Obrázky na stránke
PDF
ePub

peccati, erit etiam capax hujus affectus ad ter illam expositionem defendit ; refert autem excellentiam cum excessu , et inordinatione, pro eadem sententia alios Patres, qui revera ac proinde est capax superbiæ: Angelus ergo id non dicunt, ut ostendam. quilibet per superbiam peccare potuit, cum sit 4. Secunda expositio. — Nunc ergo suppo intellectualis, et peccati capax, atque hoc ex nimus, Isaiam in principio illius capitis de Rege dicendis fiet evidentius.

Babylonico sermonem instituisse, unde proba2. Secunda conclusio. Lucifer in via per bilius esse credimus, illa verba : Quomodo cecisuperbiam peccavit. — Secundo dico Lucife- disti, etc., de eodem ad litteram intelligi in rum in via per superbiam peccasse ; hæc est primario sensu, ut ait Hieronymus et Cyrillus, communis sententia theologorum sine dissen- ibi, et ex modernis bene Adamus exponunt, et sione, quantum existimo, nam licet in contra- Augustinus, lib. 3, de doct. Christ., cap. 37, rium soleat referri Scotus, in hoc non contra- dicens, verba illa esse dicta de dæmone in fidicit. Duas enim quæstiones in præsenti distin- gura regis Babylonis, sentit ergo de illo rege guimus; una est, an Lucifer verum et proprium principaliter fuisse locutum prophetam, licet peccatum superbiæ commiserit : alia est, an in figura ejus etiam de dæmone loquatur, et hoc fuerit primum peccatum ejus; in hoc ergo idem repetit, lib. 11, Gen. ad litt., cap. 24, et secundo habet Scotus singularem opinionem, lib. 11, de Civit., cap. 15. Quibus locis aperte quam mox tractabimus, nunc vero solam pri- indicat, hunc sensum esse litteralem, licet semam definimus, et in illa non dissentit Scotus, cundarium, quod etiam Hieronymus in Isaiam nam in 2, d. 6, q. 2, § Viso igitur, postquam sentit, si attente legatur a principio, cap. 13, alia Luciferi peccata declaraverat, subdit: Viso per totum cap. 14. Possunt etiam pro hac senigitur de primo inordinate concupito, potest tentia Patres citari, qui simpliciter allegant poni, quia inordinate voluit sibi aliquid bonum, verba illa de Lucifero, supponendo prophetam scilicet, excellentiam respectu aliorum ; quæ est de illo loqui; quamvis non declarent, an de formalissima superbia, et idem sentiunt alii illo solo, nec de quo primario, vel secundario sectatores Scoti infra citandi; alios vero auc- intelligenda sint. tores in sequenti puncto referemus.

5. Athanasii locus parum efficax. — Citatur 3. Quid ibi nomine Luciferi intelligitur. — etiam Athanasius, in l. de Pass. et cruce Dom., Prima expositio.-Probatur autem primo hæc sed ibi, non longe a fine, magis videtur illa assertio ex nonnullis Scripturæ testimoniis. verba Prophetæ per prosopopæiam inducere, Primum sumitur ex Isaiæ 14 : Quomodo ceci-, tanquam dicta a sanctis Angelis in contempdisti de cælo Lucifer, qui mane oriebaris, qui tum Luciferi, quam in eo sensu ea referre; tadicebas in corde tuo, in cælum conscendam, su- men in q. 6, ad Antiochum ex illo loco proper astra Dei exaltabo solium meum ; sedebo in bat, diabolum peccasse per superbiam, priusmonte testamenti in lateribus Aquilonis, ascen- quam creatus esse Adam, et antiquum errorem dam super altitudinem nubium ; quæ omnia illo testimonio confutat: ergo sensu illo, ut verba non solum propriam, sed quidem ma- litterali utitur. Ambrosius etiam in Psal. 118, gnam, et ingentem superbiam apertissime at- Oct. 3: Increpasti superbos, auctorem superbiæ tribuunt Lucifero, et illam dicunt fuisse cau- dicit esse diabolum: Quem, ait, inducit propheta sam præcipuam ruinæ ipsius; sed difficultas dicentem: Ponam Thronum meum, etc., et idem est, quis ibi nomine Luciferi significetur;aliqui fere habet Oct. 16, in id, suscipe serrum tuum non volunt de solo Angelo malo ibi esse sermo- in bonum, etc., et super ad Rom. 11, in id, numnem; nec posse verba illa ad litteram in ali- quid sic offenderunt, etc., sic ait: Diabolum quem hominem convenire, refertur pro hac legimus cecidisse, dicente Isaia propheta: Quosententia Tertullianus, lib. 5, contra Marci., modo cecidisti? per casum apostasiam significap. 11 et 17, sed ibi solum allegat verba illa cans, et idem habet in expositione Symboli de Angelo illa intelligendo, modum autem non Apostolorum, cap. 13, et optime Eusebius, declarat, et eodem modo citat locum illum lib. 7, de Præpar., cap. 6, et lib. 4, de DeOrigenis, lib. 8, in ad Rom., circa illa verba, monstrat., cap. 9, ubi scholiastes hunc sensum cap. 11: Numquid sic offenderunt, ut caderent? mysticum appellat : Eusebius autem absolute At vero, lib. 1, Periar., cap. 5, et l. 2, cap. 4, dicit, propheticum Spiritum in Isaia per illa expresse contendit, non posse prophetiam il- verba magnum dæmonem reprehendisse, et lam de aliquo homine ad litteram intelligi, similiter Prosper, in dimid. cap. 1 et 2, quod etiam aliis locis habet, quæ refert Leo absolute refert : Per Isa'am dixisse de diabolo Castrensis, in illum locum, et satis probabili- Deum : Quomodo ceerd;sti de cælo, etc. Cyprianus vero, Epist. 55, alias libro 1, Epist. 3, cum ex intentione Spiritus sancti de illo esse dicta; dixisset, superbiam non oriri ex spiritu Christi, nam multi ex dictis Patribus aiunt per spirised ex spiritu Antichristi, addit : Cui expro- tum propheticum dicta fuisse de Lucifero ; et brans per prophetam Dominus, ait : Quomodo quamvis aliqui ex citatis Patribus hunc sencecidisti ? Chi per spiritum Antichristi dæmo- sum mysticum, spiritualem, vel allegoricum nem intelligere videtur, et hos Patres fere ci- appellent: nihilominus alii communiter illum tat Leo Castrensis, sed non excludunt priorem declarant, tanquam litteralem : et fortasse est sensum, ut ipse contendit.

tantum in modo loquendi diversitas, quatenus 6. Accedunt Cyrillus, etc.Auctor imperfect. omnis sensus aliquo modo figuratus, vel me-His Patribus addi possunt Cyrillus in Isaiam; taphoricus, solet interdum vocari mysticus : ubi, supposito litterali sensu de rege Babylo- cum tamen revera litteralis sit, quando ipsa niæ, addit alium de dæmone : videtur tamen significatio metaphorica, seu figurata per verba ut spiritualem tantum, et mysticum illum est immediate, ac per se intenta, ut in illis tradere; et idem sentit Basilius, ibid. Chrysos- verbis fuisse videtur, et quamvis in eo loco tomus, homil. de Adam, et Eva, eisdem Isaiæ institutum Prophetæ non esset tractare de verbis peccatum Angeli declarat, Homilia peccato Angelorum, tamen per occasionem vero 3, in verba Isaiæ, versus finem, cum dixis- illud tetigit ; vel quasi inducendo exemplum set, Superbia virtutem incorpoream e sublimi insigne, quo arrogantiam regis Babyloniæ dejecit, addit infra : Testem adducam Isaiam explicaret, vel ut declarando maximam clade illo loquentem : In cælum ascendam, statim tionem capitis omnium superborum, per illam vero addit : Qui non libenter accipiunt allego- declararet singularem etiam arrogantiam curias, calumniabuntur nostrum testimonium, et jusdam insignis membri ejus. Propter quod nihil respondet, sed alia exhibet testimonia; talibus verbis usus est Propheta, quæ in utrumhomil. denique 49, in Mat., in Imperf., De que possunt optime convenire. diabolo, inquit, dictum est : Quomodo cecidisti 8. Secundum testimonium ex Ezechiele pro de cælo Lucifer : Quod Apostoli, et sancti in- eadem quarta conclusione. De quo hic loterpretantur, non de altitudine cæli ad terram, cus intelligatur. – Secundum testimonium sed de angelica dignitate ad ignominiam tene- est simile præcedenti apud Ezechielem, c. 28, brarum. Gregorius autem Nazianzenus, Orat. ab illis verbis, Hæc dicit Dominus : Tu signa42, solum dixit: Ille ob splendorem Lucifer, ob culum similitudinis. Et infra, Tu Cherub extensuperbiam caligo factus est. Nicetas vero in- tus, etc., de quo dicit, Inventa est iniquitas ia tellexit allusisse Gregorium ad verba Isaiæ, te. Ilam vero iniquitatem fuisse superbiam dicens : quod Angeli non sint immobiles, per- declarat, dicens : Elevatum est cor tuu n in suadet Isaias, dicens : quomodo cecidisti de decoro tuo. De illo autem principe, seu Cherub, cælo Lucifer? Item Gregorius, in Pastor., 2 p., est eadem controversia, quis ad litteram signic. 6, verba illa Isaiæ, tanquam verba Luciferi ficetur ? Aliqui enim de solo humano Principe refert. Idem latius, lib. 4, epist., cap. 28, Tyri illa omnia ad litteram intelligunt, quæ alias, epist. 38, ad Joannem Episcopum Con- fuit sententia Polychronii, auctoris antiqui, et stantinopolitanum, et l. 13. Moral., c. 18, juxta illam solam exponit illum locum Maldoalias 23, et Epiphanius, seu Proclus apud natus ibi; tantumque obiter dicit theologos ipsum, hæresi 64, et Rupertus, lib. 8, in Joan., de Lucifero locum interpretari; at vero Oriin fine, sic etiam Andreas Cæsareensis in genes supra contendit, non aliquem hominem, Apocal., suo c. 24; De diabolo, inquit, per sed solum primum Angelum malum signifiIsaiam dictum est, quomodo cecidisti, etc. cari ; et de illo tantum verba illa intelligenda Idem habet Isodorus, lib. de Natur. Rerum, esse. Idem habet, hom. 13, in Ezechielem ubi c. 26, et lib. 1, sent. seu de Sum. Bono, c. 19, idem dixit Apollinarius; imo et Theodoretus, ubi juxta regulam Tyronii locum explicat, sessione sua 11, circa finem, et licet in princisicut Augustinus. Ac denique Bernardus, serm. pio capitis dicat, ibi Prophetam promiscue de Sancto Benedicto : Dixit Lucifer ille, se- loqui de visibili principe Tyri, et invisibili, id debo, etc., et similia habet serm. 2, in Octav. est, dæmone ; nihilominus hæc verba : EletaPaschæ.

tum est cor tuum, de solo diabolo putat esse 7. Locus litteraliter de rege Babylonis, et intelligenda : et multum favet Hieronymus, de dæmone intelligitur. — Ex quibus probabi- Isa 54, circa finem, ubi stultum dicit esse lius esse colligo, illa verba Isaiæ, non per ac- putare, hæc omnia de aliquo tantum homine commodationem tantum attribui dæmoni, sed dici.

9. Vera expositio primario de Rege Tyri: denique Cyrillus, lib. 3, in Joan., cap. 29, disecundario de dæmone ad litteram locum inter- cit illa verba : signaculum similitudinis, etc., pretatur. - Sed nihilominus idem de hoc tes- vel ut ipse legit, impressio similitudinis, netimonio, quod de præcedenti sentiendum est, cessaria quadam ratione diabolo accommodari, nam de humano Principe ad litteram, ac pri- in quo loquendi modo significat, non in promario loquebatur Propheta : per occasionem prio sensu, sed in mystico verba illa diabolo autem transit ad Luciferi superbiam, et lapsum accommodari, sed cum addit, necessaria racommemorandum, loquendo de uno in per- tione hoc fieri, satis indicat sensum illum fuisse sona alterius : et e converso casum unius per ab Spiritu sancto intentum, et a Propheta non alterius lapsum et superbiam explicando : ita ignoratum, quod ad minimum cæteri Patres ut sub eisdem verbis de utroque loquatur, allegati profitentur : nobisque sufficit, sive ille ut ibi optime exponit Hieronymus, et Isai. 14, sensus litteralis dicatur, sive spiritualis. Mihi et similiter intelligendus est in citato loco : ita tamen, quod in priori testimonio dixi, hic etiam ut non putet, stultum esse illa verba de homi- probabilior videtur, nimirum sensum hunc litne interpretari : sed ita interpretari de homine, teralem esse : nam in verbis ipsis, licet metaut Angelus excludatur, et in eodem sensu in- phoricis immediate continetur, et est per se differenter loquitur, epist. 146, ad Damas., cir- intentus, et ad rem, quam Propheta explicare ca finem, eodemque modo Augustinus, locis su- volebat, saltem per modum exempli conducit, pra citatis, pari ratione hunc, et præcedentem etiamsi in eisdem verbis alius sensus etiam litlocum Isaia interpretatur, ut patet in dicto teralis, et toti contextui magis consentaneus lib. 3, de Doct. Christ., cap. 37, et lib. 11, contineatur : hoc enim nullum est inconveGenes. ad lit., cap. 25 et 11, de Civit., c. 15. niens, ut ex generalibus regulis explicandi

10. Accedit Tertullianus. Sed etiam multi Scripturam suppono. Patres affirmant, in citatis verbis, loqui Eze- 11. Tertium testimonium ex Job. 41.– Terchielem de Angelo peccante per superbiam, tium testimonium addi solet ex Job. 41, in licet hominem non excludant; sic Tertullianus, fin. : Non est super terram potestas, que comlib. 2, Cant. Marci, cap. 10, ex illis verbis paretur ei, qui factus est, ut nullum timeret : convinci putat, Angelum prius fuisse bonum omne sublime videt; ipse est rex super omnes in die creationis suæ, quam peccaret : et hunc filios superbiæ. De quo testimonio circa prima putat esse sensum litteralem satis proprium, verba ejus in superioribus tractavimus, an de quamvis enim dicat, in persona Principis Tyri dæmone, vel de ceto grandi ad litteram intelad diabolum pronuntiatum : Tu es resignacu- ligantur ; sed ut verum sit, propriissimum, et lum similitudinis, etc., nihilominus post omnia proximum sensum esse de balana, ut late ibi verba Prophetæ adjungit : Quæ ad suggilla. Pineda prosequitur; nihilominus probabilissitionem Angeli, non ad illius principis proprie mum est, sub descriptione illius ceti, et propertinere manifestum est, ubi adverbium pro- prietatum ejus, Spiritum sanctum proprietaprie, comparative intelligendum puto : quia tes dæmonis adumbrasse; nam, sicut Paulus licet verba Prophetæ magna ex parte metapho- ait : Numquid de bobus curii est Deo, Cor. 8, rica sint respectu utriusque, tamen facilius et ita nos dicere possumus, numquid propter soproprius de Angelo, quam de homine dicun- lam notitiam cujusdam piscis tam multa Deus tur. Simili modo Cyrillus Hierosolymitanus, locutus est ? Credibile ergo est, per illud voCateches. 2, Illumin., eisdem verbis Ezechielis luisse dæmonem etiam adumbrare; atque ita idem dogma comprobat, quod Angelus prius superbiam dæmonis non male testimonio illo bonus fuerit, et libere peccaverit. Ambrosius, comprobari, ut late prosequitur Gregorius, etiam, lib. de Paradiso, cap. 2; Principem (ait) lib. 34, Moral., cap. 17 et 18, alias 15, et seTyri in figura accipimus diaboli, et Gregorius, quentibus. Videri autem potest, etiam illo senlib. 32, Moral., cap. 18, alias 24, verba illa de su supposito, inde non probari dæmonem per diabolo late exponit, et præsertim expendit superbiam cecidisse, vel tempore viæ per sunomen illud, signaculum similitudinis Dei, perbiam peccasse, sed ad summum hunc esse tantum Lucifero per antonomasiam convenire, superbissimum. Sed consideranda sunt verba quod etiam habet Isidorus, lib. 1, de Sum.Bon., illa, quibus non tantum superbus dicitur, sed cap. 10, ubi addit, per novem lapides ibi a Pro- rex super omnes filios superbiæ, id est, pater, pheta commemoratos novem choros Angelo- et dux omnium superborum, unde recte collirum per metaphoram significari, quem imita- gitur, ipsum dæmonem superbiendo corruisse. tus est Beda, lib. Varar. quæst., quæst. 9; ac 12. Quartum testimonium ex Luc. 10.

Quartum testimonium est illud Luc. 10. Vide- gnificatur, quod fuerit prava intentione , vel bam Satanam sicut fulgur de cælo cadentem, cum alia prava circumstantia conceptum; eribi enim loqui Christum de primo lapsu Ange- go non est talis malitia præsumenda, nec dislorum per peccatum, Patres communiter inter- cipulis tribuenda. Respondeo, ex Patribus alpretantur: et multi ex allegatis per hæc verba legatis, quamvis Evangelista narrans gaudium, explicant illa Isaiæ: Quomodo cecidisti de cælo, non explicaverit , quale fuerit : nihilominus Lucifer, ut videre licet in Hieronymo, Prospero Christum inspectorem cordium aliquam elaet Origene supra. Gregorius 23, Moral., cap. 7, tionem in suis discipulis, vel omnibus, vel alialias 4, et nomine Augustini, lib, 1, de Mi- quibus inspexisse et hoc significasse in reprerab. sacræ Scripturæ , lib. 2; et Cyprianus, hensione tacita, quam discipulis dedit in dictis lib. de Cardin. Christi oper., cap. de Jejunio, verbis: Videlam Satanam tanquam fulgur de et Tentat. Christi, et Ambrosius, lib. de Fuga cælo cadentem, non enim videntur posse illa versæculi, cap. 7, Chrysostomus, homil. 10, de ba meliorem intelligentiam,et connexionem haPanit., et quoad hanc partem approbat expo- bere cum verbis discipulorum, et cum illis sesitionem hanc Theophylactus licet addat aliam, quentibus: Ecce dedi vobis potestatem, etc., vescilicet, ut Christus loquatur de casu dæmonis rumtamen in hoc nolite gaudere. ab illo statu honoris, et potentiæ, quem prius 14. Quintum testimonium ex 1. Timoth.in hominibus habebat, et ea quo per suum ad- Quintum testimonium est Pauli 1, Tim. 3, ventum ejectus est, quæ fuit expositio Basili, ubi cum dixisset, neophytum non esse in Episin homil : Quod Deus non sit auctor malorum, copum assumendum, rationem reddit : Ne in estque probabilis, sed prior est probabilior : et superbiain elatus in judicium indicat diaboli, litteræ, ac proprietati verborum magis consen- significans, diabolum judicatum, et damnatum tanea, ut etiam Toletus notavit. Adduntque esse propter superbiam : et ita qui in superfere dicti Patres (Theophylactum excipio) dis- biam effertur, diaboli judicium participare, cipulos aliqua ductos elatione rediisse gauden- sicut et culpam. Ita exposuit rationem illam tes, quod spiritus subjicerunt eis, Christum Chrysostomus, homil. 10, dicens : Ne elatus, vero exemplo dæmonis, qui propter superbiam etc., hoc est, ne eamdem incurrat damnatiocorruerat, eorum elationem reprimere voluis- nem, quam ille per arrogantiam pertulit. Sise, quod maxime declarant Cyprianus, Hiero- milia habet homil. 3, in verba Isaiæ, Vidi Donymus, et Gregorius, et consentit Chrysosto- minum, etc., et homil. 15, ac 66, in Matth. mus, lib. de Virgin., cap. 36, dicens : Chris- et 8, in Joan., ex his verbis Pauli, superbiam tus nunquam eos laudat qui miracula faciunt : diaboli probat. Consentiunt Theodoretus et quin etiam discipulos propter idipsum læiitiæ Theophylactus, ibi : et iterum Theodoretus, elatos illis verbis ab hujusmodi animi voluptate 1. 5, Hæret. fab., seu Epitome divino decreto, deterret : Nolite gaudere, etc., et idem sentit, cap de diabolo. Idem significat Hieronymus, homilia trigesima tertia in Matthæum, in fine, Epist. 83, ad Oceanum : ubi hunc tractans et Cyrillus, in Cathechesi 2, Illumin.

locum, subdit, in fine: Judicium, et ruina dia13. Objicit Theophylactus.-Respondetur.- boli, nulli dubium, quin arrogantia sit. InciAt vero Theophylactus negat, gaudium illud dunt in eam, qui in puncto horæ, nondum disdiscipulorum fuisse ex elatione, aut reprehen- cipuli, jam magistri sunt. Eamdemque sensibile, quia non in se, sed in Christo gloriaban- tentiam habet Basilius, in Constit. monast., tur, et gaudebant; expresse enim dixerunt : c. 10. Et licet Apostolum non alleget, ad illius ecce dæmonia subjiciuntur nobis in nomine verba sine dubio alludit; unde hoc etiam testuo, et idem sentit abbas Isaias, Oratione de- timonium valde probabile est. Quocirca, licet cima sexta, ad fratres, in tomo secundo Bi- nullum ex his testimoniis evidenter convincat, bliothecæ. Respondemus autem, quod licet quia habent alias probabiles expositiones, et recognoscerent potestatem sibi datam esse a ideo non faciant assertionem absolute de fide, Christo, et in ejus virtute habuisse efficaciam; nihilominus adjunctis Patrum testimoniis, et nihilominus potuerunt cum elatione aliqua, considerata Scripturarum consonantia, et vel gloria vana gaudere de potestate sibi data, multiplici insinuatione, rem faciunt satis ceret de usu ejus tali, qui effectum habuerit, cujus tam:et ut talem videntur illam Patres astruere, ipsi boni ministri fuissent, sed instat Toletus, nec est, quod ratione illam probemus, cum res ibi, annot. 24, in hoc sequens Theophylactum, facti sit, et non juris : satis ergo est, quod tale quia illud gaudium de se non erat malum, peccati genus sit possibile : et valde proporquia erat de re bona ; et in Evangelio non si- tionatum spirituali naturæ, et in capite se

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

UTRUM PRIMUM PECCATUM LUCIFERI FUERIT

quenti magis hoc confirmabitur, et in eodem, in inordinato amore amicitiæ sui : secundam ac sequentibus excludentur objectiones, quæ vero fuisse in aliquo inordinato amore concucontra veritatem hanc possunt occurrere. piscentiæ sui, absolute, et sine relatione ad

alios : et ex his secutam esse tertiam per inorCAPUT IX.

dinatum appetitum excellentia respectu aliorum. Primum probat, quia prima inordinatio

necessario fuit in actu volendi, et consequenSUPERBIA.

ter in actu amandi, qui est primus inter actus

volendi voluntatis, ac subinde in amore ami1. Prima sententia Scoti negativa explicatur citiæ, qui est prior, ut dictum est. Quod autem triplici suppositione.-In hoc puncto est nobis ille primus amor inordinatus Angeli fuit amor controversia cum Scoto qui in 2, dist. 6,q. 2, et sui, et non alterius probat Scotus, quia ille in Reportat., in fin., contendit ostendere, pri- non potuit esse amor Dei, quia amor Dei non mum peccatum Angeli non fuisse, imo necesse potest esse inordinatus per excessum : nam potuisse superbiam : ne autem quis ambigui- quo amor Dei fuerit intentio, et efficacior, eo tate verborum laboret, advertere opus est, magis est consentaneus objecto, ac subinde insinuare Scotum divisionem superbiæ in pro- magis ordinatus, nec est verisimile fuisse altepriam, et impropriam, seu late dictam : pro- rius personæ creatæ, quia in quocumque Anpriam superbiam esse dicit immoderatum affec- gelo amicitiæ, seu benevolentiae prius est ad tum excellentiæ relate ad alios, quibus aliquis seipsum, quam ad aliam creaturam, quia et præesse, vel antecellere cupit. Alio vero modo magis ad seipsum naturaliter inclinatur : et magis communi, et vulgari dicit solere appel- magis, ac immediatius seipsum cognoscit, ac lari superbiam, quamcumque nimiam com- intuetur : ergo primus amor amicitiæ inordiplacentiam sui, quam aliquis habet cum magna natus in Angelo sine dubio fuit amor sui : et æstimatione illius perfectionis, quam in se consequenter prima inordinatio simpliciter in videt, et sibi amat. Ipce autem Scotus negat voluntate Angeli fuit in amore benevolentiæ affectum hunc esse propriam superbiam ; sed sui ipsius. vocat illum spiritualem quamdam luxuriam, 3. Secundum autem, scilicet quod secunda et lato modo superbiam. Ita sentit, licet sub- inordinatio fuerit in concupiscendo aliquid sibi obscure in art. 2. Ubi Lychetus ita illum ex- absolute, et secundum se, late Scotus probat : ponit. Secundo supponit Scotus, primum pec- conaturque persuadere, illam inordinationem catum Angeli non potuisse committi per ac- fuisse in nimia concupiscentia beatitudinis tum nolendi, sed per actum volendi, quia cum aliquo excessu ! et summa rationum est, omne nolle fundatur in aliquo velle, quod quia amor propriæ beatitudinis est maxime oportet, esse prius eo ipso, quod est fundamen- naturalis : ergo proxime sequitur ex benevotum alterius : quam suppositionem nunc ad- lentia sui : ergo ex inordinata benevolentia mittimus, inferius vero examinabitur. Tertio sui proxime sequitur inordinatus affectus prodistinguit ipsum velle in amorem amicitiæ, priæ beatitudinis, qui est amor concupiscentiæ quo aliquem amamus propter se : et concupis- sui. Tertium autem membrum, scilicet quod centiæ, quo aliquid alicui volumus. Quæ dis- tertio loco secuta fuerit malitia per inordinatinctio satis vulgaris est, et aliis locis est a tum appetitum excellentiæ cum comparatione nobis declarata. Indicat vero ulterius Scotus, ad alios, probat Scotus, quia appetitus excelut etiam Lychetus affirmat, hos amores esse lentiæ per comparationem ad alios, supponit actu distinctos in Angelo etiam respectu ejus- affectum, vel concupiscentiam excellentiæ perdem personæ, vel sui ipsius; unde consequen- fectionis in seipso, sicut respectus supponit abter ait, amorem amicitiæ esse priorem amore solutum : et e converso, ex nimia concupiscenconcupiscentiæ : nam ex amore amicitiæ ad tia propriæ excellentia absolute spectatæ, aliquem provenit ut ei aliquid concupiscamus, statim veluti naturaliter sequitur appetitus ex quo subinfert inordinationem amoris con- excellentiæ, respectu aliorum. cupiscentiæ oriri ex inordinatione amoris 4. Probat tandem Scotus propriam superamicitiæ, eamque supponere.

biam non fuisse primum peccatum Angeli. – 2. Ex dictis corollarium deducit Scotus Atque hinc tandem concludit Scotus, primum triplicis malitiæ in Angelis. — Et ex his ulte- peccatum Angeli non fuisse propriam superrius concludit Scotus, deordinationem , seu biam. Probat, quia primum peccatum fuit in malitiam primam in Angelo peccante fuisse amore nimio amicitiæ sui ipsius : at propria

« PredošláPokračovať »