. Et declaratur per comparationem ad deo, privilegium hoc partim intelligi conces- alia bona magis sensibilia et corporalia; nam sum omnibus ecclesiasticis inferioribus Ponti- si imperator fundum, castrum, aut civitatem fice, partim ipsi summo Pontifici ; illis, a sua Ecclesiæ donavit, non potest amplius illam jurisdictione eos eximendo, luic, supremam auferre, sicut non potuit Constantinus donajurisdictionem temporalem directam circa ta tionem Urbis et aliorum bonorum, quam Ecles personas in ipsum transferendo. Juxta clesiæ Romanæ fecit, revocare, aut circa bona priorem ergo considerationem, fateor privi- illa quidquam disponere, quia jam ecclesiaslegium concessum esse subditis. At per eam tica facta sunt; ergo similiter non potuit judemmet concessionem facti sunt non subditi, risdictionem, quam semel in Ecclesiam transet consequenter privilegium factum est irre- tulit, revocare, aut iterum usurpare. Atque vocabile a concedente, quia jam inest non sub- hoc exemplo utitur Hostiensis in hac mateditis, et ideo nec per potestatem jurisdictionis ria, optimeque rem declarat; nam, licet jupotest laicus illos accepto beneficio priva- risdictio, etiam temporalis, magis incorporea re, quia nec dominium habet in homines li- sit quam prædium, verbi gratia, nihilominus beros, nec jurisdictionem in non subditos, inter bona humana et temporalia computatur, nec justum titulum illam iterum usurpandi. sicut etiam alie actiones vel jura, quæ a juJuxta posteriorem autem considerationem risperitis bona incorporalia nominantur; erprivilegium hoc datum est non subdito, go postquam hæc transeunt in dominium Ecetiam antecedenter, quia Pontifex jure divi- clesiæ, omnia fiunt ecclesiastica bona, ac no est exemptus, ac proinde non subditus im- proinde eamdem immunitatem jure divino peratori; imo etiam superiori datum est, quia induunt. Unde idem exemplum et argumenPontifex superior est imperatore, etiam in tum sumi potest ex bonis a quocumque infetemporalibus, saltem indirecte, et illi ut su- riori seu privato domino Ecclesiæ donatis; premo Pastori data est etiam directa jurisdic- nam, postquam donatio habuit suum effectio temporalis in clerum, ut commodius et li- tum, nec donator, nec rex temporalis potest berius (ut ita dicam) illum in temporalibus re- illa contingere, nisi quantum jura canonica gere et judicare possit. Et ita generale illud disponunt, vel si quid fuerit in donatione ipsa principium omnibus modis respectu Pontificis per aliquod justum pactum exceptum ; ergo locum habet.

idem est de quocumque privilegio in tempo10. · Nullum privilegium, Ecclesiæ semel ralibus Ecclesiæ dato a potestate civili , nam concessum, per sæcularem potestatem revocari cujuscumque gradus vel ordinis sit, revopotest.--Addo denique non solum in hoc pri cari non potest per quamcumque potestatem vilegio, sed etiam in omnibus aliis concessis civilem, licet superior, vel etiam suprema Ecclesiæ non tantum ab imperatoribus vel re- sit. gibus, sed etiam a quibuscumque principibus 12. Privilegium immunitatis ne limitari vel dominis, habere locum principium illud quidem per civilem potestatem posse. – Am

32

XXV.

« PredošláPokračovať »