Obrázky na stránke
PDF
ePub

ergo dicere oportet illam obligationem relin- vel mutare. Objectio. - Solvitur. — Unde qui ex generali præcepto confessionis in tali obiter expeditæ manent nonnullæ quæstiones, ordinatione incluso, ac necessario, ut efficax quæ ab aliis Theologis solent tractari, scilisit. Atque hic modus explicandi connexio- cet, an possit Ecclesia tollere aut immutare nem harum necessitatum, videtur verior et hoc præceptum, aut in illo dispensare. Disufficiens ad explicandam vim dictorum ver- cendum est enim non posse, quia jus diviborum, et declarandum, quomodo præceptum num est, in quo non potest Ecclesia dispen. hoc mere positivuun fuerit, pendens ex Christi sare, nedum illud abrogare, ut latius traditur voluntate.

in 1.2, q. 97, et in hoc conveniunt omnes 14. Colligitur ex consuetudine Ecclesiæ. - Theologi, in 4, dist. 17, loquentes de hoc Huic fundamento, quod potissimum est in præcepto, quatenus divinum est; nam de dehac materia, adjungi potest aliud sumptum terminatione adjuncta ab Ecclesia, postea diex usu et traditione Ecclesiæ. Quod etiam in. cemus. Solet vero objici, quia interdum Papa dicavit Concilium Tridentinum, et colligi po- dispensat in aliquo jure divino, ut in voto, test ex antiquissimis Patribus, qui absolute matrimonio rato, ministro confirmationis, et dicunt confessionem esse necessariam , non similibus. Sed hæc generalia sunt, et ad referentes hanc necessitatem ad Ecclesiam, alias materias spectant, et ideo breviter dicised ad Christum, quos supra dicta disputa- tur primo, in illis casibus non esse proprie tione sufficienter retuli; tamen bic etiam ad- dispensationem in jure divino, quia in duodere oportet, hanc necessitatem non esse se- bus primis tollitur vinculum liumana volunparabilem a præcepto, ut declaratum est. tate contractum, et quatenus ibi intercedit Colligi etiam potest ex historiis, ex quibus aliquo modo humana voluntas, eatenus potuit habemus quidem perpetuum et antiquissimum ibidem habere locum humana dispensatio. In usum confessionis. De quo legi potest Euse. tertio vero casu ipsa divina institutio ita facta bius, libro 6 Historiæ, cap. 25; Cyprianus, est, ut confirmationis sacramentum unum haepist. 10, 14, 15 et 26; et Dionysius Alexand., beret ordinarium ministrum, scilicet Episcoapud Eusebium, lib.6, c. 29, et alia, quæ su- pum ; alium vero extraordinarium auctoritate pra retulimus agentes de necessitate medii. Summi Pontificis designatum. Secundo diciNon tamen potest ex historiis sufficienter col- tur, esto in aliquo raro casu data sit potestas ligi semper hoc fecisse fideles ex obligatione Ecclesiæ dispensandi in aliquo præcepto juris præcepti, multoque minus invenietur in illis divini, vel potius interpretandi , non fuisse expressum, id fuisse ex obligatione juris di- Christi Domini voluntatem obligare tali prævini; tamen, cum res semper fuerit tam ardua cepto in aliquo eventu, in præsenti tamen atque difficilis, non est verisimile absque obli- præcepto hoc non habere locum, quia est de gatione et præcepto tam generaliter fuisse re simpliciter necessaria ad salutem; et quia susceptam et observatam; imo neque humana nunquam potest expedire hujusmodi dispen. auctoritate esse introductam hujusmodi obli- satio, neque pro communitate, neque pro aligationem. Unde in Concilio Lateranensi sub qua particulari persona. Nam, si per impoInnocentio III, in quo Græci et Latini Patres tentiam excrisetur, non indiget dispensatione; convenerunt, præceptum hoc non fuit de novo si autem confiteri potest , et tempus necessi. Ecclesiæ impositum, sed solam temporis de- tatis urget, talis dispensatio non esset in æditerminationem accepit ; cujus signum est, ficationem, sed in destructionem. Propler quia, cum obligatio sit gravissima, et se ex- quas causas non potest Ecclesia dispensere in tendat non solum ad externos actus, sed præcepto baptismi; eadem autem est de hoc, etiam ad internas cogitationes confitendas, seu proportionalis ratio. facile ab omnibus suscepta est. Denique, nullo

16. An posset Ecclesia ferre hoc præcemodo expediebat Ecclesiæ, ut res tanti mo- ptum, si non præciperetur a Christo. - Punmenti tamque necessaria ad hominum salu- damentum. - Reprobatur.-Inquiri vero sotem, eorum arbitrio reliqueretur; neque etiam let hoc loco, si hoc præceptum non esset a expediens fuit hoc præceptum Ecclesiæ com- Christo impositum, an potuisset Ecclesia illud mittere, tum quia erat de re omnino necessa- ferre ; nonnulli enim Theologi putant esse ria ad salutem peccatorum; tum etiam quia sufficiens signum hujus præcepti divini, quod oportebat hujusmodi præceptum omnino de facto in Ecclesia invenitur, quia Ecclesia fixum et immutabile permanere.

per se non potuisset hoc præceptum introdu15. An Ecclesia possit hoc præceptum tollere cere. Ita suntiunt Scotus, dist. 17, q. 1 ; Durand., q. 8; Palud., q. 2, art. 2; Soto, d. 18, mur) Ecclesiam facere aliquid esse remedium q. 1, art. 1; Cano, dicta Relectione, part. 5 ; necessarium ad salutem, sed solum facere, ut Navarrus, de Poenil. , d. 5, in principio, n. aliquis actus sit necessarius ad salutem ne18 et sequentibus. Fundamentum hujus sen- cessitate præcepti, quod in multis aliis actitentiæ est, quia Ecclesia non habet immedia- bus facere potest Ecclesia. Quia vero suppotum jus in actus mere internos, ut infra trac- nimus, hunc actum, scilicet receptionem talis tando de censuris latius dicemus; sed con- sacramenti, esse a Christo institutum in remefessio non solum præcipitur de actibus ester- dium peccatorum, consequenter tunc fieret nis, sed etiam de mere internis ; imo, licet ex vi præcepti Ecclesiæ ut tale remedium esaliquis habeat tantum hæc peccata mere in- set necessarium ad salutem, non formaliter in teriora, præcepto confessionis obligatur ; er- ratione medii, sed in ratione præcepti. go non potuit Ecclesia hoc præceptum impo. 18. Vera responsio ad quæstionem. - Quonere quoad substantiam ejus. Hæc vero ratio circa, supposita institutione hujus sacramennon omnino convincit,quia materia hujus præ- ti, non video cur repugnet præcipi ab Ecclecepti non est actus interior, sed exterior, scili- sia,etiamsi fingamus Christum non imposuisse cet receptio cujusdam sacramenti a Christo in- necessitatem, sed tantum utilitatein præbuisstituti,quod sacramentum in actibus exteriori- se. Quod melius senserunt Adrianus, q. 2 de bus consistit ; et quamvis requirat aliquem Confessione, et Medina, C. de Confe:sione, interiorem actum, nempe contritionem vel q. 2; Viguerius, in Sum., c. 16, § 4, vers. 14; attritionem, non excedit Ecclesiæ potestatem, et Scotus revera non contradicit, sed potius præcipere simul cum exteriori actu interio- in hanc partem inclinat. Ratio juxta dicta est, rem ad illum necessarium. Et eadem ratio. quia receptio hujus sacramenti non est mane non videtur esse supra Ecclesiæ potesta- teria excedens facultatem Ecclesiæ, et aliotem præcipere confessionem, etiamsi, pro qui ejus usus est valde conveniens Ecclesiæ ; materia circa quam, habeat peccata mere in- ergo non est, cur Ecclesia non possit ponere teriora, quia illa non ratione sui, sed ratione tale præceptum, quod de se est valde conalterius exterioris actus pertinent aliquo mo- forme rationi, et convenienti Ecclesiæ guberdo ad tale præceptum. Sicut posset Ecclesia nationi. Antecedens patet, quia, si excederet, præcipere, publica oratione petere a Deo in- vel id esset, quia confessio versatur circa acternam justitiam, seu pænitentiam fidelium. tus internos, et hoc non , ut ostensum est; Itaque ex hoc capite non videtur mihi præ- vel quia ordinatur ad internam justificatioceptum hoc excedere potestatem Ecclesiasti. nem, et remissionem peccatorum, et hoc

etiam dici non potest, quia hic etiam est op17. Sotus reprobatur. - Sed addit Sotus, timus finis, quem Ecclesia potest intendere Ecclesiam non posse præcipere sacramenta , per actus sibi accommodatos, maxime cum sicut non potest illa instituere, alias posset per potestatem clavium possit ipsa aliquid remedia etiam necessaria ad salutem sua operari circa actus mere internos, ut facit in auctoritate efficere. Sed hoc argumentum usu hujus sacramenti, et per indulgentias, minus firmum est, quia, licet Ecclesia non etc. Vel esset, ut quidam aiunt, quia per conpossit instituere sacramentum aliquod, tamen fessionem aliquo modo homo se infamat ; et postquam Christus illud instituit, quamvis hoc etiam nullius momenti est, quia talis inipse non præceperit, potest ipsa præcipere il- famia fere nulla est, vel propter sigillum , lius usum; quæ est enim in hoc repugnantia? vel quia, si prudens sit confessor, per ipsam Si enim supponamus, Christum non præce- met confessionem legitimam quodammodo pisse recipere sacramentum confirmationis , tollitur. Ac denique quia, licet hoc existicur non posset Ecclesia illud præcipere ? aut metur aliquale detrimentum , comparatione ordinare, ut nulli detur Eucharistia, nisi prius fructus quasi nihil est. Vel denique esset proconfirmetur ? Sicut nunc ordinavit ut nemini pter difficultatem ; et hoc quidem licet ostendetur prima tonsura, nisi prius sacramentum dat, tale præceptum esse arduum et difficile, confirmationis acceperit, in Concilio Trident., non tamen impossibile, quia sæpe Ecclesia sess. 23, c. 4, de Reformat. ; item, quia Ec- præcipit res magis difficiles, si necessaria clesia præcipit aliqua sacramentalia, quæ ip- sint, vel valde utiles ; in hoc autem præcesa instituit; cur ergo non potest præcipere plo semper esset magna utilitas, gna posset sacramentum a Christo institutum? Neque difficultas ipsa compensari. Tandem, si he enim propterea sequitur (si formaliter loqua- rationes, vel similes validæ essent, fere haberent locum in præcepto annuæ confessionis, Confirmatur et explicatur, quia confessio non ratione cujus sæpius obligatur homo ad con est his infidelibus necessaria ad salutem; ergo. fessionem, quam solo jure divino obligatur. Patet consequentia, quia confessio non præci. Itaque non ideo præceptum hoc latum est a pitur jure divino, nisi quatenus est necessaria. Christo, quia Ecclesia illud ferre non potuisset Antecedens vero patet, quia, si isti infideles per generalem potestatem ab ipso datam ; baplizentur, et postea nullum peccatum morsed quia convenientius fuit, ut ipse per se tale committant, salvabuntur sine confesdaret, propter alias rationes superius adduc- sione; unde hoc sacramentum dicitur secuntas.

cam.

da tabula post naufragium, quia illis solis est SECTIO II.

necessarium qui post baptismum mortaliter Quas personas obliget hoc divinum præceptum.

peccaverunt. Unde etiam fit, si infidelis ante

baptismum per contritionem justificetur, il1. Necessariam esse materiam ut hoc præce- lam contritionem non includere votum conptum obligel. Iufantes ante usum rationis fessionis, sed baptismi, quia solus baptismus non obligari. – Primum ac per se notum prin- est necessarius ex vi talis status; per illum cipium hujus materiæ est, ut hoc præceptum enim plene delentur omnia peccata ante comobliget, supponendam esse in persona mate- missa, sine ullo ordine ad confessionem ; ergo riam hujus sacramenti , quia alias neque evidens est hos infideles non obligari præceipsius sacramenti erit capax, nedum obliga- pto confessionis. Quam sententiam bene dotionis. Unde fit, infantes ante usum rationis cuit Soto, dist. 18, quæst. 1, art. 2; Medin., non esse capaces hujus obligationis, non so- tract. 2, q.7; Major, dist. 17, 9.1 ; Almain., lum quia non sunt capaces præcepti, sed quæst. 1, art. 2. Neque obstat fundamentum etiam quia non habent peccatum actuale, contrariæ senlentiæ ; præcepta enim divina quod est materia hujus sacramenti, et eadem obligant omnes, qui sunt capaces talis obliratione, si quis esset adultus innocens, ut gationis , vel in quibus est materia circa Beata Virgo, non obligaretur hoc præcepto. quam versatur præceptum , alias hoc præce

2. Infideles non baptizatos non obligari. ptum etiam obligaret innocentes, quod est Quorumdam sententia. - Refellitur. - De. aperte falsum. struitur fundamentum contrarie sententie. 3. Differentia inter præceptum Eucharistice Secundo eadem ratione infertur , infideles et pænitentiæ.

et pænitentiæ. Sotus rejicitur. – Unde non baptizatos quantumvis peccatores non colligitur aperta differentia inter præceptum obligari hoc præcepto , quamvis multi et Eucharistiæ et confessionis; quamvis Soto eograves Theologi in hoc sine causa lapsi sint, dem modo de utroque loquatur , et neget ut Scotus, dist. 16, q. 1, art. 1, qui inde col- præceptum Eucharistiæ obligare infideles, ligit præceptum confessionis esse divinum, qui nondum per baptismum religionem Chriquia obligat infideles , in quos Ecclesia non stianam professi sunt, sicut præcepta (inquit) ) habet potestatem, quæ ratio placuit etiam alicujus religionis non obligant aliquem, doAdriano, dic. q. ult. de Confessione. Et eam- nec illam religionem sit professus, etiamsi dem sententiam tenet Richard., dist. 17, q.4, prius habeat votum seu obligationem ingreart. 2; et Angelas, verb. Confessio , 2, & 2; diendi talem religionem. Et confirmari poSylvester, verb. Confessio, 2, 95. Quorum test, quia ante baptismum non est aliquis cafundamentum est, quia præceptum divinum pax Eucharistiæ ; ergo neque obligationis obligat omnes , ut de præcepto Eucharistiæ, suscipiendi illam. Nihilominus hæc sententia quod infideles etiam obligat. Sed, ut dixi, mihi non admodum probatur ; sed non est contraria sententia tam evidenter sequitur ex hujus loci examinare illam, sed solum expliprincipio posito, ut hæc mihi improbabilis vi- care apertam differentiam inter Eucharistiam deatur, quia peccala commissa ante baptis. et confessionem, scilicet, quod infidelis est mum non sunt materia hujus sacramenti, ut capax obligationis præcepti Eucharistiae , non supra probavi; ergo infidelis non solum non vero confessionis.Patet, quia ex parte subjecti tenetur, sed neque potest illa sacramentaliter non requiritur materia peccati ad præceptum confiteri, neqne ante, neque post baptismum Eucharistiæ ; nam illud per se et propter se susceptum; ergo non obligantur infideles hoc obligat hominem , etiamsi nullum peccatum præcepto, quia non possunt obligari ad confi- babeat; et ideo ex hac parte non repugnat, tenda illa peccata, quæ committunt post ba- quod obliget infideles ; alias vero jurisdictio ptismum susceptum, quæ forte non erunt. Christi ferentis tale præceptum ad omnes se extendit; in quo differt hoc præceptum a riam habet , quia hoc sacramentum non est particularibus præceptis humanis alicujus medium necessarium ad illa peccata tollenda, religionis; et ideo exemplum illud non est ad quæ omnia supra demonstravi, et ex commurem. Verba etiam Christi, quibus hoc dedit ni usu et consensu totius Ecclesiae constant, præceptum , generalia sunt, et ad omnes, et non obscure indicantur in Trid., sess. 14, etiam infideles, dicta : Nisi manducaveritis c. 5, et can. 7. Occurrebat vero hoc loco ducarnem Filii hominis, etc. Ac denique, quam- bium, an, qui habet dubiam conscientiam vis ante baptismum non possit infidelis reci- peccati mortalis, obligetar hoc præcepto dipere Eucharistiam, tamen recepto baptismo vino. Sed hoc dubium expediendum est ex tenetur illam suscipere , etiamsi ultra non principiis positis disputatione de integritate, peccet; et ideo etiam ante baptismum obli- ubi tractavi, an necessarium sit ad integritagari poluit ad ipsum baptismum suscipien- tem confessionis, confiteri dubium peccati dum propter Eucharistiain, ita ut duplici ra- mortalis; eo enim modo , quo quis obligatur tione ad baptismum obligetur, scilicet, et per ad confitendum hoc dubium propter integrise, et propter aliud, et ita potuit recte utro- tatem, obligabitur etiam ad confitendum tale que præcepto obligari. At vero præceptum dubium, etiamsi nullum aliud peccatum morconfessionis non per se et absolute obligat, tale habeat; est enim eadem ratio ; illa enim sed supposita materia necessaria talis sacra- materia , quæ est necessaria ut pars confesmenti; hæc autem esse non potest in infideli sionis, si cum alia conjuncta sit, erit etiam antequam baptizetur; et ideo non est capax per se necessaria, si sola adsit ; quocirca prætalis obligationis.

ter ibi dicta, nibil hic occurrit addendum. 4. Hoc præceptum obligare eos qui post baptismum mortaliter peccarunt.-Tertio ex dic

SECTIO III. tis colligitur, hoc præceptum obligare omnes Quo tempore obliget hoc præceptum præcise ul illas personas, quæ post baptismum mortaliter

divinum est. peccaverunt, etiam hæreticos, apostatas, etc., et pueros cujuscunque ætatis , dummodo ca- 1. Distinguendus est, ut sæpe tractavi, dupaces sint peccati mortalis ; ad quod, ut su- plex modus, quo potest homo obligari ad acpra dixi, non potest certa ætas designari, sed tum, qui sub aliquod præceptum affirmativum viri prudentis judicio opus est. Tota hæc cadit. Primus est per se ex vi talis præcepti in conclusio est certa absque controversia inter propria natura et virtute considerati. SecunTheologos, et colligitur aperte ex Concilio dus est per accidens, seu propter aliud, seu Tridentino, supra. Et ratio est, quia mortale ratione alterius virtutis. Dicam prius de priopeccatum, post baptismum commissum, est ri modo, deinde de secundo. materia necessaria hujus sacramenti, ut su- 2. Prima assertio.--Neminem obligari stapra ostendi. Item ipsum sacramentum est tim post peccatum confiteri. - Primum ergo medium necessarium ad tollendum tale pec- statuamus ut certum, non teneri bominem catum, ut supra etiam probatum est, quia qui mortaliter peccal, statim confiteri peccajam tale peccatum non potest tolli per bapti- tum , etiamsi commodissime possit. Quansmum. Intelligendum autem est hoc de pec- quam contrarium docuerunt Guillelmus Pacato mortali, quod nunquam fuit directe sub- ris., libr. de Sacramentis, tit. de Pænitentia, jectum clavibus, nam, si semel rite subjicia- et refertur Reinerius, 4 part. Sum., verb. Contur, illud, per se loquendo, sufficit, neque ex fessio, c. 5; tenet Angelus, verb. Confessio

, vi juris divini, de quo agimus, obligabitur 1, n. 3; et Alensis, 4 part., 9. 77, membr. 4, aliquis ad confitendum, nisi iterum mortaliter articulo secundo; Bonaventura, in 4, d. 17, peccet.

art. 4, 9. 2, qui maxime religiosis imponit 5. Non obligari qui denialia commisit. -- hanc obligationem, quia habent semper opQuarto addendum est, solas illas personas timam opportunitatem statim confitendi. Reobligari hoc præcepto, quæ post baptismum feruntur etiam pro hac sententia graves Docmortaliter peccaverunt; itaque, qui sola ve- tores Canonista a Covarruvia, in cap. Alma nialia committit, non obligatur. Quæ est maier , p. 1, § 1, n. 6. Sed nihilominus bæc etiam communis sententia Theologorum. Et sententia neque est vera, neque, ut ego exisratio constat ex supra tractatis, quia venialia timo, admodum probabilis; et ideo omnes non sunt materia necessaria , et hoc præce- alii Theologi illi contradicunt, quos statim reptum non obligat, nisi eum qui talem mate- feram. Quia tanta obligatio imponenda non

est sine sufficienti et manifesto fundamento; tium diem visitent ægrotum, nisi de illius hæc vero sententia nullum habet. Præser- confessione sibi constet per fidem confessoris tim, quia natura præcepti affirmativi non est in scriptis datam. Addit etiam, ut ante gradum statim obligare, sed determinatis seu neces- Doctoratus exigatur ab illis juramentum hanc sariis temporibus. Ostendimus etiam supra consuetudinem servandi, quod ita fit. In qua non obligari hominem statim ad contritio lege primo notandum est, de qua infirmitanem; multo ergo minus ad confessionem. De- te sit intelligenda ; nam Sylvester, verb. Menique, cum Ecclesia determinaverit tempus dicus, quæst. 3, dicit, non tantum in morbis annuæ confessionis, satis certe indicavit non periculosis, sed absolute in omni ægritudine esse de jure divino statim confiteri.

esse servandum, quod cum Archidiacono col3. Secunda assertio.--Saltem in articulo ligit ex ratione legis, scilicet, ne infirmi, cum mortis obligari. - Secundo certum est, sal- de confessione facienda admonentur, existitem in articulo mortis obligare hoc præce- ment se jam esse in periculo, et tristitia affiptum, si ante impletum non sit. Conveniunt ciantur. Propter quam rationem videtur lex omnes Theologi, et est evidens ex dictis, tum voluisse, ut absolute in omni morbo talis adquia hoc præceptum affirmativum obligare monitio fieret. Nihilominus Navarrus, c. 25, debet saltem in extremo periculo, seu potius n. 61, sequens Angelum, et Summam Roselarticulo necessitatis, qualis maxime est arti- lam, quos citat, dicit hanc legem solum obliculus mortis ; tum etiam quia hoc præceptum gare in morbo periculoso, debere tamen serimpleri debet in hac vita ; ergo ante mor- yari statim in principio morbi, non expectato tem; ergo, ut minimum, in articulo mortis. periculo, et hoc modo satisfieri intentioni leQuis autem sit articulus mortis, et quo modo gis, nam in levioribus morbis ridiculum vieadem ratio sit de periculo mortis, supra dic- deri potest statim monere ad confessionem. tum est. Et hinc infertur, si quis habeat co- Cajetanus vero in Summa , verb. Medicus , piam confessoris, et sit in eo statu, in quo, media quadam via incedit ; quia, si morbus si nunc non confiteatur, probabiliter timeat (inquit) talis est, ob quem merito decumbit fore, ut ante mortem non possit habere co- ægrotus, obligat lex, non vero in aliis. Et hæc piam confessoris, ut accidere potest in India, sententia bene explicata videtur satis consona vel aliqna captivitate, in tali casu teneri ad intentioni legis, et fere nihil differre a præconfitendum statim, etiamsi extra articulum cedente. Itaque existimo obligare hanc legem mortis sit. Quem casum ponunt omnes Doc- in morbo gravi, vel qui prudenter judicatur tores statim citandi, D. Thoinas, Paludanus, a medico in principio periculum morale esse Adrianus, q. 3 de Confessione; et in re ipsa, ne grave fiat; tunc enim optime procedit raac moraliter loquendo, non est diversus a tio legis, et quasi ex natura rei videtur hoc periculo mortis ; ideo enim tunc tenetur præ. requiri, ut ratio facta probat. venire, quia alias exponitur periculo morien- 5. Satisfacere medicum admonendo infirdi sine confessione, ut in simili dicemus la- mum. - Secundo est notandum, hos auctotius disputatione sequenti. Hic vero tractari rès docere, satisfacere medicum huic obligaconsequenter posset, qua ratione, aut modo tioni admonendo et inducendo infirmum, excusari posset homo ab hac obligatione in non tamen teneri illum dese ere, si confiteri eo articulo. Sed commodius hoc dicam dis. nolit, quia hoc videtur repugnare charitati, putatione sequenti.

quod quidem juxta antiquum jus non habet 4. Unde teneantur medici admonere infirmos difficultatem. Tamen Pius V videtur amplius ut confiteantur. - De qua infirmitate intel- præcipere, et banc imponerc veluti justam ligendum sit. Unum vero hic obiter ob- pænam ei, qui in illo articulo confiteri non servandum est occasione hujus obligationis vult. Quia tamen videtur hæc lex sic exposiconfitendi in articulo mortis, jure positivo ta valde rigida (hoc enim modo constituitur præceptum esse medicis, ut eam vocantur ad proximus in gravi periculo corporis et anicurandos ægrotos, priusquam curationencor- mar, ideo videtur lenienda ; nam, si non imporis incipiant, eos moneant ad confessionem mineat probabile periculum, potest et forte faciendam. Ita habetur in cap. Cum infirmitas, debet medicus abstinere a curatione ejus, si de Penitent. et remiss. Et quoniam hæc lex nolit hanc legem observare; si tamen probaconsuetudine abrogata erat, ideo Pius V, Molu bile mortis periculum sit, si illam deserat, et proprio anno 1666, qui incipit, Super gregem, tamen æger pertinax sit, non credo teneri, illam renovavit, addendo, ne medici ultra ter- nec debere medicam illum deserere, quia non

« PredošláPokračovať »